Leave Her! ฝากบอกเธอ...อย่าเผลอมารักผม

ตอนที่ 10 : # Ep. ๐๐๘ โปรดอย่าปล่อยมือฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 มี.ค. 56

8

โปรดอย่าปล่อยมือฉัน

Type Boy : ถ้าผู้ชายสมัยนี้จะสติไม่สมประกอบกันแบบนี้ ฉันจะยอมซื้อโฉนดคานทองนิเวศน์เลยเอ้า!

 

"แฮ่~ แฮ่~ >O<~!!"

"บายบี..."

"ฮุๆ คริๆ คุคิๆ จิบิๆ แบ๊วๆ งุ้งงิ้งๆๆ >O<!!"

"บายบี... =__="

"โครกครากกก! โคะๆ เคะๆ แค่กๆ ค่อกๆ แคว๊กกก! >O<!"

ฉันพูดเสียงแปลกๆ ใส่หน้าคอมพิวเตอร์ โฮะๆ กำลังตั้งใจจะแกล้งนายเฮกเซนให้นอนปวดหูเล่นเพราะตอนนี้หมอนั่นนอนตะแคงมองฉันตาขวางแบบอาฆาตสุดๆ เพราะตอนนี้ฉันเล่นโปรแกรมแชทที่จะอยู่ประเทศไหนก็เจอกันได้อย่าง Camfrog Video Chat ฉันกำลังบ่นเรื่องนายเฮกเซนที่โดนยาพิษแต่ไม่สิ้นฤทธิ์นี่ให้ฮยอนซึงฟัง และหมอนั่นก็ให้ฉันระบายโดยการเปิดภาพยัยฟลาว์เวอร์ที่ขุดได้มาจากเว็บโรงเรียนซีบีมาดูแล้วทำเสียงแปลกๆ ใส่ ขอบอกว่าสะใจมาก!

"เคี้ยกๆๆๆ ข้าวเหนียวเปียกปูน ก๊ากๆๆ บองลาเตชิกกะพรึม"

"บายบี..."

เอ๊ะๆ นายเฮกเซนขยับปากล่ะ หมอนั่นพูดว่าอะไรกัน ฉันใส่หูฟังอยู่นะยะ ไอ ด้อนต์ เฮี้ย!! เอ๊ย! เฮียร์ >O<!

"จับปลาตะเพียน ก็เรียนไม่ได้เอฟ เจ็บตอนอกหักและก็พักให้สบาย ลั้ลลั้ลลา ลั้ลลา ล้า ลา ลา~"

"บายบี!!!!!!!!!!!!!!!!!"

"ความ... เอ๊ะ! อะไรของนายกัน! จะเสียงดังทำไมกันยะ" ฉันถามและถอดหูฟังออก พลางหันไปแว้ดใส่คนป่วยที่นอนตัวชาอยู่บนเตียง เฮอะ! อันที่จริงฉันจะหนีไปซีบีแล้วนะเนี่ย ติดตรงที่หมอนี่โทรไปสั่งยามไว้ว่าห้ามฉันออกไป อ๊ะๆ อย่าคิดนะว่าหลังโรงเรียนก็มีแต่ทำไมฉันไม่ปีนกำแพงออกไป นั่นก็เพราะว่ายามในโรงเรียนนี้ตอนแรกฉันนึกว่าจะขี้ๆ แต่ที่จริงแล้วมันเฝ้าล้อมรอบทั้งโรงเรียนเหมือนในหนัง FBI ที่ฉันเคยดูเปี๊ยบเลยแหละ ปืนพร้อม กล้ามพร้อม เราทำได้ =__+

สรุปว่าหนีออกไปไม่ได้ น่าเจ็บใจเป็นที่สุด!

"เวรเอ๊ย!"

"อะไรของนาย >O<!"

"หิวข้าว -_-"

"ก็ไปกินข้าวเซ่!"

"ผมขยับไม่ได้!!"

"งั้นก็อดแล้วแหละ ไม่ต้องกินมันนะข้าว หึๆ เมื่อสองวันก่อนนายยังให้ฉันอดข้าวเลยนี่นา คราวนี้ฉันขอเอาคืนนายบ้าง ^O^"

"เมื่อสองวันก่อนเธอไม่กินเองนี่นา แค่ต้องมากินสองคน แต่เธอก็ไม่มานี่!"

"ไม่รู้ไม่ชี้ เอาเป็นว่าเชิญหิวต่อไปเลยละกัน > <!!"

"..."

อ๊ะ! ไร้เสียงตอบโต้

"ไม่หิวแล้วเหรอ"

"..."

ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก T_T โอ๊ะ!! เฮกเซนเป็นอะไร หรือหมอนี่เป็นผู้ชายมีประจำเดือนกัน

"..."

"เฮกเซนน~"

"..."

ยังคงเงียบอยู่...

"เฮกเซน~ "

"..."

อุตส่าห์ทำเสียงหวานแล้วนะ =__=

"..."

"นายงอนฉันเหรอ! L"

"..."

"ก็ได้!!"

และเมื่อได้รับความเงียบเป็นคำตอบนั่นก็ทำให้ฉันสาวเท้าตึงตังเข้าไปในห้องตัวเอง เชอะ! นึกว่างอนแค่นี้บายบีจะใจอ่อนหรือไง ทายถูกเกินไปแล้ว!!

ฉันหยิบชุดเมดโลลิต้าขึ้นมาใส่ก่อนจะจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เป๊ะ! เพราะการใส่เสื้อผ้าของฉันคือการเปลี่ยนอารมณ์ และตอนนี้รู้สึกอยากเป็นเมดก็เลยมาแต่งชุดนี้เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรแอบแฝง...

จริงๆ นะ >O<;!

และพอฉันแต่งชุดเสร็จฉันก็เปิดประตูห้องออกไปแล้วก็เจอกับเฮกเซนที่นอนหันหน้าเข้าผนังไม่ยอมคุยกับฉัน ...จะงอนอะไรกันนักหนาเล่า! ก็จะไปซื้ออาหารมาให้อยู่นี่ไง =^=!!

ฉันเดินออกมาโดยพยายามเบาเสียงให้มากที่สุด และออกจากห้องประธานสุดหรูไปได้โดยดี ก่อนจะเดินลงไปที่โรงอาหารที่มีสายตาจับจ้องของคนรอบข้างแบบที่ฉันเคยโดนมากว่าร้อยล้านครั้ง =_= ทำไงได้...ก็คนมันเฟมัสนี่ยะ!!

เอ...โรงอาหารมันอยู่ตรงไหนกันนะ ครั้งก่อนก็ตอนที่โดนนายเจเจลากมา นอกนั้นก็ไม่ได้มาอีกเลย (ปกติฉันจะกินข้าวที่ห้องประชุมสภา ตอนเย็นไปกินที่ห้างในโรงเรียนกับเฮกเซน) ว่าแต่ถ้ามัวพล่ามอะไรไร้สาระนี่ฉันจะเจอโรงอาหารมั้ย

ก๊องแก๊ง~ ก๊องแก๊ง~

และระหว่างที่ฉันเดิน (หลง) ทางหาโรงอาหารอยู่นั้นฉันก็ได้ยินเสียงก๊องแก๊งๆ ดังขึ้นที่ห้องๆ หนึ่งในตึกสอง... ได้ข่าวว่าตึกนี้เป็นตึกที่เกี่ยวกับชมรมนี่หว่า ถ้างั้นก็ต้องมีคนอยู่สิ -.,-

ตึง!

ฉันผลักประตูห้องชมรมเข้าไปและก็ต้องเจอกับ...

แว๊ก! จานบิน O[]o?!!

จานบินจริงๆ ขาดก็แต่เอเลี่ยน เฮ้ย! นี่มันชมรมการแสดงเหรอ! ทำไมมีจานบินอันเท่ารถยนต์มาอยู่ตรงนี้ได้

"เธอเป็นใคร -_-"

เสียงทุ้มๆ ถามจากด้านหลังทำให้ฉันหันไป คนถามเป็นผู้ชายอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปด ใส่เสื้อสีชมพูลายหัวใจเป็นจุดๆๆ สวมทับด้วยสูทสีขาวของนอฟวิส ใส่กางเกงสูทอย่างแพงและ...รองเท้าแตะตราช้างดาว -_-; โอ้แม่เจ้า...หมอนี่ช่างเป็นผู้ชายที่ติ๊สต์แตกเสียนี่กระไร

"หือ...ใครเหรอ (- -  )?"

ผู้ชายอีกคนโผล่มา หมอนี่หน้าตาเหมือนพี่เจมส์เรืองศักดิ์ที่ขายข้าวมันไก่เลยแฮะ =___= แต่เอ๊ะ! ดูไปดูมาหมอนี่ก็หน้าตาคล้ายหมีอยู่เหมือนกันนะ ถ้าจะจำกัดความ...หมอนี่ก็ซึนเดเระดีๆ นี่เอง

"ใครมาเหรอ... @_@?"

ถัดมาก็ผู้ชายอีกคนที่ใส่แว่นตา ดูท่าทางเอื่อยเฉื่อยเหมือนกับหอยทาก แต่ดูจากท่าทางการแต่งตัวแล้วดูเป็นผู้ชายที่สุภาพเรียบร้อยดีอยู่หรอก ขาดก็แต่ท่าทางซื่อที่ดูก็รู้ว่าบื้อนั่นทำเอาฉันละเหี่ยใจ... ฮ้า~ เรียกว่าเจี๋ยมเจี้ยมก็แล้วกัน >_<b

"อะ...เอ่อ ฉันมาดีนะ ฉันชื่อบายบีเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากเชอรี่บลอสซั่ม ฉันอยากจะถามทางหน่อยว่าโรงอาหารไปทางไหน"

"ท่านนายกจะเอาไงดี –O-?"

นายหมีน้อยหันไปถามผู้ชายที่แต่งตัวได้ติ๊สต์สุดตรีน อะไรนะ? นะ...นายก! =[]=

"จากบัญชาการของกระผม ในฐานะท่านนายกจักรีแห่งเมืองอันเดรมันเด้แล้ว เธอคือมนุษย์ชาวเผ่าบะละบึมที่แฝงกายเข้ามาในฐานทัพลับของเรา อำมาตย์ทากน้อย...จัดการ!"

สิ้นเสียงของนายก (บ้าๆ) ที่ติ๊สต์แตกอย่าบอกใครแล้ว นายเจี๋ยมเจี้ยมก็เดินมาลากมือฉันไปยังคอมพิวเตอร์รุ่นโบราณ คือจะว่าไงดี...มันเก่าโคตรๆ อ่ะ ซอฟต์แวร์ยังเป็นรุ่น 2003 อยู่เลย!

"เธอ...ช่วยเราเสียบแฟลชไดรฟ์หน่อยได้มั้ย เราเสียบไม่เป็น @_@"

"ได้สิ" ฉันหยิบแฟลชไดรฟ์มาจากนายเจี๋ยมเจี้ยม และยัดมันลงในช่องเสียบ UHB อย่างง่ายดาย

"ขอบใจมากเลยนะ (@_@)/"

"จ๊ะ -_-;" ทำไมนายต้องทำหน้าตาซื่อบื้อแบบนี้ด้วยวะ! ไม่ทันใจเลย เอาเหอะ...ฉันต้องรีบไปโรงอาหาร ต้องซื้อข้าวให้เฮกเซนอีกนะ

"นี่ๆ โรงอาหารไปทางไหนเหรอ?"

ฉันหันไปถามนายจักรีหรือท่านนายกนั่นที่กำลังนั่งกินแซนด์วิชอยู่บนโซฟาเก่าๆ

"โรงอาหาร?! เธอก็แค่เดินออกไปจากที่ตรงนี้ เดินไปอีกห้าสิบสี่ก้าวแล้วเลี้ยวซ้ายก็จะเจอโรงอาหารเองแหละ -_-"

ดูเหมือนจะเป็นคำล้อเล่น แต่ฉันล่ะเอาจริง -.,- ฉันเดินออกมาจากห้องบ้าๆ นี่แล้วทำตามอย่างที่นายกนั่นบอก

ห้าสิบสอง...ห้าสิบสาม...ห้าสิบสี่...แล้วเลี้ยวซ้าย...

กรี๊ดดดดดดดดด! นี่มันโรงอาหารนี่นา >O<!

ฮ่าๆๆ ถ้านายได้เป็นนายกจริงๆ ฉันจะเลือกนายแน่นอน อะไรมันจะแม่นขนาดนี้!!

บายบีสู้ๆ! ซื้อข้าวถวายนายเฮกเซนซะ!!

 

ฉันวิ่งเข้าไปซื้อข้าวกล่องมาตั้งสี่ห้ากล่องแน่ะ ผู้ชายน่ะกินจุจะตาย ดูขนาดพี่ชายฉันสิ กินจุอย่างกับอะไรดี พูดแล้วก็คิดถึงพี่ชายสุดที่รักแฮะ ตั้งแต่มาที่เมืองไทยฉันยังไม่เจอหน้าพี่ฉันเลยนะ แงๆ TOT

พลั่ก!!

"โอ๊ย! >O<"

"เฮ้ย! ขอโทษนะ"

อยู่ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาชนฉันจนของที่ถือหล่นไปกองกับพื้น เดินยังไงวะ! ถึงหน้าตาดีแต่ฉันก็ไม่ยกโทษให้หรอกนะเว้ย บายบีเคยสนผู้ชายหล่อๆ ที่ไหนกันล่ะ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ เดี๋ยวฉันช่วยถือ ^^"

นายคนที่ชนฉันเดินเข้ามาช่วยพยุงก่อนจะช่วยยกของที่ตกลงพื้นมาถือไว้ ตบหัวแล้วลูบหลังเรอะ! =^= เจ็บแล้วจำคือคนเจ็บแล้วทนคือควาย ถึงเจ็บไม่มากและจำแม่นแต่ฉันก็ไม่ทนนะเว้ย!!

"ไม่เป็นไรหรอก เอามานี่ฉันถือเอง ฉันรีบ –O-!"

"น่าๆ ฉันชื่อดินแดน เป็นเด็กแลกเปลี่ยนเหมือนกับเธอนั่นแหละ ^^"

"ฉันชื่อบายบี ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันรีบมากๆๆ เชิญนายไปที่ชอบๆ เถอะ =_____= ไว้เจอกันวันหลังนะ"

ฉันเดินออกมาจากจุดนั้นก่อนจะเดินขึ้นอาคารไป โดยไม่ได้ยินเสียงตามหลังที่แว่วมาเลยว่า

"ฉันอยากรู้จักเธอจังเลย... เด็กแลกเปลี่ยนจากเชอรี่บลอสซั่ม"

 

@ ห้องคุณประธาน อาคาร A

"เฮกเซนนนนนนนนน~ >O<!"

"บายบี..."

เสียงขานรับแผ่วๆ ดังออกมาจากแถวหน้าห้องนอนของฉัน เอ๊ะ! ตรงนี้มีรอยเลือดด้วย อย่าบอกนะว่าเฮกเซนเป็นเมนส์แล้วไม่มีผ้าอนามัยใส่ บ้า!! =[]= (แกสิบ้า!)

เอาเถอะ แล้วตอนนี้หมอนั่นไปนอนฟุบอยู่หน้าห้องนอนฉันได้ไงเนี่ย -_-?

"เฮกเซน"

"บายบี มาแล้วเหรอ..."

"เฮ้ย! นายเป็นอะไรเนี่ย =[]=!"

ฉันรี่เข้าไปพยุงหมอนี่ขึ้นมา ไอ้ย่ะ! หมอนี่โดนต่อยล่ะ ที่มุมปากมีเลือดออก คิ้วแตกอีกต่างหาก ไปฟัดกับหมามาเรอะ!!

"เธอปลอดภัยดีนะ..."

"ถามบ้าอะไรเนี่ย! ห่วงตัวเองก่อนเหอะก่อนจะมาห่วงคนอื่น บ้าเอ๊ยยยย! ตัวร้อนอีกต่างหาก ไอ้บ้านี่! T^T"

ฉันลากตัวเฮกเซนขึ้นไปนอนบนเตียง ก่อนจะวิ่งหยิบกล่องยามาช่วยทำแผลและห้ามเลือด

อ่า... ท่าทางหลับตาพริ้มเวลาให้ทำแผลของหมอนี่เหมือนเด็กเลยแฮะ เวลาที่หมอนี่สงบนิ่งไม่ยิ้มและไม่ส่งสายตาเจ้าเล่ห์แบบนี้น่ารักอย่างกับเด็กน้อยที่รอคุณแม่มากล่อมนอนเวลาหลับ

...บายบีแพ้เด็กนะเออ =///=

"เอาล่ะ แผลก็ไม่มีอะไรมาก แต่ฉันว่านายป่วยแล้วล่ะ ฉะนั้นฉันจะพานายไปห้องพยาบาลเองนะ"

ฉันพูดหลังจากที่ทำแผลเสร็จและเตรียมลุกเอากล่องปฐมพยาบาลไปเก็บ แต่มือใหญ่ๆ ก็เข้ามากุมมือฉันไว้แล้วฉุดจนล้มไปบนเตียง

...ก้นกบหักแล้วมั้งเนี่ย TOT

"ไม่เอา ฉันไม่ไปห้องพยาบาล"

"ไม่ไปได้ไง! แผลเต็มตัว แถมไข้ยังขึ้นสูงอีก นายจะรอให้ลมหายใจหดหายแล้วจะได้ไปเมรุเลยใช่มั้ย!!"

ฉันตะคอกใส่หน้าหมอนั่น ฮึ่ย! ถึงจะเกลียดขี้หน้าแค่ไหนก็เถอะ แต่เรื่องความเป็นความตายนี่มันคนละเรื่องกันเลยนะ ฉันไม่อยากให้ใครพลาดเป็นครั้งที่สองเหมือนฉันอีก แค่ดูแลเพื่อนก็ยังทำไม่ได้...

ฉันน่ะ...

"เธอจะบ้าเหรอฮะ ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นเลยนะ!! ผมน่ะคือเฮกเซนประธานนักเรียนแห่งนอฟวิส โรงเรียนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ กิจการบ้านผมใหญ่ติดอันดับโลก โรงพยาบาลกระจอกแบบนั้นผมไม่มีทางเข้าหรอกนะ -___-^"

"แล้วนายจะทำยังไง นอนป่วยตายหายไปจากโลกใบนี้เลยน่ะเหรอ =O=?"

"-_-"

"อะไร มองหน้าฉันอย่างนั้นทำไม อ้อ! ปวดชิ้งฉ่องใช่มั้ย เชิญนายไปทำธุระได้เลยไอ้ง่อยกลัวคุณพยาบาล!! แค่โรงพยาบาลที่นี้ก็ไม่ไป ป่วยจนจะตายกลายเป็นก้อนขี้แล้วนะเฟ้ยไอ้บ้า!"

"ยัยบ้า! อยู่มันอย่างนี้แหละ ถ้าฉันตายอย่างน้อยฉันก็ได้แกล้งเธอนี่นะ ครอก~!!"

เฮกเซนที่คร่อมฉันอยู่เมื่อไม่กี่วินาทีนี้ล้มตัวลงทับฉัน เหมือนกับก่อนหน้าที่เราสองคนพากันหิ้วขึ้นห้อง (แงๆ ทำไมฉันพูดสองแง่สองง่ามแบบนี้ล่ะ TOT;) ไม่ใช่ๆ หมอนี่นอนทับตัวฉันโดยที่จับหัวฉันไปซุกอยู่ตรงอก หะ...หายใจไม่ออก อ่อกๆ!

"นายจะแกล้งอะไรฉัน นายจะทำให้ฉันหายใจไม่ออกตายใช่มั้ย! อ่อก!! อย่ามากอดแน่นๆ เซ่! >O<"

"ไม่มีทาง หึๆ ถ้าผมตายล่ะก็ต้องมีคนเข้ามาเห็นอยู่แล้ว และถ้าอยู่ในสภาพนี้ร้อยทั้งร้อยต้องคิดว่าคุณเป็นฆาตกรที่ฆ่าผมแน่ๆ ต่อจากนั้นพวกนั้นก็จะจับคุณเข้าสถานพินิจ ฮ่าๆ ผมตายอย่างเป็นสุขและสะใจ -____-+"

หมอนี่พูดและกระชับแขนขึ้นไปอีกทำให้ฉันกับเฮกเซนตัวติดกันจนจะฟิวชั่นเป็นซูเปอร์ไซย่าแล้ว!

เดี๋ยวแม่ก็ปล่อยพลังคลื่นเต่าใส่ซะหรอกไอ้นี่ -^-

"ออกนะไอ้บ้า!"

"ฮ่าๆ ผมจะตายแล้ว ผมจะตายพร้อมกับทรมานคุณไปด้วย เป็นไง ขยะแขยงผมที่เป็นผู้ชายมั้ยล่ะ!!"

ฉันหยุดดิ้นพร้อมคิดไปด้วย... เอ๋ ขยะแขยงที่เป็นผู้ชายมั้ยงั้นเหรอ ถ้าตอบตามตรงล่ะก็ไม่เลย ฉันไม่รู้สึกขยะแขยงหรือรังเกียจหมอนี่สักนิด หรือว่าอาการเลสเบี้ยนฉันจะหายแล้ว...

ไม่นะ!! จะหายไม่ได้! O_O;;

"ออกไปนะไอ้บ้า!"

"ไม่!!"

"ออกไป TOT~"

"ม่ายยยยยยย~"

แงๆ ไม่ว่าฉันจะผลักไสไล่ส่งยังไงหมอนี่ก็ไม่ขยับตัวซักนิด ณ จุดนี้บายบีสำนึกได้แล้วว่า แรงผู้ชายมันแรงความดีๆ นี่เอง YOY

'กริ๊งงงง! กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง!!!!'

หลังจากที่ฉันปลงสามวินาที เสียงโทรศัพท์ของห้องทำงานก็แผดเสียงขึ้น กรี๊ด! หนวกหูชะมัด ถ้าฉันไม่ได้ปิดเสียงนั่นฉันต้องตายแน่ๆ!

"เวรเอ๊ย โทรศัพท์ -_-*"

เฮกเซนพึมพำเบาๆ ก่อนจะฟุบหน้านอนลงต่ออย่างไม่สนใจ

"นี่... ฉันจะไปรับโทรศัพท์นะ โทรมาหลายรอบแล้ว"

"ไม่ต้อง อยู่นี่แหละ เดี๋ยวเธอหนี"

อุ๊ย! รู้ทัน =..=

"ฉันไม่หนีหรอกน่า อีกอย่างยามหน้าโรงเรียนนายอย่างกับหน่วยรบติดอาวุธ ใครจะหนีได้"

"ไม่!"

ไอ้คนหัวดื้อ! ไอ้ผู้ชายหัวรั้น!!!

"เฮ้ย! แต่โทรศัพท์มันแผดเสียงดังโคตรๆ แสบแก้วหูนะยะ! ไอ้คนโทรมันก็โทรอยู่ได้ ถ้าไม่รับมันก็คงจะโทรอย่างนี้เรื่อยๆ แน่ไอ้งั่ง!!"

"อ้อหรา~ =______=" หมอนี่ทำเสียงล้อเลียน ก่อนจะยันกายขึ้นเล็กน้อย

"ฉันจะไปรับโทรศัพท์"

ฉันพูดและพยายามแกะมือเฮกเซนออกจากมือฉัน แต่กลับยิ่งโดนรัดแน่นกว่าเดิม

"ไม่... อย่าปล่อยมือไปจากฉัน..."

เฮกเซนพูดเบาๆ แต่ฉันเห็นแววตาหมอนี่ มันไม่ปกติ ไม่มีแววเจ้าเล่ห์อย่างที่เป็น มันเป็นแววตาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต แต่พอมองแล้วฉันรู้สึกเศร้า...

หมอนี่เคยผ่านอะไรมาบ้างนะ ถึงได้มีแววตาที่เจ็บปวดแบบนี้

"ขอร้องล่ะ จับมือฉันไว้ อย่าล่อยมือฉัน..." เจ้าของสายตาเมื่อครู่พูดแล้วฟุบหน้าลงมาที่เดิม

หึ ฉันคงจะแพ้เด็กจริงๆ สินะ

"ฉันจะจับมือนาย จะไม่ปล่อยมือ" เพราะแค่จูงหมอนี่รับโทรศัพท์มันคงไม่ยากเย็นอะไร =_=

"จริงเหรอ"

"อืม"

"จริงนะ?" หมอนี่ถามย้ำอีกรอบ แววตาเมื่อครู่มีประกายบางอย่างอยู่ ซึ่งมันดูดีว่าเมื่อกี้มาก

จุ๊บ~!

"ฉันสัญญาเลย"

"=O=///////"

"อะไร"

"ธะ... เมื่อกี้เธอทำอะไร!!"

"ให้คำสัญญาไง –O-"

"ไม่ใช่! เมื่อกี้เธอจุ๊บแก้มฉันอ่ะ ////"

"มันเป็นการให้คำสัญญา เมืองไทยเขาไม่ทำแบบนี้กันเหรอ"

"เปล่า จะทำก็ได้ฉันไม่ว่า แต่อย่าสัญญาซี้ซั้วก็แล้วกัน"

"ทำไมเหรอ –O-?"

"ก็เพราะว่า..."

'กริ๊งงงง! กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง!!!!'

"ไอ้เวร!! โทรศัพท์! ฉันจะไปต่อยคนโทร -_______-+++"

"แล้วนายรู้เหรอว่าใครโทรมา"

"คนที่โทรมาแบบเกรียนๆ แบบนี้มีอยู่คนเดียว ไอ้โฟเบียไง!"

ท่าจะจริงแฮะ -_-;

ฉันลากเฮกเซนลงจากที่นอน ก่อนจะตรงไปที่โทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องอย่างกับประกวดเดอะ สตางค์ และใช้มือซ้ายหยิบขึ้นมารับสาย เพราะมือขวาฉันจับมือเฮกเซนอยู่ อ่า...ร้อนๆ แฮะ ( ._. //)

"ฮัลโหล"

[ไอ้เฮก! รายงายเสร็จรึยัง ส่งเข้าประชุมก่อนสี่ทุ่มคืนนี้นะเว้ย!! เฮียแปงแกจะกลับบ้านไปเยี่ยมน้องสาว เพราะฉะนั้นคืนนี้ต้องประชุมกันไปก่อน เอกสารนั่นแกทำเสร็จแล้วส่งแฟกซ์มาที่สภากลางนะ]

เอ๊ะ! โฟเบียพูดภาษาคนได้ =[]=!! (มันก็พูดได้แต่มันไม่พูด =___= : ไรเตอร์)

"แล้วไงต่อ"

[นายก็แค่ส่งรายงาน... เอ๊ะ! เสียงผู้หญิงนี่!! อะละบาจะกิ๊วๆ บู้บี้บ๊องแบ๊ว ปู๊ดๆๆ !@#$%^&*) &%^&%@!!!@#$]

กระแดะพูดต่างดาวมาในทันทีเลยนะหมอนี่ -__-

"นี่ ไม่ต้องมาสำออยพูดภาษาต่างดาวเลยนะ ฉันรู้แล้ว่านายพูดแบบคนปกติได้ ไหนมีเรื่องอะไรก็บอกมาเลย"

[ชิ! =3= เธอช่วยบอกเฮกเซนหน่อยละกัน รายงานของโรงเรียนน่ะส่งให้ทันด้วย ฉันไปละยัยผู้หญิงผมจี๊ด]

"เอ๊ะ! นี่นาย... ตรูดๆๆๆๆ"

มันวางไปเฉยเลยอ่ะ =[]=!! เกรียนได้โล่นะยะอีตานี่

"หมอนั่นว่าไง"

เฮกเซนถามหลังจากที่ฉันกระแทกหูโทรศัพท์ลงไป หึๆ ตั้งแต่เกิดไม่ไม่เคยเห็นที่ไหนจะผู้ชายเกรียนได้น่าถีบเท่าไอ้บ้าโฟเบียสักคน -____-+

"หมอนั่นบอกว่าให้นายส่งรายงานไปให้สภากลางก่อนสี่ทุ่มคืนนี้ แลยังบอกอีกว่ารายงานนี้สำคัญมาก ถ้านายไม่ยอมส่งผู้ชายที่ชื่อว่าโชแปงจะฆ่านายแน่"

"รายงานนั่นน่ะเหรอ ฉันเหลือตั้งสี่สิบกว่าหน้า บอกเฮียแปงเลยว่าให้มาฆ่าฉันเถอะ –O-;;"

เฮกเซนว่าพลางเหงื่อตก อ๊ะ! แล้วผู้ชายที่ชื่อโชแปงนี่คือใครกัน ทำไมดูเหมือนจะยิ่งใหญ่จนประธานแห่งนอฟวิสต้องกลัวด้วยล่ะ

เฮ้ยยยย!! ใช่แล้ว! ตอนนั้นก็เหมือนกัน ฮันนี่ของฉันก็เคยพูดถึงผู้ชายที่ชื่อโชแปงในตอนคุยโทรศัพท์นี่นา!

'เฮียแปงให้กล่องหมอนั่นได้ไง! ในโรงเรียนนี้พั้นช์ต้องมีกล่องคนเดียวเซ่ เดี๋ยวมันก็ไม่เทพหรอก =O=+'

จะว่าไปเรดโซนก็เคยพูดถึง...

'ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็เป็นส่วนของพี่โชแปง'

โชแปงคือใคร? ทำไมคนรอบข้างฉันดูเหมือนจะเคารพหมอนี่ซะจริง แล้วผู้ชายคนนี้จะเกี่ยวกับเหตุการณ์บุกชิงตุ๊กตาหมีเมื่อครั้งนั้นรึเปล่านะ แล้วถ้าใช่...มันจะต้องเกี่ยวโยงถึงการที่ฉันถูกส่งตัวมาที่นอฟวิสอย่างแน่นอน

เราคงจะได้เจอกันแน่... โชแปง

 

"ฉันเหนื่อยแล้วนะ..."

"น่า อดทนอีกนิดสิ"

"ปวดเมื่อยไปทั้งตัว! ไม่เอาล่ะ!! ฉันจะไปเรียนแล้ว นี่ก็แปดโมงยี่สิบ อีกสิบนาทีก็จะเข้าเรียน นายจะให้ฉันมานั่งจับมือนายจนเที่ยงคืนโดยไม่ขยับไปไหนฉันก็ไม่ไหวหรอกนะ =[]="

"เชอะ ก็ไหนว่าสัญญาแล้วไงล่ะ คนผิดคำสัญญาคือคนแพ้ อย่าลืมนะ :)"

กลับมาแล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คิดถึ้งคิดถึง -_-

"แพ้เหรอ พอดีฉันฉลาดพอที่จะสะกดคำนี้ไม่เป็น ฉะนั้นฉันจะไม่แพ้นาย ไม่ว่าเรื่องอะไรทั้งนั้น!!"

ฉันยกมือข้างที่จับกับเฮกเซนขึ้นมาก่อนจะหยิบเชือกกระดาษสาสีแดงแปร๊ดบนหัวเตียงขึ้นมาผูกไว้ที่ข้อมือเราทั้งสองคน

ฮ่าๆ แค่นี้ฉันก็ไม่แพ้แล้วล่ะ!

"หึๆ J"

และเมื่อมองรอยยิ้มของเฮกเซนที่ความเจ้าเล่ห์ดูจะเข้มขึ้นนั้นมันทำให้ฉันคิดว่า...

ฉันติดกับดักหมอนี่โดยสมบูรณ์

แสรดดดดดดดดดดดดดดด!!!

 

- 8.45 a.m. @ ห้องเรียนปีสองห้อง C –

"เอ่อ... อธิบายให้อิฉันฟังหน่อยค่ะคุณประธาน ทำไมคุณถึงมานั่งอยู่ห้องซีได้ล่ะคะ?"

ซิสเตอร์ที่ถือชอล์กค้างไว้ในมือเอ่ยถามเฮกเซนที่นั่งทำหน้าบูด หน้าแดง และหน้าป่วยอยู่ (ก็หมอนี่ไม่สบายเลยหน้าแดง แล้วก็ทำหน้าบูด ฉันคงอธิบายถูกแล้วนะ =_=;)

"พอดีว่านักเรียนแลกเปลี่ยนจากเชอรี่บลอสซั่มมีปัญหานิดหน่อยครับซิสเตอร์ ผมที่เป็นผู้ดูแลเธอจึงต้องคอยคุมอยู่ ไม่ว่าย้ายมาอยู่ห้องไหนผมก็ต้องตามไปครับ"

เฮกเซนพูดนิ่งๆ แบบไร้อารมณ์ โดยที่ฉันเริ่มสัมผัสไอความร้อนจางๆ ที่แผ่ออกมาได้

สงสัยอาการเริ่มหนักแล้วล่ะ...

"แต่คุณประธานคะ! ไม่เห็นต้องถึงขนาดยกโซฟากุชชี่ราคาเหยียบแสนเข้ามานั่งเรียนเลยนี่คะ =[]=!"

"ผมรวยมากครับ -_-"

นั่นคือประเด็นที่หมอนี่อยากบอก มันรวยมาก! เชอะ! คนรวยด้วยกันหมั่นไส้!!

และใช่แล้ว ตอนนี้ฉันกับเฮกเซนมานั่งเรียนกันแบบโคตรจะหรูหราไฮโซ นั่นคือการนั่งเรียนที่หลังห้องโดยมีโซฟากุชชี่ตัวละแสนกว่าๆ โต๊ะเรียนที่ทำจากไม้โอ๊คอย่างดีที่ตัดเป็นครั้งที่สองของป่าในทวีปแอฟริกา ส่งขึ้นเครื่องบินวนรอบยุโรปสามรอบย้อนกลับไปเติมน้ำมันที่แอนตาร์กติกาส่งขึ้นไปทำเป็นโต๊ะเรียนที่อเมริกาใต้ก่อนจะส่งมาถึงโรงเรียนนอฟวิสแห่งนี้โดยเจ้าของคือนายเฮกเซน

ไอ้เวอร์ตัวพ่อเอ๊ย! =____=

"แต่คุณประธานคะ..."

"ได้โปรดสอนต่อไปครับซิสเตอร์"

"ตะ..."

"สอนต่อเถอะครับ -___-+"

"T^T!"

ไอ้หมอนี่มันเลวสมเป็นแบดคิงส์จริงๆ ค่ะพี่น้อง!

ตอนนี้ฉันก็ยังจับมือกับเฮกเซนอยู่ จะว่าไปมันก็ไม่ได้ย่ำแย่อะไรนัก ก็แค่มือหมอนี่ใหญ่จนกุมมือฉันได้และอุ่นมาก...

เอ๊ะ! เธอเป็นอะไรไปฮะบายบี ห้ามไขว้เขวสิยะ >O<!

"ฉันง่วง -_-"

"ก็นอนไปสิ"

"ไม่เอา มันไม่ถนัด"

"แล้วนายจะทำยังไง ง่วงนอนก็ไม่นอน ปัญญาอ่อนหรือปัญญานิ่มวะเนี่ย!"

"ไม่! เธอจ่ะต้องเขยิบไปริมๆ เลย เพราะว่าฉันจะนอนหนุนตักเธอแบบนี้... ครอก~!"

หมอนี่ดันตัวฉันจนออกไปจนชิดริมโซฟา ก่อนที่หัวของเฮกเซนจะมาซุกอยู่ที่หน้าตักฉัน

เย้ยยยยยยยยยยยยย! O[]o นี่มันนอนหนุนตักชัดๆ เลยนี่หว่า! บ้าไปแล้ว จะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!!

"ฉันปวดหัวมากๆ ขอนอนหน่อยนะ..."

"อะ... –O-" (อยู่ในสภาวะอึ้ง)

"เฮ้! พวกแกน่ะ มองทำไมนักหนาไม่เคยเห็นคนจะนอนรึไง หันกลับไปเรียนเซ่!!" เฮกเซนพูดตะคอกใส่บรรดานักเรียนที่หันมาดูเราสองคนอย่างสนอกสนใจ

'พรึ่บ!' เสียงเหล่านักเรียนหันกลับไปตั้งใจเรียนเหมือนเดิม

"หมดคาบแล้วปลุกผมด้วยนะ"

"อา... อู้อี้... แบะแบะ"

"เฮ้ เป็นอะไรไป ถึงกับเป็นใบ้เลยเรอะ –O-!"

"แบะบู้บี้"

"ช่างเหอะ หมดคาบไม่ต้องปลุกแล้ว ผมจะนอนอย่างนี้จนถึงเที่ยงเลยละกัน ครอกฟรี้~ Zzz Zzz"

บายบีอยากกรีดร้องว่า... แบะ! แบะ! TT////TT
 

Cr.Theam :-  BB 
Lable :- STANDARD


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #64 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:38
    .อ้เฮก! ไ.อ้เกรียน+เนียนตัวพ่อ! แอร๊ย! หวั่นไหวล่ะซี้ กิ้วๆๆๆ ~

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:39
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:39
    #64
    0