The fairy tale ※ อลวน...เทพนิยายพันธุ์พิลึก!!

ตอนที่ 8 : ※ 5 ※ ชั่วน่ะไม่ผิด...แต่หน้าตาดีสิผิด!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    29 มี.ค. 54

 

.

.

.

 

คุณผิดกับเด็กวัยเดียวกัน

ดูไม่กลัวอะไรแบบที่เด็กเขากลัวเลย

จนบางทีผมก็สงสัยเหมือนกัน




 

คุณเคยกลัวอะไรบ้างหรือเปล่า?










 

...คุณน่ะ รักผมจริงๆ...หรือเปล่าครับ?




เขาคนนั้นมองมาทางเธออย่างตัดเพ้อจนเด็กหญิงต้องแก้ตัวออกมาอย่างรวดเร็ว




ฉันรักคุณจริงนะคะ!! แม้บางครั้งฉันจะเผลอละสายตาไปจากคุณบ้าง หลงไปชั่ววูบหาคนอื่นบ้าง แต่ฉันก็รักคุณจริงๆ เสียงนั้นเอ่ยออกมาอย่างสั่นเครือ ชื่อฉันเถอะค่ะ...เชื่อราฟาแอลคนนี้เถอะนะคะ...




ทอดเสียงอ่อนขณะสบตากับเขาคนนั้นที่เบือนหน้าไปทางอื่น...




...แต่ถึงแม้คุณจะไม่รักผม รักเขาคนนั้นแต่ผม...ผมก็รักคุณและจะรักตลอดไป...เขาคนนั้นสบตากับเธออย่างเศร้าโศก...




แอร๊ยยย ดิฉันก็รัก (หน้าตา) คุณค่ะ!!” ท่านหญิงเอ่ยออกมาก่อนบิดตัวเล็กน้อยอย่างเอียงอาย ...ช่วยหลับตาหน่อยสิคะ...




เขาคนนั้นหลับตาลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมา ทว่ายังไม่ทันที่เขาคนนั้นจะลืมตา...




เครื่องทำการหยุดฉายภาพยนต์ หากต้องการให้เล่นแผ่นต่อกรุณากดปุ่ม play’





เคี๊ยก หี่ๆๆๆๆ เอาล่ะค่ะ เรามาจูบสาบานรักกันเถอะนะค๊า แอร๊ยยยย ท่านหญิงราฟาแอลเอ่ยออกมาทว่ายังไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้ไปจูบสาบานรัก (กับจอทีวี...) เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาเสียก่อน





อะไรกันวะคะ!! ดิฉันกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเชียวนะคะ!!





ท่านหญิงคิดกับตัวเองในใจอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะสะบัดตัวไปเปิดประตูอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เรื่องระดับพระกาฬหรือเป็นคุณพี่ชายสุดหล่อแต่น่ากลัวอิ๊บอายของดิฉันแล้วแหละก็ ราฟาแอลคนนี้กระโดดตบอย่างแน่นอนเลยแหละค๊า!!




พอเปิดประตูมาสิ่งที่เห็นเป็นสิ่งแรกคือหน้าตาสาวใช้แสนจืด ดัชนีของท่านหญิงเริ่มชี้ ปากเล็กๆเริ่มทำท่าจะด่าทว่ายังไม่ทันจะด่าสาวใช้คนนั้นก็รีบเอ่ยมาเสียก่อน...




แย่แล้วค่ะท่านหญิง!! ท่านโอดีสซีอุส...ท่านบรีเอล!!”




คิ้วของท่านหญิงเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจระคนหงุดหงิดก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดตัวออกจากห้องอย่างช่วยไม่ได้ ฟ่อออออ!! ถ้าเรื่องมันไม่ใหญ่ปานเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกเตรียมตัวเตรียมใจโดนดิฉันเชือดได้เลยค่ะคุณเพื่อน!!




บรีเอล!! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ บรีเอล อาร์ลันโด อาโดนิส!!” เสียงมาก่อนเห็นหน้าทำให้คิ้วสีทองอ่อนนั้นต้องเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ นัยน์ตาสีทองนั้นฉายแววประหลาดเล็กน้อยก่อนจะหยุดอยู่ตรงบันไดมองไปยังเบื้องล่างเห็นคนผมสีน้ำตาลเจ้าของใบหน้าเย็นชานั้นกำลังเดินดุ่มๆขึ้นบันไดมาส่วนอีกคนก็คุณเพื่อนโอดีสซีอุส





อุ๊ย...นั่นคนหรือกุ๋ยคะนั่น? ไม่สิ บางทีมันอาจจะเทรนใหม่มาแรง (?) ก็ได้เธอจึงเห็นคุณเพื่อนสุดไฮโซของเธอแต่งตัวแบบเสื้อขาดๆ มอๆ ปานไปขโมยขอทานมาใส่นั่นน่ะ!





บรีเอล!! ให้ตายเถอะ!! ฉันถามจริงนายน่ะเคยเชื่อใจฉันหรือเปล่า? ฉันถามจริงๆเถอะนายเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่บ้างหรือเปล่าบรีเอล!!”




อย่ามาพูดว่าฉันไม่เชื่อใจแก!! แกน่ะเชื่อใจฉันบ้างหรือเปล่าโอดีสซีอุส!!!” บรีเอลหันไปตะโกนใส่อีกฝ่ายบ้างอย่างหงุดหงิดทำเอาท่านหญิงเบิกตากว้างอย่างตกใจ





อุแม่เจ้า พรุ่งนี้โลกแตกหรือเปล่าคะ โอดีสซีอุสกับบรีเอลถึงมาทะเลาะกันเนี่ย!!




ให้ฉันเชื่อแกเนี่ยนะ? ให้ตายเถอะ!! นายอยากโดนมันซ้อมตายหรือไงกัน!!”




ก็จะให้ฉันทำยังไง!!” เด็กหนุ่มหันไปเอ่ยเถียงอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จะให้ฉันเดินไปเรื่อยๆไม่ต้องสนใจแกอย่างงั้นหรอ?




เออ!!”




ไม่สนใจแกที่กำลังฟัดกับหมาเนี่ยนะ!!”





เออ!! ถ้าแกเชื่อใจฉัน แกต้องเชื่อว่าฉันจะฟัดชนะฝูงหมา!!!”




บ้านแกสิ!!”





แล้วไง? แกมาช่วยฉันจนตัวเองบาดเจ็บเนี่ยนะ! ดาบก็ใช้ไม่เป็น เวทก็ใช้ไม่ได้ แกยังจะมาช่วยฉันฟัดกับหมาเนี่ยนะ!”




ก็ฉันห่วงแก!!”





แล้วแกไม่คิดว่าฉันห่วงแกบ้างหรือไงวะ!!”




สรุป...มันเถียงกันเรื่องเชื่อใจ เพื่อนกันเนี่ย...เพราะฟัดกับหมาเนี่ยนะค๊า??




กรูอยากบ้าตายค๊า!!




.

.

.




คุณเคยกลัวอะไรบ้างหรือเปล่า?

 





 

รอด...แฮ่ก...รอดแล้วสินะ...แฮ่ก...




เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงเอ่ยออกมาเบาๆขณะที่นัยน์ตาสีเขียวนั้นก็เหลือบๆไปมองเป็นช่วงๆก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าเจ้าชายโรคจิตนั่นหายไปแล้ว...




แค่...แกล้งเล่นๆไม่นึกว่ามันจะเข้าขั้นขนาดนี้แหะ อึก...!!!”




ร่างของเด็กหนุ่มค่อยๆทิ้งตัวไปกับพื้นพร้อมกับยกมือขึ้นมากุมบริเวณหัวใจของตัวเอง นัยน์ตาสีเขียวเบิกกว้างอย่างตกใจก่อนที่เจ้าตัวจะเม้มปากแน่นและค่อยๆใชกำแพงพยุงร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างช้าๆ แม้ว่ามันจะโงนเงนมากเต็มทน...





...เขาคงไม่เหมาะกับการออกแรงจริงๆสินะ...




แฮ่ก...แค่กๆ...แค่ก...




เกลียด...เกลียดที่ตัวเองเป็นแบบนี้




แต่ก็นับว่ายังดี...ที่ตอนอยู่กับเด็กพวกนั้นอาการพวกนี้ยังไม่ออก เพราะถ้ามันออกมาเมื่อไหร่...โครวิสคงรู้อย่างแน่นอนว่าเขาเป็นใครกันแน่





อาการกำเริบอีกแล้วสินะ... เสียงทุ้มที่แสนอ่อนโยนตามนิสัยของเจ้าตัวดังขึ้นเหนือหัวเรียกให้นัยน์ตาสีเขียวตวัดไปมองที่มาของเสียงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มบางๆให้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ยามเมื่อเจ้าของเสียงโยนบางสิ่งมาให้กับเขา...





ขอบใจ เด็กหนุ่มผมแดงเอ่ยออกมาก่อนจะรับของชิ้นนั้นที่ถูกโยนให้ ฝ่ายคนโยนที่นั่งอยู่บนหลังคานั้นเพียงคลี่ยิ้มออกมาเท่านั้น




สิ่งที่อีกฝ่ายโยนมาให้นั้นเป็นแท่งแก้วกลมขนาดกลางที่ภายในมีบางสิ่งที่คล้ายกับเนื้อสีแดงสดบดเอาไว้ภายในอย่างแน่นเอียด เรียกให้นัยน์ตาสีเขียวนั้นต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า




...เห็นกี่ทีก็น่าสะอีดสะเอียนเป็นบ้า





ถ้าไม่กินก็ตายเอานะ อีกฝ่ายเอ่ยตอบกลับมาอย่างสุภาพ ก่อนที่ร่างสูงที่ก่อนหน้านี้นั่งอยู่บนหลังคาจะทิ้งตัวลงมาตามแรงโน้มถ่วง เสียงของปลายเท้าสัมผัสเบาๆกับพื้นคอนกรีตอย่างไม่มีเสียงราวกับบุรุษผู้นี้ไร้น้ำหนัก...




หรือไม่มีตัวตนก็ไม่ปาน...




เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมากับคำพูดของคนตรงหน้าที่ตอนนี้ก็ยังคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน คิดแล้วก็โคลงไปมาก่อนจะเปิดสิ่งที่อยู่ข้างในแล้วกรอกเข้าไปในปากของตัวเองอย่างจำใจ...




ก็แค่..กินก็อยู่ ไม่กินก็ตายเท่านั้นเอง




เขามีทางเลือกอื่นอีกหรือไงกัน?




ยามเมื่อเนื้อสีแดงสดนั้นผ่านลำคอของเด็กหนุ่ม เรือนผมที่เคยสีเพลิงค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างช้าๆ ไล่ตั้งแต่โคนผมจรดเส้นปลายผม เรือนร่างที่เคยเป็นเด็กหนุ่มค่อยๆสูงขึ้นเรื่อยๆเฉกชายหนุ่ม เค้าหน้าค่อยๆแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย มีความคมคายและหล่อเหลามากกว่าเก่า...




ยามเมื่อเนื้อนั้นผ่านลำคอจนหมด นัยน์ตาก็ค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาสีเขียวที่...เปลี่ยนไปเป็นสีแดงเพลิงสวย...




นึกว่าจะตายเสียแล้ว ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะเสยผมสีดำของตัวเองขึ้นไป นัยน์ตาสีแดงนั้นยกขึ้นไปสบกับนัยน์ตาสีทองของชายหนุ่มตรงหน้าที่สูงกว่าเขาเล็กน้อย ...ยังไงก็ขอบใจ...




ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไร... ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีทองเพียงยกมุมปากเป็นรอยยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับคนตรงหน้าเท่านั้น  เจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่ง...ไททานอส เดลลาเรียลตา เซเฟอุส...




เจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่งเพียงไหวไหล่เล็กน้อยก่อนจะเสยผมสีดำของตัวเอง ใบหน้าแท้จริงหลังจากที่มนตราเสื่อมคลายนั้นมีเค้าหลายส่วนที่คล้ายกับโครวิส ทว่าดูคมคายกว่าผู้เป็นน้องชายมากนัก รูปร่างสูงโปร่งดูสง่างาม ทว่าติดจะผอมบางเล็กน้อยเนื่องจากไม่ค่อยออกกำลังกายเท่าไหร่นัก...




ไททานอสถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่...เขาเกิดมาจากราชินีแห่งอาซิโดเลีย แต่เกิดมาพร้อมกับร่างกายที่อ่อนแอ จะตายแลมิแลอยู่แล้วจนใครต่อใครต่างพากันส่ายหน้า ทว่าท้ายที่สุดเขาก็อยู่มาได้จนตอนนี้อายุอานามปาเข้าไปเลข 2 ใกล้เลข 3 อยู่รอมร่อ มีแต่คนต่างบอกว่าเป็นปาฏิหาริย์...




รอยยิ้มเหยียดหยามทุกอย่างปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเจ้าชาย...ปาฏิหาริย์หรือ? ของแบบนั้นมันมีจริงที่ไหนกัน หากรอเวลาเปล่าๆไม่ทำอะไรเลยปานนี้เขาคงตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนเสียด้วยซ้ำไป...




นัยน์ตาสีแดงนั้นปิดลงก่อนจะลืมขึ้นมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง เสียงทุ้มนั้นเอยออกมาอย่างเบื่อหน่าย ไอ้น้องชายของฉันคนนี้นี่มัน...โรคจิตขึ้นเรื่อยๆหรือเปล่านะ





เขาคล้ายนาย รอยยิ้มอ่อนโยนระบายอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มร่างสูง เขาคล้ายนายอยู่หลายส่วน จนบางทีผมก็คิดว่าถ้าหากนายไม่ได้มีร่างกายอ่อนแอแบบนี้คงเหมือนกับฝาแฝด...




ใช่... เสียงของเจ้าชายเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ราวกับต้องการปกปิดบางอย่างภายในใจ ถ้าฉันไม่เกิดมาร่างกายอ่อนแอแบบนี้...




เขา...อิจฉาน้องชายของตนเอง




อิจฉาที่มันเกิดมาร่างกายแข็งแรงผิดกับเขาที่จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่อาจรับรู้ได้...อิจฉามันที่ได้เรียนดาบ ขี่ม้าหรืออะไรต่างๆมากมายที่เขาไม่ได้เรียน...อิจฉามันที่ได้ออกไปวิ่งเล่น มีเพื่อนพ้อง ผิดกับเขาที่อยู่ได้แต่ภายในปราสาทเท่านั้น...




ถึงจะเกิดมาร่างกายอ่อนแอ แต่สัมผัสเวทมนตร์ของนายก็ดีมาก... เสียงอ่อนโยนนั้นแฝงแววอบอุ่นพร้อมกับรอยยิ้มจางๆที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของร่างสูง ...บรีเอล อาร์ลันโด อาโดนิส...




เพียงเท่านี้เขาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร...




สัมผัสไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว ไม่ต่างจากคนธรรมดา เจ้าชายเอ่ยออกมาก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่...ฉันไม่แน่ใจ ว่าบรีเอลไม่มีเวทมนตร์จริงๆ หรือว่า...




โดน ขโมย ไปกันแน่...




พริบตานั้น! บรรยากาศแห่งความตาย ไอสังหารที่แสนกดดันก็ถูกปล่อยออกมาจาก บุรุษผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยน นัยน์ตาสีทองคู่งามนั้นค่อยเข้มขึ้นอย่างช้าๆตามอารมณ์ของเจ้าตัวที่ทำเอาเจ้าชายต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก





แม่ม...มันจะเชือดกุไหมวะนั่น...




...มันน่าแปลกทั้งๆที่เกิดมาเป็น อาโดนิสแท้ คงไม่ถึงขั้นซวยเกิดมาไม่มีเวทมนตร์หรอก ยิ่งเป็นคนที่มีนัยน์ตาสองสีเหมือนกับ... เจ้าชายเอ่ยออกมาก่อนจะมองคนข้างกายไปด้วย ทำนองว่ามันเตรียมบึ้มเมื่อไหร่กุเตรียมโกยเมื่อนั้น ...อย่างน้อยฉันก็เป็นคนหนึ่งที่คิดว่าบรีเอลถูก ขโมยเวทมนตร์ไป




นั่นสินะ... นัยน์ตาสีทองนั้นฉายแววกร้าวอยู่นั้นค่อยๆจางลงก่อนที่มือนั้นจะหยิบเอาศัตราวุธที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าสีดำของตัวเองออกมาหมุนเล่น ...มิคาเอล อิลกราซเซโต อาโดนิส




อย่าเพิ่งวู่วามเหมือนเมื่อสองปีก่อนเด็ดขาด... ไททานอสเอ่ยเตือนออกมา จริงอยู่ที่ว่าเพราะเรื่องเมื่อสองปีก่อนเลยทำให้นายกลายมาเป็น ราชาของ โลกมืดได้ แต่คราวนี้ไม่เหมือนกันเพราะสิ่งที่พวกเรากำลังเล่นอยู่นั้นคือ โลกสว่างและสิ่งเดิมพันคือ ชีวิต




โลกมืดต่อให้นายไม่ทำแบบนั้นนายก็ยังเป็น พระเจ้าแต่ที่ โลกสว่างนายคือนักฆ่า...มือสังหารที่แม้แต่ราชวงศ์ยังหวาดกลัว ไททานอสเอ่ยเตือนคนตรงหน้าเสียงเรียบ ทว่าคนถูกเตือนเพียงยกรอยยิ้มออกมาเท่านั้น เรียกให้เขาต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่




ร่างที่ก่อนหน้านี้อยู่ในมุมมืดค่อยๆเดินออกมาอย่างช้าๆ เรียกให้นัยน์ตาสีแดงนั้นมองคนตรงหน้าอย่างถนัดตายามเมื่อแสงจันทร์ส่องตกกระทบ...





ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งดูมีสง่าราศีจับ เจ้าของนัยน์ตาสีทองที่คนมองต่างพาลรู้สึกอบอุ่นหัวใจยามเมื่อสบ ประกอบกับรอยยิ้มดูดีบนใบหน้า ผิวขาวอย่างคนที่ไม่ค่อยโดนแสงไม่ใช่เพราะเจ้าตัวกลัวแสงหรอกนะ เพียงแต่ทำงานตอนกลางคืน นอนตอนกลางวันก็เท่านั้นเอง





การแต่งกายนั้นเป็นสีดำสนิทแทบทั้งตัว เข็มขัดห้อยระโยงระยางมากมายสวมคาดด้วยอาวุธนานาชนิดตั้งแต่เข็มยันมีดสั้น รอบเอวนั้นเป็นที่เก็บยาพิษมากมายขนาดเล็กแต่หยดเดียวเชือดคนตายได้...นี่ยังไม่รวมอาวุธประจำตัวที่เก็บเอาไว้ที่เวทมนตร์มิติแยกเอาไว้เรียกใช้อย่างง่ายดายอีก




เรือนผมสีเงินยวงระต้นคอล้อมรอบใบหน้าที่...ที่...เป็นศัตรูกับผู้ชายทั้งโลก!




ไอ้คนที่ภายนอกชอบยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนทว่าก็ไม่มีใครกล้าแหยม หลายคนถูกไอ้หน้าหล่อนี่หลอกมานักต่อนักแล้ว เจ้าชายเอ่ยกับตัวเองในใจ ผู้ชายที่ภายนอกเหมือนนักบุญแต่แทบทั้งตัวของมันมีอุปกรณ์เชือดคนได้เป็นหมู่คณะ!!





ในฐานะของเจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่ง และในฐานะผู้ชายคนหนึ่งฉันขอร้องนายเพียงอย่างเดียว... ไททานอสเอ่ยเสียงเครียดออกมาเรียกให้คิ้วสีเงินของบุรุษผู้นั้นเลิกขึ้นเล็กน้อย ...อย่าเดินเล่นข้างนอกตอนกลางวัน




ทำไม?





ก็เพราะหน้าตานายมัน...สั่นสะเทือนความมั่งคงระดับประเทศน่ะสิ!! นายคงไม่คิดจะให้ผู้ชายทั้งโลกเป็นหม้ายเพราะนายหรอกนะ!!”





...




เผ่าเอลฟ์ไม่อยู่ฝั่งเราเพราะนายแล้วนะเว้ย... ไททานอสทำสีหน้าเจ็บปวด นายทำให้เอลฟ์ผู้ชายหน้าตาดีมากๆแบบนั้นเป็นหม้าย!! ให้ตายเถอะ!!”





...ฉันผิด?





...ลูซินโคลว์เพื่อนรัก เจ้าชายขยับยิ้มออกมา เมื่อสิบห้าปีก่อนมีการจัดตั้ง ลัทธิลูซินโคลว์ขึ้นมา เกิดสงครามกลางเมืองเพราะนาย ชื่อของนายถูกจัดว่าเป็นตัวอันตรายของอาณาจักร...รู้ไหมทำไมราชวงศ์ถึงไม่กล้าทำอะไรนายที่เป็นนักฆ่า...





...เพราะฉัน...เก่ง




ถูก ทั้งเก่งและมีฝีมือมาก... ไททานอสเอ่ยออกมาก่อนจะทำสีหน้าเครียด แต่เหตุผลหลักๆคือพวกเขาอยากให้นายทำงานตอนกลางคืนเพื่อว่าตอนกลางวันนายจะไม่พา...หน้าตาที่เป็นศัตรูกับผู้ชายทั้งโลกไปเดินทอดน่องน่ะสิ!!”




...





อย่างน้อยตอนมืดก็ทำให้เห็นหน้านายไม่ชัด และนั่นทำให้โอกาสเป็นหม้ายน้อยลง ไททานอสเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ฉันว่านายควรจะหาภรรยาได้แล้ว เลือกมาสักคนเถอะจะผู้ชาย ผู้หญิงก็ได้ นายควรจะมีเจ้าของไม่ใช่โสดขนาดนี้ อย่างน้อยฉันมั่นใจว่าถ้านายไม่โสดความนิยมของนายอาจะลดลงได้บ้าง บอกฉันมาเลยลูซินโคลว์ ต่อให้เป็นนักโทษฉันก็จะทำให้นายได้แต่งงานกับมัน!!”






ลูซินโคลว์ ลา คัสดูตา อาโดนิสฉีกยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนให้กับอีกฝ่าย ถ้านายยังพูดเรื่องนี้อยู่แล้วแหละก็...พรุ่งนี้จะไม่มีเจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่ง





...ไม่พูดแล้ว!... ไททานอสยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้อีกฝ่ายที่กำลังฉีกยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนอยู่ ...เออ...บรีเอลเขาน่ารักนะ





ว่าพลางเปลี่ยนเรื่องแน่แหละอย่างน้อยเขาก็ยังรักชีวิตตัวเองอยู่มากแหละนะ และดูเหมือนการเปลี่ยนประเด็นใหม่นั้นจะประสบผลสำเร็จเมื่ออีกฝ่ายนั้นก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี






...เด็กน่าสงสารมากกว่า ลูซินโคลว์เอ่ยออกมาเบาๆก่อนที่มือนั้นจะเสยผมสีเงินของตัวเองไปข้างหลัง ท่าทางที่ใครทำแล้วมันเท่ ยิ่งไอ้หน้าหล่อแบบเป็นศัตรูกับผู้ชายทั้งโลกทำไททานอสมั่นใจว่าถ้ามีผู้หญิงผ่านมาเห็นเป็นกรี๊ด ผู้ชายผ่านมาเห็นเป็นต้องตาย...





ที่ตายหมายถึงผู้ชายที่คิดจะกระโจนเข้ามากระทืบมันนะ...ไอ้หมอนี่ลองใครแหยมมันเชือดไม่เลี้ยงเหมือนกัน




นายดูห่วงเขาแปลกๆนะลูซินโคลว์ ทั้งๆที่เขาเป็นน้องชายของมิคาเอล...ศัตรูของนายแท้ๆ ไททานอสเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยแหย่อีกฝ่าย อย่าบอกนะว่าหลงรักบรีเอลน่ะ! ถ้านายรักบรีเอลนี่นายโดนคุก! คุก! คุกเลยนะเว้ย ข้อหารักร่วมเพศเอ่ย รักร่วมสายเลือดเอ่ย รักเด็กนี่...เอิ่ม....พรากผู้เยาว์ก็ได้มั้ง ให้ตาย ถ้านายรักบรีเอลนี่สามกระทงเชียวนะ~~!!”




ไททานอสเอ่ยออกมาแหย่คนตรงหน้าที่กำลังฉีกยิ้มอย่างอ่อนโยน





แต่คำตอบของมันทำเอาเขาแทบสะดุดล้ม...




รักมากที่สุด...แล้วก็ถ้าฉันเข้าคุกเมื่อไหร่คงแหกกรงออกมา ฆ่าไอ้คนที่จับฉันเข้าไป...





เฮ้ยยย กรูล้อเล่นนะ!!





...






แล้วนายลืมอีกกระทงนะ...คือละเมิดสิทธิมนุษย์ชน




เออ...ง่า...





ฉันเป็นสโตกเกอร์




...ล้อเล่นป่ะ




อืม ล้อเล่น





หน้ายิ้มไปไหม!!




เจ้าคนตลกร้ายหันมาไหวไหล่เล็กน้อยให้เจ้าชายหน้าซีดเล่นกับมุขของมัน ที่ไม่ขำแล้วพาลเอาคนฟังเครียดอีก!! รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่ม




...คงเพราะดวงตา นิสัย แล้วอะไรหลายๆอย่างทำให้ฉันอดเอ็นดูไม่ได้ เสียงทุ้มนั้นเอ่ยไปเรื่อย เด็กคนนั้นน่ะดวงอ่อนมากชนิดที่ว่าน่ากลัว




แต่เขาดูเหมือนร่างกายแข็งแรงดีนี่




ฉันหมายถึง ดวง โชคชะตา ความบังเอิญ ชะตากรรมมันแย่มาก ดวงเลยอ่อน ชายหนุ่มเอ่ยแย้ง แต่ฉันไม่ปล่อยให้เขาตายหรอก...





เด็กที่...เลี้ยงไปไม่ให้ผลแล้วไม่มีประโยชน์อย่างนั้นเนี่ยนะ? เกิดอะไรขึ้นกับนายหรือเปล่าลูซินโคลว์ ผู้ชายที่เห็นผลประโยชน์มาก่อนทุกอย่าง ไททานอสเอ่ยถาม นายคงไม่ได้ รักจริงๆใช่ไหม




ชายหนุ่มไม่พูดอะไรออกเพียงยิ้มเล็กน้อยเท่านั้น




ฉันดูเหมือนคนที่ รักใครเป็นหรือไง?





นายคิดจะทำอะไร ท่ามกลางความเงียบนั้นสิ่งที่ไททานอสเห็นคือรอยยิ้มที่ไม่มีวันหายไปจากใบหน้าของคนตรงหน้า ...ถ้าใช่อย่างที่ฉันคิดในฐานะของพี่ชายเพื่อนบรีเอล ฉันก็อยากจะบอกนายว่าเด็กคนนั้นเป็นเด็กที่ดีเกิน เขา ไม่เหมาะกับโลกฝั่งเรา




เหมาะหรือไม่เหมาะคนที่ตัดสินคือฉันนะไททานอส คำพูดนั้นทำให้เจ้าชายสะอึกก่อนที่จะเม้มปากแน่นและถอนหายใจออกมา





แล้วแต่นายเถอะลูซินโคลว์ เขาถอยออกมาอย่างยอมแพ้ มันคงไม่เป็นการฉลาดนักที่จะงัดข้อกับอีกฝ่ายที่เหนือกว่าตนในทุกๆด้าน




ลูซินโคลว์เพียงเหยียดยิ้มออกมาเล็กน้อยเท่านั้นก่อนที่ร่างนั้นจะกระโดดขึ้นสูงไปอยู่ตรงหลังคาอีกครั้ง ใบหน้านั้นยังคงยิ้มพรายอยู่เสมอไม่เสื่อมคลาย เด็กคนนั้นเป็นเด็กที่ดีและน่ารัก...นั่นอาจจะเป็นปัจจัยหนึ่งที่ฉันไม่ยอมให้เขาตาย และถึงเขาอยากตายฉันก็ไม่มีทางเขาได้ตาย





เด็กคนนั้นเป็นเด็กดี ไททานอสเอ่ยเสียงเบาทว่ามันก็ไม่ยากเกินกว่าประสาทรับรู้ของมือสังหารจะไม่ได้ยิน วันนี้ฉันเอ่ยถามเขา...บรีเอลไปว่าเขากลัวอะไร...เพราะเขาดูไม่กลัวอะไรเลยสักอย่างเดียว ผิดกับเด็กวัยเดียวกันชะมัด




... นัยน์ตาสีทองนั้นปรายมามองเล็กน้อยก่อนที่ชายหนุ่มจะหันหลังให้กับเจ้าชาย เพื่อเดินไปยังจุดหมายที่อยู่ในใจของตนเอง




 

คุณผิดกับเด็กวัยเดียวกันนะครับ ดูไม่กลัวอะไรแบบที่เด็กเขากลัวเลย จนบางทีผมก็สงสัยเหมือนกันว่าคุณเคยกลัวอะไรบ้างหรือเปล่า

สิ่งเดียวที่ฉันกลัวคือ...คำว่า เกลียดที่มาจากปากของคนที่ฉันรัก...




 

ฟังดูเป็นคำตอบของพวกที่สมกับอยู่ในโลกสว่าง ดูไร้เดียงสาและเต็มไปด้วยอุดมการณ์ที่ไม่มีวันเป็นจริงเลยนะ ไททานอสเอ่ยก่อนจะหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาสีแดงนั้นมองแผ่นหลังของมือสังหารที่ค่อยๆหายไปอย่างช้าๆ...




แต่ถึงจะเต็มไปด้วยอุดมการณ์และความเพ้อฝัน...แต่เด็กคนนั้นก็ดีเกินกว่าจะมาอยู่ข้างนายๆนะลูซินโคลว์...





ตัวนายที่เปื้อนไปด้วยเลือด...




แม้ว่าเขาจะเป็น น้องชายของนาย




ปล่อย...เด็กคนนั้นกับครอบครัวจอมปลอมไม่ได้จริงๆงั้นหรอลูซินโคลว์...




ปล่อยให้เขาได้เล่นละครครอบครัวตลอดชีวิตกับ พี่ชายและ พี่สาวของเขา...

 

.

.

.

 




ปล่อยให้เขาได้มีความสุขกับความจอมปลอมนั่น...ไม่ได้หรือไงนะ

เด็กน้อยที่น่าสงสาร

 




ในตอนนั้นหากว่าไททานอสได้เห็นใบหน้าของลูซินโคลว์ที่หันหลังกับตน เขาคงจะรู้ดีว่ายามเมื่อมือสังหารผู้นี้ไร้รอยยิ้มมันจะเป็นแบบไหนกันแน่...




นัยน์ตาสีทองนั้นเป็นประกายเข้มก่อนที่รอยยิ้มเหยียดจะจุดประกายอยู่ที่มุมปากของชายหนุ่ม มือนั้นโบกเบาๆเกิดสายลมอ่อนจางพัดเพียงวูบเดียว...




กรี๊กกก





เคียวคมกริบปรากฏออกมาจากความว่างเปล่าสะท้อนหยอกล้อกับแสงจันทร์ คมเคียวนั้นทั้งที่บั่นคอและชีวิตมามากมายกับดูงดงามและคมเฉกเช่นวันวานบ่งบอกถึงเนื้อเคียวได้เป็นอย่างดี ส่วนบนที่ยืดคมเคียวเอาไว้กับด้านนั้นเหมือนหัวมังกรทรงชีวิต




มันคือ...อาวุธประจำตัวของมือสังหารคนนี้..




...ฉันแค่ปล่อยให้นายอยู่กับโลกจอมปลอมนี้เท่านั้นนะ...บรีเอล ว่าพลางสะบัดมือเบาๆ นายน่ะไม่ต้องสนใจคำพูดของคนพวกนั้น คำพูดที่มีแต่คำหลอกลวง การกระทำที่ลวงหลอก...ทอดคำหวานและสุดท้าย...มันก็หันดาบเข้าใส่...




วูบ!!




เคร้ง!!!





...เพิ่งรู้นะว่า อาโดนิสเขาต้อนรับคนในตระกูลเดียวกันที่ไม่ได้กลับมา นานแบบนี้น่ะ... ลูซินโคลว์เอ่ยออกมาพลางยกยิ้ม คมเคียวนั้นปะทะกับเสียงของหอกด้ามยาวก้องกังวาน นัยน์ตาสีทองนั้นทอดมองบุรุษเบื้องหน้าก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ ...มิคาเอล อิลกราซเซโต อาโดนิส




เบื้องหน้าคือบุรุษเจ้าของดวงหน้าคมคายที่ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดเอาไว้ด้วยหน้ากากสีขาวสักลวดลายแปลกตา นัยน์ตาสีทองนั้นจ้องสบกับนัยน์ตาสีทองของมือสังหารที่ยกยิ้มเหยียดหยามมาทางเขา




...อาโดนิสไม่ต้อนรับมือสังหาร เอ่ยเสียงเรียบก่อนจะกระตุกหอกเบาๆ และชักกลับมาอยู่ข้างกายเฉกเช่นเจ้าของเคียวมังกรที่ชักอาวุธมาอยู่ข้างกายของตน ทั้งในยามวิกาลหรือกลางวัน อาโดนิสก็ไม่คิดจะต้อนรับนาย ลูซินโคลว์ ลา คัสดูตา




...อาโดนิส ลูซินโคลว์เอ่ยต่อ นายตกนามสกุลของฉัน




ตั้งแต่เมื่อสิบสามปีก่อนนายก็ได้ออกจากอาโดนิสแล้ว มิคาเอลเอ่ยเสียงเรียบ




ใช่ ฉันออกจากอาโดนิส... รอยยิ้มนั้นปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของชายหนุ่ม ครอบครัวของฉันออกจากอาโดนิส แต่ น้องชายของฉันดันกลายมาเป็นน้องชายของดยุคมิคาเอลเสียได้...





แวบเดียวนั้นนัยน์ตาสีทองวูบไปครู่หนึ่งก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยเสียงเรียบ บรีเอลเป็นน้องชายฝาแฝดของราฟาแอล...




 

ไม่กล้าเอ่ยถึงความอัปยศของ แม่หรือไงกัน นัยน์ตาสีทองมองคนตรงหน้าที่ยังคงนิ่งเฉยก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนตามนิสัยของตนเอง เล่นละครครอบครัวให้สนุกไปก่อนสิ แต่นายก็ดีนะสอน น้องชายของฉันซะเป็นเด็กน่ารักเชียว ฉันล่ะนึกว่านายจะเลี้ยง น้องชายของฉันอย่างกับทาส...




ชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มอ่อนโยนเสมอนั้นย้ำคำว่า น้องชายของฉันอย่างชัดเจนขณะที่มองดูดยุคหนุ่มร่างสูงที่ยังคงตีสีหน้าตายซากอยู่เสียจนน่าตกใจ




บรีเอลเป็นน้องชายฝาแฝดของราฟาแอล... มิคาเอลกดเสียงให้ต่ำลง




เขาเป็นของฉันต่างหากมิคาเอล เหยียดยิ้มออกมาก่อนที่มือนั้นจะยกเคียวขึ้น เป็นน้องชายของฉันไม่ใช่นาย และอีกไม่นานเขาจะต้องกลับมาหาฉัน...กลับมาหาครอบครัว...




วูบบ!!




เคร้งงง!!!




เสียงของศัตราวุธทรงอำนาจทั้งสองปะทะกันดังขึ้นทว่าคราวนี้ผู้ลงมือก่อนกลับเป็นดยุคหนุ่มแทนที่จะเป็นมือสังหาร แรงปะทะทั้งสองนั้นทำให้ร่างต้องดีดตัวไปคนละฝั่งก่อนที่อาวุธของดยุคจะยกขึ้นมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเอ่ยคำพูดบางอย่างของพี่ชายคนหนึ่ง...




...แกอย่ามายุ่งกับน้องชายของฉัน!! ลูซินโคลว์ ลา คัสดูตา อาโดนิส!”




ที่ถึงแม้จะไม่ใช่พี่ชายจริงๆ...แต่เขาก็คือ พี่ชาย




กล้าพูดนี่... ไอสังหารค่อยๆปล่อยออกมาอย่างช้าๆจากมือสังหาร ความกระหายต่อการฆ่าฟันค่อยๆบังเกิดขึ้น ทำไมไม่คิดใช้อำนาจแห่งการมองเห็นอนาคตสู้กับฉันล่ะ มิคาเอล...



คำพูดของคนตรงหน้าทำให้ดยุคหนุ่มสะอึก...




...




หึ... เคียวเล่มงามถูกเก็บไป ...วันนี้ฉันจะพอแค่นี้ก่อน



...



ฉันแลกทุกอย่างกับนายมิคาเอล ครอบครัวของฉันยกทุกอย่างให้กับอาโดนิสที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นค่าของพวกเรา... ร่างสูงนั้นค่อยๆสาวเท้าเดินออกไปอย่างเงียบงัน โดยที่ดยุคหนุ่มไม่คิดที่จะเดินตามไป ...แต่มีครั้งนี้เท่านั้นที่ฉันจะทำได้แค่ยกให้นายชั่วคราว

เล่นสนุกกับละครครอบครัวของนายต่อไปแล้วกันมิคาเอล

เด็กคนนั้นคือน้องชายของฉัน

ต่อให้ฉันไม่มาเอาคืน

เขา...ก็ต้องกลับมาหาฉันอยู่ดี

ในตอนนี้ฉันแค่ ปล่อย เขาเท่านั้น...



รอยยิ้มอ่อนโยนที่แสนคุ้นเคยนั้นปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของมือสังหาร เฉกเช่นนัยน์ตาที่ทอประกายอบอุ่น...เสียจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเจ้าของไอสังหารแห่งการฆ่าฟัน ไอแห่งความตาย...




ลูซินโคลว์จากไปแล้วพร้อมกับทิ้งความหวาดกลัวให้ดยุคอาโดนิสที่ไม่เคยกลัวอะไร...




คำพูดที่ราวกับกระชากทุกอย่างจากเขา...



 

บรีเอลไม่มีทางไปจากฉัน...

ถ้าหากมีวันที่บรีเอลเดินจากฉันไป...สู้ฉันฆ่าเขาทิ้งไม่ดีกว่าหรอ?



 

ฉันยินดีคืนทุกอย่างให้นายลูซินโคลว์... เสียงทุ้มนั้นเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะปลดหน้ากากออกจากหน้าของตนเอง ...เพียงแค่นาย ปล่อยน้องชายของนายตลอดชีวิต...













.

.

.

คืนนี้คือคืนที่ดาวเต็มท้องฟ้า...




ร่างสูงระบายลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะสางเรือนผมสีทองของตนเอง นัยน์ตาสองสีที่ข้างหนึ่งเคยถูกบดบังด้วยหน้ากากสีขาวนั้นฉายแววเหนื่อยอ่อน...




ลูซินโคลว์ก็ไปแล้ว...ตอนนี้คง...




ก๊อกๆ




...สงบ...




ก๊อกๆๆ!!




...ง่วง...




ก๊อกๆๆๆๆๆๆ!! โครม!! โครม!!!!!!




ชิท!! เมิงเล่นเคาะแบบนี้พังประตูกรูเลยไม่ง่ายกว่าอีกหรอวะ?!!




คิ้วสีทองนั้นขมวดกันแน่นอย่างหงุดหงิด ในใจหมายมั่นเต็มที่ว่าจะเชือดไอ้คนไร้มารยาทที่เคาะแบบจะพังประตูห้องของเขาก็ไม่ปาน ให้ตายเถอะ! ที่บ้านไม่มีนาฬิกาหรือไงวะ? ถึงไม่รู้ว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามกันแล้วน่ะ!! นี่มันเวลาปาเข้าไปตีสองกว่าเรียกได้ว่าเวลาที่คนหลับกันไปแล้วด้วยซ้ำไป!




รู้ไหมว่าการนอนดึกมันทำให้..หน้าเขาเป็นสิวนะ!!




และถ้าหน้าเป็นสิวน้องสาวจะไม่รัก...หมายถึงภาพลักษณ์ของเขามันจะดูไม่ดี! เรื่องน้องสาวไม่รักเขาไม่สนใจหรอก! แค่...แค่...แค่เบื่อที่จะต้องมาฟังน้องสาวพูดว่าพี่ชายคนนี้หล่อ พี่ชายคนนั้นหล่อก็เท่านั้นเองแหละน่า!!




พี่ชายตัวเองมีจะไปสนพี่ชายคนอื่นทำไมเล่า...ใช่ๆ เขาไม่สนใจน้องสาวเขาหรอก!




เออ พับเรื่องหน้าตาเอาไว้ก่อนเอาเป็นว่าไอ้คนเคาะประตูมันต้องตาย!! คิดในใจอย่างมาดมั่น ว่าพลางเรียกอาวุธประจำตัวของตนเองออกมา เตรียมขว้าง...เอาแม่งให้ตาย หายไปพร้อมกับประตูเถอะเมิง...




โครม!! ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ!!




ท่านพี่ค๊า เปิดประตูให้ราฟาเอลหน่อยสิค๊า ท่านพี่ค๊า เปิดประตูให้ราฟาเอลกับบรีเอลหน่อยสิค๊า!!”



ชักอาวุธกลับ...




มีอะไร




และวิ่งไปเปิดประตูพลางตีสีหน้านิ่ง...




ขะ เขาแค่ไม่อยากทำร้ายเด็กเท่านั้นแหละน่า! อีกอย่าง...เออ...ปล่อยให้คนเคาะประตูรอนานมันก็ไม่ดีหรอก! เดี๋ยวจะมีคนหาว่าดยุคมิคาเอลไม่มีมารยาทเท่าไหร่นัก




เขาไม่ได้กลัวน้องรอจนโดนยุงกัด หรือว่ากลัวน้องเคาะจนมือน้องเจ็บหรอกนะ!!




เด็กหญิงผมทองนัยน์ตาสีทองฉีกยิ้มกว้างๆมาให้เขา ผิดกับฝาแฝดของตัวเองที่ตีสีหน้านิ่งๆตาแทบจะปิดแหลมิแหลอยู่แล้วแถมยังกอดหมอนสีขาวเอาไว้ท่าทางจะโดนลากมาหาเขาขณะที่กำลังนอนอยู่สินะ




ไปนั่งบนเตียง




ค่า!” น้องสาวเขาเอ่ยรับก่อนจะลากน้องชายไปจนเขาต้องเอ่ยปราม



เดินช้าๆเบาๆหน่อย เสียงมันดัง หนวกหู




ค่า ราฟาแอลรับคำก่อนจะจูงน้องชายไปนั่งแหมะบนเตียงของเขาเสียจนยับ เหอะ เขาแค่...แค่ไม่อยากเห็นคนยืนหลับเท่านั้นแหละน่า!!




มีอะไร มิคาเอลเอ่ยออกมาเสียงเรียบก่อนจะปิดประตูเบาๆ นัยน์ตาสองสีนั้นหันไปมองน้องสาวที่ฉีกยิ้มอย่างน่ารักน่าเอ็นดู พรุ่งนี้พี่ต้องไปทำงานแต่เช้า ถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไปนอน ถ้าอยากจะนอนในห้องพี่ก็นอนไป พี่ง่วง เดี๋ยวพี่จะไปนอนที่ห้องบรีเอล




เขาแค่อยากจะลองเปลี่ยนห้องนอนเผื่ออารมณ์จะดีขึ้นมาบ้าง ไม่ได้เพราะไม่อยากให้น้องของเขาเดินเมื่อยกลับไปนอนห้องตัวเองหรอกนะ!!




บู่วๆๆๆ ท่านพี่อ่ะ หญิงอุตส่าห์มาหาถึงที่แบบนี้ก็ต้อง...มานอนกับพี่น่ะสิค๊า!!” ท่านหญิงราฟาเอลเอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆ เนี่ย บรีเอลก็อยากมานอนกับพี่นะเนี่ยเลยตื่นขึ้นมาเดินกับหญิงเพื่อมาห้องพี่เนี่ย พี่จะไล่พวกเราจริงๆงั้นหรอคะ?




มันดึก พี่ง่วง




น่านะๆๆๆๆ นอนด้วยกันสามคนนี่แหละ หญิงมีเรื่องอยากจะพูดกับพี่เยอะเลย




เตียงแคบ พี่ไม่อยากนอน มันอึดอัด ชายหนุ่มเอ่ยปฏิเสธน้องสาวเรียบๆ...เขาไม่ได้กลัวน้องอึดอัดหรอกนะ ใช่ๆ เขาแค่กลัวว่าเวลานอนน้องจะกลิ้งตกแล้ว...ไม่ได้ห่วงๆ แค่กลัวต้องเสียเงินทำแผลเท่านั้นแหละน่า!!




แบบนี้อบอุ่นดีออกมา มานอนด้วยกันเถอะน้า ท่านหญิงเอ่ยออกมาก่อนจะล้มตัวลงนอน ผลักบรีเอลให้กลิ้งไปนอนริมๆของอีกข้างเหลือที่กว้างๆและตบเบาๆตรงจุดนั้นเหมือนบอกว่าให้เขามานอนตรงนี้




(นึกถึงท่าเสี่ยตกเตียงเรียกอีหนูมานอนข้างๆสิ!)




ขะ เขาแค่ไม่อยากเดินไปไหนเลยนอนหรอกนะ ไม่ใช่เพราะอยากนอนกับน้องหรอก!




มิคาเอลเอ่ยค้านกับตัวเองในใจขณะที่ตอนนี้ตัวเองนั้นล้มตัวลงนอนอยู่ตรงกลางซ้ายน้องสาว ขวาน้องชายที่นอนหลับปุ๋ยไปแล้ว น้องสาวที่ยังไม่หลับก็เริ่มเอ่ยปากพูดเสียงจ้อๆอย่างน่าแปลกใจ เขาก็ไม่พูดมาก บรีเอลก็ไม่พูดมาก แล้วน้องสาวเขาได้เชื้อพูดมากมาจากใครกันล่ะเนี่ย?




เนี่ย วันเนี้ยโอดีสซีอุสแต่งตัวได้มอซ่อมากเลยแหละค๊า เด็กหญิงเอ่ยออกมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ แต่ท่าทางนี่ดุร้ายเอาเรื่องเลย พาลให้นึกไปถึงเมื่อสองปีก่อนตอนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกเลยนะคะ...ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนดุร้ายแบบนั้นจะกลายมาเป็นคนบ้าๆบอๆแบบนี้ได้




ท่านหญิงหัวเราะออกมาก่อนจะพูดต่อ




อย่างวันเนี้ยหญิงเห็นโอดีสซีอุสกับบรีเอลทะเลาะกันด้วยแหละค่ะ แถมยังด่ากันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วย...




ราฟาเอล เงียบแล้วนอนได้แล้ว พรุ่งนี้พี่มีงานแต่เช้า ดยุคหนุ่มเอ่ยออกมาเรียบๆเรียกให้เจ้าของเสียงต้องทำหน้ามุ่ยแต่ก็ยอมหลับโดยดีให้ชายหนุ่มที่ตื่นอยู่นั้นถอนหายใจออกมาเสียงอ่อน ขะ เขาไม่ได้กลัวเสียงของราฟาเอลจะปลุกให้น้องชายเขาตื่นขึ้นมาหรอกนะ!!




เขาคิดกับตัวเองในใจก่อนจะเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินเสียงเล็กๆของเด็กหญิง...




...รักท่านพี่มากนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ




ก่อนที่ท่านหญิงจะหลับไป...




ทิ้งเพียงพี่ชายที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำกับคำพูดของน้องสาว ก่อนจะถอนหายใจออกมา มือนั้นลูบเบาๆที่หัวสีทองและหัวสีน้ำตาลของน้องชาย นัยน์ตาสองสีฉายแววอ่อนปราศจากซึ่งความเย็นชา...ก่อนที่ถ้อยคำแผ่วเบาจะเอ่ยเอื่อนออกมาจากปากของคนปากหนัก...




...รักมากเหมือนกัน ราฟาเอล บรีเอล...




ราตรีนี้ยังคงทอดยาวอีกไกล เฉกเช่นอนาคตที่มองไม่เห็น...แต่ขอเพียงรับรู้และทำวันนี้อย่างไม่คิดที่จะเสียใจในภายหลัง อนาคตก็คงไม่ใช่สิ่งที่น่าเจ็บปวด...




แสงจันทร์ได้สอดส่องผ่านหน้าต่างมา ภาพที่ใครเห็นแล้วคงอมยิ้ม ภาพของพี่ชายที่นอนอยู่ตรงกลางนั้นจับมือของน้องสาวและน้องชายเอาไว้แน่นราวกับจะบอกว่าอนาคตข้างหน้าที่ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบไหนหรือโหดร้ายเพียงใด...




เขาก็จะไม่ปล่อยมือเล็กๆนี่อย่างเด็ดขาด...




เพราะมนุษย์คือสิ่งที่เห็นแก่ตัว...และเขาก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง...




คงไม่ผิดใช่ไหม? ที่เขาจะไม่เสียน้องของเขาไป




ไม่ว่าจะน้องสาวที่เขารักและ น้องชายที่ไม่ใช่น้องแท้ๆของเขาก็ตามที...




...




พรุ่งนี้คงต้องสั่งซื้อเตียงใหญ่มาตั้งไว้ที่ห้องสินะ




แต่ก่อนอื่น




.

.

.

เขาคงต้องไปเยือนคฤหาสน์นาร์ซีซัสเรื่องที่โอดีสซีอุสมายืนด่าน้องชายเขาก่อนสินะ




 





 

ค่ำคืนวันนี้ช่างแสนสงบ...




หรือเป็นลางบอกว่าพายุกำลังมากันนะ?




 

อีกประมาณสองวันเราก็จะถึงแคว้นอาซิโดเลียแล้วครับท่านหญิงแคสซีโอเปีย




ชายชราเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาขณะที่กำลังก้มลงทำความเคารพ ท่านหญิงแคสซีโอเปียของตนอยู่ เรียกให้ ท่านหญิงแคสซีโอเปียนั้นตวัดนัยน์ตาสีม่วงแกมชมพูของตัวเองมามองชายชราคนนั้นก่อนที่มือนั้นจะโบกพัดลูกไม้สีขาวของตัวเองเบาๆ




มือเรียวเล็กค่อยๆสะบัดผมหางม้าสีชมพูของตัวเองที่ถูกทำเป็นลอนใหญ่ๆสองสามลอนอย่างน่ารักน่าชัง ประกอบกับเครื่องหน้าที่งดงาม ทั้งดวงตากลมโตสีม่วงประกายชมพูอ่อนๆ ริมผีปากบางเล็กสีชมพู ผิวขาวราวกับหิมะแรกของฤดูเหมันต์ ตัวเล็กน่ารักแลดูน่าทะนุถนอมและปกป้อง...




มือเล็กๆนั้นค่อยๆสัมผัสเบาๆที่สร้อยล็อคเก็ตสีทองที่มีลวดลายงดงาม มือนั้นไล่เบาๆที่ตัวอักษรสีทองนูนเป็นคำที่เธอไม่เคยลืม และไม่คิดที่จะลืมมันเลยแม้แต่น้อย...




‘Adonis’




ฉันกำลังจะกลับไปหาคุณแล้วนะคะ... เด็กหญิงเอ่ยออกมาเบาๆขณะที่มือนั้นค่อยๆเปิดล็อคเก็ตออกมาอย่างช้าๆ ชายชราที่อยู่ข้างกายนั้นค่อยๆเทน้ำชากุหลาบใส่ถ้วยกระเบื้องสีขาวข้างๆเด็กหญิง ...บรีเอล...




ภาพที่อยู่ในล็อคเก็ตนั้นเป็นภาพของเด็กชายหน้าตาน่ารักเจ้าของดวงตาสองสีที่แสนเย็นชาที่มองฉันอย่างเหยียดๆ เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนล้อมรอบดวงหน้านั่นทำให้ใบหน้านั้นดูละมุมขึ้นกว่าเดิม...อา...อยากพบคุณเหลือเกิน...คิดถึงดวงตาจิกๆที่ใช้มองฉันอย่างเหยียดๆราวกับฉันคือเศษเดน...อา สายตาของคุณ...




อา...ท่านบรีเอล...อยากพบจังเลยค่ะ ฉันกำลังจะกลับไปหาคุณแล้วนะคะ...อา...ได้โปรดมองฉันอยากเหยียดๆ...อ๊าย....แค่คิดถึงสายตารังเกียจของคุณแล้วฉัน... มาดอน่า เรจิน่า แคสซีโอเปียสะบัดหน้าไปมาก่อนจะซดน้ำชาดื่มเพื่อดับความคิดถึงอย่างรวดเร็วโดยที่ชายชรามองตามอย่างเหนื่อยอ่อนและ...




มันร้อนนะครับ...




เอ่ยเตือน...




อุกรี๊ดดดดดดด!!! แค่กๆ !! ทำไมเพิ่งมาบอกตอนนี้ล่ะค๊า!!” คุณหนูนั้นไปออกมาเบาๆก่อนจะขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ดีนะคะเนี่ยที่ภาพของท่านบรีเอลไม่เปื้อ...





ภาพสีในยามนั้นเริ่มยุ่ยเพราะว่าน้ำชาร้อนที่ไปโดนภาพ...




...ครับ โชคดีที่ไม่เปื้อน แค่ยุ่ย...




...




ท่านหญิง?





อุกรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!! แก!! อย่าอยู่เลยค๊า!!!” คุณหนูสาวกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง เริ่มทำตัวเป็นคิงคองกระโดดใส่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ฮือ! รูปของท่านบรีเอลสุดที่รักเชียวนะคะ! ติดคุกไม่สนเว้ย (เดี๋ยวใช้เส้นออกมา)





ขณะที่ชายชรากำลังจะลาโลกเนื่องจากแรงบีบที่คอจากเด็กหญิงนั้นเอง จู่ๆประตูเกวียนก็ถูกเปิดออกมาพร้อมกันนั้นใบหน้าตื่นๆของคนรับใช้ก็ปรากฏสู่สายตา...





แย่แล้วแหละครับท่านหญิง เกวียนเราเผลอไปเหยียบกับดักเวทเคลื่อนย้ายของอาซิโดเลียเข้า ตอนนี้เราอยู่ที่ทะเลทรายของแคว้นพาริเธียเน่แล้วครับ กว่าจะไปถึงอาซิโดเลียคงใช้เวลาประมาณสองเดือน!!”





...





ท่านหญิงครับ?




ดิฉันอยากต๊ายยยยยยยยยยยย!!!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!”












 

หายนะของพระเอกถูกยืดเวลาออกไป...




...แต่หายนะไม่ได้มีแค่เพียงอย่างเดียว




 

 

ดาวตกสวยจังเลยนะคะ





เสียงเล็กๆของเด็กหญิงคนหนึ่งดังขึ้น ใบหน้าน่ารักดูซื่อๆนั้นเหม่อมองไปยังท้องฟ้าสีน้ำเงินที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวมากมาย รอยยิ้มน่ารักค่อยๆคลี่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเด็กหญิง...




...ถ้ามีดาวตกฉันก็อยากจะอธิษฐานจัง เสียงเล็กเอ่ยออกมาเบาๆ ให้ฉันสวยน่ารัก...ได้สักครึ่งหนึ่งของท่านหญิงราฟาเอล...ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว...คุณจะหันมาสนใจฉันบ้างหรือเปล่าคะ?

คุณบรีเอล...





เด็กหญิงถอนหายใจออกมาก่อนจะปิดหน้าต่างห้องของตัวเองพร้อมกับยิ้มเศร้าๆ ใบหน้าน่ารักดูซื่อๆที่มีกระขึ้นเล็กน้อยประปลาย ผมสีน้ำตาลอ่อน นัยน์ตาสีน้ำตาลเฉกเช่นเดียวกับสีผม ฐานะทางบ้านเป็นพวกชนชั้นกลางผิดกับชายในฝันของเธอที่เป็นชนชั้นสูง




เขาหน้าตาดี ฐานะดี สูงศักดิ์ เพื่อนๆแต่ละคนที่คบด้วยก็มีแต่บุคคลที่สูงศักดิ์ทั้งนั้น...




ความรักต่างชนชั้นยังไงเสียมันก็คงเป็นแค่เรื่องเพ้อฝันเท่านั้นแหละ...




โรซารี่ เดลชองโน่หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนเพื่อเข้าสู่นิทรารมร์อันแสนหวานที่ไม่เจ็บปวดเหมือนกับความจริง...




 

กาลครั้งหนึ่งมีเจ้าชาย อัศวิน จอมเวทและเด็กหนุ่มธรรมดา

ความมีสาระของเทพนิยายเริ่มปรากฏพร้อมกับคลื่นแห่งความรักที่กำลังมาเยือน...

กลิ่นน้ำเน่านั้นลอยมาแต่ไกล...

ฤ เทพนิยายเรื่องนี้จะเปลี่ยนเป็นเทพนิยายรักกันแน่นะ?






xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

จบแล้วกับบทนี้ แล้วเปิดตัวท่านหญิงแคสซีโอเปียคู่หมั้นคนงามของบรีเอลค่ะ XD///
และเปิดตัวเด็กสาว (นิสัย) นางเอก โรซารี่ เดลชองโน่เคอะ!
ส่วนถ้าถามว่าใครระหว่างสองคนนี้เป็นนางเอกกันแน่? อันนี้ไม่รู้ววววววว ไม่แน่นะบางทีบรีเอลอาจจะเป้นนายเอกเสียเองเลยก็ได้ ฮา/

ตอนต่อไปใครที่ชอบโอดีสซีอุสเตรียมตัวลัลล้าได้เลยเพราะว่าตอนต่อไปจะเป็นการย้อนอดีตเมื่อสองปีก่อนตอนที่พวกบรีเอลได้พบกับโอดีสซีอุสครั้งแรกค่ะ นิสัยตอนนั้นของโอดีสซีอุสไม่ได้บ้าๆบอๆแบบนี้นะเออ! แต่บอกคำเดียวว่าเมื่อก่อน...แม่มโคตรเท่อ่ะ!

เอาเป็นว่ายังไงก็ติดตามทีน้า

ก่อนไปขอแปะภาพท่านหญิงแคสซีโอเปีย


 



มาดอนน่า เรจีน่า แคสซีโอเปีย




Linea-Lucifer








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

3,390 ความคิดเห็น

  1. #3374 bee746444 (@bee746444) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 18:50
    ไม่วายหรอค่ะเนี่ยยยย หว่าาา
    #3374
    0
  2. #3351 ΣaѓŁ♟ILLUA (@aillTY) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 23:41
    อินี่อ่านแล้วอยากให้เปิดฮาเร็ม หนูบรีเอลเป็นเคะของทุกคน อิคึ
    #3351
    0
  3. #3332 Perna (@pernar) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 09:41
    มาดอนน่าทำเธอถึงไม่ปกติบ้างล่ะค๊าาาาาา
    #3332
    0
  4. #3259 Kimmic Frozen (@pattamaporn-su) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 21:06
    ขุ่นพี่ซึนนนนนน อ๊าาา น่ารัก >//<
    แคสซิโอเปีย เธอMรึ?
    #3259
    0
  5. #3136 Dream fairy (@star03) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 17:53
    มันดราม่านะ! มันดราม่าแล้วนะ! แต่สุดก็รั่วอยู่ดี...

    มิคาเอง ซึนเดเระ น่ารักโครตๆอ่ะ

    ส่วนคุณคู่หมั้น เอิ่ม...โนคอมเม้น

    โรซารี่ เจ๊นางเอกมากและปกติสุดด้วย
    #3136
    0
  6. #2941 Rin Scarlet (@rin-scarlet) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 12:43
    รู้ถึงความน่ารักของซึนเดเระแล้ว ><"
    #2941
    0
  7. #2833 *.Saeneine Sonata.* (@diarypeem) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 12:01
    ตอนนี้เครียดขึ้นเยอะเลยนะคะเนี่ย...
    หนุ่มน้อยคนนั้น...แท้จริงแล้วเป็นพี่ชายของโครวิส!

    สุดท้ายก็..อิหรอบเดิมสินะคะ รั่ว
    ท่านหญิงน่ารักมาก! แต่เอ่อ...เหมือนจะปลื้มบรีเอลมาก
    โรซารี่นางเอกจริงอะไรจริงค่ะ!
    3P? //โดนตบ

    ตอนหน้า--เมื่อสองปีก่อนโอดีสซีอุสเท่ห์?!
    ไฉนเลยจึงได้มารั่วเช่นนี้เนี่ย ORZ"
    #2833
    0
  8. #2716 Canaries (@kideri) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 14:34
    มิคาเอลน่ารัก สุดๆๆ 5555+ ค้านทุกอย่างที่จะทำเลยน่ะ
    #2716
    0
  9. #2393 gifspy007mtr-0 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 13:17
    ดูเรื่องนี้จะออกแนว y นิหน่อยน่ะ

    แต่ก็สนุกค่าชอบคุณพี่มิคาเอลน่ารักมากคะ
    #2393
    0
  10. #2311 firebird (@whoami12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 16:54
    แคสซิโอเปีย ทำไมี...ผมว่ามันชื่อคล้ายๆกาแลคซี่สักอันในอวกาศที่ผมเคยเรียน(ทำหน้ามึน)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 พฤษภาคม 2555 / 17:01
    #2311
    0
  11. #2308 The White Rose of Death (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 16:04
    มิครเอลน่ารักอ่ะ ซึนโคตระเลย  ลูซินก็หล่อลากกก -.-
    #2308
    0
  12. #2137 B3stFriend 'Smile :) (@kuraiimoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 21:28
    0...0 เลือดพุ่งหมดตัวววว > < //เช็ดคราบเลือด

    มิคาเอลเป็นสายซึนเหรอเนี้ยยย ระ..เราไม่ได้ชอบนะ ไม่ชอบเลย !! (ติดเชื้อซึน?)
    อีกหน่อยจะเดเระให้ดู !! ? ไม่ต้องๆ 555 //พูดอยู่คนเดียว บ้าาา

    ในนิยายเรื่องนี้ มีเราสติดีอยู่คนเดียวค้าาา (เอ๊ะ) 55

    #2137
    0
  13. #2083 ✖ L o √ e ღ Ohm ✖ (@iluvfran) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 18:13

    > < อร๊างงงงง มิคาเอ๊ลล น่ารัก มว๊ากกกกกกกกกกกกกกกก (วิบัติเพื่อเสียง - -)

    #2083
    0
  14. #1971 kami125 (@kami125) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:47
    แม้จะมีดราม่าแต่มันคงไม่พ้นความรั่วแน่นอน= =b
    #1971
    0
  15. #1511 II Pierrot Demy II (@black-fantasy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 10:52
    รู้สึกตอนนี้ดราม่านิดๆและมันก็กลับมารั่วอีกครั้ง ตกลงบรีเอลไม่ใช่น้องชายฝาแฝดจริงๆของราฟาแอล แล้วบรีเอลกับมิคาเอลก็คนละแม่กันง้นเหรอ
    #1511
    0
  16. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 10:52
     ชอบคุณพี่ทั้งสองคนมากค่า

    แต่ที่บอกเป็นศัตรูกะผู้ชายทั้งโลกเนี้ย

    รวมตัวเองด้วยรึเปล่า ไททานอส
    #1468
    0
  17. #1423 la~la~* (@lovelyeye) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 19:57
     ท่านพี่...ท่านช่างซึนเหลือเกิน ><
    #1423
    0
  18. #1323 s.tiger (@jennyblue) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2554 / 14:03
    อยากรู้จัง ทำไมบรีเอลไม่ได้เป็นน้องแท้ๆของมิคาเอลล่ะ
    #1323
    0
  19. #1275 หลงทาง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 13:52
    มิคาเอล >.<



    ซึนได้ใจอ่า
    #1275
    0
  20. #1210 Dark_JOKER (@nonoyoko) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 18:44
    รู้สึกรักมิคาเอลขึ้นมาทันที
    ช่างเป็นพี่ชายที่น่ารักอะไรเช่นนี้นะ
    นอนจับมือน้องๆ ที่นอนอยู่ข้างๆ
    กรี๊ดง่า>< บรีเอลตัวเธอนี่เสน่ห์แรงจริงๆ
    #1210
    0
  21. #1209 l bloodybear (@l-lin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 16:20
     พี่ชายซึนโฮกกก
    กรี๊ดกร๊าด
    #1209
    0
  22. #1094 ปลาทองจำแลง (@goldfish43) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 15:48
     แหงะ ไม่มีรูปของโรซารี่เหรอ
    #1094
    0
  23. วันที่ 30 ตุลาคม 2554 / 14:57
    บรรยายแค่นี้ก็รู้แล้วว่าหล่อนน่ะMชัวร์ =_="
    รู้สึกว่าตอนนี้มันดูเครียดๆจัง
    แต่ยังปลื้มท่านเพ่อยู่นะ เพราะซึนได้ใจ 55+
    และแล้วศึกชิงบรีเอลก็ใกล้จะเริ่มแล้วสินะ ฮา โอดีซีอุสจะร่ใมกับเขามั้ยเนี่ย?
    #1071
    0
  24. #906 ท่านapollo (@apollo89541) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 10:07
    มิคาเอลซึนมากน่ารักจัง
    #906
    0
  25. #890 ~+*MiNd_Za*+~ (@ploymind) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 20:03
    รักผู้ชายในเรื่องนี้สุดใจ=w=

    เพราะมันซึนได้ใจจริงๆ 555=[]=

    มิค(มิคาเอล) น่ารักอ่ะ ลูซ(ลูซินโคลว์)ก็น่ารัก>_<

    ป.ล.คู่หมั้นของบรีเอลเรอะ ลืมมันไปซะเถอะ^____________^
    #890
    0