The fairy tale ※ อลวน...เทพนิยายพันธุ์พิลึก!!

ตอนที่ 53 : ※ 41 ※ เพื่อให้วันพรุ่งนี้ของคุณเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ธ.ค. 55



Moonlight - Tokiya






 

ในตอนนี้เธอยิ้มแล้วใช่หรือเปล่า?

ในตอนนี้เธอหัวเราะแล้วใช่ไหม?

ฉันนั้นรู้ดีมาตลอดว่าตัวของฉันนั้นไม่อาจทำให้เธอยิ้มหรือหัวเราะได้

แต่เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นที่ฉันจะเห็นแก่ตัวก่อนที่จะผลักเธอออกไป

ครู่เดียวที่เธออยู่กับฉันแล้วร้องไห้

ฉันจะเก็บมันเอาไว้ในใจเพื่อรับรู้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยอยู่ด้วยกัน

แม้จะเป็นเพียงช่วงนั้นๆ

อยากตะโกนว่า...ฉันรักเธอเหลือเกิน

.

.

.

นายไม่เป็นไรนะลูซินโคลว์...”

ไททานอสเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาขณะที่นัยน์ตานั้นจับจ้องไปยังเพื่อนตรงหน้านิ่ง ใบหน้าของลูซินโคลว์นั้นยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนจาง ส่วนเชอรัลเซ่เพียงมองอีกฝ่ายก่อนจะหรี่นัยน์ตาลงแล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

...นั่นน่ะน้องของเจ้าไม่ใช่หรือไง ถ้าเจ้ารักเขามากขนาดนั้นทำไมไม่เอาเขากลับมาล่ะ” ราชาปีศาจกล่าวออกมา “ใบหน้าอมทุกข์ไม่เหมาะกับเจ้าหรอกนะ มาๆเดี๋ยวข้าไปลักพาตัวเขาคืนนี้เลยก็ได้”

...ถ้าเขามาแล้วไม่มีความสุขฉันไม่ต้องการหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยออกมา “ฉันอยากได้ 'น้องชาย' ไม่ใช่อยากได้ 'ตุ๊กตา' นะเชอรัลซ์...”

นัยน์ตาสีดำสนิทของราชาปีศาจมองคนตรงหน้าก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา “...มิคาเอล แย่งทุกอย่างจากเจ้าไปมากเหลือเกินลูซินโคลว์...”

ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรเพียงแต่ยิ้มออกมาเท่านั้น ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆวางลงที่ไหล่ของราชาปีศาจที่เลิกคิ้วสูงเล็กน้อย ก่อนที่เสียงทุ้มของมือสังหารจะเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา “...ขอยืมไหล่หน่อยนะ...”

มันไม่ใช่คำสั่งหรือคำขอร้อง

แต่เป็นเพียงแค่คำพูดของเพื่อนเท่านั้น

นัยน์ตาสีแดงของรัชทายาทอันดับหนึ่งมองเพื่อนมือสังหารตรงหน้าแล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง..

ลูซินโคลว์นั้นน่ากลัว...

แม้ว่าเขาดูเหมือนจะมีบรีเอลเป็นจุดอ่อน ทว่านั่นก็ไม่ใช่จุดอ่อนที่สุดของลูซินโคลว์เขายังคงเยือกเย็นได้เสมอแม้ว่าน้องชายของเขาจะหายตัวไป...

แต่ในความเป็นจริงแล้ว...

นั่นคือการเตรียมใจ...

นายเคยบอกฉันว่าจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขากลับมาหานายแต่ในความเป็นจริงแล้วนายแบกรับอะไรอยู่กันแน่นะ? นายเตรียมใจอยู่ตลอดเวลาแล้วรั้งเขาไว้เพียงครู่หนึ่งก่อนที่จะจากไปหรือเปล่าลูซินโคลว์...

บางครั้งฉันก็สงสัยว่าทำไมคนที่สูญเสียถึงต้องเป็นฉันตลอดเวลา...” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยออกมาอย่างแหบพร่าก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆเอาใบหน้าออกจากไหล่ของราชาปีศาจ ใบหน้านั้นเหยียดยิ้มคล้ายกับสมเพชทุกอย่าง ทั้งโลกนี้และตัวเอง “...ทำไมต้องเป็นฉันด้วยนะ...”

รัก...เหลือเกิน

น้องชายของผม ครอบครัวคนสุดท้ายของผม...

มันเป็นการจากลาที่ดีที่สุด...ที่ผมจะมอบให้กับคุณ...”

ในตอนนั้น...น้ำตาที่ไหลออกมาจากนัยน์ตาของเขาคือของจริง วินาทีนั้นความรู้สึกสูญเสียที่เกาะเข้ามาในหัวใจเขารู้สึก โกรธ เกลียด แย่...เสียใจไปหมด ยิ่งมองไปที่หน้าของน้องชายแล้ว...

เอาไปเลยดีไหมนะ...เด็กคนนี้ยังไงก็คือน้องของเขานี่...

ทว่าความคิดนั้นก็หายไปเมื่อความคิดบางอย่างเข้ามาแทนที่

แล้วเด็กคนนั้นจะเสียใจหรือเปล่า

สนหรือ?

แล้วเด็กคนนั้นจะร้องไห้หรือเปล่า

สนหรือ?

แล้วเด็กคนนั้น...จะยิ้มหรือเปล่า

สน...เขาสนทุกอย่าง

วินาทีที่ได้พบกันนั้นราวกับคำสาปหากเป็นเมื่อก่อนนั้นเขาคงรู้สึกเฉยชากับเด็กที่แม้จะมีสายเลือดเดียวกันแต่ก็ไม่ได้เลี้ยงมาคนนั้น แต่เพียงแค่ได้พบ ได้คุยหลายๆอย่างทำให้เขายิ้มออกมา

น้องชายของเขา...ครอบครัวคนสุดท้ายของเขา

ตัวตนที่บ่งบอกว่าเขาคือ 'ลูซินโคลว์ ลา คัสดูตา อาโดนิส'

เรา...ไม่น่าพบกันเลยน้องชายของผม”

ถ้าเราไม่พบกัน...บางทีผมอาจจะไม่เสียใจเท่านี้ก็ได้

ถ้าเราไม่พบกัน...บางทีผมอาจจะไม่รักคุณก็ได้

นี่จะเป็น...สิ่งสุดท้ายที่ผมมอบให้กับคุณได้น้องชายของผม...มันจะเป็นฉากจบที่ดีของคุณที่เดินไปสู่แสงสว่าง...

...คราวนี้ช่วยยิ้มกว้างๆอย่างน่ารักและตะโกนออกมาทีนะครับ...”

ตะโกนออกมาว่ามีความสุข...ในส่วนของผมที

นัยน์ตาสีทองนั้นปิดลงก่อนที่จะมองราชาปีศาจกับเจ้าชายที่มองมาอย่างเป็นห่วง รอยยิ้มที่คล้ายจะบอกว่า 'ไม่เป็นอะไร' ระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาว่า “...กลับกันเถอะ...”

ลาก่อน...น้องชายของผม

'ลาก่อน...ของฉัน...'

เสียงบางอย่างดังขึ้นมาในหัวของลูซินโคลว์ทำให้นัยน์ตาสีทองเบิกกว้างยังไม่ทันที่จะหาที่มาของเสียงความเจ็บปวดก็แล่นปราดไปทั่วร่างกายจนร่างสูงต้องทรุดลงอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางนัยน์ตาที่เบิกกว้างของไททานอสและเชอรัลเซ่

ลูซินโคลว์!!”

'...เด็กคนนี้มีสายเลือดของอาโดและเซเฟอุส เขาคือ 'ลูกชาย' คนแรกที่ถูกสร้างขึ้นมาของเซเฟอุส...ผู้ได้รับความงามที่ราวกับคำสาปตัวแทนของความงาม...'

อะไร...อะไร...

เสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวสลับกับภาพบางอย่างทำให้ชายหนุ่มต้องยกมือกุมที่หัวของตัวเอง ความเจ็บปวดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนนั้นทำให้เสียงคำรามดังในลำคออย่างแผ่วเบา สติที่เคยมีค่อยๆพร่าเลือนพร้อมกับลมหายใจที่กระตุก...

'พวกเราจะสร้างคำสาปให้กับสายเลือดของพวกเรา...'

คนทั้งสิบสองคนกำลังยืนอยู่ในอารามแห่งหนึ่ง

'จิตใจ...ไม่จำเป็น...'

มีดสลัก หยดเลือดล่วงหล่นลง ก่อเกิด ชีวิต ร่างกาย

'ข้าขอตั้งชื่ออาณาจักรแห่งนี้ว่า...อาซิโดเลีย'

หลุมศพ มงกุฏ ชายหนุ่ม รอยสัก นัยน์ตาสีแดง

'ในนามของปฐมกษัตริย์แห่งอาซิโดเลีย...เซเฟอุส'

.

.

.

มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

แต่มันคือโชคชะตา

.

.

.

ขณะเดียวกัน...

คนดีผีคุ้ม...คนชั่วผีไม่คุ้มหรือไงวะ!”

เสียงบ่นของเด็กชายผมสีน้ำตาลนัยน์ตาสีแดงดังขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ช๊ะกำลังเดินป่า ถ้าเปรี้ยวจริงพี่แกคงโหนคล้ายทาร์ซานไปแล้วแต่บังเอิญกรูไม่เปรี้ยว กรูไม่กล้า กรูกลัวตาย เพราะงั้นโครวิสเลยเดินป่าอยู่แบบนี้

เอาเป็นว่าสั้นๆคือ...หลังจากที่ลงมาจากเขาไม่เท่าไหร่เขาหลงทางกับขี้ข้าพวกคนที่บอกว่าจะติดตามเขา แลคล้ายพระเจ้าเล่นตลกหรือเพราะมองการณ์ไกลก็ไม่ทราบ (?) เอาเป็นว่าที่แน่ๆนอกจากหลงแล้วสมาคม SM Club ของเขายังมีแววจะไม่เกิดอีกต่างหาก!

พระเจ้าโหดร้าย SM มันคือ Spirit of Mankindเชียวนะ! มันคือจิตวิญญาณแห่งมวลมนุษย์ชาติเชียวนะ!!

คิดแล้วเศร้าจิต เอาเถอะคิดอีกแง่การเข้ามาในอารามทำให้เขารู้ว่าคนดีเปลี่ยนเป็นคนชั่วง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก (?) เดี๋ยวพอกลัยไปถึงอาซิโดเลียแล้วลองปลุกระดมคนก่อตั้งสมาคม SM ก็คงไม่เลว

 

สัจธรรมสอนให้รู้

เรื่องดีๆไม่ทำให้คนชั่วกลายเป็นคนดี

มีแต่จะให้คนดีกลายเป็นคนชั่ว

 

แต่เหมือนพระเจ้าจะเล่นตลก (?) หรือมองการณ์ไกลก็ไม่ทราบจึงส่งอุปสรรคมาให้กับโครวิสที่กำลังเดินลัลล้าคล้ายหนูน้อยหมวกแดงให้เจอหมาป่าระหว่างไปบ้านคุณยาย (อาซิโดเลีย)

นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้างเมื่อพรหมลิขิตดลบันดาลให้ตนได้พบกับ...

กุ๊กๆ

ไก่...

กระพริบตาปริบๆ

กุ๊กๆ

ไก่...

ไม่ๆ ท่านเทพเจ้าไก่!!

นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้าง จริงสิ...สมาคมเราต้องมีมาสคอต (?) ไว้สักการะด้วยนี่หว่า แน่นอนว่าไม่มีอะไรเทพเท่ากับเทพเจ้าไก่อีกแล้ว (?) ท่านผู้ครองนภา! ท่านผู้ปราบมังกร! ท่านเทพ!!

ร่างของเจ้าชายรีบก้มลงอย่างรวดเร็วมองดูท่านเทพไก่ที่กำลังใช้นัยน์ตาอันสุกใสของตัวเองมองมาทางเขาก่อนจะสะบัดตูดเชิ่ดเล็กน้อย ไม่เป็นไรไก่แม่มเทพกรูรู้ เทพแล้วเชิ่ดได้ (?)

โครก...

เสียงท้องของเจ้าชายดังขึ้นอย่างแผ่วเบาขณะที่มองเทพไก่ ซึ่งเจ้าไก่พอได้ยินก็ผงะเล็กน้อยคล้ายกำลังหวาดกลัวว่าเจ้าชายจะจับไก่อย่างมันกินหรือเปล่า ขณะที่โครวิสนั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน หิวแค่นี้จิ๊บๆท่านคือท่านเทพไก่ว่าที่มาสคอตของสมาคม SM เชียวนะ! ใครมันจะไปกล้าจับท่านเทพกินเล่า!!

โครกๆๆ ครื้นนน โครกกก!!

...ไม่ๆท่านเทพไก่ไม่ต้องไปไกลผมไม่จับท่านกินหร้อกกกกกก ผมน่ะบูชาไก่...

โครกกกกกกก!! ครึ้นนน!! โครกๆๆๆ!!

ไอ้ดร๊วกไก่เมิงอย่าหนีนะเว้ย กรูจะทำไก่ย่างงงงง!!!” เจ้าชายตะโกนก่อนจะรีบวิ่งตามไกลอย่างรวดเร็ว ได้ข่าวว่าเมื่อครู่เมิงบอกบูชาอย่างดี สองวินาทีกลับใจอย่างรวดเร็ว...

เรื่องไก่มันเรื่องรองเหวย! ไก่บนโลกนี้มีอยู่เยอะแยะให้เป็นมาสคอต! ยากนักก็ขโมยไก่มาจากฟาร์มสักตัวเป็นจบ! แต่ตอนนี้กรูหิวมาก กรูไม่สน กรูไม่แคร์ กรูจะทำเพราะกรูอินดี้!!

(เกรียน...)

แต่อย่าดูถูกไก่นะ! ไก่ไม่กระจอกสายตาอันคมกริบนั้นมองไปที่ไอ้บ้าด้านหลังอย่างหวาดกลัว ความฉลาดของไก่เป็นที่ประจักษ์มันใช้รูปร่างที่เล็กได้เปรียบนั้นก้ม กระโดด หมุนตัว (สาบานได้ว่าเมิงคือไก่?) ไปอย่างชำนาญทางส่วนเจ้าชายของเรานั้นอดีตเคยเป็นไก่สาวงาม (?) แม้จะไม่เพรียวสแลนเดอร์เหมือนไก่พี่แกก็จัดการเอามีดฟันทุกอย่างที่ขวางหน้าตาไก่ไป

แต่ไก่นี้ไซร้ไม่ยอมแพ้ (ยอมกรูก็ตายดิ...) มันจัดการตีลังกาหมุนสามรอบข้ามกำแพงอิฐเก่าโทรมแล้ววิ่งเข้าไปในอารามแห่งหนึ่งไม่วายส่งสายตาเยอะๆมาที่เจ้าชายไก่ทำนองว่า 'แน่จริงก็มาเด้ๆ'

ยอมไม่ได้ ศักดิ์ศรีของเจ้าชายกำลังถูกไก่หมิ่นประมาท! กรูสาบานกรูจับเมิงได้กรูจะทำไก่ย่าง!!

ความหิวทำให้หน้ามืด ความโกรธทำให้คนบ้า เจ้าชายของเราตีลังกาไม่ได้แต่กรูปีนได้เหวย!จัดการวิ่งตามไอ้ไก่นรกที่วิ่งเข้าไปในอารามโคตรโทรมอย่างรวดเร็ว ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าอารามที่ตนเองเข้านั้นมันเก่าครึกโครมแค่ไหนกัน และไม่ได้สนใจด้วย...

รูปปั้นอัศวินที่ปากทางเข้านั้นคล้อยหลังตนมันค่อยๆหันกลับมา

 

...นิยายรั่วกำลังกลายเป็นนิยายสยองขวัญ...

(คนแต่ง...เมิงเอาสักแนวเถอะกรูขอร้อง)

 

ไอ้ไก่ เมิงอยู่ไหนมาให้กรูเชือดซะดีๆ!!!!!!”

 

แต่มันสยองขวัญไม่ได้เมื่อตัวเอกนิยายมันไม่สนใจบรรยากาศรอบข้าง

(สุดท้ายเมิงก็กลับมารั่วอยู่ดี!)

 

ยิ่งเข้าไปใกล้เท่าไหร่นั้นแสงสว่างที่เคยมีมาก็เริ่มหายไปทว่าเจ้าชายหน้ามืดนั้นหาได้สนใจไม่ พี่แกยังวิ่งตามตัวขาวๆของไก่นรกอยู่ดี ทว่าเมื่อวิ่งไปสักพักแล้วนั้นก็ค่อยๆยิ้มขึ้นมาเมื่อเจ้าไก่...มันวิ่งมาถึงทางตันแล้ว!!

รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเจ้าชายที่ค่อยๆย่างก้าวไปหาไก่ที่เอาตัวติดกับกำแพง หึๆ ไอ้ไก่น้อยเมิงไม่รอดแน่ ตายแน่ ตายแน่ มาบูชาความหิวโหของข้าเสียดีๆ!!

โครก!! ครึ้นๆๆๆ!! โครก!!!

เสียงประกอบฉากแลคล้ายโลกถล่มนั้นทำให้บรรยากาศดูน่ากลัวกว่าเก่า ทว่ามันไม่ใช่เสียงโลกถล่มฟ้าร้องแต่มันคือเสียงท้องร้องของเจ้าชาย! โครวิสอย่าบอกใครนะว่านายเป็นเจ้าชาย...มันน่าอับอายมาก

อีก...อีกนิดเท่านั้น...

หัวใจไก่เต้นถี่รัว...

ไก่ย่าง ไก่ห้าดาว ไก่ผัดเผ็ด...

หัวใจของเจ้าชายเต้นถี่รัว...

เอาล่ะ...จับมัน!!

...ดาร์ค...”

กึก!

ร่างของโครวิสชะงักอย่างรวดเร็วเมื่อหูของเขาสะดับฟังเสียงบางอย่างขึ้นมาได้ นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้างด้วยความตกใจ ตอนนี้เจ้าไก่นรกนั่นมันจะวิ่งหนีไปไหนเขาก็ไม่สนใจมันอีกต่อไปแล้ว เพราะตอนนี้เสียงนั้นกลับดึงเอาทุกอย่างของเขาไปจนหมดสิ้น...

ไม่มีทาง...ไม่มีทางที่นั่นจะเป็นเสียงของ 'คนๆนั้น'

ราวกับต้องการย้ำเตือนในความคิดของเจ้าชายเสียงแผ่วเบาจึงดังขึ้นอีกคราหนึ่ง

...ดาร์ค...”

ชื่อที่มีเพียงคนๆเดียวเท่านั้นที่จะเรียกเขา...

นัยน์ตาสีแดงค่อยๆหันไปทางที่มาของเสียงอย่างช้าๆ เรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยกับเสื้อผ้าสีขาวสะอาด ใบหน้างดงามที่แย้มรอยยิ้มออกมาให้อย่างอ่อนแรง มันดูเศร้าสร้อยทว่ากลับทำให้หัวใจของโครวิสเต้นอย่างถี่รัว

...รี...เบล” เท้าของโครวิสค่อยๆก้าวไปหาร่างบอบบางนั้นอย่างช้าๆ ความคิดหลายอย่างตีเข้ามาในหัวของเขาเต็มไปหมด ทำไมรีเบลถึงอยู่ที่นี่ได้? ในเมื่อรีเบลน่ะ...

ทว่าดูเหมือนคนที่ให้คำตอบเขาได้นั้นเพียงแค่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนจางก่อนที่ร่างบางนั้นจะเดินหนีไป นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้างอย่างที่ไม่ต้องคิดอะไร เด็กชายวิ่งตามร่างของเด็กหญิงคนนั้นทันที

ได้โปรด...อย่าหนีไปไหนอีกเลย

คำภาวนานั้นดังขึ้นในใจของโครวิสขณะที่วิ่งไล่ตามแผ่นหลังบอบบางของเด็กหญิงไป เขาไม่รู้ว่าวิ่งผ่านมากี่รอบ เลี้ยวไปกี่ครั้ง จนกระทั่งมารู้ตัวอีกทีเขาก็อยู่ในจุดที่แสงสว่างลอดผ่านถึง...ทว่าก็ไม่มีร่างของเด็กหญิงที่เขาวิ่งตามเลยแม้แต่น้อย

เวทมายา...

รอยยิ้มเหยียดปรากฏบนใบหน้าของโครวิสก่อนที่มือนั้นจะยกขึ้นมาเสยผมของตัวเองด้วยความหงุดหงิด เวทมายาระดับสูงที่จะสะท้อนถึงคนที่อยากพบมากที่สุด...เป็นเวทที่เขาเกลียดแต่ในขณะเดียวกันก็เป็นเวทที่เขาหลงใหล

เขาเกลียดมัน...เพราะโครวิสไม่อยากให้ใครหรือสิ่งใดมารู้ถึงเรื่องที่อยู่ในใจของเขา

เขาหลงใหลมัน...เพราะมันทำให้เขาได้พบ ได้เห็น ได้สัมผัสถึงสิ่งที่ไม่รู้ว่าตลอดชีวิตของเขาจะได้สัมผัสมันอีกครั้งหนึ่งหรือเปล่า

นัยน์ตาสีแดงค่อยๆมองสัมผัสไปรอบตัวๆเองในเมื่อรีเบล ไม่สิ 'เวทมายา' นั้นพามาสิ้นสุดที่นี่เขาก็ควรสำรวจเสียหน่อย...ที่นี่แต่ก่อนน่าจะเป็นห้องประกอบพิธีกว้างขนาดใหญ่ เพดานนั้นสูงเฉียดฟ้าค่อนข้างโปร่งแสงจึงลอดผ่านมามากผิดกับทางที่ผ่านมาที่ค่อนข้างมืดมิด ตัววิหารแห่งนี้เป็นสีขาวสะอาดตลอดทั่วทุกแห่งหนนั้นมีลวดลายงดงามอยู่มันทำให้โครวิสรู้สึกแปลกใจ

วิหารแห่งนี้แต่ก่อนเคยงดงาม...และดูเหมือนจะงดงามกว่าวิหารในเมืองหลวงของเขาเสียด้วยซ้ำ

น่าแปลก...

เขาคิดกับตัวเองในใจมองไปรอบๆก็เห็นว่ารอบห้องนั้นมีรูปภาพของใครบางคนแปะอยู่ ดูเหมือนห้องนี้จะเป็นรูปเหลี่ยมและแต่ละเหลี่ยมจะมีรูปภาพงดงามและถ้าหากโครวิสเดาไม่ผิด...มันน่าจะเป็นภาพที่เกี่ยวกับบุคคลในอาซิโดเลีย

ภาพชายหนุ่มผมสีดำสนิทนัยน์ตาสีแดง ใต้ดวงตานั้นมีรอยสักประหลาดยาวตั้งแต่เหนือนัยน์ตาพาดมาถึงแก้มทั้งสองข้าง บนหัวนั้นสวมมงกุฎงดงาม ใต้ภาพประดับแท่งสีทองสลักนามว่า 'ปฐมกษัตริย์ เซเฟอุส'

นัยน์ตาสีแดงมองผ่านไปยังภาพข้างๆ ส่วนใหญ่นั้นมักจะเป็นหนุ่มสาวรูปหน้างดงามและมีชื่อเขียนตามตระกูลสิบสามดยุคของอาซิโดเลียทั้งสิ้น บ่งบอกว่าพวกเขานั้นคือ 'ผู้ก่อตั้งอาซิโดเลีย' แห่งนี้ทั้งนั้น

เด็กชายเดินสำรวจแต่คนในรูปเขาพบว่าปัจจุบันนี้เหล่าทายาทที่เกิดมานั้นใบหน้าก็ไม่ได้ต่างกับบรรพบุรุษเท่าไหร่นัก อาจจะด้อยกว่าบ้างแต่ก็เพียงเล็กน้อย

และอีกเรื่องหนึ่งที่น่าแปลกคือมันไม่มีภาพของ 'ซิฟิซัส' และ 'อาโดนิส' เลยแม้แต่น้อย

ทำไม?

เด็กชายสงสัยตรงจุดที่ควรจะเป็นภาพของอาโดนิสและซิฟิซัสนั้นกลับเป็นเพียงผนังโล่งๆไม่ประดับอะไรเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าไม่มีตัวตนหรือถูกทำให้ไม่มีตัวตน จะว่าไปในหนังสือหรือประวัติศาสตร์ก็ไม่มีภาพของอาโดนิสและซิฟิซัสเช่นเดียวกัน มีเพียงแต่คำบรรยายเท่านั้น

ซิฟิซัส...คมคายวาทศิลป์ หล่อเหลาอ่อนโยนผู้ครองนัยน์ตาสีหางนกยูง

อาโดนิส...ชายหนุ่มรูปงามไร้บรรยาย ปราดเปรือง และสง่างาม เจ้าของนัยน์ตาสีทองสุกสกาวราวแสงสว่าง

มือของชายหนุ่มนั้นลูบที่หนังอย่างแผ่วเบาก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อมือที่ควรจะไม่มีสิ่งใดเจือปนกับเต็มไปด้วยผงสีขาวๆ เช่นเดียวกันจุดบริเวณที่มือของเขาสัมผัสไปนั้นก็มีสีสันแปลกๆปรากฏขึ้น...

ราวกับภาพที่ถูกซ่อนเอาไว้

อะไรบางอย่างผลักดันให้โครวิสเอามือลูบผนังดังกล่าวเพื่อยืนยันความคิดของตัวเอง ยิ่งทำมากเท่าไหร่ภาพที่ถูกซ่อนเอาไว้ยิ่งปรากฏมากเท่านั้น หัวใจของเด็กชายกำลังเต้นถี่รัวอย่างช้าๆราวกับร่ำร้องอะไรบางอย่าง...

ชายหนุ่มหน้าตาถือดีเรือนผมสีเงินยวงยาวสลวย เจ้าของนัยน์ตาสีหางนกยูง รอยยิ้มอ่อนจางปรากฏขึ้นมาบนใบหน้านั้นโดยที่ใต้ภาพเขียนเอาไว้ว่า 'ซิฟิซัส'

แต่หากเลื่อนลงมาอีกหน่อยนั้นมันกับมีถ้อยคำบางอย่างเขียนเอาไว้...

เจ้าเด็กอวดดี! - เซเฟอุส

เจ้าคนชั่วช้า อย่ามาทำร้ายท่านเซเฟอุสนะ – แอนโธจ แอนโดรเมด้า

ทำไมเจ้าไม่งดงามนะ ข้าอยากได้คนงดงามมาอยู่รายล้อมมากกว่า – นาร์ซีซัส

ถ้าเจ้าทำตัวสมเด็กจะน่ารักมาก – อิคะเริส

ถ้อยคำมากมายที่ถูกเขียนนั้นราวกับต้องการฝากไปถึงเจ้าของภาพ มันเหมือนการเขียนเฟรนชิพของเพื่อนสนิทจนไม่น่าเชื่อว่ามันจะปรากฏขึ้นมาในวิหารแห่งนี้แต่ละถ้อยคำนั้นท้ายชื่อจะเขียนด้วยชื่อของเหล่าดยุครุ่นแรกและกษัตริย์จวบจนถ้อยคำสุดท้าย

พวกเราขอโทษ...ซิฟิ่

หัวใจของโครวิสเต้นอย่างถี่รัวอย่างน่าประหลาด ก่อนที่เด็กชายจะเอามือของตัวเองไปถูกับใต้ภาพใกล้ๆกันนั้นซึ่งเป็นภาพของเซเฟอุส

ไม่มีใครดีเท่ากับท่านเซเฟอุสอีกแล้ว! - แอน...โดรเมด้า

...บางทีข้าก็รู้สึกว่าตัวเองหน้ามืดที่มาติดตามท่านนะ – อิคะเริส

ทำไมข้าต้องมาเขียนอะไรไร้สาระแบบนี้ด้วย? คนอย่างเจ้าน่าจะรีบๆตายไปเสียที อยู่ทำไมให้โลกมันหนักแล้วก็รกโลก – อาโดนิส (ซินเซีย)

ทำไมเจ้าไม่ใช่คนงดงาม!! - นาร์ซีซัส

เมื่อไหร่จะเลิกก่อเรื่องยุ่ง...-แกนิมิด

ไอ้พวกข้างบนน่ะข้าเป็นเจ้านายของพวกเจ้านะเหวย! หัดให้ความเคารพเสียบ้าง! - เซเฟอุส

พวกเราด่าเจ้าด้วยความรักหรอก! - ลงชื่อสิบเอ็ดดยุคแห่งอาซิโดเลีย

กรูไม่เชื่อ! - เซเฟอุส

ถ้อยคำที่ราวกับต้องการบอกว่า...สายสัมพันธ์ของพวกเขานั้นแน่นหนามากแค่ไหนกัน

เจ้าชายค่อยๆเดินไปยังที่ว่างเปล่าอย่างช้าๆ มือนั้นค่อยๆเช็ดอย่างช้าผงสีขาวที่ติดมือนั้นไม่อาจทำให้นัยน์ตาละออกไปจากภาพที่ปรากฏขึ้นมาได้ คราวนี้ภาพค่อนข้างประหลาดอยู่เสียหน่อยเพราะมันไม่ใช่ภาพของคนเพียงคนเดียว...แต่มันคือคนสองคน

ชายหนุ่มเรือนผมสีเงินยวงยาวสลวยกำลังยิ้มออกมาอย่างอ่อนจาง ใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ ผิวขาว อาภรณ์ที่สวมใสนั้นเป็นสีขาวสะอาด นัยน์ตาสีทองนั้นนั้นฉายแววอ่อนโยนเบาๆทว่าก็มีอำนาจกดดันอย่างน่าประหลาด

ข้างๆนั้นเป็นภาพของชายหนุ่มใบหน้างดงามเรือนผมสีดำที่กำลังคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาสีเดียวกันนั้นเพียงแค่สบก็รู้สึกอบอุ่น อาภรณ์ที่คนๆนั้นสวมใส่มีสีดำตัดกับผู้ชายผมสีเงิน

โดยที่ใต้ภาพนั้นเขียนเอาไว้ว่า...อาโดและซินเซีย

ซินเซีย...ตามประวัติศาสตร์มันคือนามเดิมของ 'อาโดนิส' ผู้ชายผมสีทองนั้นคงเป็นซินเซีย ส่วนคนผมดำคงเป็นอาโด

ใต้ภาพนั้นเขียนไว้ด้วยถ้อยคำที่แสนสั้น...ทว่าทุกคำนั้นราวกับต้องการส่งถึงคนที่น่าจะชื่อว่า 'อาโด' มากกว่า 'ซินเซีย'

คิดถึง – เซเฟอุส

ไม่ยกโทษให้ - แอนโดรเมด้า

งดงาม...คิดถึง – นาร์ซีซัส

อาโด...-แกนิมิด

...รักมากที่สุด - แพนโดร่า

...

...พี่ชาย...-ซินเซีย

...อาโด...” โครวิสพึมพำชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบาขณะที่มองภาพตรงหน้า สบกับนัยน์ตาสีดำสนิทของคนในภาพนั้นความรู้สึกบางอย่างเย็นวาบขึ้นมาพร้อมกับภาพบางอย่างที่ไหลผ่านอย่างช้าๆ

'อาโด...'

เด็กหนุ่มผมสีดำกำลังคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนจาง

'เราจะสร้างคำสาปขึ้นมา...'

กษัตริย์และดยุค

'เพื่อตอกย้ำบาปของเรา'

เลือด คำสาบาน พิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์

'จิตใจ...ไม่จำเป็นต่ออาซิโดเลีย!'

คำสาป โซ่ตรวน...

'คำสาปของอาโดนิสคือการทำลาย คำสาปของเฮเลนคือความงามนิรันดร์ คำสาปของแอนโดรเมด้าคือซื่อสัตย์ คำสาปของนาร์ซีซัสคือไม่ภักดี ส่วนคำสาปของเซเฟอุสนั้น...'

คำสาปของเซเฟอุส...

ใบหน้าของชายหนุ่มผมสีดำสนิทปรากฏเบื้องหน้าอย่างอ่อนจาง นัยน์ตาสีแดงที่เหมือนกันนะกลับฉายแววน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่า ทรงอำนาจยิ่งกว่า รอยสักประหลาดที่พาดตั้วแต่เหนือตาจรดแก้มทั้งสองข้างนั้นเป็นสีแดงสนิท เสียงทุ้มแผ่วเบาที่ดังเข้ามาในหัวนั้นราวกับเสียงกระซิบของคำสาป...

'คำสาปของเซเฟอุส...คือการ 'ฟื้นคืน'...'

ในตอนนั้น...สติทั้งหมดของโครวิสได้ดับหายไปแทนที่ด้วยการตื่นของใครบางคน...

รอยสักสีแดงค่อยๆปรากฏขึ้นมาบนใบหน้ามันพาดผ่านตั้งแต่เหนือนัยน์ตาจรดแก้มทั้งสองของเด็กชาย เรือนผมสีน้ำตาลเข้มค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างช้าๆ รอยยิ้มเหยียดหยามค่อยๆปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเจ้าชายโครวิส...

ไม่สิ...

ข้ากลับมาแล้ว...อาซิโดเลีย”

ปฐมกษัตริย์แห่งอาซิโดเลีย...เซเฟอุส

.

.

.

ในคืนนี้ดวงดาวได้กับลงพร้อมกับแสงเจิดจรัสที่หวนคืนกลับมา

เขากลับมาแล้ว

เพราะโชคชะตาหรือความดื้อดึง

เขากลับมาแล้ว

เพราะความอาวรณ์หรือความแค้น

เขากลับมาแล้ว

เซเฟอุส

 









xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


เพลงของตอนนี้ แรกๆเลือกใช้เพลง Smile Again ของ BOA ค่ะ แล้วเปลี่ยนเอา Moonlight ของ Tokiya ichiose เสียหน่อยแต่เพลงนี้น่าจะโอกว่ามั้ง (?) ของมอบเพลงนี้ให้กับลูซินแล้วก็บรีเอลแล้วกันนะคะ TwT!

ความหมายของเพลงนี้ดีมากเลยนะ ว่าพลางส่ง > http://www.youtube.com/watch?v=cfjRmApjSlQ

ในที่สุดตัวเอกก็กลับมากันครบเกือบหมดแล้ว TwT


รุ่นเดอะตอนนี้ที่ปรากฏมาก็มีซิซิฟัส (ตายแล้ว) อาโด เซเฟอุส โฮกกกกก///


ตอนนี้เหลืออีกไม่กี่ตัวเนื้อเรื่องจะดำเนินเต็มกำลัง (?)
รุ่นโคตรเดอะ พระเจ้า (ยังไม่ออก)
รุ่นพี่ๆ ควีเนเลีย เอลซิค ดยุคเดรอนชา

เหลือแค่พวกเขาเท่านั้น!

ประกาศๆ เล็กน้อยสำหรับเรื่องนี้ภาคสอง
ซึ่งก็คือเรื่องตอนเจ้าพวกนี้โตแล้ว (?) พระเอกของเรื่องนั้นกลายไปเป็นฟรานซิสแทน ตัวเอกหลักสองคนคือโครวิสกับโอดีสซีอุส แต่ด้วยความรักแบบบิดๆเบี้ยวๆของนักเขียน น่ากลัวว่าครอบครัวอาโนสก็อาจจะออกมาข่มเหงด้วยนี่สิ! ว่าแล้วก็ลงตัวละครกันตอนโต






Linea-Lucifer
คนขวาราฟาแอล พี่สาว (อันที่จริงน่าจะเรียกว่าญาติมากกว่า) ของบรีเอล

คนซ้ายบรีเอล
หนึ่งในตัวเอกของแฟรี่เทลล์ภาคสอง (พระเอกภาคแรก)
อุปนิสัยนั้นอยู่ในช่วงเเลวร้ายสุดขีดเพราะการเลี้ยงอย่างผิดๆ (?) ของพี่ชายที่โอ๋และตามใจน้องจนเกินเหตุ
...
เป็นพวกหลอกใช้คนด้วยหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ (?)
กับคนที่ไม่มีปประโยชน์อย่าว่าแต่จะปรายตามองเลย เผลอๆนตอนตายอยู่ตรงหน้ายังเดินเหยียบด้วยด้วยซ้ำ (?)
แถมยังมีหน้ามาบอกว่าไม่เห็นอีกแหน่ะ!
แต่เห็นแบบนี้ไม่เคยฆ่าคนเลยนะ เขาบอกว่า "มันไร้สาระที่จะต้องลงมือทำ"
...แต่ใช้คนอื่นฆ่าทางอ้อมนี่สิ
(อดีตพระเอกผันตัวมาเป็นตัวร้ายเสียแล้ว?!)

อืมทำไมบรีเอลอธิบายยาวจัง? ก็ถ้าอธิบายราฟาแอลมันคือการสอยเนื้อเรื่องดีๆไงล่ะ!



Linea-Lucifer
คนซ้าย ลูซินโคลว์ ลา คัสดูตา อาโดนิส
อาชีพ - ราชาแห่งโลกมืด มือสังหารที่แข็งแกร่งที่สุด บราค่อนสตอล์กเกอร์ระยะสุดท้าย (?)

ราชาโลกมืดหรือราชาหน้ามืดกันแน่ (?) ด้วยความรักที่มีมากจนเกินเหตุนั้นทำให้ตามใจน้องถึงขีดสุดกลายเป้นว่าน้องชายเลยนิสัยเสียซะงั้น
สมัยก่อน (ภาคแรก) เป้ทั้งนบราค่อน ทั้งสโตรกเกอร์ แถมยังเป็นพวก...อีกต่างหาก
...
ตอนโตดันเป็นหนักกว่าสมัยก่อนแถมยังกลายมาเป้นพ่วงนิสัยแปลกๆมาอีกเพียบ (?)
ปัจจุบันนั้นชอบทำตัวขี้หึงเป็นพิเศษ แม้ว่าน้องชายจะชอบทำตัวเย็นชาบ้างบางครั้งบางคราวและเดินยิ้ม (หลอกใช้ประโยชน์) แต่ชีวิตของเขาก็มีความสุขดี (?)
นอกจากนี้ความสามารถอีกอย่างคือการแอบเข้าห้องของน้องชาย โดนน้องด่าคือสีสัน โดนน้องตบคือชีวิต โดนน้องกระทืบก็คือวันธรรมดา โดนน้องเมินนี่ตายดีกว่า (ฮร่ะ?!!)
เกลียดไอ้คนข้างๆเข้าไส้แม้ว่ามันจะเป็นญาติโก โหติกา อดึตเพื่อนรักก็ตามที

คนขวา มิคาเอล อิลกราซเซโต อาโดนิส
อาชีพ - ดยุคอาโดนิสแห่งอาซิโดเลีย เจ้าของอำนาจที่แท้จริงของอาซิโดเลีย (?)

ไอ้คนหลงผิดน้อง (?) ได้ข่าวตัวเองมีน้องสาวแล้วดันเผื่อแผ่ความรักมาทางน้องชายของไอ้คนด้านข้างด้วยนี่สิ (แต่แน่นอนว่าเกลียดคนด้านข้างอย่างกับอะไรดี!)
นิสัยตอนโตนั้นเนื่องจากมีปมเรื่องปัญหาของหัวใจยามหนุ่ม (?) ทำให้พออายุมากขึ้นนิสัยเฮียแกเลยเลวร้ายไปเสียหน่อย (?)
บ้าอำนาจ เผด็จการ ไอ้นาร์ซี (?) ไอ้คนไม่มีหัวใจ (?) เจ้าเล่ห์สุดขีดแต่ใจดีกับน้องสาว (ราฟาแอล) และน้องชายของไอ้คนข้างๆมากนะเออ!

(แกอย่ามึน นั่นน้องฉันเว้ยย : ลูซิน)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3,390 ความคิดเห็น

  1. #3036 ' Burning - Night. (@rinmare) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 20:06
    คาดว่าตอนโตโครวิสจะไปเปิดร้านไก่ย่าง 5555 = A = แรกๆฮาๆๆๆๆ หลังๆแงๆๆๆๆ
    #3036
    0
  2. #2940 Mistletoe (@melovedog) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 19:22
    น่าจะเปลี่ยนเพลงจาก"moonlight" เป็น "เพื่อวันพรุ่งนี้เธอจะกลับมา" จะได้เข้ากับชื่อตอน
    me//วิ่งหนี
    #2940
    0
  3. #2932 pink-plan (@plan-ying) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2555 / 18:00
    ที่บรีเอลผมสีเงินนี่เพราะว่าพลังเวทกลับมารึป่าวอ่า
    #2932
    0
  4. #2929 kiana1894 (@kimeros) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2555 / 14:12
    สถานะ 1 ก๊าซซซซซ!!!! หนะหนูอาโดได้เสีย(เลือดให้)กับเซฟ!!!!
    ลูกชายอาโดกับเชฟนี่ใช่คนที่ฉันกำลังคิดหรือเปล่าว่าเป็นบุคคลที่สวยที่สุดในเรื่อง
    สถานะ2 โครวิสได้รับวิญญาณบรรพบุรุษเพือต่อกรกับ'คุณลุงราชา'(เสียงในเกมส์)
    สถานะ3 จบภาค 1 เดี๋ยวก๊อนค่ะลูซ ภาค 1 เนี่ย แล้วสาวน้อยข้างหน้าต่างโรซารี่ เดลซองโน่ล่ะค่ะไม่ออกแล้วเหรอ(ในภาคนี้อ่ะ)เอ่ยชื่อกับนามสกุลด้วยแต่ไม่ใช่ตระกูลดยุคแบบนี้มันคาใจมากมาย คล้ายๆจะเป็นตัวละครสำคัญแต่นอกสายตา โดนเหล่ารุ่นเดอะเบียดไงไม่รู้ เธอเป็นใครค๊าาา เอาเถอะเอาเป็นว่าภาคสองนี่โฟร์เต้จะได้พบกับพวกมิคาเอลไหมค่ะ(ไหงไปถามเรื่องโฟร์เต้ฟะ)
    #2929
    0
  5. #2928 The White Rose of Death (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2555 / 15:12
    พี่ลูซคะ มีคำถามอ่ะคะ เป็นไปได้ช่วยตอบให้หน่อยนะคะ ^^

    -ปมเรื่องในอตีดที่พวกอาโดทำไว้ทั้งหมด(เน้น)จะเฉลยออกมาอยู่ใช่ไหมคะ?
    -มีโครงการจะแต่งภาคของพวกรุ่นเดอะไหมคะ?
    -ยิ่งอ่านเรายิ่งอยากรู้อ่ะคะ ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วทำไมต้องฆ่าอาโดด้วย แล้วทำไมซินเซียไม่ห้าม

                        อ๊ายยยยยยยยยยยยยยย อยากรู้ๆๆๆๆ *-*

    -บรีเอลกับมิคาเอลจะรู้ไหมคะ ว่าดยุคทั้งหลายเป็นของที่สร้างขึ้น? และหลอกใช่ตัวเองนะคะ?[คาใจมานาน]
     แล้วเอลซิคที่จะมีบทมาเฉลยความจริงกับเขาบ้างไหมคะ?

     อ่านๆไปก็รู้สึกว่าเรื่องนี่ซับซ้อนมากเลยอ่ะ ==;;  
     ลูซินที่หล่อเหลาเป็นอะไรไปอ่ะ คงไม่มีวิญญาสิง(?)อีกคนนะนั้น
    -เป็นลูกคนแรก!? WHAT!! ไปเกิดกันตอนไหมอ่ะ แล้วมันเป็นใคร!
    -ใครได้คำสาปความงามเป็น ลูกคนแรก? คงไม่ใช่บรีเอลนะคะนั้นนะ?

    -อันนี้ก็คาใจสุดๆเลยคะ ตอนที่ซิฟี่เจอบรีเอลฆ่าตายอ่ะคะ เป็นอาโดมารับจริงๆ หรือเป็นภาพหลอนคะ?(จำได้เพราะร้องไห้กับตอนนี้ด้วย)

    เมื่อไรจะจบภาคอ่ะคะ อยากเห็นบรีเอลชั่.. ราชินีและเก่งขึ้นอ่ะ ****-****
    #2928
    0
  6. #2927 Te-amo...Tomo (@te-amo) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 18:24
    กลับมาหลอกให้อยากแล้วก็จากไปอีกแล้วววววววววววววววววววววววววว T______________________T

    ย้ำคำเดิมนะคะว่า "หัวใจ" ยกให้ "ลูซิน" ทั้งดวงเลย

    จริงๆ คือตอนแรกเราสงสารนายมาก แต่ตอนหลัง...พระเจ้า ความสงสารละลายเพราะความ "สงสัย" มันทะลักเข้ามาแทน -0-;;;

    เพราะงั้น...คำขอเดียวเลย



     "อัพไวๆ นะเคอะ" *w*
    #2927
    0
  7. #2926 CharlotteTear (@goldfish43) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 18:28
    ร้องไห้ แล้วหัวเราะ แล้วเครียด แล้วมาหัวเราะอีกที...//นวดกราม



    คำสาปของเซเฟอุสคือฟื้นคืน >>> โครวิสโดนสิง(?)

    คำสาปของอาโดนิสคือทำลาย >>> ลูซินจะตายเรอะ!



    ปล.รูปงามมากมาย...ตอนแรกดูหนูบรีไม่ออก นึกอยู่ว่านักร้องที่ไหนมาจีบราล์ฟ =w='
    #2926
    0
  8. #2925 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 14:23
    นี่แหละสีสันของชีวิต
    คือบางช่วงเวลาที่เราทุกข์ ใครอีกหลายคนอก็อาจจะหัวเราบ้าง สนุกบ้าง เครียดบ้าง อะไรบ้าง
    โลกใบนี้มีคนอยู่หลายคน ไม่ได้หมายความว่าเมื่อโลกของเรามืดมนทุกอย่างจะต้องมืดมนตาม
    เรื่องนี้ต้องการจะสื่อขถึงอารมณ์แบบนั้นค่ะ = =; แม้จะขัดกับหลักการเขียนสุดๆเลยก็เถอะ
    ในขณะที่ลูซินเศร้า ก็ยังมีใครอีกหลายคนที่หัวเราะ สนุกสนาน ลัลล้าอย่างโครวิส (โครวิส : กรูไม่สนุกเว้ยยย)
    ถือเป้นการสอนใจ สาวๆเอ๋ยอย่าได้เศร้ามากมาย เรามาลัลล้ากันเถอะขึ้นชื่อว่าคนเรามันต้องมีหลายอารมณ์

    อืม
    มันคือการแถของไรเตอร์ดีๆนี่แหละ
    #2925
    0
  9. #2924 preaw231 (@preaw231) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 14:01
    มันเหมือนจะเศร้าแต่ไม่เศร้าเหมือนจะขำแต่ไม่ขำ
    ไรจะเอาไงขอเอาแน่เอานอนหน่อยไม่ได้รึ ปรับอารมณ์ตามเนื้อเรื่องไม่ทัน=_=
    #2924
    0
  10. #2923 e_noo@beamnoi (@enoobeam) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 07:09
    สงสารลูซิน

    อย่าฝืนเลยน้าลูซิน ทำไมถึงต้องทำให้บรีเอลขนาดนี้ด้วย

    เอิ่ม...ไรท์คะตอนลูซินวางบนไหล่เชอรัลช์เราจิ้นไปแล้ววววววว
    #2923
    0
  11. #2921 ShiroHana (@rattanawong) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 20:56
    ฮึก...น้ำตาซึมให้กับลู....ทำไมลูถึงฝืนตัวเองแบบนี้TT ลูเจ็บปวดนี่นา ยอมเจ็บปวดมากมายเพื่อคุณน้องชายที่เติบโตมาก็นิสัยบิดเบี้ยวอย่างนั้นเหรอค้าTT[]TT

    โด!!!!!!!!!!!!!โด๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!TT[]TT!!!!!!!!!!!!!โฮ!!!!!!!!!!!
    #2921
    0
  12. #2920 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 20:30
    ไรเตอร์ : โกรก// (โดนโบก//)
     นิยายเรื่องนี้วัดความเทพได้ที่สีผมครับ สีที่เก่งที่สุดคือสีขาวซึ่งไม่มีอยู่จริง (อันทีจริงมีอยู่จริงคือพระเจ้า)
    รองมาคือสีเงิน (ลูซินโคลว์)
    สีทองเหลือบเงิน สีทองอ่อน (ราฟาแอล)
    สีทอง (ดยุคส่วนใหญ่)

    ผมดำกับน้ำตาลเป้นพวกรากหญ้า ยกเว้นราชวงศ์กับตรกูลแคสซีโอเปัยไว้คน ซึ่งสองตระกูลหลังจะเฉลยอีกทีค่ะ

    ส่วนที่บรีเอลโตขึ้นมากลายเป็นสีเงินเนื่องมาจากว่าเครียด (โดนบรีเอลโบกอีกรอบ) ล้อเล่นค่า มันมีสาเหตุบางประการช่วงท้ายๆภาคค่ะ และที่เปลี่ยนพระเอกนั้นเพราะพระเอกเราเริ่มเดินสู่ายมาร (?) กบายเป็นคนสารเลวเต็มขั้น (?) เอาน่าพอเป็นตัวร้ายแล้วอะๆไรๆมะนกก็วายขึ้นเยอะ (ฮร่ะ??!!)
    #2920
    0
  13. #2919 Wiji (@jiminykum) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 20:25
    อยากให้พระเอกเป็นบีเอลมากกว่า จะว่าไปตอนเด็กผมสีน้ำตาลทำไมตอนโตถึงกลายเป็นสีเงินล่ะ?
    #2919
    0
  14. #2918 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 19:38
    ตอนนี้ตัสละครหลักเริ่มครบแล้วค่ะ TwT
    ภาคแรก อดีต
    พระเจ้า (จุดชนวน)
    อาโด เซเฟอุส (จุดเริ่มต้น)
    มิคาเอล ลูซินโคลว์ เอลซิค ควีเนเลีย (จุดรอยต่อ)
    บรีเอล ราฟาแอล โอสซีอุส โครวสิ มาดอนน่า (จุดดำเนินเรื่อง)
    ดยุคเดรอนชา ลูเช่ โรซารี่ (จุดนอกบทบาท)

    ภาคสอง อนาคต
    ฟรานซิส (จุดพลิกอนาคต)
    #2918
    0
  15. #2917 @ P i e r r o t ?™❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 19:37
    ในที่สุด เซเฟอุสก็ออกมาา! ปลาบปลื้มที่สุด!
    แต่ ราฟาแอลโตแล้วทำไมสวยขึ้นล่ะ! เธอสวย มากมาย!!
    พี่ชายก็หล่อ น่าโฮกฮาก ดักทุบ แล้วลากเข้าห้อง #ผิดมาก
    อยากเห็นโอดิสซีอุส ตอนโตจุงง

    บรีเอลหน้าคล้ายๆอาโดรึเปล่า?
    แล้วประโยคที่ว่า เด็กคนนี้มีสาลเลือกของอาโดและเซเฟอุส นี่หมายความว่าอย่างไร? 
    เป็นผู้ชายทั้งคู่ไม่ช่เรอะ! 
    #2917
    0
  16. #2916 reserection (@deva_dew) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 18:58
    เอิ่ม  แล้วโครวิสเจ้าชาย SM เจ้าลัทธิบูชาไก่ละค๊าาาา

    ลูซิลเป็นไรไป คำสาบของอาณาจักรนี้นี่มันโหดสิ้นดี  เฮ้อ
    #2916
    0
  17. #2915 megraylady (@megraylady) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 18:17
    เซเฟอุสกลับมาแล้วโครวิสจะไปอยู่ไหนนนนนน
    #2915
    0
  18. #2914 demine (@demine) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 18:05
    มาม่าปนเปไปกับรั่ว โอ้ยยยยยยยยยย จะขำหรือจะเศร้าดีเราเดาไม่ถูกแล้ว๕๕๕๕๕๕๕๕๕ค
    #2914
    0
  19. #2913 s.tiger (@jennyblue) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 17:13
    เซเฟอุสที่ฟื้นคืนมาจะเป็นปัจจัยในการดำเนินเรื่องต่อแน่เลย
    อยากอ่านต่อมากๆค่ะ

    ปล.ภาพสวยจังและ รอยยิ้มของบรีเอลดูหลอกลวงจัง
    #2913
    0
  20. #2912 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 14:32
    บรีเอลลลลลล

    พี่ชายนายน่ะ ไม่สนใจหน่อยเหรออออ

    โครวิส..นาย นาย จะไม่หายไปใช่ไหม

    ว่าแต่ทำไมตอนโตบรีเอลผมขาว แค่กๆ เงินล่ะ?
    #2912
    0
  21. #2911 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 12:13
    ในที่สุดก็เอามาลงแล้วนะคะ
    #2911
    0