The fairy tale ※ อลวน...เทพนิยายพันธุ์พิลึก!!

ตอนที่ 34 : ※ 23 ※ อันว่าการ 'ถ้ำมอง' ที่ดีต้องมีหลักการที่งดงามควบคู่กับรสนิยมอันเลิศเลอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 ธ.ค. 54


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com


 









กษัตริย์และดยุคแห่งอาสิโดเลียมีคำสาป




มันเป็นเรื่องที่เล่าขานกล่าวเอาไว้ว่าในตอนนั้นมีดยุคผู้หนึ่งเสนอว่าควรลงตราคำสาบานเอาไว้ในสายเลือดแฝงเข้าไปในสายพันธุกรรม เพื่อให้ตระกูลของตนเองนั้นมีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครนอกจากสีของตา เส้นผม และนิสัยบางอย่าง...นั่นเองคือจุดเริ่มต้นของคำสาปแห่งอาซิโดเลีย





พวกเขาทั้งสิบสี่คนได้ไปประกอบพิธีกรรมที่วิหารของเทพแห่งแสงสว่าง กล่าวคำสาบานที่ฝังเอาไว้ในสายเลือดต่อหน้าน้ำศักดิ์สิทธิ์ อย่างนาร์ซีซัสที่ลั่นวาจาว่าจะไม่ขอสาบานเป็นอัศวินของเซเฟอุสทุกรุ่น แต่จะไม่ทรยศต่ออาซิโดเลีย เฮเลนคือความงามนิจนิรันดร์ แอนโดรเมด้าคือรักและบูชาราชวงศ์แห่งอาซิโดเลีย...





ทว่าของอาโดนิสนั้นแตกต่าง





เพราะคำสาบานของอาโดนิส...มีผลกับคนที่ตายไปแล้วเท่านั้น










ในตอนนี้ฉันก็ยังหลงทาง

ในเขาวงกตที่ไร้ที่สิ้นสุดนี้...ฉันวิ่งพร้อมกับร้องเรียกชื่อเธอ

'เธอจะมาหรือเปล่า?'

ในโลกที่แสนมืดมิด วังเวง ไร้ซึ่งความอบอุ่นหรือแสงสว่าง

'เธอจะมาช่วยฉันหรือเปล่าเอลซิค?'





ของเพียงเธอเรียก...ฉันจะช่วยเธอ

ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต

หรือต้องทรยศต่อเพื่อน

เพื่อช่วยเธอที่น่าสงสารแล้ว




ฉันจะทำ...เพื่อควีเนเลีย เรจินา แคสซีโอเปีย

เพื่อ 'เรจินา' ชะตากรรมที่น่าเศร้า












...บาดเจ็บหนักเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย...”






ในหัวสมองของเขาได้ยินเสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ดูเหมือนจะมีสติแต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะลืมตาตื่นขึ้นมามองว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน สถานการณเป็นยังไงบ้าง...แต่อย่างน้อยก็คิดว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่








แต่ไม่แน่ว่าทันทีที่ลืมตา...ดวงตาสองสีของเขาอาจจะเรียกภัยมาให้กับตนเองก็เป็นได้





ท่านรักษาเขาได้หรือเปล่า?”





ดูเหมือนว่าในห้องแห่งนี้จะไม่ได้มีเพียงเขากับเจ้าของเสียงแรก เพราะเสียงที่สองนั้นเป็นเสียงสูงๆคล้ายของเด็กวัยประมาณเจ็ดแปดปีได้ และเสียงที่สามก็ตามมาเมื่อเสียงสองพูดจบลง





เขา...จะเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ?”





ดูจากสรรพนามที่ใช้ก็บ่งบอกได้ว่าเสียงที่สามนั้นเป็นเสียงของผู้หญิง แถมยังดูท่าจะอายุน้อยกว่าสองคนแรกเสียด้วย น้ำเสียงนั้นแฝงแววเป็นห่วงกังวลอย่างเด่นชัด ผิดกับเสียงของคนแรกที่ดูอ่อนโยน กับเสียงของคนที่สองที่ติดจะเรียบนิ่ง






ข้ารักษาเขาได้อยู่แล้วแหละ” เจ้าของเสียงแรกที่อายุมากที่สุดกล่าวก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆในลำคอ น้ำเสียงฟังแล้วนึกถึงสายลมกับแดดจางๆชวนให้อบอุ่นยิ่งนัก “ส่วนสำหรับคนน้อง...เขาไม่เป็นอะไรมากหรอก คนพี่ข้าวานเจ้าช่วยไปหาสมุนไพรพวกนี้หน่อยได้ไหม คนน้องก็ไปช่วยคนพี่ด้วยนะ”






...”






หลังจากที่คนแรกกล่าวจบไปแล้วนั้นความเงียบก็ดำเนินเพียงครู่หนึ่งก่อนจะตามไปด้วยเสียงของฝีเท้า และเสียงแจ้วๆของเด็กหญิงที่ดังประมาณว่า 'งั้นหนูไปก่อนนะค๊า' ตามด้วยเสียงประตูที่ปิดลงไป






ความรู้สึกต่อมาคือมืออุ่นๆของคนที่เหลืออยู่ในห้องนี้สัมผัสที่หน้าผาก...รับรู้ถึงกระแสพลังอันอ่อนนุ่มที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของตน เรี่ยวแรงที่ไม่ค่อยมีในตอนแรกนั้นก็เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆผลักให้เปลือกตาที่เคยหนักลืมขึ้น ก่อนจะกระพริบเพื่อปรับแสงที่แยงตาของห้องแห่งนี้





รู้สึกปวดหัวหรือเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า?” เสียงทุ้มอ่อนโยนที่บรีเอลจำได้นั้นดังขึ้นเรียกสายตาของเขาให้หันไปมองอีกฝ่าย ก่อนจะเลิกคิ้วอย่างแปลกใจกับรูปลักษณ์คนตรงหน้า คนๆนั้นเป็นเด็กหนุ่มใบหน้างดงามที่ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์และสะอาด ไม่ว่าจะผิวกับเรือนผมที่เป็นสีขาว ดวงตาสีเงินยวงหม่นๆ พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ระบายอยู่บนใบหน้า






บรีเอลขมวดคิ้ว...แปลก...





เขารู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับคนตรงหน้าอย่างแน่นอนทว่าความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายนั้นราวกับไม่ได้มีให้กับคนที่พบกันครั้งแรก แต่มีให้กับคนที่พบกันนาน...นานจนเกลียด...นานเสียจน...





อยากให้อีกฝ่ายหายไปจากโลกนี้





ทว่าคนตรงหน้ากลับคลี่ยิ้มออกมาละมุมคล้ายจะรู้อะไรบางอย่าง มืออุ่นๆนั้นยกขึ้นมาสัมผัสที่หัวของบรีเอล ซึ่งทำให้หัวคิ้วนั้นขมวดกันแน่นกว่าเดิม ใจหนึ่งก็อยากปัดทิ้ง เกลียด...ความรู้สึกแปลกประหลาดนี่วนเวียนว่ายอยู่ในใจของเขา






แต่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ปัดไป...






...ไม่ตอบแสดงว่าไม่เป็นอะไรมากแล้วสินะ” คนผมขาวกล่าว “ระหว่างทางที่ข้ากำลังเดินอยู่ตอนแรกตกใจมากเลยที่ 'รู้สึก' เจ้าตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้น แต่ก็ดีแล้วแหละที่ไม่เป็นอะไรมาก” คนตรงหน้าเอ่ยขณะที่บรีเอลมองนิ่งๆแม้ในใจจะแปลกใจกับคำว่า 'รู้สึก' ของคนตรงหน้า ทว่าความสงสัยดั่งกล่าวก็หายไปเมื่อคนที่เขาสงสัยอยู่นั้นกล่าวออกมา






....ข้าตาบอดน่ะ...” มือเรียวยกขึ้นมาสัมผัสเบาๆที่ดวงตาสีเงินของตัวเอง ทำให้บรีเอลเพ่งเล็กน้อยและเห็นว่าเพราะสีดวงตาที่จางไปเขาจึงไม่สังเกต แท้จริงแล้วดวงตาคู่นั้นมันไร้แววมากเพียงใด





แต่คนตาบอดกลับคลี่ยิ้มที่แสนงดงามออกมา คล้ายกับว่าอาการตาบอดนั้นไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้กับคนๆนี้เลยแม้แต่น้อย เจ้าตัวเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวานใสว่า





...อ้อ ตอนนี้เจ้าอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งบริเวณขอบชายแดนของอาซิโดเลีย ใกล้ๆดินแดนปีศาจนั่นแหละ...”






...”







ถึงแม้ว่าข้าจะรักษาเจ้าจนหายแล้ว แต่เป็นไปได้ข้าอยากให้เจ้านอนพักอยู่ที่นี่ก่อนดีกว่า...พักกับเด็กสองคนนั้นที่เป็นเจ้าของบ้านที่พึ่งออกไปนั่นแหละ ไม่ต้องกังวลหรอกนะ เด็กสองคนนั้นเป็นเด็กดีแล้วก็น่ารักมาก...และก็น่าสงสารมากเช่นเดียวกัน” คนตรงหน้าว่าก่อนจะถามต่อ “มีอะไรอยากถามเป็นพิเศษหรือเปล่า?”






...”





นัยน์ตาของบรีเอลจับจ้องไปที่คนที่ฉีกยิ้มนิ่ง ใบหน้าอ่อนโยนนั้นระบายลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ถ้าไม่มีอะไรงั้น ข้า...ไปก่อนนะ...”





คนๆนั้นมองเขาก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา...ในชีวิตของบรีเอลเจอใครต่อใครที่หน้าตาดีมากมาย ไม่ว่าจะพวกตระกูลเฮเลนที่ถูกเรียกขานว่างดงามที่สุดในแผ่นดิน ทั้งราฟาแอล ทั้งมาดอนน่า...




แต่...ไม่มีใครเลยที่ยิ้มได้สวยงามเท่ากับคนๆนี้





คนที่เอ่ยปากบอกว่าจะไปนั้นยืนอยู่เบื้องหน้า สายตาสีเงินนั้นมองไปทั่วคล้ายลังเลทั้งๆที่ไม่สามารถจะมองเห็นได้เพราะเจ้าตัวตาบอด ขณะที่ดวงตาของบรีเอลยังจับจ้องที่คนๆนี้อยู่ สุดท้ายคนที่ตัวสูงกว่าก็ค่อยๆระบายลมหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว...





นี่...”





...”





ช่วยเรียกข้าว่า...พี่ชายได้หรือเปล่า...”







หัวคิ้วของบรีเอลขมวดขณะที่คนตรงหน้าจะยิ้มเจื่อนๆออกมา “อา ขอโทษนะ...มันคงแปลก ข้า เออ...ข้าขอตัวก่อนแล้วกันนะ”







...พี่ชาย...”







...”






...พี่ชาย...” เสียงนิ่งของคนที่เงียบก่อนหน้านี้เอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉยทว่านั่นเรียกสายตาสีเงินไร้แววให้หันไป ก่อนที่รอยยิ้มจะระบายกว้างขึ้นมาบนใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้น...





ขอบคุณนะ...อาโดนิส”





















เดินออกมาแล้ว...เขาเดินออกมาแล้ว...





ร่างสีขาวนั้นทรุดตัวลงอย่างหมดแรงพร้อมกับก้มหน้านิ่ง มือนั้นยกขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ด้วยความเคยชินก่อนที่ดวงตาสีเงินนั้นจะหลับลงไป ใบหน้านั้นค่อยๆระบายรอยยิ้มที่งดงามออกมา...





พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างเงียบงัน




ไร้ซึ่งคนปลอบเพราะตอนนี้คนๆนั้นไม่อยู่ในโลกใบนี้อีกแล้ว...หลงเหลือเพียงเขาเท่านั้น เขาคนเดียวที่ยังยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ อยู่เหนือกาลเวลาแบบนี้...แต่ต่อให้กาลเวลาผ่านไปนานเท่าไหนความทรงจำบางอย่างกลับไม่เคยลบเลือนออกไปเลยแม้แต่น้อย...







...อาโดนิส...อาโดนิส...อาโดนิส” เสียงนั้นเอ่ยพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้านิ่งสงบแสนจริงจังกว่าครั้งไหนๆ นัยน์ตาสีเงินไร้แววนั้นเงยขึ้นไปยังท้องฟ้า มือขาวกำแน่น






ทุกอย่างจะต้องจบลง” เขากล่าว “...ข้าจะทำให้ทุกอย่างจบลงเอง”






มือนั้นยกขึ้นก่อนที่จะค่อยๆคลายออก ปรากฏดวงแก้วหนึ่งลูกที่ลอยคว้างเหนืออากาศ ไอเวทมนตร์มหาศาลนั้นลอยอยู่ตามดวงแก้วบ่งบอกถึงความสามารถของมันได้เป็นอย่างดี...และบ่งบอกถึงพลังของคนสร้างที่เขาแสนคุ้นเคยได้ด้วยเช่นเดียวกัน





ดวงแก้วที่เป็นสีแดงที่ตัวคนสร้างนั้นแสนเกลียด...





พลังความสามารถของผู้สร้างที่ถูกประทานมาจาก 'ท่านพ่อ'




พลังแห่งอนาคต





นัยน์ตาสีเงินนั้นหรี่ลงเล็กน้อยก็จะตวัดมือเพียงครั้งเดียว เพียงแค่เล็บของเขา 'สะกิด' ผ่านสองลูกแก้วนั้น...ก็แตกละเอียดกลายเป็นฝุ่นผงจางหายออกไป





คืนสู่...อดีตที่มันควรเป็น





คืนสู่...การไร้ตัวตนของมัน





เพราะมันไม่สมควรมีอยู่ ณ โลกใบนี้...หรือโลกใบไหน...





พลังแห่งพระเจ้าเช่นนี้ไม่สมควรอยู่ในมือของใครทั้งสิ้นนอกจาก 'พระเจ้าลำดับที่สอง' เจ้าของความสามารถแห่งอนาคตที่ถูกประทานมาจาก 'ท่านพ่อ'





ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้แสนงดงามนั้นเย็นลงเรื่อยๆเช่นเดียวกับรอบกายบริเวณใกล้ๆกันนั้นเริ่มมีน้ำแข็งกัดกิน เขารู้สาเหตุที่เด็กโง่นั่นทำแบบนี้มันเป็นเพราะอะไร เด็กคนนั้นเขาเองก็เลี้ยงมากับมือ แต่บางที...ถ้าไม่สั่งสอนอีกฝ่ายในฐานะที่ยืนอยู่เท่าเทียมกันก็คงไม่ดี เพราะเขารู้ว่า 'ท่านพ่อ' คงไม่คิดจะสั่งสอน 'ลูกชาย' คนนั้นของตัวเองแน่






จะทำให้วุ่นวายมากขนาดไหนกัน






เพื่อเรียกข้าออกมาอย่างนั้นหรอ? เจ้าถึงประทานพลังแห่งการมองเห็นอนาคตให้กับบรรดาลูกหลานของอาโดนิส






เจ้าทำให้ข้าโกรธจริงๆแล้วนะ...เฟรอส






ยังเหลือพลังแห่งการมองเห็นอนาคตอีกอย่างหนึ่งที่เขาต้องทำลายมันทิ้งไป...ส่วนปัญหาต่อจากนี้ไป





มันคือเรื่องของอนาคต...ไม่ใช่อดีตอย่างเขา















 

.

.

.

นัยน์ตาของนายมันน่ากลัวชะมัด

แต่แก...เมิง....เออ...คุณก็ดูไม่กลัวไม่ใช่หรือไงวะ...เออ...ครับ”

ฉันกลัวนะ

สตอเถอะ! เออ...หมายถึงล้อเล่นหรือไงกันครับ”

ตาของนายนี่มันน่ากลัวจริงๆ

แล้วจะให้ทำไงล่ะ?”

ใส่แว่นสิ

ตาของฉันไม่ได้สั้นซะหน่อยจะใส่ทำไม”




แต่สุดท้าย...เขาก็ยอมใส่อยู่ดี


ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาเริ่มเชื่อฟังอีกฝ่ายอย่างจริงๆจังๆแบบนี้









อยู่ไหนกัน...อยูไหนกันนะ...




โอดีสซีอุสรำพึงกับตัวเองในใจด้วยความร้อนรนก่อนตวัดสายตาไปมองรอบกายที่มีเพียงป่า ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มเข้ามาเกาะกุมในหัวใจของเขาอย่างช้า...อยู่คนเดียวจะเป็นอะไรหรือเปล่า...สัตว์ป่ามันจะมาทำร้ายหรือเปล่า...อยู่ที่ไหนกันนะ...ในป่าที่แสนกว้างใหญ่ขนาดนี้...




กรูอยู่ที่ไหนกันนะ...




(อ้าว...สรัด)




เด็กชายดันแว่นก่อนที่จะมองไปรอบกายตามหลักการแล้วนั้นมองไปรอบกายเหลือกรูอยู่เพียงคนเดียวยืนหล่ออยู่ในป่าแห่งนี้ที่แสนวังเวง น่ากลัวชิบลอสแบบนี้ ใช่เลย...





หลงป่าชัวร์เลยกรู...




แต่ไม่! คิดหรือว่าอัจฉริยะสุดแสนจะเมพขิงๆระดับเขาจะหมดปัญญาอยู่แค่นี้! ไม่มีท๊าง!! นัยน์ตาสีฟ้ากวาดมองไปรอบป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้ก่อนจะขยับยิ้ม...เหอะ กระจอก แค่หลงป่ามันมุขกระจอกที่ปรากฏตามละครหลังข่าว! แม่มทุกเรื่องอ่ะพระเอกนางเอกหลงป่าแล้วเกิดรักกัน โหวย! กระจอก! ส่งนางเอกมาดิ๊!




(เอิ่ม...ไม่เกี่ยว)




ไม่สิ ตอนนี้ต้องคิดว่าจะทำยังไงให้ออกจากป่าแห่งนี้ให้ได้ก่อน นัยน์ตามองขึ้นฟ้า อืม...ไม่มีดาว ดาราศาสตร์ช่วยกรูไม่ได้ มองต้นไม้ อ้าวสรัด...นั่นไม้พันธุ์ห่าอะไรกรูมิเคยพบเคยเห็นมาก่อนเลย พฤกษศาสตร์ก็ช่วยกรูไม่ได้อีกเหมือนกัน มองพื้นดิน...โหย ดินนี่ช่างเรียบเนียนขิงๆ เหยียบทีไม่ปรากฏรอยเท้าสักกะรอย...สรุป..





กรูหมดหนทางกลับบ้านแล้ว...




แต่ไม่! นึกหรอว่าตัวเอกหน้าตาดี เมพที่สุดในสามโลกอย่างโอดีสซีอุส ลินคาโต นาร์ซีซัสมันจะม่องก่อนได้แต่งงานกับบรีเอลน่ะ ไม่มีท๊าง! แม้ว่าหนทางรักมันจะยากขิงๆ มีกำแพงที่แปะป้ายอย่างมิคาเอล อิลกราซเซโต อาโดนิสอยู่ แต่แค่นี้สบาย! เพราะเขารู้ว่ายังไงก็ต้องได้แต่งงานกับบรีเอลอยู่แล้ว!!




อีกสัก...สัก...ห้าสิบปีเมื่อมิคาเอลตายไปแล้วน่ะนะ...





อืม...หรือเขาจะไปลองเป่าหูโครวิสดีหว่าว่าตอนแม่มเป็นใหญ่ส่ง (ว่าที่) พี่เขยไปออกรบยันเชียงกราน ไปตีศึกยาวแบบไม่หวั่นจังหวะนอนสต๊อปเพื่อความตายเร็วและหนทางแต่งงานที่แสนยั่งยืนดี? บ่ๆ ไม่เลวๆ (แต่โคตรเลวเลย)





แต่ก่อนอื่นเขาต้องออกจากป่าแห่งนี้ให้ได้เสียก่อน! รอยยิ้มปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของโอดีสซีอุส...หนทางรอดสุดท้ายของเขานั้นคือ...










ท่านพ่อครับ!!! อยู่ไหนกันครับ!!!!!!!!”





ตะโกนเรียกพ่อมาช่วยเว้ย!




เด็กชายนั้นตะโกนเรียกอีกฝ่ายไปเรื่อยๆพร้อมกับเท้าทั้งสองข้างที่เริ่มเดินไป แต่เดินไปสักพักป่ารอบกายก็เริ่มขยับไหวเมื่อเสียงลมพัดผ่าน...





เหอะ! นึกว่ากรูจะกลัวหรอ!




กระจอก!




ของแค่นี้...




...ท่านพ่ออยู่ไหนครับ...”






กลัวเว้ย!!





เสียงของโอดีสซีอุสลดระดับความดังอย่างรวดเร็ว จากตะโกนแหกปากลั่นป่ากลายมาเป็นเหมือนเสียงยุงบินผ่าน ดวงตาหลังกรอบแว่นนั้นตวัดมองไปเรื่อยๆ ก่อนที่หูจะได้ยินเสียง...






ฮะ...อึก...ฮือ.........ฮืออ..............”






จีซัส! นั่นเสียงอะไร หลอนขิงๆ!





โอดิสซีอุสเริ่มมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดหวั่น แม้ว่าจะมั่นใจตัวเองนั้นแสนดี ประเสริฐหล่อเริ่ดมากแค่ไหนก็ตามทีเถอะนะ แต่ป่าแบบนี้...บรรยากาศวังเวงแบบนี้...มัน...มัน...




หมับ!!





มือปริศนายื่นมาจับที่ขาของเขาก่อนที่จะปรากฏซากศพปริศนาที่ผมสีดำ...ดวงตาสีดำ...สภาพอย่างกับคนที่เพิ่งผ่านการโดนรุมกระทืบมาหมาดๆ สังเกตุได้จากเบอร์รองเท้าหลายเบอร์ตามทั่วร่างกาย...




อืม เบอร์รองเท้าเนี่ย เอาไปตีเป็นเลขหวยได้ไหม





ไม่สิ! นั่นไม่ใช่ประเด็น!!





ใบหน้าของโอดีสซีอุสเริ่มซีด...ยิ่งเมื่อคนตรงหน้าเงยหน้าขึ้น...และเปล่งเสียง...




ช่ะ...ช่วยข้าด้วย...ฮะ...ฮือ........................อ”




คะ เคี๊ยกกกกกกกก!!!! เอ้ย ผิดๆ วะ ว๊ากกกกกกกกกก ผีหลอก!!” โอดีสซีอุสกรีดร้องออกมาก่อนจะถอยหลังอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดกลัว ถือคติสู้คน ไม่สู้กับผี! เพราะกรูกลัว! เออ กรูยอมไม่เท่! แต่กับผีกรูกลัวขิงๆ ยิ่งเมื่อผีนั่นมันยื่นมือมา...ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยเลือดมองมาทางเขา...





ว๊ากกกกกกกกก!!! ปล่อยนะ!! อย่ะ อย่าทำอะไรร่างกายอันบริสุทธิ์ของผมน้าาา” เด็กชายร้องปานถูกขืนใจ...





หี่หี่หี่หี่...กลัวอ่ะดิ...ฮือ...............................แต่เจ็บวะ........หี่หี่....ฮือ......”




กะ กลัวที่ไหนกั๊น! โด่ จอก! แค่ผี!! แต่ ฮือ............ปล่อยกรูเถอะ...” (โอดีสซีอุส)




ฮือ.....................”




ฮือ..........................” (โอดีสซีอุส)




ร่ะ ร้องหาพ่องเมิงหรอ...ฮือ............”




ไม่ร้องหาพ่อ...งั้นกรูร้องหาแม่ก็ได้!! ฮือ....แม่จ๋า!! ผีหลอกผม!!” (โอดีสซีอุส)





สรัด ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่เลยนะ!!




กรู...ยัง...มะ...ไม่ตาย...




...ย่ะ ยังไม่ตาย?” โอดีสซีอุสเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบามองสภาพใกล้ลงโลงของคนหล่อตรงหน้าที่พยายามพยักหน้าหงิกๆอย่างยากลำบาก เด็กชายค่อยๆทรุดตัวลงเอานิ้วอังจมูก อืม ยังมีลมหายใจอ่อนๆอยู่แสดงว่านี่แค่ปางตาย




หัวคิ้วของเด็กชายขมวดก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วไหงมาอยู่ในสภาพแบบนี้ได้เนี่ย”




...ตอนแรกข้าเจอมนุษย์คนหนึ่ง เป็นคนที่ข้า (เหมือนจะ) แค้นมาก...” ปีศาจผมดำตรงหน้าเกริ่นออกมา “เป็นมนุษย์...ผมสีน้ำตาล...มันทำร้ายข้า...ย่ำยีร่างกายของข้า...ทำเอาข้าระบมไปทั้งร่างขยับร่างกายไม่ได้....ฮือ...ฮือ...”




แม่เจ้า...โหดร้าย ซาดิสม์มาก แล้วตอนนี้คนๆนั้นอยู่ไหนล่ะ?” อีนี่คิดว่าเขาถูกข่มขืนกลางป่า...




ไม่ มันหนีแล้วพอพวกของข้ามามันก็ ฮึก แกล้งตีหน้าซื่อว่าไม่ได้ทำ...” แถมลูกน้องกรูก็ยังเชื่ออีกต่างหาก...



เลวมาก!” ในกรณีที่ขืนใจ...




แถม...ฮึก...ลูกน้องของข้ายังมารุมข้าอีก!” รุมกระทืบจนปางตาย เห็นย่าโบกมือ จุ๊บๆ หลานรักมาทางนี้เร็ววว




รุม!!” หมอนี่คิดว่าถูกรุมโทรม...




ถะ ฮือ...พอรุมเสร็จมันก็วิ่งตามไอ้มนุษย์นั่นไป..ฮือ...”




ไม่รับผิดชอบด้วย!”





จีซัส! โหดร้ายขิงๆ!! โอดีสซีอุสคิดกับตัวเองในใจก่อนจะมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่แสนเวทนา แม่ม เล่นซะล่อร่างกายโทรมเหมือนสาหัสปางตายนี่รุมโทรมกันกี่คนกันนะ...




เขาว่าเด็กฉลาดชาติเจริญ เด็กช่างสงสัยมันต้องถาม...




ลูกน้องนายมีกี่คนอย่างนั้นหรอ?”





ปีศาจตรงหน้ากระพริบตาปริบๆก่อนจะกล่าวออกมาเสียงแผ่ว “...ราวๆพันกว่าคน...แต่ที่เอามาเดินป่านี่ยี่สิบกว่าคน”




ยี่สิบคน!!” แม่มเจ้า...จีซัส รุมโทรมยี่สิบกว่าคน!! มิน่าสภาพเลยสาหัสปางตายแบบนี้เนี่ย!! นัยน์ตาสีฟ้ามองคนตรงหน้าด้วยสายตาเวทนา ก่อนจะทรุดตัวแล้วพยายามหิ้วคนตรงหน้าขึ้นอย่างช้าๆ “มา ผมจะพาคุณไปหาที่รักษาร่างกายก่อน แถวนี้พอมีหมู่บ้านหรือไม่ก็บ้านเพียงสักหลังไหม?”





...ข้า...ไม่รู้...” คนตรงหน้ากล่าวออกมาก่อนจะตวัดสายตามองคนตรงหน้า “ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรอย่างนั้นหรือ? ข้าชื่อเซนอล เป็นหัวหน้าคณะปฏิวัติแดนปีศาจ...”




หัวหน้าคณะปฏิวัติ?” เด็กชายทวนออกมา “ผมชื่อโอดีสซีอุส ลินคาโต นาร์ซีซัส”



ทำไมพวกมนุษย์ถึงชอบใช้ชื่อยาวๆแบบนั้นกันนะ...” เซนอลวิจารณ์ออกมาแต่มนุษย์ผมทองที่ว่ากลับตอบออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ





มนุษย์คนอื่นไม่ใช้ชื่อยาวแบบนี้หรอก ส่วนใหญ่คนที่มีตำแหน่งสูงๆจะมีชื่อกลาง แต่คนปกติมีแค่ชื่อ-นามสกุลเท่านั้นแหละ อืม แดนมนุษย์มันต่างกับดินแดนปีศาจนี่ เท่าที่ผมจำได้แดนปีศาจจะมีแค่ชื่อกับตำแหน่ง สมมุติว่าถ้าผมเป็นชาวบ้านเวลาแนะนำตัวก็ต้องเรียกว่า โอดีสซีอุส ชาวบ้านลีฟเวอร์กรีน (ชื่อหมู่บ้านหนึ่งในดินแดนปีศาจ) ใช่ไหมล่ะ?”




ปีศาจตัวสูงกว่าที่เด็กชายพยุงเดินอยู่พยักหน้า “ปีศาจอย่างเราไม่ชอบอะไรที่ดูมากพิธีเกินไป”





วัฒนธรรมมันต่างกันนี่”





ว่าแต่เจ้าคล้ายดูไม่แปลกใจเท่าไหร่เลยนะเรื่องที่ข้าเป็นหัวหน้าคณะปฏิวัติ” เซนอลกล่าว “...ปกติตำแหน่งนี้ก็ไม่มีใครชอบอยู่แล้ว...”





ขึ้นชื่อว่าคณะปฏิวัติความหมายที่ปรากฏคือพวกที่มีหัวแนวคิดใหม่อยากเปลี่ยนบ้านเมืองไปสู่ระบอบการปกครองที่ดีกว่าเดิม แต่ถ้าเอาอีกความหมายหนึ่งก็คงเป็น...ศัตรูของประเทศ ไม่สิ ศัตรูของฝ่ายกษัตริย์หรือฝ่ายปกครองเสียมากกว่า เพราะบางอาณาจักรมีประชากรเกินกว่าครึ่งที่อยู่ฝ่ายคณะปฏิวัติ





การอยู่รวมกันหมู่มากย่อมมีหลากความคิด หลากความเห็น...” เสียงของเด็กชายเอ่ยออกมาอย่างเรื่อยๆ “บางเรื่องก็มีความเห็นคล้องกันไป แต่บางเรื่องก็ขัดแย้งกัน โดยอาจจะมีปัจจัยบางอย่างมาเสริมเช่น เงิน อำนาจ หรืออะไรก็แล้วตาม แต่โดยรวมแล้วนั่นก็คือสิ่งที่ปกติไม่ใช่หรือไงกัน?”





...”





ที่คุณมาเป็นคณะปฏิวัติเพราะคุณอาจจะมองเห็นสิ่งที่บกพร่องบางอย่างคุณจะเลือกเดินมาทางนี้...” เด็กหนุ่มว่าก่อนจะหัวเราะ “แต่ผมก็ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่คุณทำมันถูกหรอกนะ”





นัยน์ตาสีดำหรี่ลงก่อนจะกล่าวถามเด็กอายุน้อยกว่า “แล้วเจ้ามีความเห็นว่ายังไง?”





ผมไม่ได้เกิดในดินแดนปีศาจเพราะงั้นผมไม่รู้หรอกว่าที่นี่เป็นยังไง” เขาตอบด้วยรอยยิ้ม “แต่ถ้าเอาอาซิโดเลียที่ปกครองโดยระบอบกษัตริย์มานานตั้งแต่รุ่นแรกนั้น...ข้อเสียของมันคือความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นกันของฝ่ายปกครองกับฝ่ายถูกปกครอง นั่นคือฐานะที่ต่าง คนที่มีอำนาจไม่ต้องทำงานก็มีชีวิตที่สะดวกสบายตลอดชีวิต ในขณะที่พวกที่อยู่ต่ำกว่านั้นกลับเป็นชนชั้นที่ไม่สามารถมีชีวิตได้อย่างสุขสบายตลอดชีวิต”






...งั้นมันก็แย่ไม่ใช่หรือไง?”







แน่นอน มันไม่ดี สำหรับพวกชนชั้นถูกปกครอง...เพราะอย่างนั้นก็ย่อมต้องมีคณะปฏิวัติอยู่แล้ว...” เด็กชายเอ่ย “แต่พวกนั้นก็ถูกปราบลงไป”




ชาวบ้านไม่ลุกขึ้นมาต่อต้านบ้างเลยหรือไง?”





ลุกน่ะลุกอยู่แล้ว แต่ที่ผมเพิ่งบอกไปมันแค่ข้อเสียไม่ใช่หรือไง ยังไม่ได้กล่าวถึงข้อดีของมันเลยนะ” เขาว่า “ข้อดีของมันคงเป็นอำนาจอยู่ที่ศูนย์กลางซึ่งก็คือตัวกษัตริย์กับสิบสามดยุคนั่นแหละ...”






อำนาจควรจะเป็นของประชาชน” นัยน์ตาสีดำหรี่ลงอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก






แสดงว่าคุณเป็นพวกหัวประชาธิปไตยสินะ” โอดีสซีอุสขยับแว่นเล็กน้อย “สำหรับผมไม่ว่าปกครองแบบไหนมันก็มีข้อดีข้อด้อยแตกต่างกันไป สำหรับอาซิโดเลียข้อดีของมันคืออำนาจอยู่ที่ศูนย์กลางการตัดสินใจที่ค่อนข้างรวดเร็วผ่านแค่กษัตริย์กับสิบสามดยุคเท่านั้นเอง...”





ฟังดูมันเผด็จการ” ปีศาจวิจารณ์ออกมา “แล้วแบบนี้ไม่มีการโกงบ้างหรือไง?”






อะไรที่ทำให้คุณคิดแบบนั้นกันครับ?”





ปัจจัยส่งเสริมมันมีอยู่เยอะ” ปีศาจกล่าว “อำนาจ เงินทอง แค่เพียงสองสิ่งนี้ก็สามารถทำให้เกิดสงครามมาได้แล้วนักต่อนัก...”








เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาอย่างมั่นใจให้กับอีกฝ่าย “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ดูถูกสิบสามดยุคแห่งอาซิโดเลียมากเกินไปแล้วแหละครับ...เพราะสิบสามดยุคแห่งอาซิโดเลีย...จะไม่ทรยศต่อกษัตริย์ของพวกเขาเอง






ฟังดูเป็นเรื่องที่เหมือนความฝันของ...เด็กที่ถูกสั่งสอนมา” ปีศาจแสดงความเห็นออกมา “คนเราลองเมื่อแตะอำนาจแล้วมันก็เปลี่ยนไปทั้งนั้นแหละ ถ้าลองตอนนี้เจ้ามีอำนาจมากพอเจ้าก็จะยิ่งต้องการมันอีกเรื่อยๆ เพราะงั้นมันถึงมีคำพูดที่ว่าคนเปลี่ยนอำนาจ แต่อำนาจเปลี่ยนคน”






ครับ ผมไม่เถียง” คนอายุน้อยกว่ายิ้มกว้างกว่าเดิม “แล้วคุณคิดไหมครับว่าทำไมฝ่ายปกครองถึงได้ต่อสู้กับฝ่ายคณะปฏิวัติไม่ให้เขามาล้มระบอบของตนเองได้?”






อยากเก็บอำนาจเอาไว้กับตัวเอง” เซนอลเอ่ยเสียงเรียบออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิดให้มากความ





อาจจะใช่ แต่ในความคิดของผมแล้ว...” ดวงตาสีฟ้าฉายแววเย็นเหยียบก่อนจะกล่าวต่อ “อะไรที่เป็นสิ่งยืนยันว่าพวกเขา...คณะปฏิวัติทำเพื่ออาณาจักรของเราไม่ใช่เพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจกันครับ?...”




คนโดนย้อนกลับนั้นหน้าชา ก่อนจะตอกกลับเสียงเรียบ “แต่ข้าทำเพื่ออาณาจักรปีศาจ”





คุณทำเพื่ออาณาจักร...แล้วในหมู่คุณมีสักกี่คนเชียวที่ทำเพื่ออาณาจักร ไม่ใช่เพื่อแสวงหาอำนาจ?”




...”




เป็นคำถามที่เขาเองก็ตอบไม่ได้ด้วยเช่นเดียวกัน




เด็กชายคลี่ยิ้มออกมาให้อีกฝ่ายก่อนจะเปลี่ยนไปมองเบื้องหน้าต่อแทน “แต่เรื่องนั้นผมก็ไม่สนใจหรอกนะครับ ผมอยู่ในชนชั้นปกครองเป็นชนชั้นที่เรียกว่าสะดวกสบายอยู่แล้ว...เพราะงั้นคุณจะคิดว่าผมเข้าข้างระบอบการปกครองของอาซิโดเลียผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกเพราะมันคือความจริง”





...”





เพราะผม...เป็นมนุษย์ที่เห็นแก่ตัวยังไงล่ะครับ” คนเห็นแก่ตัวเอ่ย “หืม? ตรงนั้นมีแม่น้ำ คุณจะไปตรงที่แม่น้ำหน่อยไหมครับ?”






เซนอลผงกหัวลงเล็กน้อยตอบรับคำพูดของอีกฝ่ายที่พยุงเขาไปหาแม่น้ำทันที ทว่าเดินไปไม่นานเท่าไหร่ก็หยุดชะงักเสียก่อน เนื่องจากเบื้องหน้าของพวกเขานั้นมีแผ่นหลังของใครบางคนอยู่ในน้ำ...





คนๆนั้นมีเรือนผมสีเทายาวสลวยปกปิดส่วนหน้าทุกอย่างไปจนเกือบหมด แต่ก็เห็นผิวขาวๆนวลๆแวมๆโผล่ออกมาเป็นระยะๆ ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว...ร่างเปลือยเปล่านั่นกำลังอาบน้ำอยู่...





ตามนิสัยของผู้ชายแล้วนั้นมันต้องหยุดอยู่แล้ว! แต่...





สองหนุ่มมองร่างเบื้องหน้าก่อนจะหันมามองหน้ากันเอง เซนอลเป็นคนแรกที่เปิดปากพูดออกมาว่า...






ข้าว่าไปทางอื่นเถอะ” อย่างไม่สนใจ...ถ้าร่างกายเปลือยเปล่าของฟิกเกอร์ขนาด 1:1 เท่าคนจริงยังว่าไปอย่าง พ่อจะเลือดกำเดาไหลพุ่งออกมาเป็นสายน้ำให้ดู




ผมก็เห็นด้วยครับ ไปทางอื่นเถอะ “คนนี้ก็ไม่สนใจอีกคน...ถ้าร่างกายของบรีเอลยังว่าไปอย่าง (แต่ถ้าเห็นมีสิทธิ์โดนล่อด้วยหอกของดยุคมิคาเอล)




โคตรสุภาพบุรุษ...




ไม่สิ เพราะรสนิยมแม่งไม่ปกติต่างหาก!





เมื่อไม่มีใครมีความคิดเห็นว่าอยากดูอยู่แล้วนั้น หนึ่งเด็กชาย (บราค่อน) หนึ่งปีศาจ (โอตาคุ) จึงค่อยๆพาร่างของตัวเองออกห่างจากจุดนั้นไปอย่างช้าๆ แต่บังเอิ๊ญ บังเอิญว่าโชคนั้นไม่เข้าข้างเมื่อ






กะ กรี๊ดดดดดดด!! จ่ะ เจ้าพวกใจทราม! เจ้าพวกถ้ำมอง! พวกเจ้าบังอาจมองข้าอาบน้ำหรือ!!”






เสียงกรีดร้องสูงๆดังขึ้นพร้อมกับร่างหนึ่งที่วิ่งมาปรากฏต่อหน้าพวกเขาทั้งสองคนที่กำลังคิดจะเดินออกไป ผมสีเทาแนบแก้มสีขาว ดวงตาวาวๆสีเดียวกับเรือนผมนั้นจับจ้องมาทางพวกเขาอย่างอาฆาตก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึงอย่างรวดเร็ว




หล่อ...”






แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น แต่ร่างนั้น...โผล่ออกมาอย่างเปลือยเปล่าโชว์ผิวขาว เออ ยอมรับว่าขาวจริง...แต่มันย่น...




แบบหญิง (เลย) สาวมาแปดสิบปี...




อะ อ๊ากกกกกก!!! ลูกตาข้า! ลูกตาของข้าไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว!!”





วะ ว๊ากกกกกก!! ผะ ผมจะผ่าตัดเปลี่ยนลูกตา!!! โรงพยาบาล โรงพยาบาลอยู่ไหนกันครับ!!!!!”





สองเสียงอุทานออกมาพร้อมกันก่อนที่จะรีบปิดตาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเริ่มร่ำไห้ออกมาปานว่าตัวเองเพิ่งถูกขืนใจไปแหมบๆ ส่งผลให้ใบหน้าของหญิงชราที่โผล่ออกมานั้นแดงก่ำ





พวกเจ้าร้องแบบนี้ได้ยังไง ปกติเวลาเห็นร่างหญิงเปลื่อยมันต้อง อู้วว ว้าวว อร๊างงง ไม่ใช่หรอ!”






เปลี่ยนเป็น อ๊ากกก ว๊ากกกก ม่ายยย แทนได้มะ?!!






อีกอย่างหญิงวัยแปดสิบอัพไม่เกิดอารมณ์เว้ย!






ไม่รู้แหละเจ้าเห็นร่างกายของข้าแล้ว พวกเจ้าต้องชดใช้!! พวกเจ้าต้องชดใช้!!!!...โดยมาเป็นสามีของข้า อร๊างง อร๊ายยย” หญิงชราชี้หน้าออกมามองดูสุดหล่อ (?) สองคนต่างวัยที่มองหน้ากันเลิกลั่กก่อนที่โอดีสซีอุสจะเป็นฝ่ายเริ่มผลักปีศาจหนุ่มออกมาข้างหน้า





ข้ายังเด็ก ไร้ซึ่งประสบการณ์ เอาหนุ่มเอ๊ะๆ วัยกำลังคึกบนเตียงจะดีกว่า!!”






มะ ไม่! ข้าเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ!!” ปีศาจเริ่มแย้งออกมก่อนจะผลักเด็กชายไปข้างหน้า...





ขะ ของแบบนี้กินยามันก็ปลุกกันได้!!” เริ่ม...





เด็กอย่างเจ้าถ้าเลี้ยงไปกำหนดขนาดกันได้!!” เริ่มติดเรท...




(เรื่องกรูจะโดนแบนไหมวะเนี่ย!!)





หญิงชรามองตาปริบๆ หืม! พวกแม่งแย่งกันเพื่อกรูมาก! (ประชด) แย่งกันเพื่อกรูมาก โอเค! ถ้าตัดสินใจไม่ได้แล้วแหละก็...ข้าเลือกเอง!




พวกเจ้ามากันทั้งสองคนเลยก็ได้นะ 3P ข้าก็ไม่เกี่ยง”





แต่พวกกรูเกี่ยงเว้ยยยยยยยย!!!”








xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx100%xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


หายหัวไปนาน 1 อาทิตย์ต้องซอรี่หลายๆฮะ
ช่วงนี้กลับบ้านดุกเวอร์เลย เซ็ง + มีเรียนวันเสาร์อีกต่างหากอ่ะ!

แถมเดี๋ยวนี้แม่ค่อนข้างปรามๆผมเรื่องการแตะคอมด้วยแหละ ฮา สงสัยเพราะว่าผมเล่นคอมบ่อยเกินด้วยแหละนะ T3T///


ใกล้ถึงวันคริสมาสแล้วนะเออ ใกล้ปิดโหวตแล้วนะเธอว์ >333333</// รักใครชอบใครจงจิ้มซ้า~!! (อร๊าง*)

สำหรับรูปแฟนอาร์ต...มีคนส่งมาแล้วแต่ (ซีด*) ยังไม่ได้เอาลงแกลเลยอ่ะ ช่วงนี้แบบว่ามีเวลาว่างอยากจะเขียนให้เยอะสุดๆเท่าที่ทำได้ก่อนเวลามันจะหายไป (เป็นพวกประมาณว่ายิ่งเครียดยิ่งเขียนเยอะ? พอมีเวลาเยอะเป็นอันต้องดอง?) ฮา - -+



ส่วนหลายๆคนที่อ่านแล้วงงอย่าได้คิดมากไปไย ทุกอย่างจะค่อยๆเฉลยเองแหละฮะในนิทานเรื่องนี้ - -+ อืม อา บายๆฮะ


ปล. ช่วงนี้กำลังบ้าเอ็กทีนอยู่แหละ กำลังจะตั้งกลุ่มเกรียนอยู่ที่ exteen น่ะฮะ (หัวเราะ*) ถ้าใครมี exteen ทิ้งได้ที่หน้านี้นะฮะ = =V


http://linealucifer.exteen.com/



อันนี้ exteen ผมฮะ ^^ มีอะไรมาลัลล้ากันได้ - -+

Linea-Lucifer



xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx50%xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


ในที่สุดก็มาลงแล้วสำหรับตอนนี้


คิดว่าบางคนคงรู้แล้วว่าพ่อหนุ่มผมขาวสุดสวยคนนี้เป็นใครกันแน่ และมีความสงสัยว่า อือหือ ทำไมสีผมสีตาของเขาถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้กันแน่?


ไม่ขอสปอยแล้วกันนะฮะ - -+ ให้ลุ้นต่อไปเอง


ศัพท์ใหม่ของตอนนี้


เฟรอส
คิดว่านักอ่านที่มาจากเรื่องเก่าหลายคนคงคุ้นชื่อของ "พระเจ้าลำดับที่ 2" คนนี้ ขอบอกว่าคุณคิดถูกแล้ว เพราะหมอนี่คือพ่อของเฟียร์นั่นแหละ ><




อธิบายนิดนึงก่อนแล้วกันนะฮะ บนจักรวาลนี้มี "โลกที่ถูกพระเจ้า" สร้างขึ้นอยู่หลายโลก ซึ่งโลกของบรีเอลกับเฟียร์ก็คือหนึ่งในโลกที่พระเจ้าสร้างขึ้นมาเหมือนกัน แต่เป็นคนละโลกกันนะเออ เรียกว่าโลกทั้งสองใบไม่เกี่ยวกันเลยด้วยซ้ำไป

แต่ถึงแม้จะคนละโลกกันแต่ "พระเจ้า" นั้นคนเดียวกันอย่างแน่นอนฮะ


(อธิบายเผื่อหลายคนงงว่าเฟรอสมาโผล่ที่นี่ได้ไง)



Linea-Lucifer

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

3,390 ความคิดเห็น

  1. #2674 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 18:25
    กรี๊ดดด ยัยแก่เธอจะทําอะไรหนุ่มๆ-[]-
    ว่าแต่คนที่โอดีสวีอุสด่านะนั่นบรีเอลนะ ที่กระทืบปีศาจน่ะ(- -)
    #2674
    0
  2. #1716 s.tiger (@jennyblue) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 20:41
    น่าสงสารโอดิสเซอุสกับเซนอลอะ ต้องตกเป็นเหยื่อหญิงชรา
    #1716
    0
  3. #1683 ปลาทองจำแลง (@goldfish43) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2554 / 16:27
    ยายแก่ตัณหาจัด! หื่นกาม! โรคจิต! วิปริต! (แม่ม เค้าอุตส่าห์เดินหนี ยังวิ่งตามมาให้รับผิดชอบ... ไม่ใส่เสื้อผ้าอีกแหน่ะ!)
    #1683
    0
  4. #1657 L!tch-----* (@bobolove) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 20:33
    เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...อย่าได้คิดมาร์คหน้าหากกำลังอ่านเรื่องนี้อยู่ !
    อ่านทีที่มาร์คหน้าปริยิ่งกว่าผืนดินแตกระแหงซะอีก กร๊าซซซ
    งานนี้แทบวิ่งไปล้างหน้าไม่ทันแน่ะ 555

    น้องโอลูกรัก กว่าจะได้แต่งงานกับบรีเอลนี่มันต้องรอนานปานจะใกล้ลงโลงขนาดนั้นเลยหรอลูก อ่านแล้วชี้ช้ำแทน วางแผนฆาตกรรมพี่เขยทางอ้อมโดยยืมมือเพื่อนซะด้วย (เลวจริงนะเอ็ง)

    หลังๆ แอบติดเรท กร๊าซซซ พวกมันเกี่ยงกัน 3P กับคุณยายแกล่ะเหวย! 555

    ชอบมากงับ อ่านแล้วฮา ยิ้มขำอารมณ์ไปอีกวัน ^^


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 ธันวาคม 2554 / 10:04
    #1657
    0
  5. #1654 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 14:35
    โอย ปวดท้อง ว่าแต่คุณยายคนนี้เป็นใครหนอ
    #1654
    0
  6. #1646 Alicia (@alicia) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2554 / 22:31
    คุณยาย..........
    โอ๊ย ตอนแรกอ่านไป โอมันเหมือนจะห่วงบริเอลนะ
    แต่มันห่วงตัวเองอ่ะ!! *ขำ*
    แล้วตาหนูเซนอล =[]= โอของเก๊ายังบริสุทธิ์อยู่นะ ว๊าก.....


    รักใครชอบใครชั้นจิ้มไปแล้นนนน~
    #1646
    0
  7. #1638 Aurora A.S.A. (@1320003) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2554 / 20:22
    หนึ่งบราค่อนกับหนึ่งโอตาคุ...(ฮา) สมานฉันท์กันดีเนอะ *v*v

    ปล. ยายเอ๋ย 3p เลยเรอะ! แบ่งมาให้คนดิ ก๊ากกก
    #1638
    0
  8. #1632 lightwars (@lightwars) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2554 / 16:53
     "..." <<พูดไม่ออก
    #1632
    0
  9. #1630 TONNAM' (@tonnamro) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2554 / 21:07
    นับวันเรื่องนี้จะไม่ใช่นิยานเบาสมอง..<br />
    อ่านแล้วต้องใช้สมองในการรื้อฟื้นและประมวลผลมากมายเลยค่ะ orz<br />
    คุณผมขาว... เอ็อ นั่นน่ะนะ.... อย่าสปอยเลยค่ะ สปอยแล้วเราไปนั่งคิดมากอีก55
    #1630
    0
  10. #1627 Vanessa (@nakiro_wa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2554 / 14:03
    รออ่านต่ออยู่เน้ออออ ท่านลูซสู้ๆๆ
    #1627
    0
  11. #1626 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 20:07
    = =;; จะพยายามอัพเร็วๆนี้ครับ แต่ว่า...
    กลับเย็นเหลือเกิน
    เสาร์นี้มีเรียนอีก orz...

    วันอาทิตย์คงอัพครับ ขออภัยจริงๆ = =;
    #1626
    0
  12. #1623 primo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 18:48
    อ่านแล้วงงอ่ะ จับประเด็นหลักไม่ได้ เรามีปัญหาคนเดียวอ่ะป่าวนี่



    ตอนแรกอ่านคลายเครียด เห็นมันฮาดี



    มีแว๊นเรือด้วย อิอิ แต่ตอนนี้ มาอ่านแล้ว



    โอ้!!!!! มีเนื้อเรื่องหลักด้วยยยยยย



    ปล. ไม่ได้ว่านะเออ แค่เค้าหาประเด็นไม่เจอง่ะ เค้าผิดเอง TT^TT
    #1623
    0
  13. #1621 kiriyu_kura (@kiriyu25) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 15:28
     อะ อร๊างงงงงงงงง
    สลบเหมือดหน้าจอคอม=,.=
    อิอิ
    งดงาม...มิตรภาพอันแสนงดงาม
    โฮกกกกกก
    (กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง/me โดนถีบออกนอกกระทู้)

    #1621
    0
  14. #1617 lightwars (@lightwars) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 21:58
     โอ๊ย หัวใจสั่นสะท้านอย่างหนาวเหน็บ ปัดโธ่! พ่อหนุ่มเฟรอสยังโผล่มาได้ ถ้าเฟียร์โผล่มาด้วยจะฮาไม่ออกให้ดู(?) ส่วนหนุ่มน้อยผมขาวคนนั้น...ใช่ไหม? รอยยิ้มที่งดงาม..คนๆนั้น!!!!!!
    #1617
    0
  15. #1616 Autumm_sunshine (@autummshine) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 21:37
    ตอนนี้ซีเรียสเลย

    แต่ชื่อตอนมันฮามากเลยนะเคอะ! (เอ๊ะ หรือคิดไปเอง?)
    #1616
    0
  16. #1615 II Pierrot Demy II (@black-fantasy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 20:41

    อ่านแล้วค่อนข้างประมวลผลตามไม่ทัน

    #1615
    0
  17. #1614 s.tiger (@jennyblue) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 19:06
    งงๆอ่ะค่ะ
    #1614
    0
  18. #1613 e_noo@beamnoi (@enoobeam) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 18:54
     สู้ๆค่ะไรเตอร์ 50%แล้ว ยะฮู้วๆ

    ปั่นต่อไปนะคะไรเตอร์เป็นกำลังใจให้
    #1613
    0
  19. #1611 e_noo@beamnoi (@enoobeam) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 17:46
     น่าจะได้ 3.80 นร๊ไรเตอร์

    สู้ๆค่ะถ้าไม่อยากเรียนก็โดด(เลววววววววววมาก)
    #1611
    0
  20. #1610 jinze (@jinze) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 17:15
    ยินดีด้วยลูซซัง ได้เป็นเด็กมหาลัยแล้ว ฮิ้วว~~
    เกรด 3.79 อย่าไปเศร้า แค่นี้ก็เยอะจนหลายคนอิจฉาแล้ว ฮึ่ม!
    เด็กม.ปลายโดนเรียนดึก น่าสงสารจริงๆ เน้อ เราโชคดีเลื่อนปิดเทอมไปก่อนสงกรานต์

    ป.ล. ถ้าไม่ว่ากันขอถามว่าติดที่ไหนได้มั้ย (หลังไมค์ก็ได้)
    #1610
    0
  21. #1609 ❖LittleHat❖ {R E D - K I N G} (@kirari1234) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 16:34
     ท่านพี่ลูซ...อย่าเสียดายไปขอรับ..กระผมขาดอีกคะแนนเดียวจะได้เกรดสี่สองวิชา...มันจะขึ้นอีกเยอะ TT^TT

    ;w; ชื่อตอนช่างเข้ากับราฟาแอลยิ่งนัก (ชูป้ายราฟาแอล FC)

    #1609
    0