The fairy tale ※ อลวน...เทพนิยายพันธุ์พิลึก!!

ตอนที่ 20 : ※ 14 ※ From Your Heart แด่สีสันของท้องฟ้าในหัวใจ (รัก ขอบคุณ ขอโทษ...เกลียด) 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ก.พ. 55














MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com




ดวงดาวได้ตกลงมาแล้ว

แสงเพียงเล็กน้อยได้ตกลงมากลายเป็นก้อนกรวดที่ไร้ค่า


ฉันรู้ดี...ฉันรู้เสมอมา


ว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องเอานายกลับคืนไป


เพราะเขาเป็น พี่ชายของนาย


เพราะเขาเป็น เพื่อนที่ฉันทรยศเขามา
.
.
.












ลูซินโคลว์กำลังกลัว...




น้อยครั้งนักที่เขาจะมีความรู้สึกแบบนี้ ถ้าไม่นับตั้งแต่สมัยก่อนตอนที่อยู่กับเอลแล้วนั้นเขาก็เป็นเพียงมือสังหารที่ฆ่าคนพร้อมๆกับรอยยิ้มได้อย่างเลือดเย็น ทว่าความรู้สึกเหล่านั้นกลับมลายหายไปเมื่ออยู่ต่อหน้าดวงตาต่างสีกันของเด็กชายตรงหน้าเขา




ในที่สุด...เราก็ได้พบกันแล้ว




น้องชาย...ของเขา




ความเงียบที่คืบคลานมานั้นเขาไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานสักแค่ไหน จวบจนกระทั่งนัยน์ตาต่างสีของเด็กชายค่อยๆกลับมาเรียบดังเดิม และเสียงเล็กๆที่เอ่ยออกมาอย่างช้าๆ นับเป็นประโยคแรกที่เขาจะได้สนทนากับน้องชายของตัวเอง...




“นายคือใคร?”




“ลูซินโคลว์ ลา คัสดูตา อาโดนิส พี่ชายของคุณครับ” เขาเอ่ยตอบกลับไปอย่างใจเย็นให้กับน้องชายของตนเอง ไม่เป็นไร พี่ชายคนนี้เข้าใจน้องชายคงงงๆที่อยู่ก็มีพี่ขึ้นมาสินะ ฝ่ายบรีเอลนั้นก็มองกลับไปอย่างนิ่งๆก่อนคิ้วจะขมวดกันเล็กน้อยและเอ่ยเสียงเบา...



“...แฟนของท่านพี่มิคาเอล?”




แต่คนฟังได้ยินชัดเจน...




“อุ๊บ!!” ไททานอสยกมือขึ้นมาปิดปากอย่างรวดเร็วเนื่องจากกลัวเสียงของตัวเองเล็ดรอดออกมา นัยน์ตาสีแดงเหลือบไปมองราชาแห่งโลกมืดที่ตอนนี้เริ่มเหมือนยิ้มค้าง แว่วๆเห็นเส้นเลือดเริ่มกระตุกเล็กน้อย นั่นทำให้คนที่กลั้นหัวเราะนั้นต้องพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะสงบจิตสงบใจของตัวเอง ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะรักชีวิตนั่นแหละ




ทว่าดูเหมือนเด็กชายที่เอ่ยประโยคที่เหมือนโยนระเบิดนั้นจะไม่รู้ตัว มองกลับมาด้วยท่าทางนิ่งๆและเอ่ยเสียงเรียบว่า...




“จะให้เรียกว่าพี่เขยหรือพี่สะใภ้ดีล่ะ...”




ไม่ไหวแล้ว!!




น้องนายมันสุดยอดเกินไปแล้วลูซินโคลว์!!




ไททานอสคิดกับตัวเองในใจอย่างขำๆแม้ว่าใจจริงนั้นอยากจะลงไปกลิ้งกับพื้นปล่อยฮาออกมาอย่างไม่สนมาดเจ้าชายรัชทายาทอันดับ 1 อะไรนั่นก็ตามที แต่เอาจริงๆเหตุผลหลักที่เขาไม่ปล่อยหัวเราะก็เพราะไอ้มือสังหารหน้ายิ้มที่ฉีกยิ้มกว้างสุดๆแต่บรรยากาศรอบกายนี่มาคุยิ่งกว่าอะไรดี




โกรธ...มันโกรธแบบชิบหองเลยด้วย




เขาก็พอเข้าใจหรอกนะว่ามันค่อนข้างไม่ถูกกับมิคาเอลน่ะ




ไททานอสได้แต่หวังว่ามันจะไม่เผลอพลั้งมือไปฆ่าน้องชายของมันหรอกมั้งนะ...




ไม่สิ อาจจะปางตาย...




กลับมาที่ละครเบื้องหน้าต่อ...




“เรียกว่าพี่ชายดีกว่าครับ” ลูซินโคลว์เอ่ยออกมาก่อนจะฉีกยิ้มนิดๆ “ถ้าหัวสมองของคุณไม่มีปัญหาจนเกินไปแล้วแหละก็นะครับ คำว่าพี่สะใภ้เอาไว้ใช้กับผู้หญิงที่มาแต่งงานกับพี่ชาย ส่วนคำว่าพี่เขยเอาใช้กับผู้ชายที่มาแต่งงานกับพี่สาว...คราวหน้าอย่าพูดอะไรที่แสดงถึงระดับสติปัญญาที่ถดถอยแบบนี้นะครับ เพราะมันแสดงให้เห็นว่ามิคาเอลอบรมคุณมาได้ไม่ดีเลย”




ระ...แร๊ง




ไททานอสนึกนับแต้มอยู่ในใจ ตอนนี้ก็ 1-1 แล้วสินะ




ทางฝ่ายบรีเอลนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่พอใจเท่าไหร่นัก




“ไม่รู้เรื่อง...”




“ด่าแบบผู้ดีคุณแปลไม่ออกสินะครับ” ลูซินโคลว์ฉีกยิ้มนิดๆ “ผมด่าว่าการกระทำของคุณมันแสดงออกว่าคุณน่ะโ...”




“พูดภาษาคนสิ ภาษาสัตว์นะฉันฟังไม่รู้เรื่องหรอก...”




ระ แร๊งงงงงงง!!!




รอยยิ้มของลูซินโคลว์ค่อยหดหายไปพร้อมกับเสียงที่กดให้ต่ำตามอารมณ์ของชายหนุ่ม




“อย่านึกว่าคุณเป็นน้องชายผมแล้วผมจะไม่กล้า ฆ่าคุณนะครับ”




ใจเย๊นนน ลูซินโคลว์นั่นน้องที่แกตามสโตรเกอร์ แค่กๆ หมายถึงตามดูแลไม่เคยห่างเลยนะ ถึงแม้จะปากจัดไปนิดแต่นั่นน้องนะครับ!!




ไททานอสเอ่ยในใจขณะที่สายตานั้นก็จับจ้องไปที่ละครเบื้องหน้าไม่ห่างหาย จากเลิฟสตอรี่ แค่กๆ หมายถึงการพบกันอันน่าประทับใจของพี่น้องมันกำลังจะกลายเป็นละครโศกนาฏกรรมที่พี่ชายฆ่าน้องชายทิ้งเพราะความปากจัดหรือเปล่านะ?




บรีเอลตวัดนัยน์ตามามองอย่างช้าๆก่อนที่จะเอ่ยเสียงเรียบๆ




“ขอตัวก่อนนะ...บังเอิญที่บ้านฉันสอนมาว่าอย่าด่าคนที่ต้อยต่ำกว่าตัวเอง”




ปิ๊ด!




เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างฉีกขาดออกจากกัน คนที่มักยิ้มอยู่เสมอตอนนี้ก็กลายมาเป็นคนไร้รอยยิ้มที่กำลังปล่อยบรรยากาศมาคุออกมาเต็มชนิดที่ว่าขนแขนพากันออกมาเต้นตาลัลล้า ทว่าฝ่ายคนที่ทำให้ราชาแห่งโลกมืดนั้นฉุนขาดเพียงมองอย่างเฉยๆก่อนที่จะก้าวไปโดยไม่มีท่าทางหวาดกลัวต่อบรรยากาศที่ลูซินโคลว์ปล่อยออกมา




ถ้าไม่ตายด้านก็เป็นพวกไม่สนใจสิ่งรอบข้างแบบสุดๆ




นัยน์ตาสีทองของมือสังหารหรี่ลงเล็กน้อย ตามด้วยเสียงเรียบๆเอ่ยออกมาอย่างช้าๆเนิบๆ กดเสียงให้ดูต่ำไม่มีความอ่อนโยนในน้ำเสียงเหมือนกับปกติ




“แล้วที่เดินนั่น...รู้ทางกลับหรือไงครับ”




คำพูดของชายหนุ่มเรียกให้คนที่ก้าวอยู่นั้นหยุดชะงัก นัยน์ตาสองสีเบือนกลับมาก่อนที่จะเอ่ยเสียงเรียบ




“เดินตามเศษขนมที่โปรยเอาไว้...”



แฮนเซลแอนด์เกรเทล?




ไม่สิ ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น มันอยู่ที่ว่า...




เมิงอ่านนิทานมากไปหรือเปล่าครับ?




เอิ่ม...ไม่ใช่ประเด็นอีกงั้น...




มันเอาขนมปังมาตอนไหนวะ?




“คุณโปรยเศษขนมปังด้วย?”




ลูซินโคลว์เอ่ยออกมาอย่างช้าๆก่อนที่จะเหลือบนัยน์ตาของตัวเองไปมองด้านหลังเพราะรู้ว่ามีไททานอสอยู่ สายตานั้นส่งมาประมาณว่า ไปเก็บเศษขนมปังออกจากทางกลับให้หมด!’





แค้นลึก แค้นฝันใจ แค้นฝังหุ่นแต่ไม่ทำตามมันเรามีสิทธิ์ตาย เพราะงั้นเพื่ออนาคตที่ดีกว่าไททานอสหันไปเอ่ยบอกกับมือสังหารข้างๆให้จัดการเศษขนมปัง ทว่ายังไม่ทันที่มือสังหารคนที่ว่าจะไปจัดการตามหน้าที่นั้นเสียงของบรีเอลก็ขัดมาเสียก่อน




“ใครมันจะบ้าไปทำตามนิทาน โง่หรือเปล่า”





แล้วไม่ทราบว่าเมิงจะพูดหาพระเหาที่ไหนกันล่ะครับไอ้เด็กนรก!!




“...”




“ฉันโปรยเศษทองเอาไว้”





หนักกว่าเดิมอีกเมิง นั่นเป็นภาษีประชาชนนะ ภาษีประชาชนถูกใช้แทนเศษขนมปังอย่างนั้นหรอ!!





ลูซินโคลว์จะร้องไห้ก็ไม่ออกจะยิ้มก็ไม่ไหว ที่แน่ๆกลับไปเมื่อไหร่เขาอาจจะต้องไปเปิดยกกับมิคาเอลสักสองสามยกเอาให้เรียกเลือดชนิดที่ว่าต้องเข้าห้อง ICU เสียหน่อย โดยมีหัวข้อการกระทืบ แค่กๆ ประลองที่ว่าเลี้ยงน้องชายเขามายังไงให้เสียเด็กแบบนี้กัน!!




แต่ว่าลูซินโคลว์ลืมนึกไปอย่างว่าถ้าอย่างบรีเอลเสียเด็กและราฟาเอลจะเรียกว่าอะไร...




“แต่ถ้าหากว่าคุณเดินตามเศษทองไปไม่แน่นะครับว่าบางทีอาจจะเจอสัตว์ป่าดุร้ายเข้าก็เป็นได้...” ชายหนุ่มที่ตอนนี้อารมณ์เริ่มกลับมาเย็นแล้วนั้นค่อยๆบรรจงคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนตามนิสัยของเจ้าตัว นัยน์ตาสีทองนั้นมองใบหน้านิ่งเฉยของเด็กชายเบื้องหน้า “ตอนกลางคืนน่ะมันอันตรายนะครับ...ไม่แน่ว่าบางทีอาจจะเจออย่างเมื่อครู่ก็ได้...ทีเร็กซ์น่ะ...”





ด้วยความสัตย์จริง...กรูว่าถ้าไม่มีเมิงบรีเอลไม่มีทางเจอทีเร็กซ์อย่างแน่นอนลูซินโคลว์




“ฉันไม่กลัว” เด็กชายเอ่ยออกมาเรียบๆ ก่อนที่จะหันไปอย่างช้าๆ




“ไม่แน่ว่าเศษทองที่คุณโปรยไว้อาจจะหายไป...”




ไม่ต้องไม่แน่หรอกครับคุณเพื่อน ได้ข่าวว่าเมื่อครู่มือสังหารโลกมืดในสังกัดเมิงเดินไปเก็บเศษทองกันแล้วครับ...




“ฉันไม่กลัว”





ไอ้นี่ก็ตายด้านวุ้ย





“ต่อให้ต้องเจอกันอันตรายอย่างนั้นหรอครับ?”





สิ่งที่อันตรายที่สุดคือเมิงล่ะครับลูซินโคลว์...




“ฉันไม่กลัว”




ลูซินโคลว์ แนะนำว่าน่าจะพาน้องเมิงไปวิจัยนะครับ จิตแข็งปานเหล็กไหลมาก ไม่กลัวห่าหอกเหวอะไรเลยสักอย่างเดียว




“คุณนี่ไม่น่ารักจริงๆเลยนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างช้าๆขณะที่นัยน์ตาสีทองนั้นสบกับดวงตาต่างสีกันของคนตรงหน้าที่นิ่งเฉย “คำพูดนั้นคงขู่คุณไม่ได้สินะครับ ถ้าอย่างนั้นแล้วผมเปลี่ยนคำถามน่าจะดีกว่า”




“...” คิ้วของเด็กชายขมวดเล็กน้อยทว่าก็ยืนนิ่งอยู่ไม่ไปไหน




“ถ้าหากเมื่อไหร่ที่คุณหันหลังให้กับผมแล้วก้าวเดินออกไป...”




เอล...ทำไมถึงทิ้งผม...




“...”





“หาเพื่อนที่ลวงตาของคุณ...”




ทำไม...ถึงไม่จับมือผมเอาไว้




“...”




“ระวังความตายเอาไว้หน่อยก็ดีนะครับ”




มิคาเอล...ทำไมนายถึงทรยศฉัน?




 “...”




“ทั้งของคุณแล้ว...ของเพื่อนน่ะ”




 ทำไม...ทำไม...




 “...”




“คุณน่ะ ยังจะไม่กลัวอีกหรอครับ?”





เสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงของกลีบดอกไม้กระทบแผ่นน้ำ สะท้ายกระจายเป็นคลื่นกว้างก่อนจะค่อยๆจางหายไป คืนกลับสู่ความเงียบสงบดั่งเช่นที่เคยมีมา





นัยน์ตาสองสีนั้นไหววูบไปครู่หนึ่งก่อนที่เสียงเล็กๆนั้นจะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ...




ถ้อยคำที่กลั่นออกมาจากหัวใจ




“ฉันไม่กลัวหรอก”




“โกหกอยู่อย่างนั้นหรอครับ? สิ่งที่คุณกลัวคือการเสียคนที่รักไม่ใช่หรือไง?” ลูซินโคลว์ยิ้มก่อนจะนึกไปถึงตอนสวนสนุกครั้งนั้นกับคำพูดของไททานอส “จะบอกว่าเพื่อนเหล่านั้นไม่ใช่คนที่คุณรักอย่างนั้นหรอครับ?”




“...ถ้าหากว่าเจอสัตว์ร้ายแล้วแหละก็...ฉันจะตะโกนชื่อของโอดีสซีอุสขึ้นมาดังๆ”



ถ้ากลัวเรื่องยุ่งนักก็บอกโอดีสซีอุสให้มันไปชกแทนก็ได้ มือนายจะได้ไม่เปื้อนด้วย




“...หรือถ้าเกิดเจอโจรหน้าตาดีฉันจะตะโกนชื่อของราฟาแอล...”




หรือว่าถ้าเกิดโดนรังแกกลับมาก็บอกราฟาแอลสิ เดี๋ยวยัยนั่นก็ไปไล่ข่มขืนให้นายเองแหละ




“...หรือไม่ถ้าเจอคู่แค้นฉันจะตะโกนชื่อของโครวิสออกมา...”




หรือไม่ถ้าเกิดนายอยากหาคนรุมกระทืบอีกฝ่ายด้วยก็บอกฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันไปสงเคราะห์มันให้เอง




รอยยิ้มอ่อนจางนั้นเริ่มระบายขึ้นมาบนใบหน้าของเด็กชายพร้อมกับคำพูดที่วนเวียนไปมาอยู่บนหัว...




ไม่เป็นไรหรอก...ไม่เป็นไรหรอก...




ตราบใดที่ฉันยังมีพวกนายอยู่...ต่อให้ต้องเจอเรื่องสักกี่พันครั้ง...




“ฉันไม่กลัวหรอก...”



 

ท้องฟ้าที่แสนสดใสนั้นไม่ว่าเมื่อไหร่มันก็จะสดใสเสมอ

ต่อให้มันมืดหม่นฉันจะบอกว่ามันสดใส

เพราะเวลาของฉันมันหยุดแล้ว มันหยุดลงแล้วเมื่อพบกับพวกเธอ

ขอบคุณนะ...ตอนนี้ฉันมีความสุขแล้วแหละ...

 




นัยน์ตาสีทองนั้นเป็นประกายเรียบเฉย กระทั่งรอยยิ้มอ่อนโยนที่มักจะระบายออกมาอย่างเสมอๆนั้นก็หายไปจนหมด หลงเหลือเอาไว้เพียงใบหน้าที่นิ่งเรียบ




“...เพราะคุณเป็นเด็กคุณถึงได้พูดแบบนี้ยังไงล่ะครับ”




ไม่รู้หรอก...เด็กไม่รู้หรอกว่ารสชาติของการถูกทรยศมันเป็นยังไง...




“...”




ไม่รู้หรอก...ว่ารสชาติของการถูกทิ้งมันเป็นยังไง




“ผมเกลียด...ที่สุดเลยแหละครับคำว่าเพื่อนน่ะ”




ไม่รู้หรอก...ว่าไอ้คำว่า เพื่อนมันหลอกลวงแค่ไหนกัน




“...”




ทุกอย่างมันคือของจอมปลอม โลกที่แสนเน่าเฟอะนี่ก็คือของจอมปลอม...




กระทั่งตัวผมเอง...




...ก็ยังเป็นของปลอมเลย...





“อย่าเชื่อใจใครเลยนะ...บรีเอล”




อย่าเป็นแบบฉัน...




บรีเอลมองร่างสูงของคนที่นัยน์ตาทองนั้นเริ่มปรากฏแววหม่นอย่างช้า ไร้ซึ่งคำปลอบใจใดๆจะเอ่ยออกมาจากปากของเด็กชายในเวลานี้เท้าทั้งสองข้างนั้นเริ่มสาวออกห่างจากร่างสูงของคนตรงหน้า หลงเหลือเอาไว้เพียงมือสังหารจันทราโลหิตที่ยังยืนอยู่ที่เดิม




ภาพแผ่นหลังของเด็กชายที่กำลังเดินถอยห่างไปนั้นกำลังซ้อนกับภาพของเด็กหนุ่มผมดำที่มักจะสวมเสื้อผ้าสีดำสนิทและเดินไปอย่างมั่นคง เรียกให้ลมหายใจของชายหนุ่มนั้นสะดุดก่อนจะเค้นยิ้มออกมาอย่างช้าๆราวกับสมเพชทุกอย่าง...สมเพชต่อพระเจ้า...ต่อโลก...และต่อตัวเอง...




แท้จริงแล้ว...ลูซินโคลว์น่ะคือผู้ที่ไม่มีอะไรเลยต่างหาก




เพราะทุกอย่างที่ได้มาจะเดินจากหายไป...กระทั่งเพื่อน...หรือแม้แต่น้องชาย




 

“...นายไม่ใช่พ่อฉันไม่มีสิทธิ์มาสั่ง

...ฉันจะเชื่อใจใครมันก็เรื่องของฉัน

ฉันเชื่อพี่ของฉัน เชื่อเพื่อนของฉัน...และ

 

...ฉันจะเชื่อใจนาย...”

 




เสียงที่บ่นพึมพำออกมาเบาๆนั้นได้ยินกระทบกับหูของมือสังหารแม้ว่าถ้อยคำต่อมาจะเป็นการพึมพำเบาๆอย่างเรียบๆปนกระแสหงุดหงิดว่า ถึงจะนิดเดียวก็ตามที...




มันเป็นเพียงคำพูดสั้นๆที่อาจจะเอ่ยขึ้นมาลอยทว่ามันก็เพียงพอแล้ว...




เชื่อใจ




นายเชื่อใจในตัวของฉันอย่างนั้นหรอ?




ทั้งๆที่เพิ่งจะพบกันครั้งแรก




นายก็ยัง...จะเชื่อใจฉันอย่างงั้นหรอ?




รอยยิ้มอ่อนจางที่ไม่ใช่รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นระบายขึ้นมาบนใบหน้า เหมือนครั้งเมื่อเคยเป็นเด็กหนุ่มที่มักจะเดินตามเอลไปมา ในตอนนี้หากมองขึ้นไปบนฟ้าดวงดาวที่เปล่งประกายนั้นดูจะงดงามกว่าทุกวัน...




ดวงดาวได้ตกลงมาเป็นก้อนกรวดแล้ว




นายได้เดินเข้ามาเคาะประตูในบ้านหลังเล็กของฉัน




เดินเข้ามาในพื้นที่เล็กๆแห่งนี้ ด้วยการไขกุญแจที่มีคำว่า เชื่อใจ




นายบอกว่า เชื่อใจกับฉันแล้วนะ




ฉันเลือกที่จะเปิดประตูให้กับนายแล้วนะ




เพราะงั้น...นายอย่าหายไปนะ




จะอยู่ไหนก็ได้ที่นายมีความสุข แต่อย่าหายไปก็พอ...




“ฉันจะไปส่งนาย...” ถ้อยคำนั้นเอ่ยออกมาขณะที่เท้านั้นสาวเดินตามร่างเล็กที่เหลือบมามองเล็กน้อย




“ไม่...ต้...”




เสียงทุกอย่างเริ่มขาดไปพร้อมกับความรู้สึกโล่งเมื่อพื้นดินที่เคยเหยียบย่างนั้นไม่มี นัยน์ตาสองสีเบิกกว้างคล้ายตกใจพร้อมกันนั้นร่างทั้งร่างก็ดิ่งลงไป ท่ามกลางนัยน์ตาสีทองคู่สวยของมือสังหารที่ตกใจไม่แพ้กัน




“บรีเอล!!!!!!!!




ตะโกนชื่อของอีกฝ่ายออกมาพร้อมกับเคลื่อนตัวไปที่เหวอย่างรวดเร็ว ไททานอสที่ก่อนหน้านี้หลบอยู่ที่พุ่มไม้นั้นปรากฏออกมาด้วยความตกใจ ทว่าก่อนที่จะได้เอ่ยอะไรออกมานั้นมือสังหารจันทราโลหิตก็ได้กระโดดลงไปเสียก่อน




โดดเหวนะเว้ย! ไม่ใช่บันจี้จัมฟ์มันถึงจะมีสลิงช่วยชีวิตพวกแกน่ะ!!




ไททานอสหน้าซีดเผือก่อนที่จะรีบหาหนทางอย่างรวดเร็ว สายตามองลงไปเห็นใบหน้าของเพื่อนตนเองที่ฉีกยิ้มออกมา...




 “ไม่ต้องกลัวนะ...” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างช้าพร้อมกับนัยน์ตาสีทองที่เป็นประกายมั่นคง “นายจะต้อง...ไม่เป็นไรอย่างแน่นอน”




ยังมีหน้ามาจีบ เอ๊ย! ปลอบน้องมันอีกนะ!!




ฝ่ายเด็กชายนั้นมองมาอย่างหงุดหงิดพร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังลั่นป่า...




คำพูดสั้นๆเพียงคำเดียวเท่านั้น...




“ไอ้โง่!!!!!!!!!!




อืม...ถ้าเขาปืนขึ้นตอนนี้ยังทันหรือเปล่านะ?




xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

สรุปสำหรับตอนนี้! (อยากให้อ่านนะ)

ตามชื่อตอนเลยนะคะ รัก ขอบคุณ ขอโทษ...เกลียด

1.รัก (ลูซินโคลว์)

หลายคนอาจจะคิดว่า “แค่คำว่าเชื่อใจก็เชื่อแล้วหรอ? ง่ายปานนั้นเชียว?”

ซึ่งในส่วนนี้เราอยากจะสื่อออกมาถึงลูซินโคลว์ค่ะ ลูซินเป็นมือสังหาร ฆ่าคนไม่ต่างจากผักจากปลาทุกวันของเขามีเพียงอย่างเดียวคือฆ่า ฆ่า ฆ่า (...และสโตรกเกอร์น้องชาย) เพราะงั้นถ้าถามว่าเขาจะได้รับความเชื่อใจหรือเปล่า? คำตอบคือไม่ค่ะ กระทั่งไททานอสเองถามว่าเชื่อใจลูซินโคลว์หรือเปล่านั้น ไททานอสคงตอบว่าไม่เหมือนกัน

ลูซินโคลว์เป็นตัวละครที่น่าสงสารค่ะ จากที่อ่านตั้งแต่บทแรกจนบทนี้ทุกคนคงเริ่มรู้จักนิสัยลูซินโคลว์เมื่อก่อนว่าเป็นเด็กที่ดูว่านอนสอนง่าย เชื่อใจใครง่ายแต่เพราะเชื่อมากก็ดันมาถูกมิคาเอลทรยศขึ้นมาเสียดื้อๆ เอลซิคก็หายไปอย่างไม่ติดต่อกลับมาอีก นั่นเลยกลายเป็นตัวทำให้ลูซินโคลว์เปลี่ยนไปค่ะ

แต่ถึงแม้ว่าจะเปลี่ยนไปแต่คนเราก็ต้องเก็บนิสัยแท้จริงของตัวเองเอาไว้อยู่ที่ว่าใครจะกล้าพอที่จะมาไขประตูนั้นเรียกตัวตนเดิมๆของเราออกมา สำหรับตอนนี้คนที่เรียกว่าลูซินโคลว์คนเดิมกลับมาคือบรีเอลค่ะ อาจจะเพราะว่าบรีเอลเป็นน้องชาย เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่...หรืออาจจะเป็นคนเพียงคนเดียวที่กล้าเอ่ยออกมาว่าเชื่อใจมือสังหารอย่างเขาก็เป็นได้ นั่นทำให้ลูซินโคลว์รักบรีเอลค่ะ

2.ขอบคุณ (บรีเอล)

                บรีเอลเป็นคนนิ่งค่ะ ทำให้ไม่ค่อยมีใครมองออกว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ กระทั่งราฟาแอลที่เป็นพี่สาวเองนั้นก็มองน้องชายตัวเองไม่ค่อยออกเหมือนกัน

                จริงๆแล้วบรีเอลเป็นคนที่เจ้าอารมณ์ใช้ได้เลยนะ (จะเห็นได้จากตอนที่อารมณ์เสียจัดเลยเอาสันหนังสือฟาดหัวโอดีสซีอุส) แต่เป็นพวกหุ้มหนังนิ่งเลยไม่ค่อยมีคนคาดเดาอารมณ์เขาออกเท่าไหร่นัก แต่บรีเอลเป็นพวกคิดมากค่ะ แม้ท่าทางเหมือนจะไม่สนใจอะไรเลยแต่เขาก็เป็นพวกที่ละเอียดอ่อนมากเลยแหละค่ะ

                เห็นได้จากตอนที่โครวิสพูดเหมือนเล่นๆคล้ายให้บรีเอลสบายใจว่าถ้ามีอะไรก็เรียกพวกเขาสามคนสิ พวกเขาจะไปช่วยเองแม้คนพูดเหมือนจะพูดไปอย่างนั้นแต่สำหรับบรีเอลนั่นก็มากพอแล้วแหละค่ะ แต่เพราะคำพูดที่เหมือนไม่มีอะไรนั่นแหละที่ผลักดันให้บรีเอลไม่กลัวอะไรต่อให้คนที่พูดว่าจะปกป้องจะไม่อยู่ข้างๆ แต่แค่คิดถึงคำพูดนี้ก็มากพอที่จะให้เขาเข้มแข็ง

                นั่นจึงเป็นความหมายของคำว่า “ขอบคุณ” ของบรีเอลค่ะ







*เนื่องจากว่าตอนนี้เนื้อหาเยอะมาก ยาวมาก เพราะงั้นไรเตอร์เลยอยากจะขอตัดฉับบทนี้ออกมาเป็น 2 ตอนแทนแล้วกันนะคะ



Linea-Lucifer

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

3,390 ความคิดเห็น

  1. #2669 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2555 / 18:44
    บรีเอลเอาทองมาโปรยเล่นมันไม่ดีนะ เอามาให้ฉันเถอะ*O* ฮ่าๆ
    บรีเอลกับลูซินโคลว์ด่ากันได้ฮามาก
    #2669
    0
  2. #2228 _kami_ (@kami125) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 21:14
    ช่างลึกซึ้ง....โปรยขนมปังงั้นหรอ โปรยทองตางหากละ=w=b
    #2228
    0
  3. #2199 ปลาทองจำแลง (@goldfish43) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 20:15
    บรีบรี๊ เค้าอยากจะบอกว่าบรีบรี๊น่ารักที่สุดใน 7 ภพเลยแหละ!!! >< (//มันมีอะไรบ้างวะ...)
    #2199
    0
  4. #2113 ✖ L o √ e ღ Ohm ✖ (@iluvfran) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 16:26

    ก๊ากกกกก 55555 โรยหนมปัง >W<

    #2113
    0
  5. #1969 Phantom (@pampampula) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:33
    '...แฟนของท่านพี่มิคาเอล' 555+ ชอบท่อนนี้จังเลย
    #1969
    0
  6. #1544 II Pierrot Demy II (@black-fantasy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 19:57
    บรีเอลช่างจี้ใจดำคุณพี่จริงๆแต่ตอนนี้ไม่เสียใจเลยที่แอบจิ้นมิคาเอล-ลูซินมาเนิ่นนานอรั้ง~!
    #1544
    0
  7. #1119 llamll (@llamll) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2554 / 11:13
     อ้ากกกกกกกกก น่ารักจัง
    #1119
    0
  8. วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 19:51
    '...แฟนของท่านพี่มิคาเอล?' 'จะให้เรียกพี่เขยหรือพี่สะใภ้ดีล่ะ...' กรี๊ดดด คุณน้องค๊า พูดได้โดนใจสาววายตรงนี้จริงๆเลยค่าา
    แต่ละคำของบรีเอลช่างรุนแรงกระแทกใจพี่ชายมาก ไม่สงสารลูซินเลยเหรอจ๊ะ
    เมื่อไหร่เฮียมิคจะมีบทกานนน(คลั่ง)
    #1086
    0
  9. #921 ท่านapollo (@apollo89541) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 12:29
    ง่ายๆสั้นๆได้ใจความสมเป็นบริเอล
    #921
    0
  10. #802 e_noo@beamnoi (@enoobeam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 19:09
     คำพูดแต่ละคำของบรีเอลเอาซะกินนำ้อยู่นี่ฟุ่งกระฉูดเรยสมเป็นบรีเอลจิงๆ
    #802
    0
  11. #560 reserection (@deva_dew) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2554 / 13:42
    บรีเอลนายไม่ใช่แค่เลี้ยงหมาไว้ในปาก  แต่นายมีฟาร์มเลยหละ  แต่ละคำบาดหัวใจพี่ลูซิลยิงนัก โฮก
    #560
    0
  12. #517 dlky (@plky) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 22:04
    แต่ละประโยคของบรีน้อยขอก๊อปไปใช้หน่อยนะเคอะ
    (อุตส่าห์มาอ่านทั้งทีต้องใช้ให้คุ้ม55+)
    รีบมาอัพนะคะ อยากอ่านตอนโตต่ออ่า~
    #517
    0
  13. #505 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 14:16
    รีบมาต่อนะครับ
    #505
    0
  14. #504 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 11:13
    วันนี้อัพนะคนดี >w<
    #504
    0
  15. #497 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2554 / 15:25
    บีเอลผมชอบคุณมากเลยครับ ได้โล่จริงๆเลย แรงมากครับคำพูดแต่ละคำพูดนะ เจ็บสุดๆแต่ลูซินก็ไม่แพ้กัน

    แร๊งงงงงงงงงทั้งพี่ทั้งน้องเลย 
     
    รีบมาต่ออีกครึ่งหลังนะครับ
    #497
    0
  16. #496 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2554 / 19:38
    เกลือกกลิ้งไปมา เรื่องนี้มันอย่างนี้แหละ ดราม่าซึ้งน่ะ ไม่นานหร้อกกกก
    #496
    0
  17. #495 เด็กเรียนc.v.k (@26243-26243) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2554 / 20:40
    บทสนทนาเจ็บจี๊ดโดนใจอะไรขนาดนั้น!!!

    ขอเป็นกำลังใจให้พวกคุณเมิง(?)อยู่รอดปลอดภัยกันทุกคนนะค้าาาา
    #495
    0
  18. วันที่ 6 กรกฎาคม 2554 / 19:17

    อืม ขออ้างอิงจากตอนที่แล้วเข้ามาร่วมด้วยนะคะ

    จากหมีป่า กลายเป็น อะ ทีเร็กซ์ สัตว์ซึ่งสูญพันธ์ไปแล้ว

    จากม้าขาว กลายเป็น เดอะ แรด สัตว์ซึ่งใกล้จะสูญพันธ์แถมพ่วงคำว่าโคตรดุ

    จากฉากอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยเจ้าหญิง แค่ก บรีเอล กลายเป็น ฉากการปะทะนัดประวัติศาสตร์ระหว่างสัตว์สูญพันธุ์กับสัตว์ใกล้สูญพันธุ์

    and now

    ฉากการพบกันครั้งแรกสุดประทับใจของพี่น้อง ก็กลับมากลายเป็น ฉาก(หวุดหวิดจะ)ฆาตกรรมคนในสายเลือด

    และฉากพี่ชายพาน้องชายส่งกลับบ้าน ก็กลายเป็น ฉากกระโดดบันจี้จัมพ์ดิ่งไร้เชือกท้ามฤตยู

    อืม จะพูดไรดีล่ะ คงบอกได้แค่นี้ล่ะนะคะไรต์ว่าตอนนี้มัน



    #494
    0
  19. #493 kiriyu_kura (@kiriyu25) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2554 / 17:23
     =[]=
    ทำไปได้ครับ
    "....."

    #493
    0
  20. #492 นานา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2554 / 15:45
    น่ารัก.......................
    #492
    0
  21. #491 karmdodcom (@karmdodcom) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2554 / 13:27
    ...พี่น้องคู่นี้ด่าได้แสบใจจี๊ดมากๆเลยจ้ะ

    แต่หลังๆ...อ๊า T[]T!
    #491
    0
  22. #490 อัศวินสีเลือด (@180239) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 22:06
    บลีเอลน่ารักอย่างงี่ พี่ชายไม่หลงก็บ้าแล้ววว 55+
    #490
    0
  23. #489 HAKATE (@HAKATE) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 21:05
    พี่ชายที่น่ารัก อยากได้อ่ะ
    #489
    0
  24. #488 fFfFrailty_zZ (@-christin-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 20:37
    น่ารักจริงๆ น่ารัก พูดได้แค่คำว่าน่ารัก
    อธิบายยังไงมันก็ไม่มีอะไรบรรยายได้มากกว่าคำว่า น่ารักจริงๆค่ะบทนี้
    #488
    0
  25. #487 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 19:56
    ฮา มาอัพแล้วนะคะคนดี~!
    ปล. เพลงของตอนที่แล้วมีความหมายว่า "แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง"

    ส่วนความหมายของเพลงนี้คือ "มือที่กอบกุม" ค่ะ!
    #487
    0