The fairy tale ※ อลวน...เทพนิยายพันธุ์พิลึก!!

ตอนที่ 19 : ※ 13 ※ จำเอาไว้นะ...ว่านายไม่ได้อยู่เพียงลำพัง (ฉันจะอยู่กับนายเอง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    28 มิ.ย. 54








 




MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



ต่อให้ต้องล้มสักกี่ครั้ง...

ก็อย่าร้องไห้นะ

ห้ามอ่อนแอด้วย...

ทำไมอย่างงั้นหรอ?

เพราะฉัน...เกลียดคนอ่อนแอยังไงล่ะ









 

ดิฉันจะไม่ร้องไห้ แต่...งื้อ...ที่นี่มันที่ไหนกันค๊า!!”




เสียงเล็กๆของเด็กหญิงดังไปทั่วป่า ต่อจากเดินทางทางทะเลทรายตอนนี้มาดอนน่ามาอยู่ในป่าแล้วแหละค๊า! อุ๊ยตาย ว้ายกรี๊ด ทำไมมาดอนน่าเมพขิงๆเสียปานนี้กันล่ะค๊า แต่ ฮือ...อยากกลับบ้านจังเลยค่ะ




ท่านหญิงพยายามลากสังขารที่ทั้งโทรมและม่อซ่อของตัวเองต่อไป เท้าเล็กๆนั้นเหยียบย่ำดิน เสื้อผ้าที่เคยหรูหราตอนนี้ทั้งเก่า สกปรกไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้วเท่าไหร่นัก คิดแล้วก็ได้แต่แค้นนน ไอ้เจ้าคนใช้จังไรนั่นนอกจากจะทำให้ภาพของท่านบรีเอลยุ่ยยังไม่พอบังอ๊าจ บังอาจมาขโมยเกวียนและสมบัติในเกวียนไปอีก!




แล้วผลเป็นไงงั้นหรอ?




ตายน่ะสิ โฮะโฮะโฮะ!!




มันไม่ได้ตายหรอก...แต่ดิฉันเนี่ยแหละที่กำลังจะตายน่ะ!!





ท่านหญิงอยากร้องไห้ทั้งน้ำตา แต่ร้องไม่ได้ สุดที่รักเขาไม่ปลื้ม มาดอนน่าต้องไม่ร้อง...แต่ งื้อ ที่นี่มันที่ไหนกันละค๊า ป่าอะเมซอลหรือไงกันนนน




ท่านหญิงเดินด๊อกๆแด๊กๆต่อไป เซไปเซมาคล้ายจะเป็นลม เอ๊ แต่จะว่าไปไม่แน่นะว่าถ้าเกิดล้มแล้วอาจจะพบกับเจ้าชายสุดหล่อมาช่วย ต่อจากนั้นก็หลอกปันหัวให้เจ้าชายหลงรักแล้วพากลับอาซิโดเลียไปหาสุดที่รักบรีเอลน้อย...อุโอะ ฉลาดมาก!




ว่าพลางค่อยๆเซ จากมุมนี้ โฟกัสนี้มันต้องสวยและ...




หมับ!




เหวย! มีคนมารับด้วยเว้ย!!




คิดในใจอย่างโลดแล่นก่อนจะค่อยๆทำเป็นชม้ายตาเงยหน้ามองอย่างช้าๆ เจ้าชาย...เจ้าชายแน่ๆ...




บรีเอลค๊า มาดอนน่ากำลังจะกลับไปหาคุณแล้วนะค๊า!!!!!!




อา...เริ่มจาก...แผ่นอก




ค่อยๆมองขึ้นไปอย่างช้าๆมาอยู่ที่ปลายคาง...




ค่อยๆมองหน้าและ...ชะอุ้ย...




อุบะ อุบะ อุบะๆ!”




อุกรี๊ดดดดดด!! อีคนป่า ปล่อยดิฉันนะค๊า!!!!!!!!”




หนทางกลับไปหาสุดที่รักยังคงอีกยาวไกลนัก...

 

.

.

.

.

.

.

จนกว่าเลือดจะหลั่งรินย้อมหมดทั่วแผ่นดิน

จนกว่าลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะห่างหาย

จนกว่าแขนทั้งสองข้างไม่อาจถือดาบเพื่อเจ้า

จนกว่าร่างนี้ยับเยินเสียจนไม่อาจเป็นโล่ให้กับเจ้าได้...

 

ข้าสัญญาว่าจะไม่ทรยศเจ้า




 

และตอนนี้กรูกำลังจะตายของจริง...




โอดีสซีอุส ลินคาโต นาร์ซีซัสไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอยากจะร้องไห้มากเท่ากับการที่ตัวเองไปเอ่ยสาบานกับบรีเอล อาร์ลันโด อาโดนิสเลยแม้แน้อย ใบหน้าของเด็กชายนั้นเหยเกด้วยความเจ็บปวดขณะที่มือนั้นก็กุมบริเวณผ้าที่ตอนนี้ซับเลือดของเขาเอาไว้อยู่




นัยน์ตาสีฟ้านั้นหันไปมองเด็กชายตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งพิงตัวเองกับเบาะ สาเหตุที่เอามุมสันหนังสือนิทานปกแข็งมาฟาดหัวเขานั้นก็สุดแสน...จะง่ายดาย




อยาก กลับ บ้าน




โคตรสั้น!




แต่คนฟังและเจ็บตัวนั้นอยากร้องไห้!!




คุณน้องขานี่แหละก็... ราฟาแอลส่ายหัวไปมา ทำไมฟาดเบาแบบนี้ล่ะค๊า อย่างน้อยถ้าฟาดทั้งทีน่าจะฟาดให้มันไม่ฟื้นสักสองสามวันสิค๊า




....................”




บางทีเขาอาจจะเริ่มจากการฆ่าไอ้คนเสี้ยมสอนสิ่งแย่ๆให้กับบรีเอลก่อน




ราฟาแอลอย่าพูดบ้าๆแบบนั้นสิ เจ้าชายเอ่ยปรามออกมา ถ้าจะฟาดทั้งทีเอามันให้ตายเลยดีกว่า




..................




ไม่สิ ต้องเริ่มจากรากเหง้าแห่งความชั่วร้ายอย่างเจ้าชายโครวิสก่อน




โอดีสซีอุสหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสองคนที่กำลังทำสีหน้าลอยตาสุดแสนจะสบายใจ ใช่เซ่! แกไม่ใช่คนเจ็บอย่างฉันนี่หว่า!




นี่... เสียงเล็กๆที่ดังขึ้นนั้นเรียกให้ทั้งสามคนที่ทำท่าจะเปิดฉากล้อเลียนกันนั้นหันมามองอย่างรวดเร็วก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อย มองคนตัวเล็กในกลุ่มที่เงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้านิ่งๆและเอ่ยคำถาม ...ฉัน...เหมือนผู้หญิงขนาดนั้นเชียวหรอ?




ที่ตอบได้แต่ไม่อยากตอบ...




คนมีชะงักติดหลังเรื่องเมื่อสองปีก่อนนั้นผินหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว อันที่จริงไม่กล้าบอกด้วยว่า...บรีเอลดันเป็นรักแรกที่หมดหวังในนาทีต่อมาของเขา




เพราะคิดว่า...อีกฝ่ายเป็นเด็กผู้หญิง




กะ ก็...ไม่เหมือนหรอก...มั้งค๊า!”




อย่ามีมั้งสิ อย่ามีมั้งสิราฟาแอล เอาให้มันแน่ใจไปเลย...




ไม่สิ บางทีเธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันสินะราฟาแอล




นัยน์ตาสองสีนั้นหันไปมองเจ้าชายที่เลิกคิ้วเล็กน้อยคล้ายแปลกใจทำนองว่าแน่ใจนะที่จะถามเขาน่ะ? ซึ่งเด็กชายก็พยักหน้าเบาๆทำให้เจ้าชายที่นานครั้งจะถอนหายใจออกมานั้นส่ายหัวไปมาก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ




ก็นายยยังเด็ก เสียงยังไม่แตก หน้าตานายก็เป็นฝาแฝดกับราฟาแอลไม่แปลกหรอกที่จะมีคนมองว่านายเป็นเด็กผู้หญิงน่ะ โครวิสเอ่ยออกมาก่อนจะฉีกยิ้มน้อยๆ แต่เอาความจริง...นายน่ะโคตรหน้าตาเหมือนผู้หญิงเลย! ถ้าเกิดนายใส่กระโปรงน่ารักๆนะรับรองว่าฉันคนหนึ่งแหละที่ใจเต้น




อุ๊ย! นี่คุณกำลังสารภาพรักกับดิฉันหรอค๊า! แม้ว่าคุณจะหล่อแต่นิสัยคุณไม่ผ่านค่ะ อย่างมากเราเป็นได้แค่เพื่อนกันพอ





นิสัยแบบเมิงกรูก็ไม่เอาเหมือนกันครับ เจ้าชายหันไปเอ่ยกับท่านหญิงที่ชักสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะบ่นจิ๊ๆจ๊ะๆในลำคอของตัวเอง เรียกเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอของโครวิส แต่ก็นะ...ใครจะมองเราว่าเป็นยังไงนายจะสนไปทำไม หึ!”



ฉันแค่...ไม่ชอบ




มือขาวๆนั้นโคลงหัวท่านชายน้อยแห่งอาโดนิสเบาๆเรียกเลือดบราค่อนให้เดือดพร่านด้วยความริษยา นัยน์ตาสีฟ้าเริ่มมองหาอาวุธหัวสมองฉลาดเริ่มคิดจะทำการฆาตกรรมเพื่อนที่มีศักดิ์เป็นถึงเจ้าชายที่ไม่เหมือนเจ้าชาย




คนอื่นจะมองยังก็สายตาของคนอื่นเขาสิ ไม่พอใจก็ชกมันเลย ถ้ากลัวเรื่องยุ่งนักก็บอกโอดีสซีอุสให้มันไปชกแทนก็ได้ มือนายจะได้ไม่เปื้อนด้วย หรือว่าถ้าเกิดโดนรังแกกลับมาก็บอกราฟาแอลสิ เดี๋ยวยัยนั่นก็ไปไล่ข่มขืนให้นายเองแหละ หรือไม่ถ้าเกิดนายอยากหาคนรุมกระทืบอีกฝ่ายด้วยก็บอกฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันไปสงเคราะห์มันให้เอง เห็นไหม? ไม่เห็นมีอะไรยากเลย




คำตอบเล๊วเลวสมเป็นคุณมากเลยแหละค่ะโครวิส...อีกอย่างคุณเห็นดิฉันเป็นตัวอะไรกันแน่ค๊า? ไล่ข่มขืน ชิ หล่อหรือเปล่าเถอะ...




แสดงว่าถ้าหล่อจะทำสินะ..




อย่าสอนเรื่องเลวๆแบบนั้นกับบรีเอลน้อยของผมนะครับ! อีกอย่างผมไม่ใช่หมานะ แต่ถ้าใครมาแกล้งบรีเอลบอกผมนะครับ...เดี๋ยวผมจะหาทางป้ายความผิดให้มันโดนไล่ออกจากโรงเรียนเป็นความอับอายของวงศ์ตตระกูลเอง...




ว่าเขาอย่าสอนเรื่องเลว เมิงก็อย่าเลวอีกสิวะครับ...




เด็กชายนัยน์ตาสองสีนั้นถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาจางๆที่มุมปากแทบไม่กระดิกเท่าไหร่นัก จนไม่แน่ใจว่ามันสมควรจะเรียกว่ารอยยิ้มดีหรือเปล่า...




แต่...เท่านั้นก็เพียงพอแล้วแหละ




ขอบคุณ...



ที่เป็นห่วง...ที่พร้อมจะช่วยเหลือ...ที่พร้อมจะอยู่เคียงข้าง...




ท่านหญิงราฟาแอลยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกอดน้องชายฝาแฝดของตัวเองแน่น นี่ๆ ดิฉันเคยไปอ่านโพลสำรวจผู้ชายในอุดมคติของสาวๆมาด้วยแหละนะค๊า เห็นเขาบอกว่าสมัยนี้เขากำลังฮิตผู้ชายแบบเลวๆ แบดบอยน่ะค่ะ




งั้นผมก็กำลังมาแรง ได้รับความนิยมสินะ (โครวิส)




อย่างคุณน่ะ เลวเกินไปค๊า!” (ราฟาแอล)




............... (โครวิส)




มุมปากของเจ้าชายชักกระตุกเสียจนน่าหวาดหวั่น คนนั่งข้างๆอย่างโอดีสซีอุสนั้นต้องจรลีถอยห่างอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีฟ้าหลังกรอบแว่นนั้นมองเพื่อนที่เริ่มหยิบเอา...เสาน้ำเกลือออกมา โครวิส ท่องไว้เว้ย ใจเย็นๆนั่นผู้หญิง...




อุโฮะ มาเล้ยยย มาเล้ยยยยยยย มาดูกันว่าระหว่างที่คุณฟาดคุณจะกลายมาเป็นของดิฉันก่อนหรือเปล่า




...ผู้หญิงหื่นกาม รีบๆฟาดให้มันสูญพันธ์ไปซะเถอะโครวิส...




บรีเอลถอนหายใจออกมาก่อนจะมองภาพเบื้องหน้าทว่าก่อนที่จะได้เริ่มคิดอะไรนั้น จู่ๆรถที่เคยขยับนั้นกลับหยุดนิ่งทำให้คิ้วนั้นขมวดอย่างแปลกใจ ท่านหญิงราฟาแอลเป็นคนแรกที่เริ่มร้องออกมาเพราะความหงุดหงิด




อะไรกันค๊า! หรือว่า? รถจะหยุดเพื่อให้เราได้สู้กับโครวิสอย่างถนัดๆกันแน่ล่ะค๊า?




ราล์ฟ เงียบก่อน เจ้าชายหันไปเอ่ยปรามท่านหญิงที่ชักสีหน้าหงุดหงิดทันที ทว่าก่อนจะได้คิดอะไรออกมานั้นเสียงของอัศวินก็ดังมาเสียก่อน




ระวัง!”




วะ ว๊ายยยยยยยย!!!”




โอดีสซีอุสที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับราฟาแอลนั้นกระชากเอาเด็กหญิงมาฝั่งตัวเองอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีฟ้านั้นฉายแววตื่นตระหนกก่อนที่จะรีบปรายนัยน์ตาไปมองยังผู้ที่ตนเองเคยกล่าวสาบานว่าปกป้องและถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อเห็นว่าโครวิสนั้นก็ไวกับเสียงเขาเหมือนกันถึงได้กระชากบรีเอลออกมาได้อย่างหวุดหวิด




บริเวณที่สองฝาแฝดอาโดนิสเคยนั่งอยู่นั้นมาบัดนี้โล่งและว่างเปล่า คล้ายกับมีใครตะปบเอาจนส่วนนั้นหายไป แล้วใครที่ว่านั่นก็ต้องมีแรงเยอะมากด้วยเช่นเดียวกันสิ่งที่ทำจากเหล็กนั้นมันถึงได้หายไปตามแรงมือ




กะ เกิดอไรชึ้นกัน...คะ ค๊า???




กลิ่นเลือด เจ้าชายที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นเลือดก่อนใครนั้นมองมาที่ร่างที่ตัวเองกอดอยู่ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ว่าเลือดนั้นไม่ได้มาจากเด็กชายตัวเล็กคนนี้ นัยน์ตาสีแดงนั้นหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเครียด ในเมื่อไม่ใช่จากบรีเอล...บางทีอาจจะเป็นคนขับ




ไม่สิ! นี่ไม่ใช่เวลามาคิดอะไรแบบนี้แล้ว เจ้าชายกัดฟันอย่างหงุดหงิด ออกจากรถ




ออกไปให้โดนมันตบหรือไงกันค๊า วะ ว๊ายยยย




แต่ก็ดีกว่านั่งรอความตาย โอดีสซีอุสเอ่ยออกมาก่อนที่เจ้าตัวนั้นจะอุ้มร่างของท่านหญิงและจัดการถีบประตูอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีฟ้านั้นเบิกกว้างอย่างเล็กน้อยเมื่อภาพที่เห็นคือสัตว์ตัวใหญ่ที่กำลังแยกเขี้ยวให้กับเขาอยู่...




ทีเร็กซ์!!!!!!!!”









.

.

.

 

 








ทางฝ่ายตัวร้าย (มั้ง) ของเรื่อง...




เฮ้ย! ไหนบอกว่าจะปล่อยหมีป่าแล้วไหงกลายเป็นทีเร็กซ์ไปได้น่ะ!!” ผู้กำกับ แค่กๆ เจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่งนั้นเอ่ยออกมาอย่างตกใจเมื่อภาพของทีเร็กซ์ตัวใหญ่นั้นปรากฏสู่สายตาของเขาเอง เหวย จากบทมันต้องเป็นหมีป่าไม่ใช่หรอ แล้วทีเร็กซ์มันมาจากไหนนน




ทางเราหาหมีป่าไม่ได้น่ะครับ เลยเอาทีเร็กซ์มาแทน



บ้านพ่องแกสิ! หาหมีป่าไม่ได้เอาสัตว์สูญพันธ์มาแทนน่ะ!




อีกอย่างมันเหมาะสมกับท่านลูซินโคลว์ด้วยครับ




ใจจริงตั้งใจจะฆ่าลูซินโคลว์ด้วยใช่ไหมล่ะ!!





ไททานอสชักเริ่มปวดหัวก่อนจะมองภายตรงหน้าต่อ ทีเร็กซ์ที่มองเห็นเหยื่อนั้นตาวาวก่อนที่จะวิ่งอย่างรวดเร็วเพื่อกระโจนใส่เหยื่อ ทว่าเจ้าลูกชายแม่ทัพใหญ่นั่นก็เร็วไม่หยอกถึงได้หลบกรงเล็บของทีเร็กซ์ได้ นั่นทำให้ไอ้น้องชายของเขาตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่ก็ยังดีที่มันยังมีสติอยู่กับตัวอุ้มน้องชายลูซินโคลว์ออกมาจากตรงจุดที่ทีเร็กซ์จัดการตะปบไป





เอ๊...แว่วเห็นน้องชายไอ้ลูซินโคลว์มันมีแผลหน่อย...




ถ้าแถกับมันว่าเป็นส่วนหนึ่งของแผนมันคงไม่เชือดหรอกมั้ง...มั้งนะมั้งน่ะ...




เอ๊ ว่าแต่นั่นมันแสงอะไรหว่า?




คล้ายๆหิ่งห้อย...




หิ่ง...ห้อย...





เฮ้ยย ใครมาปล่อยเวทแสงวะ ยังไม่ถึงคิวเว้ยยยยยยยยย!!!”




เออ ตามเวลาที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้มันปล่อยตอนเวลาประมาณนี้ไม่ใช่หรอครับ?





คิวมันเปลี่ยนใหม่หมดแล้วเว้ย เพราะว่าไอ้เด็กพวกนั้นมันทำแผนเรา...




ทะ ทีเร็กซ์แล้วก็มี...ผะ ผี!!!!!”





หิ่งห้อยเว้ย! เมิงอย่าทำแสงที่น่าจะซึ้งประทับใจของพี่ชายอย่างกรูด้วยคำว่าผีได้ไหมโครวิส!





ไททานอสชักเริ่มหวั่นเมื่อเห็นว่าตอนนี้โครวิสชักหน้าซีดคล้ายจะเป็นลม ไม่รู้ว่าเพราะมันชอบทรมาณคนเล่นหรือเปล่าผลกรรมเลยทำให้มันกลัวพวกผี เพราะชอบคิดว่าผีมันอาฆาต แค้น และพยาบาท แต่เอาจริงๆ ถ้าเมิงไม่เลว เมิงคงไม่กลัวสินะ...





ไม่สิ กับผีต่อให้เป็นคนดีก็กลัวเหมือนกัน




ฮะ เฮ้ย! โครวิส อย่าเป็นลมมม!! อย่าเป็นลมเลยนะเว้ย ทีเร็กซ์มัน...มันหันไปทางบรีเอลแล้ว!





นัยน์ตาสีแดงของผู้กำกับ แค่กๆ เจ้าชายนั้นหันไปมองที่ลูกชายแม่ทัพกับเด็กหญิงอาโดนิสอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าเด็กหญิงทำท่าจะวิ่งเข้ามาช่วยบรีเอลทว่าถูกเด็กชายนั้นล็อคเอาไว้ก่อน นั่นทำให้เด็กหญิงเริ่มทำท่าร้องไห้และดิ้นไปมา มือไม้ตบตีที่หน้าของไอ้เด็กแว่นอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ปล่อยตนเอง





ทีเร็กซ์ขยับเข้ามาใกล้บรีเอลเรื่อยๆ โอเค คล้ายในบทหน่อยๆแม้ว่าจริงๆแล้วในบทมันคือหมีป่าไม่ใช่ทีเร็กซ์! แต่นั่นแหละ ต่อไปพระเอกปรากฏตัว...




ลูซินโคลว์กับม้าสีขาว...เฮ้ ลูซินโคลว์ไปไหนวะ?





คราวนี้มือสังหารข้างกายเขาก็ฉีกยิ้มก่อนจะยืดอกหน่อยๆและตอบว่า





สแตนด์บายเรียบร้อยแล้วครับ แต่มีปัญหานิดหน่อย...แต่คงไม่เป็นอะไรมาก…”





ไททานอสพยักหน้าอย่างขอไปทีก่อนจะเอ่ยสั่งให้ปล่อยตัว (?) ลูซินโคลว์ออกมา อีกฝ่ายก็ทำท่าเหมือนไม่แน่ใจเท่าไหร่นักและหันไปบอกเพื่อนตัวเองให้ปล่อยพระเอก (?) ออกมาได้




อีกนิด...ทีเร็กซ์ยกมือ (?) ขึ้นสูงทำท่าว่าจะตะปบบรีเอลที่เบิกตากว้างอย่างตกใจ...




ทีเร็กซ์ตัวนี้เชื่องสินะ ทำตามบทเป๊ะๆเลย





โคตรไม่เชื่องเลยครับ





...เออ งั้นร่ายเวทมนตร์สะกดจิตมันแล้วสินะ ฮะๆ





ของอย่างนี้มันต้องธรรมชาติครับ มันถึงจะขึ้นกล้อง (?)





...ปลอดภัยป่ะ?





อันตราย 100% ครับ โอกาสตายอย่างธรรมชาติด้วย รับรองว่าสาวไม่ถึงตัวเราอย่างแน่นอนเลยครับสำหรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น...




...................




...................





ชิบหองแล้ว! เฮ้ย ตอนนี้มันควรปล่อยตัวลูซินโคลว์ไม่ใช่หรอวะ ลูซินโคลว์มันอยู่ไหนกันวะครับ น้องมันกำลังจะตายห่าแล้วววว!!!!!!!” ไททานอสเริ่มโวยวายทันทีก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าบรีเอลนั้นหมุนตัวหลบการตะปบของทีเร็กซ์ได้อย่างทันท่วงที ก่อนจะหันไปโวยวายต่อ





คือ...มันมีปัญหานิดหน่อยน่ะครับ





ปัญหาอะไร ม้าขาว? ลูซินโคลว์ไม่ยอมใส่สีขาว? หรือว่าอะไรอีกวะ????




ปัญหามันอยู่ที่....





ทีเร็กซ์มันเริ่มจะโจมตีอีกแล้วครับ!!”




ไททานอสนั้นหันไปมองที่ทางบรีเอลอย่างรวดเร็ว เจ้าทีเร็กซ์ตัวโตคราวนี้เหมือนจะเอาจริง มันกดบรีเอลเอาไว้ด้วยเท้าชนิดที่ว่าดิ้นยังไงก็ไม่หลุด นับวันตายได้อย่างรวดเร็วนั่นทำให้ไอ้เด็กแว่นนั่นเริ่มเดือด ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้ ขืนปล่อยท่านหญิงไปก็ให้อาหารทีเร็กซ์เพิ่มเปล่าๆ ส่วนท่านหญิงตอนนี้ทั้งกรีดร้อง น้ำตาไหลออกมาแทน...




ลูซินโคลว์เว้ย น้องเมิงกำลังจะตายหองของจริงแล้วนะเว้ย!!





ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง...




ภาพที่ตรึงตราใจของทุกคนที่สุดได้ปรากฏออกมา...





ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาที่ผู้ชายด้วยกันเองนั้นยังโกรธแค้น ชายผู้ได้ชื่อว่าหน้าตาเป็นภัยต่อความมั่นคงของอาณาจักร เจ้าของนัยน์ตาสีทองและรอยยิ้มอ่อนโยน ยามเมื่อปะทะกับแรงลมนั้นผมสีเงินยวงสวยก็จะพลิ้วไหวราวกับมีชีวิต แลดูคล้ายเทพบุตรก็ไม่ปาน





เสื้อผ้ารุ่มร่ามสีดำสนิทที่เจ้าตัวชอบใส่อยู่เป็นประจำขับให้เครื่องหน้านั้นโดดเด่น....





ณ วินาทีแห่งความเป็นความตาย...




บรีเอลได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย...




กับการพบกันที่ไม่ลืมเลือน...




มอออออออออออออออออ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




ชายผู้ขี่แรดมาขวิดทีเร็กซ์คนนั้น!!




ไททานอสกุมขมับก่อนจะหันไปเอ่ยกับมือสังหารข้างกาย




ม้าขาวในบทกรูล่ะ




หาไม่ได้ครับ หาได้แต่แรด กว่าท่านลูซินโคลว์จะฝึกให้มันเชื่องได้ก็นานอยู่ เลยไม่สามารถออกตามคิวแรกได้ โชคดีจริงๆที่ท่านบรีเอลหลบเล็บของทีเร็กซ์งวดแรกได้




.........................





หมีป่ากลายเป็นทีเร็กซ์...




ม้าขาวกลายเป็นแรด...




ด้วยความสัตย์จริง ลูซินโคลว์ นายอย่าให้ฉันมาจัดฉากหรือทำอะไรบ้าแบบนี้กบพวกคนในโลกมืดของนายอีกเลยดีกว่านะ...











 

.

.

.




นัยน์ตาสองสีนั้นกำลังจับจ้องไปยังใบหน้าที่คลี่ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนของคนตรงหน้า แปลกใจ ตกใจทุกอย่างที่ประเคนเข้ามานั้นทำให้ไม่ทันตั้งตัว มือขาวที่โผล่พ้นจากแขนเสื้อสีดำที่ยาวลุ่มล่ามนั้นทำท่าเหมือนขว้างอะไรบางอย่างใส่ทีเร็กซ์กับแรด ทว่านัยน์ตาสีทองนั้นกลับไม่ละสายตาไปจากเขาเลยแม้แต่น้อย...




นัยน์ตาสีทองคู่นั้น...นัยน์ตาสีทองที่เหมือนกับ....




ราฟาแอล...




มือของชายคนนั้นเงยหน้าก่อนจะเสยผมของตัวเองไปด้านหลัง แสงที่กระทบกับใบหน้าหล่อเหลา...คนๆนี้เป็นคนที่บรีเอลต้องยอมรับจริงๆว่าไม่เคยเห็นใครที่หน้าตาดีเท่ากับคนๆนี้จริงๆ...



นาย... เป็นใคร...




ทว่าก่อนที่จะได้ทันตั้งตัวนั้นมือขาวก็ฉุดร่างของคนตัวเล็กกว่าให้ออกวิ่งอย่างรวดเร็ว หูแววได้ยินเสียงของกรีดร้องของพี่สาวฝาแฝดกับเสียงตะโกนของโอดีสซีอุส ก่อนที่สองเสียงเหล่านั้นจะเงียบหายไป อาจจะเพราะตัวเขามาไกลเกินกว่าเสียงจะถึงก็เป็นได้...



ชายคนนั้นวิ่งไปอีกสักพักก่อนที่จะหยุด...



ณ แม่น้ำที่สะท้อนกับแสงจันทร์...



ใคร...เขา...คือ...ใคร?




ทำไมถึงนัยน์ตาเหมือนกับราฟาแอล?




นายเกี่ยวข้องอะไรกับฉันอย่างงั้นหรอ?



หลายคำถามนั้นเริ่มปรากฏขึ้นมาในหัวของเด็กชาย จวบจนที่คนๆนั้นหันกลับมาอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับใบหน้าที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของเขา นัยน์ตาสีทองที่เป็นประกายงดงามยิ่งกว่าอะไรเหมือนกับพี่สาวฝาแฝดของเขาเอง...



และเสียงทุ้มของเขาคนนั้น...




ฉันอยากพบนายมาตลอดเลยนะ...บรีเอล อาร์ลันโด อาโดนิส




นัยน์ตาสองสีนั้นจับจ้องไปยังใบหน้าดูดีของคนตรหง้นา กระทั่งสายลมที่พัดผ่านอย่างแผ่วเบาทำให้เส้นผมนั้นพริ้วไหว แสงเล็กๆที่เหมือนกับหิ่งห้อยสะท้อนให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ผู้ชายด้วยกันเองต่างริษยา...




นาย...เป็น...ใครกัน?




คำถามที่จุดประกายรอยยิ้มให้กับร่างสูงก่อนที่นัยน์ตาสีทองนั้นจะเป็นประกายระริก และตอบคำถามของคนตรงหน้าไป...




ลูซิโคลว์ ลา คัสดูตา อาโดนิส...คือชื่อของฉัน ยินดีที่ได้พบกันครั้งแรกนะ บรีเอล อาร์ลันโด อาโดนิส...น้องชายที่น่ารักของฉัน




 

มันคือการพบกันของโชคชะตา...




 

.

.

.



(และการจัดฉากของใครบางคน)



 

เฮ้ยย!! คนใช้เวทลมซอร์ฟหน่อยขืนแรงกว่านี้ผมของไอ้สองคนนั้นมันจะยุ่ง ไม่สวยๆ




 

เฮ้ยย แสงหิ่งห้อยลดหน่อยดิ๊ ดูดิไอ้ลูซินโคลว์หน้ามันเขียวเหมือนเอเลี่ยนไปแล้วเว้ยยยย



 

คนตั้งกล้องถ่ายดีๆหน่อยนะเว้ย ส่วนที่ไม่สวย? โฟโต้ช็อฟเข้าช่วยแล้วกัน




 

เตรียมตัดต่อดีๆด้วยเผื่อวันไหนไอ้ลูซินโคลว์มันอยากดูขึ้นมา...







.

.

.

อยากเฝ้าภาวนาต่อฟ้า

หวังว่ามันจะส่งถึงคุณ

 

ภายในห้องกว้างที่ผมเปิดประตูไป

แสงสว่างที่แรงจ้าเสียจนบาดตา

ไร้ซึ่งเสียงขานรับ

มันคือสิ่งที่บอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

ว่าคุณจากผมไปอีกแล้ว

 




วันนี้หมู่บ้านมีคนต่างถิ่นมาเยือน...




ท่าทางดูจะมียศไม่น้อย...กระทั่งหัวหน้าหมู่บ้านยังต้องออกมารับอย่างสงบเสงี่ยม จากสายตาของคนในหมู่บ้านที่จับจ้องไปยังแขกต่างถิ่นนั้นฉายแววสงสัยและแปลกใจ จากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วน่าจะเป็นคนเมืองใหญ่ มียศถาบรรดาศักดิ์เอาเรื่อง




แขกต่างถิ่นที่ว่าเป็นชายร่างสูงสง่า...ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งเฉยราวกับไม่แยแสต่อสิ่งใดทั้งสิ้นทว่าก็มีเสน่ห์มากพอกัน นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยคมกริบนั้นดูน่าหวาดหวั่นไม่น่าสบเท่าไหร่นัก ท่าทางดูองอาจสง่างามทุกอิริยาบถแม้จะน่าดูชมแต่ออกแนวน่าให้ความเคารพเลื่อมใสมากกว่าจะไปตีซี้




เส้นผมละเอียดสีทองไว้ยาวถึงกลางหลังล้อมรอบใบหน้าดูดี...ผู้หญิงในหมู่บ้านก็จ้องเสียจนไม่กระพริบ ทว่าก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะไปสานสัมพันธ์เท่าไหร่นัก แม้ว่าคนตรงหน้าจะสวมใส่ด้วยเสื้อผ้าชุดนักเดินทางเรียบๆธรรมดาก็ไม่อาจบดบังความเป็นผู้ดีได้เลยแม้แต่น้อย




เขาคนนั้นยืนคุยอยู่กับผู้ใหญ่บ้านด้วยใบหน้านิ่งเฉย เหล่าคนในหมู่บ้านเองนั้นก็กางหูฟังมิใช่น้อย และดูเหมือนเขาจะรู้แต่ไม่สนใจ อาจจะเพราะสาเหตุการมาของเขานั้นสำคัญเกินกว่าจะสนใจท่าทางอยากรู้อยากเห็นของคนในหมู่บ้านได้




“ข้ากำลังตามหาคน” ชายหนุ่มกล่าวออกมา น้ำเสียงทุ้มนุ่มและน่าฟังมิใช่น้อย แม้ว่าโทนเสียงของผู้พูดจะราบเรียบก็ตาม “เป็นผู้ชาย สูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนต์ หน้าตาหล่อเหลางดงาม ผมสีน้ำตาล...”




ผู้ใหญ่บ้านเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบคนตรงหน้าไปว่าหมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีคนเช่นนั้นหรอก แล้วเอ่ยถามต่อไปอีกว่า ไม่มีอะไรที่โดดเด่นกว่านี้บ้างเลยหรือ? ผมสีน้ำตาลมันก็ธรรมดาเหลือเกิน ใบหน้าหล่อสวยหรือเดี๋ยวนี้ก็มีให้เห็นกราดเกลื่อนไป...




“ไม่ใช่...” ชายหนุ่มเอ่ยแย้งออกมา “ใบหน้าของเขาหล่อเหลางดงามมากๆ หล่อเหลางดงามโดดเด่นชนิดที่ว่าไม่มีใครเหมือน”




ครานั้นผู้ใหญ่นึกไปถึงนักเล่านิทานแปลกถิ่น คนนั้นใบหน้าหล่อเหลางดงามยิ่งนัก ไม่มีใครเหมือนและโดดเด่นดังที่คนตรงหน้าพูดมิผิดเพี้ยน...




ทว่านักเล่านิทานนั้นมีผมสีเงิน...



คงไม่ใช่หรอกกระมัง




ผู้ใหญ่บ้านลองถามคนตรงหน้าอีก มีอะไรที่โดดเด่นบ้างหรือไม่ ข้าอยากทราบเหลือเกิน เผื่อข้าจะช่วยเหลือท่านได้




นักเดินทางผู้มีใบหน้าเรียบเฉยนั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายไม่แน่ใจว่าจะเอ่ยออกมาดีหรือเปล่า ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาและนุ่มนวล




“เขามีนัยน์ตาสองสี สวยมาก...และนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางเหมือนเขาอย่างแน่นอน”




ผู้ใหญ่เบิกตากว้างอย่างตกใจกับคำพูดของนักเดินทางตรงหน้าก่อนจะรีบเอ่ยเล่าเรื่องราวอย่างรวดเร็ว คนๆนี้รับฟังด้วยความสงบ ครั้นเมื่อผู้ใหญ่บ้านถามว่าท่านตามหาเขาทำไม เขาคือตัวอันตรายอย่างนั้นหรือ?




และนั่นเป็นครั้งแรกตั้งแต่สนทนากันมาที่ชายหนุ่มคนนี้แย้มรอยยิ้ม...




“เปล่าหรอก...เขาเป็นเพื่อนของข้าต่างหาก...”



เพื่อนที่ทอดทิ้งข้าเอาไว้...













 

“นี่ๆ ซิลเวอร์เป็นอะไรไปหรอ? ทำไมไม่เล่าเรื่องของเจ้าชายโครวิสล่ะ?”



เด็กหญิงร้องถามเสียงหลงเมื่อเห็นคนที่บอกว่าจะเล่านิทานให้ฟังนั้นเงียบไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาคู่สวยนั้นมองมาทางเธอก่อนจะฉีกยิ้มออกมาอย่างอ่อนจาง



“ข้ามีธุระ ขอตัวก่อนนะ”



“อ้า~!




เหล่าเด็กร้องออกมาอย่างงงงวยเมื่อเห็นว่าคนเล่านิทานนั้นลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างช้าๆแล้วเดินไปยังบ้านหลังชานเมืองของตัวเอง ท่าทางรีบร้อนไม่น้อยราวกับว่ารู้ถึงการมาของใครบางคนเสียอย่างนั้นล่ะ




ฝ่ายนักเล่านิทานนั้นก็ขมวดคิ้วเท้าที่เดินอยู่แล้วนั้นสาวเร็วขึ้น ยามผ่านคนในหมู่บ้านพวกเขาต่างก็มองมาทางเขาเป็นตาเดียวเสียจนน่าแปลกใจ เขารู้ว่าตัวเองค่อนข้างโดดเด่นทว่าสายตาของคนในหมู่บ้านยามนี้มันจับจ้องมาแปลกกว่าที่เคยเป็น...




หวังว่าคงไม่ใช่หมอนั่นมาหรอกนะ...




ไม่สิ ต่อให้ไม่ใช่หมอนั่นแต่เป็นท่านพี่มาเขาก็หนักใจเหมือนกัน




นักเล่านิทานคิดกับตัวเองในใจ เท้าที่สาวอยู่หยุดชะงักเมื่อมาถึงหน้าบ้านตัว เปิดประตูบ้านเข้าไปในใจเฝ้าภาวนาขออย่าให้เป็นคนที่คิดเลย...




แต่เหมือนสวรรค์จะกลั่นแกล้ง...




กลิ่นน้ำชาหอมกลุ่นลอยมาตามลมต้องกับจมูก เป็นกลิ่นน้ำชาที่ หมอนั่นชื่นชอบเป็นพิเศษ ยามเมื่อสายตาไล่มองเห็นท่วงท่าสง่างามจิบชาอยู่บนโต๊ะไม้ราคาถูกนั้นก็เรียกเสียงถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายของนักเล่านิทานได้เป็นอย่างดี




“เป็นนาย...จริงๆด้วยสินะ”




นัยน์ตาสีฟ้าที่เคยเย็นชานั้นยามเมื่อมองเขากลับอ่อนโยน รอยยิ้มอ่อนโยนเองก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ราวกับเป็นการบอกว่าคนๆนี้จะไม่มีทางมองเขาอย่างเย็นชาเด็ดขาด




“ครับ คุณเองก็ดูท่าทางสบายดีนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง “คุณตอนผมสีเงินสวยมากเลยครับ แต่เป็นไปได้ผมชอบผมสีน้ำตาลของคุณเสียมากกว่า”




นักเล่านิทานมองมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนที่มือนั้นจะสางผมอย่างช้าๆ ราวกับระบายสีลงในภายวาด ผมที่เคยเป็นสีเงินค่อยๆแปรเปลี่ยนมาเป็นสีน้ำตาล ไล่จากโคนจรดปลายผมอย่างช้าๆ เรียกให้รอยยิ้มขยับกว้างบนใบหน้าของผู้มาเยือนมากกว่าเก่า




ยามเมื่อแปรเปลี่ยนเป็นผมสีน้ำตาลเครื่องหน้าก็ดูคมขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเป็นบุรุษใบหน้าหล่อเหลางดงามมากเพียงใด




“มาที่นี่มีธุระอะไร” นักเล่านิทานเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “นายกำลังทำให้การใช้ชีวิตอยู่ของฉันลำบากมากขึ้น”




“งั้นคุณก็อย่าหนีสิครับ เฮ้อ...แต่ก็ดีกว่าให้ลูซินโคลว์หรือท่านมิคาเอลมารับนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยออกมา “คราวก่อนที่ลูซินโคลว์ไปหาคุณผมได้ข่าวว่าผู้หญิงที่หมู่บ้านเล็กๆนั่นแทบฆ่ากันตายเลยนี่นา เพื่อแลกกับรอยยิ้มของหมอนั่นน่ะ...”




“...............”





“หรืออย่างตอนที่ท่านมิคาเอลไปตามคุณกลับมา นี่แทบจะขนไปทั้งกองทัพเลยนี่นา อย่างกับจะไปรบอย่างนั้นแหละ”




“..............”




“เพราะงั้นคุณน่าจะดีใจที่ผมเป็นคนมาเองมากกว่านะครับ”




นักเล่านิทานเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อไม่รู้เถียงกับความจริงเบื้องหน้ายังไงดี สองคนติดน้องที่เมื่อก่อนเขาเฉยๆไม่ได้รู้สึกอะไรแต่พอโตขึ้นมาหน่อยก็รู้สึกอายเล็กๆที่พี่ชายสองคนนี้ติดน้องชายอย่างกับอะไรดี...แม้จะรู้ว่าพี่ชายทั้งสองแค่เป็นห่วงเขามากก็ตามทีเถอะ




“อา เดี๋ยวคืนนี้ผมขอพักกับคุณนะ หมู่บ้านนี้ไม่มีโรงแรมด้วย” ชายหนุ่มกับนักเล่านิทานที่มองมาอย่างเฉยชาก่อนจะพยักหน้านิดๆอย่างไม่คิดอะไรมากเท่าไหร่นัก





“ที่นี่ไม่มีโซฟาเพราะงั้นฉันจะไปขอยืมฟูกนอนของคนในหมู่บ้านมาให้นายปูนอน...”




ชายหนุ่มเมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็เบ้หน้าลงเล็กน้อยก่อนจะกระโดดไปนอนแผ่บนเตียงอย่างรวดเร็ว ให้เจ้าของบ้านมองอย่างแปลกใจ ก่อนจะสงบลงเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก




“นายอยากนอนเตียงสินะ งั้นฉันนอนบนฟูก...”




“เปล่าสักหน่อย~” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับผุดลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง มุมปากกระตุกยิ้มน้อยๆ “ผมหมายความว่าให้เรานอนเตียงเดียวกันต่างหาก ผมไม่ถือหรอกถ้าเราจะนอนเตียงเดียวกันน่ะ อีกอย่างเตียงแคบๆอย่างนี้คุณจะกอดผม...ผมก็ไม่ว่าหรอกนะ ออกจะพอใจด้วยซ้ำไป~ นี่ บรีเอลมานอนเตียงเดียวกันเถอะ~




“ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ‘โอดีสซีอุส’ !!!!!







Xxxxxxxxxxxxxxxxx100%xxxxxxxxxxxxxxxxxxx



อาจจะเคยเกริ่นๆไปแล้วกับนิสัยของแต่ละคนในตอนโต ฮา

อย่างที่บอกว่าอยากเขียนพวกเขาเหล่านี้ตอนโตมาก เลยแอบมาแทรกๆแบบนี้แทน

ทีนี้ทุกคนก็รู้แล้วนะว่านักเล่านิทานเป็นใครกันแน่!

ตอนโตนี่ดูเหมือนโอดีสซีอุสจะกล้าขึ้นมาเยอะทีเดียว เห็นได้ชัดว่าตอนเด็กหมอนี่ไม่กล้าพูดอะไรแบบนี้ตรงๆหร้อกกก แล้วดูตอนโตสิ ไม่รู้ไปติดนิสัยนี้มาจากใครกันแน่นะ ! (หัวเราะ)

 

ส่วนบรีเอลเอาจริงๆก็เหมือนเดิมแหละเพียงแต่พูดมากกว่าเก่า ยิ้มมากกว่าเก่า ไม่เย็นชาเหมือนตอนเด็กเท่าไหร่นัก ดูน่าคบขึ้นมาเลยแหละ ฮา

 

สำหรับตอนนี้

เล่าเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับตอนโตแล้วกัน บรีเอลฝันว่าอยากเป็นนักเล่านิทานแม้ว่าทางบ้านจะไม่คัดค้านแต่ก็ไม่ยอมให้ออกไปไหนไกลเท่าไหร่นัก พระเอกของเราเลยปรี๊ด เบื่อ แม่ม หนีเองเลย..
.

เดือดร้อนถึงคุณพี่ต้องออกไปวิ่งหน้าเริ่ดตามหาน้องชาย งานการกรูไม่สนเว้ย น้องกรูมาก่อน ขาดกรูไปอาณาจักรไม่ล่ม แต่ขาดน้องกรูนี่แหละที่จะตาย (ฮา)

 

พอเจอบรีเอลจะชี้หน้าตะโกนบอกว่า ตามมาทำม้ายยยย ไสหัวกลับป้ายยยยยยยย  

พี่ชาย ::  พี่ทำอะไรผิด หรือน้องชายอยู่ในวัยต่อต้าน เหตุไฉนถึงไล่พี่ได้ลงคอ พี่ทำอะไรผิด พี่ชายเองก็มีหัวใจนะ

บรีเอล : อุ (ไม่รู้ตัวเลยหรอ) กลับไปเถอะ ปล่อยผมไปตามทางของผม

พี่ชาย :: แล้วถ้าน้องโดนล่อลวงล่ะ พี่จะอยู่ยังง้ายยย  

บรีเอล :: ปล่อยกรูเถอะ พลีสส กรูอยากเป็นสุดยอดนักเล่านิทาน

พี่ชาย :: ในโลกนี้มีคนเล่านิทานเก่งกว่าน้องหรอ ไม่มี๊~!!! (หยิบเคียวขึ้นมา) มีที่ไหน ไม่มี๊  

บรีเอล :: เพราะแกไปฆ่าทิ้งแล้วน่ะสิ!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

3,390 ความคิดเห็น

  1. #3363 Yumajiharu (@Yunajiharu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 00:52
    555โอ้ยฮาบทสนทนาตอนท้าย
    บราค่อนกันจริงๆ
    #3363
    0
  2. #3357 HALFRoilz (@aiyarina) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 10:41
    ตอนนี้ฮาก๊ากจนแม่เหวอ
    #3357
    0
  3. #3328 Te@rS (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 21:18
    นักเล่านิทานคือบลีเอลสินะ ว้าววววว เนื้อเรื่องเริ่มน่าสนใจมากค่ะ แสดงว่าบทก่อนๆที่ผ่านมาเป็นการย้อยอดีตนะสิ เพราะบรีเอลบอกว่าอยากเป็นนักเล่านิทานด้วย
    #3328
    0
  4. #3088 rorony (@ricotta) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 19:28
    เพิ่งรู้บทนี้ว่านักเล่านิทานคือบรีเอล น่าคบกว่าเดิมจริงๆด้วย!//ยิ้มด้วยความปลาบปลื้ม
    ป.ล. ม้าขาวมันหายากขนาดนั้นเลยเหรอลูซินโคลว์ ฉันว่าแรดหายากกว่านะ หรือไปจับมาจาก zoo
    #3088
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #3061 Borich (@zenbcc164) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 20:05
    ฮาสุด !!
    #3061
    0
  7. #2855 Panna_Cotta (@xylopohon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 17:46
    โอ้ววววววววววว!!!!!!(อ้าปากค้าง) จอร์ด
    #2855
    0
  8. #2535 AnimeBanzai (@animebanzai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 19:46
    เงิบ...
    #2535
    0
  9. #2404 animeluver (@luvlygooddie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 16:59
    ว่าแล้วว่าคนที่มาตามต้องเป็นโอดีส เพราะอย่างโครวิสคงไม่มาหรอก ชอบๆๆ ชอบทั้งตอนเลย >< ฮามากๆตรงเบื้องหลังการถ่ายทำ โฮกกกกกกก แรดขวิดทีเร็ก คิดได้ไง?
    #2404
    0
  10. #2227 _kami_ (@kami125) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 20:58
    อ๊า~ ท่านบรีเอลติดยาย้อมผมกับมือแล้วงั้นสินะ=q=(โดนโบก)
    #2227
    0
  11. #1782 Te-amo...Tomo (@te-amo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มกราคม 2555 / 02:18
    ณ ขณะนี้เลือกไม่ถูกแล้วจริงๆว่าจะชอบคนไหนมากกว่า เล่นน่ารักทุกคนขนาดนี้ก้อเลือกไม่ถูกน่ะสิค้า >O<~
    #1782
    0
  12. #1542 II Pierrot Demy II (@black-fantasy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 19:44
    บรีเอลคือนักดล่านิทานทั้งๆที่คนอื่นเขาเดาได้แต่ทำไมเรามันโง่จังพี่ขายทั้งสองของบรีเอลขอยกย่องพี่ท่านบราค่อนขิงๆ
    กองทัพกับผู้หญิงฆ่ากันตายโอ้แม่เจ้า! เชื่อแล้วว่าน้องชายสำคัญที่สุด
    #1542
    0
  13. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 14:45
     กร๊ากกกกก ฮาอันล่างสุด

    ปล.ขออนุญาตเม้นบ้างไม่เม้าบ้าง
    #1479
    0
  14. #1280 l bloodybear (@l-lin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 16:21
     รั่วได้ตัดอารมณ์สุดๆ
    เราเดาถูก บรีเอลน้อยคือซิลเวอร์จริงๆด้วย
    กรี๊ดกร้าด
    เดาได้ตั้งแต่ตุ๊กตาหน้าประหลาดแล้ว
    #1280
    0
  15. #1113 ปลาทองจำแลง (@goldfish43) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 20:43
     เร่เข้ามาครับทุกท่าน แรด!!! พาหนะชิ้น(ตัว)ใหม่ที่แม้กระั่ทั่งท่านลูซินโคลว์ สุดยอดมือสังหารยังใช้!!!(เพราะหาม้าขาวไม่ทันมิใช่รึ!?!?!?)
    #1113
    0
  16. วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 19:34
    โอย เสียหมด ทำไมต้องเป็นแรดเหรอวะคะ!?
    พี่ๆน่ารักมากกกก แต่สงสารบรีเอลอ่ะ รอบตัวมีแต่พวกบราค่อน+สตอล์กเกอร์
    ทั้งตอนชอบทอล์คทิ้งท้ายที่สุดเลยค่ะ (ฮา)
    #1085
    0
  17. #920 ท่านapollo (@apollo89541) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 12:23
    เเรดเรอะ55555555+
    #920
    0
  18. #898 ~+*MiNd_Za*+~ (@ploymind) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 21:26
    ฮึๆ>_<
    #898
    0
  19. #723 ศาลส้ม (@ramon14) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 19:01
     ฉากนี้มันควรจะซึ้ง แต่ดันฮาซะได้ 555+
    #723
    0
  20. #697 L!tch-----* (@bobolove) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 17:00
    เอิ่ม...รู้สึกว่า สำหรับตอนนี้ มันฮากว่าในเนื้อเรื่องอีกอะ 555
    บรีเอลน้อยอยากเป็นสุดยอดนักเล่านิทาน!!!???
    แม้ความฝันนี้จะดูจิ๊บจ๊อยนักในสายตาคนอื่น
    แต่มันดูยิ่งใหญ่จริงๆ เมื่อออกมาจากปากบรีเอลน้อย
    (นี่ชั้นชักซึมซับความบราค่อนมาจากโอดิสซิอุสแล้วหรือยังไง =[]='' )
    #697
    0
  21. #559 reserection (@deva_dew) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2554 / 13:19
    ทำไปได้นะท่านลูซิล  ส่วนผู้กำกับไทลินอล  น่าจะเอาดีทางนี้ซะเลย  เอาพวกโลกมืดเป็นทีมงาน  รุ่งแน่ ๆ 555 ขี่แรด  โอ๊ยฮาจะได้อีก

    นักเล่นนิทาน  แบบนี้บรีก็มีพลังเวทสินะ  มาไงง่า
    #559
    0
  22. #516 dlky (@plky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 21:27
    ง่ะ นี่ถ้าหนูโดนแม่ตบบวกจับทุ่มผสมถีบไม่ยั้งลงท้ายด้วยฆ่าหมกคาเก้าอี้เล่นคอมหนูจะโทษว่าเป็นความผิดของไรเตอร์นะคะ
    เพราะว่ามัน...มัน...มัน...
    55555555555+ รั่วมั๊กมากค่าาาาาาาาาาาาา
    ฮิๆๆ โฮะๆๆ ฮ่าๆๆ แฮะๆๆ (ศรีธัญญาโปรดทราบๆ กรุณามารับอีบ้านี่ไปทีเถอะ!! กรูขอร๊องงงง)
    #516
    0
  23. #475 alicachang (@alicachang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2554 / 18:34
    555+ ขี่เเรดเเทนม้า จะรั่วไปหนายยยยย (เเ่หนูชอบ เอิ้กๆ ^[+++]^)
    #475
    0
  24. #466 jane123 (@areerat-41936) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2554 / 21:28
    ยังได้อีกนะท่านพี่ลู =_=

    คิดได้ไงค่ะ! ขี่ 11 ร.ด มานี้นะ = [ ] =

    ไ้อ้พวกโลกมืดอยากฆ่าลูเขาก็บอกมาตรง ๆ เถอะเล่นกันขนาดนี้ไม่รู้ก็โง่เกินไปแล้ว

    บรีเอล!!!! หนูถึงวัยต่อต้านจนหนีออกจากบ้านเลยเรอะ = [ ] =

    บทสนทนาด้านล่างหน้ารักมาก ๆ เลยค่ะ =w=
    #466
    0
  25. วันที่ 28 มิถุนายน 2554 / 21:08
    555+ ขำบทสนทนาคุณพี่กับคุณน้องเหลือเกิน >///<
    #465
    0