The fairy tale ※ อลวน...เทพนิยายพันธุ์พิลึก!!

ตอนที่ 11 : ※ 8 ※ วันที่ผมร้องไห้ คือวันที่คุณยิ้มออกมาจากหัวใจ (เปลี่ยนเพลง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3754
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    14 เม.ย. 54









MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com


 

...ใครๆต่างก็พูดอยู่เสมอ...

ว่าเราต้องเสียสละส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนใหญ่

หรือแม้แต่บางครั้ง...เราก็ต้องเสียสละตนเอง

เพื่อรักษาส่วนรวม

แต่นั่นน่ะ

....มันแค่ข้ออ้างของคนที่พร้อมจะทิ้งทุกอย่าง...

 





งานปาร์ตี้น้ำชา...หรือว่างานรวมงิ้วกันแน่วะ




เด็กชายคิดกับตัวเองในใจขณะที่กำลังนั่งแหมะอยู่บนเก้าอี้ ข้างกายคือพี่สาวคนงามที่กำลังนั่งมองบริกรหนุ่มแล้วฉีกยิ้มกว้างๆกำลังคุยกับผู้จัดการงานซึ่งเป็นพ่อบ้านแก่ๆประจำตัวของเจ้าหญิงรัชทายาทที่ตอนนี้กำลังเหงื่อตก




ดิฉันอยากได้บริกรสุดหล่อคนนี้ (ชี้) คนนู้น (ชี้) คนนั้น (ชี้) ค่าไถ่ตัวนี่เท่าไหร่หรอคะ




คือ...บริกรนะครับไม่ใช่นางคณิกา...




แม้ว่าอยากจะพูดอย่างนั้นแต่ท่านหญิงตรงหน้าคือท่านหญิงราฟาแอล เป็นท่านหญิงที่สำคัญอันดับต้นๆของอาซิโดเลียเลยทีเดียว ได้แต่เหงื่อตกฟังท่านหญิงคุยจ้อประมาณว่าอยากได้ผู้ชายคนนั้น ต้องจ่ายเท่าไหร่ แม้ว่าใจจริงอยากร้องไห้มากแค่ไหนก็ตาม...




พอส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือจากแฝดน้องมันก็เมินหน้าหนีไปทางอื่น ซึ่งเขาไม่โทษหรอกนะเป็นเขาเองก็ไม่อยากสนใจเหมือนกัน อันที่จริงแอบนับถือน้องชายท่านหญิงในใจ มันมีพี่อย่างนี้แล้วยังไม่คิดจะไปเปลี่ยนนามสกุลอีกหรอ??




บรีเอลมองไปรอบงานต่ออย่างน้อยดูงิ้วดีกว่าดูพี่สาวตนเองที่กำลังเปิดต่อรองกับผู้จัดการเรื่องผู้ชาย สายตานั้นมองไปรอบมีแต่พวกคุณหนู ท่านหญิง ท่านชายจากตระกูลต่างๆมากมายที่ถูกเชิญมา ทว่าก็ไม่มีใครเข้ามาทักเขากับพี่สาวเลยแม้แต่น้อย...




แหงแหละใครมันจะกล้าไปทักผู้หญิงที่กำลังต่อรองราคาไถ่ตัว (?) ผู้ชายอย่างออกรสล่ะวะ!





ส่วนคุยกับเขา...มันก็ไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรอยู่แล้ว เขาไม่มีพลังเวท ไม่มีความสามารถพิเศษอะไร ดังนั้นแทนที่จะคุยกับเขาสู้ไปคุยกับท่านหญิงท่านชายคนอื่นๆไม่ดีกว่าหรือไง




แต่...ช่างมันเถอะ




คิดกับตัวเองในใจก่อนที่มือนั้นจะหยิบเอาคุกกี้ช็อกโกแลตเข้าปาก เคี้ยวๆก่อนจะมองไปรอบด้านเล็กน้อยสายตาเหลือบไปเห็นหัวทองๆกับนัยน์ตาสีฟ้าที่เป็นประกายดุร้ายมาแต่ไกลกำลังยืน เออ บิดไปมา...




ไม่ทราบว่านั่นคุณเมิงปวดขี้หรือไงกันครับ?




โคลงหัวเล็กน้อยก่อนจะมองต่อไปแล้วหยิบเอาคุกกี้มากิน...




โอดีสซีอุสยกมือขึ้นมาเกาแก้มเล็กน้อย...ใบหน้าติดจะแดงหน่อยๆ...




สงสัยแม่มอายไม่กล้าถามว่าห้องน้ำอยู่ไหนมั้ง...




บรีเอลหยิบเอาคุกกี้ช็อกโกแลตขึ้นมากินต่อ...




มือของโอดีสซีอุสยกก่อนจะทำเป็นเหมือนโบกมือบ๊ายบาย...




หาทางไปห้องน้ำเจอแล้วสินะเลยบ๊ายบาย...




มือหยิบคุกกี้มากินต่อไป...




คิ้วของโอดีสซีอุสขมวดกันเล็กน้อยก่อนที่ใบหน้านั้นเริ่มฉายแววหงุดหงิด...




คือมันเริ่มออกสินะ งั้นแนะนำว่าเมิงควรวิ่งไปเข้าห้องน้ำ...




มือนั้นหยิบคุกกี้ชิ้นต่อมาเคี้ยวและมองไปที่โอดีสซีอุสต่อ...




คราวนี้หมดสิ้นท่าทางอะไรอีกแล้ว...โอดีสซีอุสพาเท้าทั้งสองข้างของตนเองให้มาหยุดอยู่หน้าไอ้คนที่เคี้ยวคุกกี้หน้าตาเฉย ซึ่งพอมันเห็นเขาเข้ามาใกล้ก็เลิกคิ้วสูงอย่างงงงวยและเอ่ยถามเสียงเรียบๆว่า




ไม่เข้าห้องน้ำแล้วอย่างงั้นหรอ?




เมิง...กุง้อเมิง กุทักเมิงอยู่ เมิงเห็นกุอยากเข้าห้องน้ำหรือไงวะ?!!




(เออ... : บรีเอล)




พัง!! พังไม่มีชิ้นดี!!




ว่าจะพบกันอย่างญาติดีเสียหน่อยแต่ให้ตายเถอะ...ทั้งสมองมัน ทั้งปากมัน ญาติดีด้วยยากชิบลอส!!!





แกนี่มัน... โอดีสซีอุสทอดเสียงเบาลงก่อนที่จะลากเก้าอี้มานั่งแหมะข้างไอ้หน้าตายที่ยังคงกินคุกกี้ของมันต่อไป ...ให้ตายเถอะ ไอ้บ้าเอ๊ย ลาออกจากโรงเรียนทำไมไม่บอกก่อนวะ





บรีเอลมองก่อนจะโครงหัวเล็กน้อยและหยิบคุกกี้ขึ้นมากินต่อ นัยน์ตาสองสีนั้นฉายแววแปลกใจและเอ่ยเสียงเรียบ ...ต้องบอก?




เออ...ก็จริงนะ




ไอ้คนที่เป็นศัตรูกันแกล้งกันทุกวันจะให้เดินดุ่ยๆเข้ามาบอกว่ากุย้ายโรงเรียนแล้วนะ เมิงไม่มีคนให้แกล้งแล้วนะ บ๊ายบาย ชาติหน้าเจอกันเมิงอย่าลืมแกล้งกุอีกนะ อย่างนี้นะหรอ?




มาโซ (พวกชื่นชอบความเจ็บปวด) ไปไหมวะนั่น!!





สุดท้ายแล้วก็จบลงที่ความเงียบ เพราะเขาไม่รู้จะพูดอะไรกับมันดี ส่วนบรีเอลเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบพูดอะไรอยู่แล้วเลยไม่มีใครพูดอะไรกันออกมาเลยแม้แต่น้อย เสียงเคี้ยวขนมของเด็กชายนั้นดังไปเรื่อยก่อนที่เสียงเล็กๆนั่นจะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ




ไม่ไปเข้าห้องน้ำแล้วอย่างงั้นหรอ?




เมิงยังไม่หลุดจากห้องน้ำอีกหรอวะ?




กุอยากบ้าตายเว้ย!!!




จะไปเข้าห้องน้ำทำไม?




ก็เห็นบิดตัวไปมานึกว่าปวดขี้นี่ เด็กชายกล่าวออกมาก่อนที่มือนั้นจะไปหยิบเอาเค้กสตอเบอรี่เข้าปากมากินต่อ ไม่ใช่หรอไง?




กุง้อเมิงอยู่ต่างหาก...




อัจฉริยะรอบด้านชักอยากจะร้องไห้ขึ้นมาก็งานนี้แหละ...




เปล่า ไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำ โอดีสซีอุสพยายามทำใจร่มๆคุยกับอีกฝ่ายไป ลองคิดในแง่บวกสิมันก็แค่...เอ่อ...ปากไม่ตรงกับใจเท่านั้นแหละ!! (คิดแบบหลอกตัวเองเต็มที่)




อาใช่แล้ว มันแค่ซึนเดเระเท่านั้นแหละน่า!!




ว่าแต่แผลพวกนั้นหายไปแล้วหรอเนี่ย?




...ตาไม่ได้บอดนี่?





มันแค่...ปากไม่ตรงกับใจเท่านั้นแหละ!!




โอดีสซีอุสพยายามยิ้มกับใบหน้าเรียบเฉยที่มองมา ก็โอดีสซีอุสมันถามว่าแผลหายไปแล้วหรอ? บรีเอลก็แค่คิดว่าเอิ่มมันเห็นแล้วจะถามทำไม ตามันก็ไม่ได้บอดนี่เพราะงั้นมันก็เห็นว่าไม่มีแผล...




เขาพูดอะไรผิดหรือไง?





ว่าแต่บ้านแกหานักบวชที่ไหนมารักษาเนี่ย? เด็กชายถามท่องกับตัวเองในใจว่ามันแค่ปากไม่ตรงกับใจแม้ว่าประโยคนั้นความหมายมันจะชวนหาเรื่องเต็มที่ ติดลบเกินร้อย อยากฆ่าคนพูดให้ตายเกินล้านก็ตามทีเถอะ




นักบวชแถวบ้าน




ถ้างั้นนักบวชนั่นก็ต้องเก่งมากเลยนะ รักษาเล่นไม่เหลือแม้กระทั่งรอยแผลเป็นแบบนี้เนี่ย โอดีสซีอุสเอ่ยกับอีกฝ่ายออกไปอย่างแปลกใจเล็กน้อย รักษาไม่เหลือกระทั่งแผลเป็นนี่เก่งกว่าแพทย์หลวงด้วยซ้ำไปมั้งเนี่ย!!





คงงั้น... เด็กชายเอ่ยออกมาราบเรียบ พี่ชายบอกไม่มีเวลาไปหานักบวชดีๆให้เลยเอานักบวฃแถวบ้านมารักษา




หรอ...




เมิงโดนพี่ชายเมิงโกหกชัวร์ นักบวชบ้านแถวไหนในอาซิโดเลียจะรักษาดีกว่าแพทย์หลวงวะ!






เขาฟันธงเลยว่าพี่ชายมันต้องถ่อไปหานักบวชแถวแคว้นรักษาทางทิศเหนืออันไกลเป็นซีกโลกนั่นมารักษาน้องมันอย่างแน่นอน!




เมื่อไม่มีเรื่องที่จะพูดกันความเงียบนั้นก็กลับกลายเป็นสิ่งที่มาแทนที่เสียง นัยน์ตาสีฟ้ากรอกไปมาพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะหาเรื่องคุยกับไอ้เด็กตรงหน้า ผิดกับบรีเอลที่ตอนนี้หยิบเอาขนมปังครีมมากัดต่อจากเค้กช็อกโกแลต




แก...เห็นอนาคตหรือเปล่า?!!”




คนที่กำลังกินขนมปังอยู่ชะงักทันทีกับคำถามของคนตรงหน้า ผิดกับไอ้คนถามที่เบิกตากว้างอย่างตกใจ...ประมาณว่า ตายหอง กุถามห่านอะไรลงไปวะเนี่ย




นัยน์ตาสองสีนั้นค่อยๆปรายมามองเขาอย่างช้าๆด้วยสายตาเรียบและนิ่งเฉย มือวางจากขนมปังที่หมายจะกินเมื่อครู่และเอ่ยถามเสียงเย็น แล้ว...คิดว่ายังไงล่ะ?




นัยน์ตาสีฟ้าประกายดุร้ายกรอกไปมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่สิ เขาไม่เคยเป็นมาก่อนทุกอย่างที่กระทำกับมันนี่แหละ ...ฉันคิดว่า...นายมี




คนตัวเล็กกว่าไม่ตอบอะไรออกมา เพียงหยิบขนมปังมากินต่อ...




สรุปแล้วมันมีหรือไม่มีกันแน่วะ?




แต่ถึงแม้จะสงสัยทว่าเด็กชายก็เลิกที่จะถาม อย่างน้อยเขาก็ไม่อยากให้บรรยากาศถูกทำลายเหมือนเมื่อครู่นี้ ถ้าเกิดมันไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบเท่านั้นแหละ...




เขาหวัง...ว่าเมื่อไหร่ที่มันเชื่อใจเขาเมื่อไหร่




มันคงบอกมาเอง..




...




ห๊า??!! เชื่อใจ?!!




นี่เขาเป็นบ้าอะไรวะถึงอยากให้มันเชื่อใจน่ะ? โอดีสซีอุส ลินคาโต นาร์ซีซัสแบ่งคนออกเป็นสองประเภทคือ มีประโยชน์ กับไร้ประโยชน์เท่านั้น ความไว้ใจเชื่อใจอะไรนั่น...





...มันไม่มีอยู่จริงหรอก




เสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนใหญ่... เสียงแผ่วๆดังมาจากปากของคนตัวเล็ก คิดยังไงกับคำพูดนี้




สิ่งที่ถูกต้องและพึงกระทำที่สุด เด็กชายเอ่ยออกมาอย่างรวดเร็ว บางทีการที่เราเสียส่วนน้อยเพื่อทำให้คนส่วนใหญ่ได้มีชีวิตอยู่นั่นก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องอยู่แล้ว เหมือนกับเราต้องฟังเสียงส่วนรวมมากกว่าส่วนน้อยนั่นแหละ




คิดว่าถูกต้องอย่างงั้นหรอ?





ฉันว่าการเสียสละเป็นอะไรที่น่ายกย่องมาก เด็กชายเอ่ยออกมา ในหนังสือที่ฉันอ่านการเป็นกษัตริย์ที่ดีย่อมต้องเสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนรวม กษัตริย์บางองค์เอาเจ้าหญิงแคว้นตัวเองให้ไปเป็นราชินีของแคว้นตรงข้ามเพื่อรักษาความสัมพันธ์อันดีเอาไว้




การเสียสละเจ้าหญิงคนเดียวเพื่อประชาชนทั้งประเทศ... เสียงเล็กนั้นเอ่ยไปเรื่อย แล้วเจ้าหญิง...สบายดีไหม?




การเป็นราชินีของกษัตริย์ย่อมต้องสุขสบายดีอยู่แล้วบรีเอล คิ้วสีทองขมวดกันเล็กน้อยกับคำถามของคนตรงหน้าที่ฟังดูเป็นอะไรที่...งี่เง่ามากในความคิดของเขาเอง ใครๆก็อยากเป็นราชินีทั้งนั้น ทั้งสุขสบาย ชี้นกเป็นไม้ ชี้ไม้เป็นนก





นัยน์ตาสองสีนั้นทอดต่ำลงประกายอ่อนก่อนที่เสียงเล็กๆจะเอ่ยต่อ ...แล้วความรู้สึกของเจ้าหญิงล่ะ




...




เจ้าหญิง...มีความสุขหรือเปล่า




...





ถ้าเจ้าหญิงมีคนรักอยู่ล่ะ...ต้องไปแต่งงานกับคนที่ตนเองไม่ได้รัก...




เจ้าหญิงมีความสุขหรือเปล่า




...เจ้าหญิงต้องเตรียมใจอยู่แล้ว... โอดีสซีอุสเอ่ยเสียงเบา การเกิดเป็นราชนิกูลนางย่อมต้องรับเรื่องแบบนี้ให้ได้อยู่แล้วบรีเอล อีกอย่างตลอดมาเจ้าหญิงก้มีชีวิตอยู่ได้ด้วยภาษีของประชาชน การทำเพื่อประชาขนก็ถือเป็นการตอบแทนของเจ้าหญิง




...เจ้าหญิงยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?




ยิ่งพูดเสียงเล็กๆนั่นยิ่งเมื่อเข็มที่ทุ่มเข้ามาในหัวใจของโอดีสซีอุสให้เขาก้มหน้าต่ำ อัจฉริยะรอบด้านกำลังจนปัญญาจะตอบคำถามของเสียงเล็กๆที่เอ่ยถามออกมานี่ บางทีการให้เขาไปสู้กับอัศวินอาจจะง่ายกว่าการคุยกับบรีเอล อาร์ลันโด อาโดนิสคนนี้





บรีเอลหยิบเอาขนมขึ้นมากินต่อเลือกที่จะหยุดถามอีกฝ่าย นัยน์ตาสองสีนั้นมองไปที่ชาสีขุ่นเสียงแผ่วเบาที่ราวกับเสียงของลมที่เสียดสีกันอย่างแผ่วเบานั้นดังในลำคอ...




ส่วนน้อยนั่น...ไม่มีจิตใจอย่างงั้นหรอ?




มันยังไร้คำตอบต่อไป...




ขณะที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดนั้น ฉับบลัน!! เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นเรียกความตื่นตะหนกแก่งานเลี้ยงนำชาทันที สายตาของทุกคนต่างมองไปที่เสียงกรีดร้องนั้นก่อนที่เสียงกรีดร้องต่อมาจะเริ่มดังระงมเมื่อ แขกผู้ไม่ได้บัตรเชิญต่างปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อน!!




กลุ่มคนชุดดำ...ที่กระทั่งใบหน้ายังปกปิดนั้นผุดออกมาจากที่ซ่อนราวกับดอกเห็ด พร้อมกันนั้นก็ลากเอาศพของทหารมาโยนกลางงาน เรียกเสียงหวีดร้องจากบรรดาท่านหญิง ท่านชาย หรือกระทั่งเจ้าหญิงเจ้าชายได้เป็นอย่างดี




เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!!” โอดีสซีอุสสบถออกมาอย่างหงุดหงิด เขาเกลียดความวุ่นวายและเสียงที่ดัง ทว่าตอนนี้จะไม่ให้ดังคงยากเสียหน่อย ลองเจอเหตุการณ์แบบนี้ไม่ตกใจมันก็แปลกแล้ว แถมเสียงที่ดังที่สุดยังเป็น...





แอร๊ยยยยยยยยยย!!! ผู้ร้ายไม่หล่ออย่ามาแตะดิฉันนะคะ กรี๊ดดดดดด หัวหน้าคนร้าย ขอคนหล่อมาจับดิฉันได้ไหมคะ เอาคนหล่อๆนะคะ ซี๊ดดดดดด





ท่านหญิงราฟาแอล อันนูชาโต อาโดนิส...




กุอยากตายเว้ย!!!




มือนั้นรีบชักเอาดาบมาอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่เป็นคนมีเชื้อสายอัศวินจึงพกดาบไปไหนมาไหนบ่อยๆ เออ...อันที่จริงแล้วคือพกเพราะอยากเท่น่ะ ไม่คิดจะใช้จริงเลยด้วยซ้ำไป!




มือข้างที่ว่างนั้นฉุดเอาเด็กชายตัวเล็กกว่านั้นไปข้างหลังตนเอง นัยน์ตาสีฟ้าครามนั้นฉายแววหวาดหวั่นมองกลุ่มคนที่เคลื่อนเข้าใกล้ตนเองอย่างช้าๆ (ผิดกับท่านหญิงราฟาแอลที่มีคนถอยห่าง) ริมฝีปากเม้มแน่นพร้อมกับมือที่เกร็งดาบแน่น




มั่นใจหน่อยสิโอดีสซีอุส...เขาพยายามปลอบใจตนเอง...แกเป็นอัจฉริยะรอบด้านที่ใครต่างก็สรรเสริญนะ แกเก่งอยู่แล้ว ผู้ร้าย...ไม่เป็นอะไรหรอก




มือที่จับอยู่ที่มือเล็กกว่านั้นกำแน่นเสียจนเจ้าของนัยน์ตาสองสีต้องค่อยๆมองลงต่ำมาที่มือนั้นอย่างช้าๆ  ก่อนที่เด็กชายตัวเล็กจะบีบมือของคนที่กำลังถือดาบเบาๆ...เรียกให้ความตื่นเต้นที่มีอยู่นั้นค่อยๆหายไป...




ใช่...เขาทำได้อยู่แล้ว...โอดีสซีอุสเอ่ยกับตัวเองในใจ...เขาต้องทำได้เหมือนที่บรีเอลกำลังพยายามให้กำลังใจเขา




แต่ว่าโอดีสซีอุสไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้ว...





 

ผู้ร้ายมาเมื่อไหร่...

เท้าพร้อมเตรียมถีบให้มันเป็นโล่เต็มที่

มันเจ็บช่างมัน

...แต่กุต้องรอด...

 




คิดจะทำอะไรกันน่ะไอ้เปี๊ยก? เสียงใหญ่ต่ำๆของใครบางคนดังขึ้นเรียกให้นัยน์ตาสีฟ้าตวัดไปมองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดาบที่เบี่ยงทิศ กวาดตาสำรวจอีกฝ่ายที่คลุมด้วยชุดสีดำสนิททั้งตัว เห็นเพียงใบหน้าส่วนแววตาที่รอยแผลเป็นขนาดใหญ่ดูโหดร้ายไม่หยอก...




คงเป็นหัวหน้าสินะ...อัศวินเอ่ยกับตัวเองในใจขณะที่สบตากับคนตรงหน้าไม่ไปไหน




คิดจะเอา...ไม้จิ้มฟันนั่นชี้ขู่พวกเราหรือไงไอ้เปี๊ยก คนตัวใหญ่กล่าวออกมาก่อนจะหัวเราะเสียงต่ำอย่างน่ารังเกียจ เป็นแค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแท้ๆแต่กล้า เอาดาบมาชี้ใส่พวกเราเนี่ยนะ? ถ้าไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองก็คงเป็นพวกบ้าพอดู





ความอดทนของโอดีสซีอุสเริ่มลดต่ำตามถ้อยคำของอีกฝ่ายที่เอ่ยออกมา รอยยิ้มเหยียดนั้นปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเด็กชายก่อนที่เสียงที่แฝงแววเหยียดหยามอีกฝ่ายนั้นจะเอ่ยผ่านริมฝีปากของตนเอง ...บังเอิญว่าฉันมีฝีมือจริงเลยกล้าที่จะยกดาบหาแกว่ะ แล้วอีกอย่างนี่เขาเรียกว่าดาบถ้าแกมีตาพอก็น่าจะไม่เห็นดาบเป็นไม้จิ้มฟันมั้ง? เอ๋ หรือว่าแกตาบอดฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน





อ๋อ อีกอย่างฉันไม่ได้ชื่อว่าไอ้เปี๊ยกว่ะ แต่ก็ไม่แปลกที่แกจะไม่รู้จักฉัน คงอยู่ในป่าบ่อยเกินแล้วเพิ่งออกจากป่าสินะ ไม่เป็นไรๆ คิงคองต้องอยู่ในป่าแบบนี้แหละฉันเข้าใจ อ้อ...ถ้าไม่รู้จักฉันฉันจะบอกให้ก็ได้นะ ฉันชื่อว่าโอดีสซีอุส ลินคาโต นาร์ซีซัส




แร๊งงง!!





หลายคนนั้นคิดกับตัวเองในใจทว่าคนด่านั้นเหมือนควบคุมอารมณ์เก่งไม่หยอกแม้ว่าใบหน้านั้นมันจะเริ่มกระตุกเป็นสเตปๆก็ตามที หึ ที่แท้ก็นึกว่าเด็กอวดดีที่ไหน ที่แท้ก็ไอ้เด็กหลงตัวเองที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะรอบด้านนี่เอง





แสดงว่าเป็นคิงคองที่อยู่ใกล้เมืองพอตัว





หึ...ฉันจะบอกอะไรให้อย่างนะว่าอย่าเพิ่งผยองกับฝีมือของตัวเองนักไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม นัยน์ตานั้นฉายแววดุร้ายเอาเรื่อง ฝีมือแกอาจจะเก่งจริง สมองแกอาจจะฉลาดจริง...แต่ว่า...





...





ก็ต้องรู้จักประเมินก่อนว่า ฝ่ายไหนกันแน่ที่ได้เปรียบ รอยยิ้มน่ารังเกียจขยับมากขึ้น ตอนนี้คนทั้งงานเป็นตัวประกันทั้งหมด ฉันขอให้แกทิ้งดาบนั่น-เดี๋ยว-นี้





ว่าจบก็ปรายตาไปมองลูกน้องคนหนึ่งของตนเองที่เหมือนจะเข้าใจ หยิบมีดขึ้นมาจ่อเข้าที่คอของท่านหญิงคนหนึ่งในงานที่ตอนนี้นัยน์ตาเป็นประกายตื่นกลัว เฉกเช่นเดียวกับคนในงานคนอื่นๆที่ตอนนี้เริ่มส่งเสียงให้เขาทิ้งดาบไป...





บ้า...เอ๊ย...






อัศวินเม้มปากแน่นก่อนจะโยนดาบลงพื้นไปอย่างหงุดหงิด เรียกให้รอยยิ้มนั้นจุดประกายขึ้นมาบนใบหน้าของหัวหน้าได้เป็นอย่างดี มัน แสร้งเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงสนุกสนาน แล้วเคยมีใครบอกแกไหมว่าไม่มีสัจจะในหมู่โจรน่ะ อ๋อ แน่นอนว่าไม่มีสัจจะในนักฆ่าเช่นเดียวกัน...




สำหรับที่แกด่าฉันเมื่อครู่ เฮ้ ลองเรียกเลือดท่านหญิงนั่นหน่อยสิ มันหันไปสั่งลูกน้องที่ตอนนี้ใบมีดค่อยๆฝังตัวที่คอของท่านหญิงคนนั้นเรียกนัยน์ตาตื่นกลัวของทุกคนและน้ำตาให้ไหลรินอาบใบหน้าของใครบางคนอย่างรวดเร็ว





...กรี๊ด!!...”






น่ะ นั่นเลือด!! เลือดนี่!!”





ฮึก ไม่เอานะ...




โอดีศซีอุส เพราะแก ไอ้บ้าเอ๊ยถ้าแกไม่อวดเก่งพวกฉันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก





โอดีสซีอุส ไอ้งี่เง่า เพราะแก ไอ้เวร!!”





ไม่เอา ฉันอยากกลับบ้าน...ทำไมต้องเป็นแบบนี้ โอดีสซีอุส ทำไม นายไม่น่าทำแบบนี้เลย…”





สรรพเสียงมากมายดังขึ้นเรียกให้เขาต้องกัดฟันกรอด หัวสมองของเขาตอนนี้แทบบ้า!! ผิดอย่างงั้นหรอที่จับดาบขึ้นมาสู้? ทำไมล่ะ? เขาทำถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไม?!! ทำไม?!!!! ทำไม??!!!!!!!





เขาคือ...อัจฉริยะรอบด้าน เขาเก่งไปซะทุกอย่างไม่มีความผิดพลาด เลิกกล่าวโทษฉันสักทีสิ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาเสียหน่อย พอ!! พอทีเถอะ...อย่ากล่าวโทษฉันเลย...ฉัน...






...ขอโทษ...





รู้สึกได้ถึงสัมผัสร้อนๆที่จะไหลออกมาในนัยน์ตาของตัวเอง เขาทำผิดอะไรอย่างงั้นหรอ? มันคือสิ่งที่ถูกต้องในบัญญัติอัศวินนี่ มันต้องเป็นสิ่งที่ได้รับการสรรเสริญแล้วทำไม...





เสียงกล่าวโทษรอบกายมันคืออะไรกัน...






...ฉัน...ขอโทษ...





ทว่าดูเหมือนจะไม่มีใครฟังเสียงของเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่สิ เขาไม่รู้สึกถึงอะไรเลยด้วยซ้ำ กระทั่งมือเล็กๆที่กำลังบีบมือเขาอยู่นี่เขาก็ไม่รู้สึก แรงดึงเบาๆที่แผ่นหลัง...เขาก็ไม่รู้สึกเลย...





ขอโทษ...ฉันขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...





ยกโทษให้ฉันเถอะนะ...





รอยยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าที่พามา นัยน์ตานั้นกรอกไปมาเล็กน้อยก่อนที่ความคิดบางอย่างจะเข้ามาในหัวของเขาเองยามเมื่อเหลือบไปมองดาบ เท้าค่อยๆสาวไปใกล้ร่างของเด็กชายที่ตอนนี้กำลังพร่ำคำขอโทษออกมาท่ามกลางเสียงด่าระงม...




ฉันรู้แล้วว่าจะทำยังไงดี เสียงของคนที่ตอนนี้อยู่เหนือกว่านั้นดังขึ้นมาเรียกให้นัยน์ตาสีฟ้านั้นมองไปที่มันอย่างช้าๆ น้ำตาไหลออกมาจากนัยน์ตาที่มักจะมีประกายดุร้ายอยู่เสมอ ...หยิบดาบนั่นขึ้นมาสิไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม...




...





แล้วแทงมันที่ขาของแก แล้วฉันสัญญาว่าจะปล่อยทุกคนไป





นัยน์ตาสีฟ้านั้นเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจกับคำพูดของคนตรงหน้า ราวกับค้นพบทางออก แค่แทงเข้าไปที่ขา...แล้วทุกคนจะปลอดภัย...






ฉันเชื่อแกได้...อย่างงั้นหรอ?





แล้วแต่แกจะคิด






... นัยน์ตาสีฟ้านั้นมองไปที่ดาบที่ถูกโยนทิ้งกัดฟันและค่อยๆเดินไปหยิบมันขึ้นมาอย่างช้าๆ ไม่สนใจแม้กระทั่งแรงกระชากของคนตัวเล็กกว่าที่ก่อนหน้านี้เขาดึงมันไปอยู่ข้างหลัง เสียงเล็กๆที่บอกเขา...เรียกเขาอยู่...





...โอดีสซีอุส...โอดีสซีอุส...





มันก็แค่เสียงมายา...สรรพเสียงรอบกายแท้จริงแล้วมันด่าเขาต่างหาก สาปแช่งเขาต่างหาก





แท้จริงแล้วโอดีสซีอุสมีใครรักบ้างอย่างงั้นหรอ?




...อย่า...ทำร้ายตัวเอง...





แท้จริงแล้วโอดีสซีอุส...คืออัจฉริยะทุกด้านแน่หรอ?




...ได้โปรด...






หรือเขาไม่เคยมีอะไรกันแน่






ฉึก!!!!




อ๊ากกกกกกกก!!!!”




เสียงกรีดร้องดังมาจากปากของเขาเองก่อนที่จะล้มไปกับพื้น เลือดนั้นไหลรินจากบาดแผลที่ถูกดาบแทงจนปลายดาบทะลุไปถึงอีกด้านของขา น้ำตามากมายไหลออกมาเพราะความเจ็บปวด...กรีดร้องไปพร้อมกับเสียงหัวเราะดังระงมของรอบด้าน




แค่ทำแค่นี้...ทุกคนก็จะปลอดภัย...




ปละ ปล่อยทุกคนไป.... เสียงของเขาเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะเม้มแน่น ปล่ะ...ปล่อยทุกคนสิวะ




หัวหน้าเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดของเด็กชายก่อนที่จะยิ้มจางๆ ฉันเคยพูดอย่างงั้นหรอ?




ไอ้ชั่ว!!!




นัยน์ตาสีฟ้านั้นเป็นประกายกร้าวสบไปกับนัยน์ตาของหัวหน้าโจร ทว่าก่อนจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดแผ่วเบาของใครบางคนที่ตอนนี้โอบกอดเขาแน่น...กับเสียงที่สั่นระริกที่เอ่ยออกมาผ่านริมฝีปาก...





โอ...โอดีสซีอุส...มะ...ไม่เป็นไร... เสียงเล็กๆนั้นสั่นระริกแม้ว่ามันจะเรียบเฉยอยู่ ...ไม่เป็นไรนะ...





บรีเอล อาร์ลันโด อาโดนิส...





อย่า...ทำตัวเป็นคนดีและคนโง่สิ... เสียงนั้นเอ่ยออกมาแผ่วๆ ก่อนที่มือนั้นจะกอดเขาแน่นเข้าไปใหญ่ ชีวิตทุกชีวิตล้วนมีคุณค่าในตัวมันเอง กระทั่งชีวิตของมดตัวเดียวก็มีค่า ทว่าสิ่งที่จะบอกคุณค่าของชีวิตคือการที่สิ่งมีชีวิตนั้นดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่...





บรีเอล... น้ำตาไหลรินอาบใบหน้าของเขาเอง...






ถ้านายจะอยากตายฉันไม่ห้าม แต่ว่าได้โปรดช่วยดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่เถอะนะ คนที่รักนาย...รอนายอยู่ก็มีนะ





...บรีเอล...




ทั้งพ่อนาย แม่นาย พี่ของนาย ทุกคน...รักนายไม่ใช่หรอ




เพราะงั้นอย่าทิ้งชีวิตตัวเองสิ ใครจะว่านายก็ช่างเขาสิ ใครจะบอกนายเห็นแกตัวก็เรื่องของมันสิ!! ไอ้คนพูดน่ะดีตายล่ะ...เพราะงั้นอย่าทิ้งชีวิตแบบนี้อีก...ขอร้อง...ได้โปรด... ใบหน้าเล็กนั้นฝังกับอกของเขา สัมผัสที่เปียกชุ่มนั่นทำให้เขารู้บางสิ่ง...




 

ตั้งแต่เกิดมา ตั้งแต่จำความได้ ตั้งแต่รู้จักกันมาดิฉันไม่เคยเห็นบรีเอลร้องไห้




 

บรีเอล...




บรีเอล? บรีเอล อาร์ลันโด อาโดนิส? เสียงของนักฆ่าเรียกชื่อเต็มยศของเจ้าคนที่กอดเขาอยู่นั้นทำให้นัยน์ตาของโอดีสซีอุสปรายไปมองอย่างรวดเร็ว ทว่าก่อนที่จะได้คิดอะไรนั้นมือหยาบของนักฆ่านั่นก็กระชากแขนของไอ้ตัวเล็กนั่นไป เรียกให้นัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้างอย่างตกใจ





บรีเอล!!”





อืม...นัยน์ตาสองสีแบบนี้ ตัวจริงสินะ มือนั้นลูบเบาๆที่ใต้ขอบตาของเด็กชายเบื้องหน้าตนเอง ที่โลกมืดตอนนี้ภารกิจที่เกี่ยวกับนัยน์ตาสองสีถูกสั่งห้าม เหอะ ไอ้พวกสมาพันธ์งี่เง่านั่นก็กลัวไอ้บ้านั่นก็หงอไม่กล้าขัดคำสั่งมันเสียได้ ทั้งๆที่นัยน์ตาสองสีนี่เป็นแหล่งอำนาจชั้นดีเสียด้วยซ้ำไป




...




กับแค่คนๆเดียวจะไปกลัวมันทำไม เหอะ... เสียงนั้นบ่นงึมงำไม่ได้สรรพขณะที่นัยน์ตาก็จับจ้องไปที่นัยน์ตาสองสีไม่เปลี่ยนแปลง ไอ้เด็กสองสี แกคงโดนไล่ล่าตาตัวเองมาเยอะพอดูนะเนี่ย ขนาดโดนฉันบอกว่าจะเอาตาแก แกยังทำตัวเฉยแบบนี้ได้เลย





...เออ




ล่าสุดก็เมื่ออาทิตย์ที่แล้วสินะ... บ่นพึมพำเบาๆก่อนที่จะหรี่นัยน์ตาเล็กน้อยจับจ้องไปที่ใบหน้าเล็กๆอย่างครุ่นคิด แก...เกี่ยวข้องอะไรกับจันทราโลหิตหรือเปล่า




...ใคร?




งั้นหรอ เสียงนั้นเอ่ยไปเรื่อยๆก่อนที่จะฉีกยิ้มเล็กน้อย แต่เอาเถอะ ไอ้บ้านั่นมันก็แค่คนเดียวแต่ฉันมีเป็นสิบ ไอ้พวกสมาพันธ์งี่เง่านั่นก็กลัวเกินจริง กับแค่คนๆเดียวมันจะกลัวอะไรนักหนาวะ เหอะ เสียชื่อสมาพันธ์แห่งโลกมืดหมด




บ่นไปเรื่อยๆทว่ามือนั้นก็หยิบเอามีดออกมาอย่างช้าๆกรีดเบาๆที่ขอบตาล่างเรียกเลือดให้ไหลรินออกมาจากบริเวณนั้น นัยน์ตาสีฟ้าที่มองอยู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตกใจ ทว่าคนที่ตกใจยิ่งกว่ากับเป็นเด็กหญิง




อยะ...อย่า...อย่านะ!!!” เสียงของท่านหญิงราฟาแอลดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ไอ้บ้า ไอ้ชั่ว ไอ้สารเลว แกอย่ามาทำร้ายน้องชายของฉันนะเว้ย!! บรีเอล ดิ้นสิ!! ดิ้นสิ!! หนีไปสิ!!”



บรีเอล!!!!!”



สองเสียงกรีดร้องสลับกับเสียงรอบข้างที่ดังระงม...




เอาตาของเขาไปแล้วปล่อยพวกเราได้หรือเปล่า?




เห็นแกตัว...





ใช่!! ปล่อยพวกเราไปเถอะ




มนุษย์...




อา ใช่แล้วเสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนรวมไง เอาดวงตาเขาไปแล้วปล่อยพวกเราไปเถอะ!! ขอร้องแหละ!!”





บางทีการที่เราเสียส่วนน้อยเพื่อทำให้คนส่วนใหญ่ได้มีชีวิตอยู่นั่นก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องอยู่แล้ว เหมือนกับเราต้องฟังเสียงส่วนรวมมากกว่าส่วนน้อยนั่นแหละ




...หนีไปสิ... บัญญัติอัศวินบ้าอะไรกัน...ไอ้คำแบบนั้น หนีไปสิบรีเอล!! ไม่ต้องสนใจคำพูดเห็นแก่ตัวแบบนี้หรอก ปล่อยให้มันตายไปสิ ดิ้นรนสิบรีเอล...ขอร้องแหละ...





คุณบอกให้ผมมีชีวิตอยู่...แต่คุณอย่างทิ้งตัวเองสิ



หนีไป!!!!!!! หนีไป...บรีเอล...พี่ขอร้อง...อย่านะ อย่าเสียสละนะ...บรีเอล...ขอร้องแหละค่ะ...ฮึก... น้ำตาไหลรินอาบใบหน้าของท่านหญิงราฟาแอล





พูดบ้าอะไรของแกวะ พวกเรากำลังจะรอดนะ!!”





เสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนรวมสิ!!”





ไอ้พวกเห็นแก่ตัวน่ะหุบปากไปซะ!!!!!!” โอดีสซีอุสตะโกนออกมาก่อนจะเม้มปากแน่นมือนั้นพยายามจับดาบต่างไม้พยุง ค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆก่อนจะล้มลงไป...กระทั่งแรงจะเดินไปช่วยเหลืออีกฝ่าย...ยังไม่มี...





อัจฉริยะรอบด้านอะไรกัน...ไม่มีอะไรเลยต่างหาก...




ท่ามกลางเสียงเหล่านั้นเขาเห็นนะ...เขาเห็นว่าใบหน้าของบรีเอลหันมาทางเขาและราฟาแอล...




ตั้งแต่เกิดมา ตั้งแต่จำความได้ ตั้งแต่รู้จักกันมาดิฉันไม่เคยเห็นบรีเอลร้องไห้

แต่ก็ไม่เคยเห็นเขายิ้มด้วยเช่นเดียวกัน...



 

...พร้อมกับรอยยิ้มที่น่ารักที่สุดที่ระบายอยู่บนใบหน้าของคุณ...



คุณบอกให้ผมมีชีวิตอยู่ คุณก็อย่าทิ้งมันไปสิครับบรีเอล...



...............................................

ตอนต่อไปจบภาคย้อนอดีตแล้วนะคะ!
สำหรับตอนนี้...ไม่มีความคิดเห็นใดๆ
ฮา ไปก่อนน้า
บาย~!
สุดท้ายก็...สุขสันต์วันเกิดตัวเอง....


Linea-Lucifer

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

3,390 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 20:07
    พวกแกหน่ะกำลังทำให้ ใครบางคนโกรธแล้วนะ หึ หึ sky sky fairy toy
    #3284
    0
  2. #2944 Rin Scarlet (@rin-scarlet) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 13:18
    แรกๆ >> ฮ่าๆๆๆ โฮะๆๆ ^0^
    หลังๆ >> ฮือๆ แงๆๆ TT 0 TT
    #2944
    0
  3. #2801 MonSter PeS (@pes2012) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 23:49
    พวกชั่ว สารเลว (พวกที่ถูกจับเปนตัวประกัน)
    #2801
    0
  4. #2719 Canaries (@kideri) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 15:13
    ส่วนน้อย? มันไม่น้อยน่ะเนี้ย
    #2719
    0
  5. #2655 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 15:48
    บรีเอล...

    เสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนรวมแล้วคนส่วนน้อยเขาไม่มีความรุ้สึกรึไงกัน?
    ทุกคนย่อมมีความเห็นแก่ตัวอยู่ที่ว่าใครจะมีมากกว่ากันก้เท่านั้น...
    #2655
    0
  6. #2397 gifspy007mtr-0 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2555 / 08:51
    อยากรู้ว่าตกลงบรีเอลไม่มีพลังเวทหรือถูกแย่งไปอ่า
    #2397
    0
  7. #2377 นักอ่านผู้ไร้ตัวตน... (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2555 / 18:03
    ฮรึก;W;...ส่วนน้อยแล้วมันยังมีความรู้สึกอยู่มั้ยยยยยยT[]T
    #2377
    0
  8. #2194 ปลาทองจำแลง (@goldfish43) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 07:57
    มาอ่านซ้ำรอไรท์อัพ =w= เข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งว่าทำไมโอถึงบราค่อนน้องชาย (เพื่อน) ได้หนักขนาดนั้น
    ที่โอยกตัวอย่าง เจ้าหญิงที่ต้องเสียสละน่ะ อลิเซียรึป่าว รักกับบาโรก่อนแล้ว แล้วก็ไปเป็นราชินีของเอวิเดส (เดาเล่นๆ อย่าคิดไรมาก)

    น่าสงสารตัวละครหลัก (3 ตัว) ในบทนี้ และเกลียดทุกคนที่เห็นแก่ตัว รวมถึงตัวเองขึ้นมานิดๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 เมษายน 2555 / 16:38
    #2194
    0
  9. #2139 B3stFriend 'Smile :) (@kuraiimoon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 22:50
    TT'' เพลงมันบิ้วมาก . . .
    บรีเอลน้อย.. ไม่น่าล่ะ โอดีสซีอุสถึงกลายเป็นบราค่อนแบบนั้น = =

    เสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนรวมงั้นเหรอ? ให้ข้อคิดดีมากเลยค่ะไรเตอร์ นึกถึงเพื่อนๆขึ้นมาเลยล่ะ 
    เปิดมาฮากลิ้ง ตอนจบน้ำตานองหน้า โฮกกก > < ชาบู ~
    #2139
    0
  10. #2090 ✖ L o √ e ღ Ohm ✖ (@iluvfran) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2555 / 16:28

    ลึกซึ้ง T T

    #2090
    0
  11. #1980 kami125 (@kami125) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 19:14
    เสียสละส่วนมากมากกว่าส่วนน้อย...ให้ความรู้สึกที่งี่เง่าดีจัง(ฮา)
    #1980
    0
  12. #1931 honeypan (@honeypan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 07:52
     เห็นแก่ตัว โกรธมากจริงๆ...โกรธมันทุกคนเลย

    ให้คนอื่นเสียสละทำไม แกก็เสียสละตัวเองไปซะสิถ้าคิดว่าคนที่แกบอกให้เขาทำ มันทำกันได้ง่ายๆน่ะ!!

    โอดีสซีอุส ราฟาแอล....ป้ารักหนูขึ้นอีกร้อยเท่าเลย

    ไรเตอร์เก่งมากที่ทำให้เราร้องไห้ได้

    มันสะท้อนความเห็นแก่ตัวของคนออกมาได้เจ็บปวดสิ้นดี...

    #1931
    0
  13. #1781 Te-amo...Tomo (@te-amo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2555 / 00:48
    น้ำตา... มาพร้อมกับคำถามที่ว่า...
    ตกลงเรื่องนี้ Y รึป่าว?
    #1781
    0
  14. #1672 kapook mook (@bookachook) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 20:50
     อ๊ากกกกกกกกกกกกก
    อยากตามไปฆ่าพวกเจ้าชาย เจ้าหญิงให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยอ่ะ!!!!!
    #1672
    0
  15. #1514 II Pierrot Demy II (@black-fantasy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 11:36

    เชื่อสิว่าถ้าทำอะไรบรีเอลคุณพี่ทั้งสองต้องตามฆ๋าแกแน่ๆ!

    #1514
    0
  16. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 11:53
    ใครก็ได้มาช่วยบรีเอลน้อยที
    #1475
    0
  17. #1348 s.tiger (@jennyblue) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2554 / 22:47
    น่าสงสารบรีเอลจัง มีแต่คนเห็นแก่ตัว
    #1348
    0
  18. #1307 Dark_JOKER (@nonoyoko) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 14:29
    ตอนแรกอะไรมันจะฮาได้ขนาดนี้
    เข้าห้องน้ำ!! 55555 ฮาแตกเลยอะ
    แต่มาอ่านช่วงหลังกรี๊ดดด บรีเอลทำไมถึงเป็นแบบนั้น
    อ่านแล้วตกใจเลยอ่า
    #1307
    0
  19. #1281 หลงทาง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 16:22
    แง้ บรีเอลน้อย หนีสิฟะ TT
    #1281
    0
  20. #1102 ปลาทองจำแลง (@goldfish43) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 18:19
     บรีเอล ราฟาเอล โอดีสซีอุส รักทั้งสามคนเล้ย!!!! 
    #1102
    0
  21. วันที่ 30 ตุลาคม 2554 / 15:34
    โฮ บรีเอลลลล อย่าน้าาาา
    ไม่เคยรักราฟาแลกับโอดีสซีอุสเท่านี้มาก่อนเลย
    ส่วนท่านเพ่ก็ยังซึนเหมือนเดิม(หัวเราะ)
    #1073
    0
  22. #909 ท่านapollo (@apollo89541) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 10:31
    บรีเอลเป็นคนดีมาก..หรือไม่รับรู้โลกภายนอกวะ
    #909
    0
  23. #893 ~+*MiNd_Za*+~ (@ploymind) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 20:23
    บรีเอลจ๋า ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบ

    ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรคนเราไม่มีทางที่จะไม่เห็นแก่ตัวหรอก แต่มันอาจจะขึ้นอยู่ว่ามากน้อยแค่ไหนเท่านั้นเอง
    #893
    0
  24. #691 L!tch-----* (@bobolove) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 02:28
    HBD ย้อนหลังนะค๊า (นานมาก พอดีเพิ่งมาอ่านค่า =[]= )
    ทำไมอ่านตอนนี้จบแล้วรู้สึกรักบรีเอล โอดิสซีอุส และราฟาเอลขึ้นเป็นกองเลยแว้
    คนหนึ่งก็ซึนแบบน่าเอ็นดู อีกคนก็มาดน้ำแข็งแค่ภายนอก
    ส่วน she...ยังแรงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง 555
    #691
    0
  25. #585 Vanessa (@nakiro_wa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2554 / 11:00
    ความเห็นแก่ตัวมันมีกันทุกคนจริงๆสินะ 
    ไม่ว่าใครก็มีความเห็นแก่ตัวของตัวเองทั้งนั้น

    ตอนนี้ซึ้งมากมาย TT^TT
    ว่าแต่HBDย้อนหลังอีกทีคงไม่เป็นไรนะขอรับ 5555+
    (/ถูกท่านลูซกระทืบ)

    #585
    0