ชีวิตใหม่ของผม ได้โปรดจืดจางลงหน่อยเถอะครับ! [Yaoi]

ตอนที่ 105 : [อาเธอร์] - กาลเวลาที่หยุดนิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 226 ครั้ง
    1 มิ.ย. 60







มีคนเคยกล่าวเอาไว้ว่าเมื่อทำงานที่เรารักมากเข้า สักวันเราจะลืมวันลืมคืนไปหมด

เมื่อก่อนอาเธอร์ไม่เคยเชื่อ มาจนวันนี้ก็ได้แต่หัวเราะแล้ว

เพราะเขาดันลืมวันลืมคืนจริงๆ

.

.

.

สำหรับผมแล้วเวลาคล้ายไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ที่จริงมันก็สำคัญอยู่บ้างในการทดลอง แต่นั่นมันต้องผูกเกี่ยวกับงานเท่านั้น ในส่วนชีวิตประจำวันเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมไม่สนใจเลยจริงๆ

คุณไม่มีคนให้คิดถึงบ้างเหรอ?” รุ่นน้องที่ทำงานเคยพูดแบบนั้นในตอนที่ผมเลือกจะทำงานมากกว่าจะกลับไปฉลองปีใหม่กับครอบครัว รุ่นน้องคนนั้นเป็นคนจีน วันครบรอบหรืออะไรถ้าไม่ติดพันงานก็มักจะกลับไปฉลองอยู่เสมอ “เฮ้! หัวหน้า คุณยังมีครอบครัวนี่นา? อย่างน้อยการใช้เวลากับครอบครัวก็เป็นเรื่องที่สำคัญนะ”

ใช่ ผมยังมีครอบครัวอยู่

น้องชายที่น่ารัก น้องสาวที่แสนดี

หรือว่าคุณไม่ได้รักครอบครัวของคุณ? เพราะงั้นแล้วถึงไม่ค่อยกลับบ้านน่ะหัวหน้า?”

พอประโยคนี้ถูกพูดออกไป ไอสังหารก็คล้ายจะปล่อยออกมา นั่นทำให้รุ่นน้องรีบปรับคำพูดแทบไม่ทัน นึกกับตัวเองในใจว่าแย่แล้ว! “หัวหน้า! ผมขอโทษ! ผมยินดีให้คุณไปคุยกับฝ่ายการเงินแล้วลดเงินเดือนผมเลย แต่ขอร้องแหละ—ถ้ากำลังคิดอะไรที่ชั่วร้ายอยู่ ขอให้หยุดเลยเชียวนะ!”

ผมไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น

ทว่านั่น—ก็ทำเอารุ่นน้องขนหัวตั้ง ในใจบอกว่าไม่ควรพูดเล่นกับจอมมารคนนี้เลย!


เวลามันสำคัญขนาดนั้นเลยหรือไง?”


แล้วแต่...มุมมองล่ะมั้ง!” ครั้งนี้เพราะได้ประสบการณ์ขนหัวลุก คำพูดของรุ่นน้องเลยเลือกอะไรที่ดูกลางๆหน่อย “เหมือนความหมายของการมีรูปถ่ายนั่นแหละ รูปถ่ายน่ะมันมีเพื่อบันทึกเหตุการณ์ที่ผ่านมาซึ่งบางทีเราอาจจะจำได้บ้าง ลืมบ้าง ทว่าพอหยิบมันขึ้นมาก็ทำให้เรารู้สึกคิดถึงไง”

ผมหันมองรุ่นน้อง

ช่วงเวลาที่ใครคนหนึ่งเติบโต การเข้าอนุบาลครั้งแรก เรียนจบอนุบาล เข้าชั้นประถมหรืออะไรแบบนี้---พวกนี้ล้วนเป็นความทรงจำที่มีค่ามากไม่ใช่หรือไง?” รุ่นน้องกล่าวจากนั้นก็แย้มยิ้มคล้ายนึกถึงเหตุการณ์บางอย่าง “ของแบบนี้มันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้นะหัวหน้า รูปถ่ายเมื่อหยิบมาอาจจะทำให้เราได้รู้ แต่ถ้าเราได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นก็ชวนให้เราคิดถึงนะ”

ฟังดูสวยงาม” ผมสรุปออกมาแบบนั้น “...ก็ชวนคิดถึงจริงๆนั่นแหละ”

ใช่ไหมล่ะ ใช่ไหม” เหมือนรู้ว่าตัวเองมาถูกทางแล้ว รุ่นน้องเลยผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก “เพราะงั้นบางทีหัวหน้าน่ะลดความบ้างานของตัวเองลงไปบ้าง กลับบ้านไปก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ”

นายก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้” ผมเลือกปฏิเสธเสียงเรียบ “อย่างน้อยฉันก็ไม่วางใจให้โปรเจคของตัวเองถูกขโมยไปง่ายๆอะไรแบบนั้น”

โธ่...” รุ่นน้องออกมา ไม่ใช่สงสารหัวหน้า สงสารตัวเองและคนอื่นมากกว่า!

คันปากอยากจะบอกเหลือเกินว่าให้มันถูกขโมยไปสักครั้งก็ได้! พวกเขาและคนอื่นต่างรู้ว่าหัวหน้าล้วนมีปัญญาตามมันกลับมา แต่เอาเถอะ—หัวหน้าพูดอย่างไรก็อย่างนั้นแล้วกัน

อีกอย่างแล้วสำหรับฉัน...เวลามันก็เหมือนหยุดลงแล้ว” ผมยิ้มก่อนจะสังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงของกราฟตรงหน้า “เพราะไม่ว่าฉันจะกลับบ้านไปกี่ครั้ง กี่ครั้ง กี่ครั้งทุกอย่างก็เหมือนเดิม...”

น้องชายที่ไม่สูงขึ้น

ดวงหน้าที่คล้ายไม่ปลาบปลื้มหรือดีใจเมื่อผมปรากฏตัวออกมา ทั้งถ้อยคำไล่ จะกี่ครั้งที่มาบ้านก็ได้ยินเหมือนเดิมตลอด

เหมือนมันคงตัวแล้ว ทุกอย่างไม่เคยแปรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย และผมก็รู้สึกชอบมันมากเหลือเกิน

.

.

.

ไม่สูงขึ้นจริงๆด้วย...”

อะไร นี่คือการหาเรื่องใช่ไหม? นี่คือการหาเรื่องสินะ”

เกว็นหันมามองผมอย่างหงุดหงิดเมื่อผมส่งเสียงทักเขาไปแบบนั้น “แต่พอพูดถึงส่วนสูงแล้วน่าหงุดหงิดจริงๆ ทั้งๆที่พวกเราเป็นพี่น้องกันแท้ๆทำไมพี่ถึงสูงมากขนาดนี้...”

น้องชายบ่นอย่างหงุดหงิด เสียงผัดกับข้าวในกะทะเหมือนจะรุนแรงขึ้นมาอีกระดับ

ผมได้แต่หวังว่าอารมณ์ของเขาจะไม่พุ่งมากจนกระทั่งเอาของไหม้มาให้ผมกิน ผมรู้ดีว่าต่อหน้าน้องชายผมไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอยู่แล้ว...แต่ก็คาดหวังเอาไว้ว่าเขาจะไม่รังแกผมเกินไป

รอสักพักน้องสาวก็กระโดดดึ๋งๆเข้ามาในครัวเพื่อป่วนพี่ชายของเธอ โดนไล่อย่างนุ่มนวลที่แสดงให้เห็นว่าสองมาตราฐานเป็นอย่างไร พอกับข้าวเสร็จพวกเราก็กินข้าวกัน น้องสาวเดินกลับไปห้องคาดว่าน่าจะไปตะลุยดูอนิเมะของเธอต่อ ผมถูกสั่งให้ล้างจาน ส่วนน้องชายก็ไปเช็กประตูรอบบ้าน

จะว่าไปทำไมอยู่ดีๆพี่ถึงสงสัยเรื่องส่วนสูงของผม” เมื่อตรวจประตูรอบบ้านเรียบร้อยแล้วเกว็นก็เดินกลับมาหาผม เท้าคางกับเคาน์เตอร์ในครัว “ปกติไม่เห็นสงสัยเลยนี่?”

พี่ก็อยากรู้เรื่องน้องชายตัวเองบ้าง”

น้องชายส่งเสียงเหอะอย่างดูถูก “พี่คิดว่าผมจะเชื่อ?” เขาหรี่ตาลง “กระทั่งวันเกิดน้องยังจำไม่ได้ ผมว่าพวกรายละเอียดยิบย่อยอื่นๆพี่ก็คงจำไม่ได้เหมือนกัน”

ผมยิ้มไม่ตอบอะไร ยอมรับว่า...จริง

เพียงแต่ผมไม่สามารถบอกรายละเอียดได้ว่าทำไมถึงลืม และน้องชายเองก็คล้ายไม่สนใจที่อยากจะถามมันเลยแม้แต่น้อย

เกว็นเพียงมองผมอย่างหงุดหงิดและไม่เอ่ยอะไรออกมาเหมือนเดิม น้องชายช่างเอาใจยากเกี่ยวเส้นผมทัดใบหูจากนั้นก็หันไปคุ้ยอะไรสักอย่างกับตู้ด้านใต้ ลากบางอย่างออกมาที่ทำเอาผมขมวดคิ้ว


ดื่มเบียร์กันไหม?”


เรื่องนั้น...” ผมมองน้องชาย รู้สึกจนใจอย่างน่าประหลาด ใบหน้าเขาเหมือนแปะป้ายว่าจะมอมเหล้าผมเลยแหละ “พี่ไม่มีปัญหา แต่นายดื่มเป็นด้วยเหรอ”

เพราะผมไม่ค่อยกลับบ้านบ่อย รายละเอียดของน้องชายนอกจากจะลืมไปเยอะแล้วก็ไม่ได้รู้มากมายเท่าไหร่ ความจริงทุกอย่างสามารถไขกระจ่างได้ด้วยการถามว่าชอบอะไรเกลียดอะไร ทว่าพอมองใบหน้าของเกว็นแล้วผม...ทำไม่ลง

ใบหน้านั้นเหมือนต้องการบอกว่าถ้าอยากรู้ก็ควรอยู่ด้วยกัน

เรียนรู้กันเองสิ ไม่ใช่ถามมันออกมาอย่างคนห่างเหินเช่นนี้

แต่ผมออกจากงานของตัวเองไม่ได้...มันยังไม่ถึงเวลา เพราะงั้นแล้วผมจึงเลือกที่จะไม่ถามมันออกไป เพื่อให้เจอสายตาที่ชวนให้อยากเอาใจแบบนั้น

เบียร์กระป๋องถูกยื่นมาตรงหน้า “ปกติผมเองก็ไม่ดื่มเท่าไหร่” น้องชายบอกออกมาแบบนั้น “เบียร์ทำให้ขาดสติได้ ผมไม่ชอบที่ตัวเองควบคุมไม่ได้ เพราะงั้นแล้วเลยไม่คิดจะแตะมันเลย”

สำหรับเกว็นที่ชอบปกปิดทุกอย่างในใจ เบียร์คงเป็นเหมือนของอันตราย

ผมยกยิ้มไม่พูดอะไรจากนั้นก็ยกกระป๋องจรดลงที่ริมฝีปาก ดื่มช้าๆอย่างไม่เร่งรีบ “จริงๆพี่เองก็จินตนาการตอนที่นายเมาไม่ออกเหมือนกัน”

ผมเองก็คิดไม่ออก อาจจะไม่ต่างจากตอนป่วยเท่าไหร่” เกว็นพูดออกมาแบบนั้น “พูดความจริงทุกอย่างในใจออกมา แต่เรื่องผมน่ะช่างเถอะ พี่น่ะเคยดื่มเหล้าจนเมาหนักหรือเปล่า?”

เท่าที่จำได้ เหมือนจะไม่นะ?” ผมตอบน้องชายไปพร้อมกับครุ่นคิดไปด้วย “พี่ก็เหมือนกับนาย ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ที่จะควบคุมตัวเองไม่ได้น่ะ”

อ้อ...” น้องชายร้องเสียงยาว จากนั้นผมเหมือนเห็นดวงดาวอยู่ในนัยน์ตาเขา ยิ่งตอนที่เขายิ้มหยี่จนตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวยิ่งชวนให้หมั่นเขี้ยวอยากจะหยิกแก้มเขาแรงๆสักที

ถ้างั้นเมานะ”

เรื่องนั้น...” หน้าผมขมๆ ผมเพิ่งบอกเขาเองว่าไม่ชอบที่ตัวเองควบคุมไม่ได้...


เมาจนควบคุมไม่ได้ เพื่อผมได้ไหม?” รอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้าก่อนที่เบียร์หลายกระป๋องจะถูกวางลงตรงหน้าของผมที่เริ่มชักอยากจะร้องไห้ขึ้นมา...


ผมอยากเห็น”


แล้วพี่ชายคนนี้จะขัดใจนายได้อย่างนั้นเหรอ?

เกว็น

.

.

.

ท้ายที่สุดคนมอมดันเมาก่อนคนถูกมอมอย่างผมเสียอย่างนั้น

ผมถอนหายใจขณะที่เกลี่ยเส้นผมสีดำของน้องชาย เกว็นส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาขณะที่นอนซบอยู่บนตักผม ผมมองกองกระป๋องเปล่าที่วางอยู่แล้วหัวเราะขืน

ท่าทางผมจะเป็นคนคอแข็ง

อืม...น่าจะเป็นแบบนั้น

เหลือบมองน้องชายที่หน้าแดงแจ๋จนน่าสงสารก็ได้แต่ลูบหัวเขา ความจริงในหัวผมมีเรื่องมากมายที่อยากถามเกว็น คนที่เมามักจะพูดความจริง แต่ผมไม่อยากเอาเปรียบน้องชายของผมเท่าไหร่ อีกอย่างตัวเขาก็คงไม่พอใจอย่างแน่นอน

พรุ่งนี้ถ้าหากตื่นขึ้นมาคงต้องบอกเรื่องที่เกว็นคออ่อน...” เพราะเขาเมาแล้วผมคิดว่าเจ้าตัวคงไม่รู้ว่าผมเรียกชื่อเขา เกว็นเกลียดชื่อของตัวเอง เพราะงั้นเลยไม่ชอบให้ถูกเรียกชื่อเท่าไหร่นัก “อย่างน้อยก็ต้องให้นายระวังตัวเองไม่ให้ไปดื่มที่อื่นแหละนะ”

เพราะผมไม่ค่อยอยู่ที่นี่ ก็เป็นเขาที่ต้องดูแลตัวเองกับน้องสาว

น้องชายของผมเป็นคนเข้มแข็ง เป็นเด็กเก่งที่ทำให้ผมได้แต่เพียงถอนหายใจ เวลาที่มองเขาหลายครั้งที่ผมรู้สึกเหงาเหมือนกัน เขาโตจนพึ่งพาตัวเองได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีผม ชวนให้รู้สึกเหงาหงอยไม่น้อยเลยเชียวแหละ

พี่...” เสียงแหบๆที่ดังตรงตักทำให้ผมหันมามองเขา

อะไรเหรอ?” ส่งเสียงถามออกไปก่อนจะเกลี่ยเส้นผมออกจากใบหน้าของเกว็น “ร้อนเหรอ? ให้พี่เช็ดตัวให้ไหม หรือนายจะอาบน้ำ...”

.....” ริมฝีปากบางนั้นขยับ ทว่าเสียงที่ออกมานั้นเบามากจนผมต้องก้มหน้าลงไป

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นฝ่ามือที่วางลงตรงแก้มทั้งสองข้างของผม

นัยน์ตาสีดำเป็นประกายนั้นหยี่ลงพร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่เจ้าตัวยัดเบียร์ให้กับผม น่ารักชวนให้ใจอ่อนจนอยากจะตอบรับทุกอย่างที่เขาร้องขอ


ผมจะเหมือนเดิม”


ผมรู้สึกหนักอึ้ง

ต่อให้ผ่านไปกี่ปี กี่ปี กี่ปีและกี่ปีผมจะเหมือนเดิม...” น้องชายพูดเสียงแหบพร่า “จะเป็นคนเอาแต่ใจ จะเป็นคนงี่เง่าเหมือนที่พี่เคยเลี้ยงมา เพราะถ้าหากว่าไม่เหมือนเดิม...


พี่จะกลัวใช่ไหมล่ะ?”


ผมยิ้มไม่ตอบอะไร ทว่ามือไม้ของน้องชายเริ่มปัดแปะไปทั่วใบหน้า จนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปาก “เพราะพี่ไม่เคยอยู่ในตอนที่พวกเราเติบโต พี่ไม่เคยอยู่เลย หายไป 6 ปีและกลับมา แถมหลังจากนั้นก็อยู่บ้านน้อยมากจริงๆ...”

อืม...” ผมลูบหัวเขา “ขอโทษนะ”

...บางทีคนที่กลัวอาจจะเป็นผมเอง” นัยน์ตาคู่นั้นปรือปิดลง “ถ้าหากผมเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิมแล้ว...


พี่จะคิดว่าผมไม่ใช่น้องของพี่หรือเปล่า?”


ไม่หรอก” ผมปฏิเสธ “ไม่มีทาง”

เป็นใครสักคนที่คุณไม่รู้จัก คือใครสักคนที่อยู่ในร่างกายของน้องชายคุณ อะไรประมาณนั้น...” น้องชายหัวเราะเบาๆในลำคอ “เพราะงั้นผมถึงต้องเหมือนเดิม เหมือนเดิมให้พี่รู้ว่า...ผมอยู่ตรงนี้ น้องชายของพี่ไม่เคยเปลี่ยนไป และจะรอพี่เสมอ”

ขอบคุณ” ผมยิ้มจางๆให้กับเขาก่อนจะปิดตาคู่นั้น “นอนเถอะนะ นายเมามากแล้ว...พรุ่งนี้พี่ก็จะอยู่กับนายตรงนี้ตกลงไหม...”

อืม” น้องชายหลับตาลง ลมหายใจค่อยๆผ่อนลงเรื่อยๆ

พอน้องชายเงียบลงบ้านเหมือนกลับสู่ความสงบ มือของผมลูบหัวเขาไปเรื่อยๆ มีความคิดมากมายที่วิ่งผ่านหัวของผมไปก่อนที่มันจะจางหายไปจนหมด

สำหรับผมแล้วกาลเวลาอาจจะไม่ใช่เรื่องสำคัญ

อาจจะเพราะเมื่อกลับบ้านมาทุกอย่างนั้นเหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้

น้องชายกับน้องสาวที่ไม่เปลี่ยนไปในความทรงจำ

เรียกรอยยิ้มให้เจือจางบนใบหน้า

ความจริงแล้วไม่ใช่เวลาที่หยุดลงหรอกนะ...” ผมพึมพำขณะที่มองเขา สัมผัสถึงไฝเม็ดเล็กที่อยู่ข้างดวงตา สัมผัสผมนิ่มลื่น และตำหนิเล็กๆที่เกิดขึ้นตามกาลเวลา “เวลาไม่เคยหยุดลง”

แต่น้องทั้งสองคนของผมต่างประคับประคองกาลเวลาให้เหมือนเดิม

เลือกที่จะไม่เปลี่ยนตัวเอง หวังแต่ว่ามันจะ 'หยุดเวลา' เพื่อผม

ที่ครั้งหนึ่งได้หายไป 6 ปี...ให้ผมที่ครั้งหนึ่งสูญเสียเวลาที่จะได้เฝ้ามองพวกเขาเติบโต


ขอบคุณนะ”


ที่หยุดเวลาเพื่อรอพี่เสมอมา

.

.

.

สำหรับผมแล้วกาลเวลาไม่สำคัญ

เพราะทุกอย่างนั้นถูกหยุดลงเพื่อผมเอาไว้

ในบ้านเล็กหลังนั้น...

ทว่านั่นคือเรื่องเพ้อฝัน

มนุษย์ไม่สามารถหยุดเวลาได้ และความจริงก็ได้ตอกย้ำในวันที่ทุกอย่างร่วงโรย

ในวันที่น้องสาวตายลง


ในวันที่ผมทำได้แค่เพียงกรีดร้องต่อร่างไร้วิญญาณของน้องชายตัวเอง


กาลเวลาที่ถูกใช้ไป ไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีกต่อไป

แม้จะอ้อนวอนต่อพระเจ้ามากแค่ไหนก็ตาม...


...........................


ปกติเห็นแต่พี่ใหญ่มุมของน้องชายกับน้องสาว แลดูเป็นตัวร้ายหรือคนที่ไม่น่าไว้ใจ

แต่พอเปลี่ยนมุมการบรรยาย ฉันว่าเขาก็เหมือนกับหนุ่มมีอายุที่ใจดีและหล่อมาก

เวลาพี่ใหญ่มองเกว็นแล้ว ฉันรู้สึกว่าน้องชายท่านนี้เป็นพวกอ่อยพี่ชายตัวเองไม่รู้ตัวหรือเปล่านะ

แต่ตอนเป็นกิล พอมองผ่านสายตาของฮาเรฟ ไนเจล แคสกับซาลซาอัลก็ดูเป็นผู้ชายใจร้ายแท้ๆ!


ตอนพิเศษมาคั่นระหว่างที่ติดฟิคชั่นค่ะ จะกลับมามีวินัยอัพนิยายอย่างสม่ำเสมอแล้วค่ะ ._.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 226 ครั้ง

31,401 ความคิดเห็น

  1. #31161 Yok Poog (@yok-poog) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 09:22
    ดีอะ ชอบจริงๆเรื่องแบบนี้ เปิดออกดูเลย
    #31161
    0
  2. #30815 makotomikorin (@makotomikorin) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 17:15

    น้ำตาอิชั้นจะไหล
    #30815
    0
  3. #30792 🎭Guise 🎭 (@zero0000000000) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:27

    พี่ใหญ่ตายตามน้องไปเลยไป!!!เร็วเข้าจะได้อยู่ด้วยกันอีกไง~~~T^T
    #30792
    0
  4. #30698 _jh408 (@ppciiz) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:24
    ชื่อเกว็นเพราะกว่ากิลอีกรู้กก!
    #30698
    0
  5. #30481 Rimini (@tomkamcham) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 14:59
    แสดงว่าวันที่วิเวียนตายลง เกว็นก็ได้ตายลงวันนั้นพอดี?
    (อ่านรอบที่5แล้วเด้อ เรายังรอวันที่เทอจะมาอัพเสมอTT)
    #30481
    0
  6. #30453 ゆめ。 (@Dreamer_Eater) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 22:57
    ทำไมตอนเกว็นอยู่กับพี่แล้วถึงดูอ่อยแปลกๆจังนะ...

    ปล. ชอบชื่อเกว็นจังเลยค่ะ!
    #30453
    0
  7. #30349 ปาล์ม (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 02:59
    เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจจนอยากรู้เหตุผลสำคัญที่ยังไม่ถึงเวลา มันต้องเมื่อไหร่กันนะ
    #30349
    0
  8. #30301 rumiOwO (@rumiOwO) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 20:29
    ฉันรักเรือนี้!! เรือพี่น้องบันไซ!!!!!
    #30301
    0
  9. #29866 amemiz (@UkeHana) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 13:57
    พี่ใหญ่คือลาสบอสกุญแจแห่งตวามลับ!!!!!
    #29866
    0
  10. #28678 Tiara_R (@kookikhidaw) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 12:17
    กลับมาอ่านแล้วถึงเพิ่งสะดุดกับเรื่องความทรงจำของพี่ใหญ่ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดอะไร ทั้งหมดเป็นเพราะการทดลองนี่เอง!
    #28678
    0
  11. #27753 woonwai!! (@kimmania) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 14:47
    ก็นึกมาหลายตอยและ พี่ออกจะบรา ขนาดนั้น น้องชายไม่อยู่แล้วจะเป็นยังไง จะอยู่ได้หรอ T^T
    #27753
    0
  12. #27631 Motif (@M0tif) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 18:30
    Project พี่ใหญ่อาจจะเกี่ยวกับการสร้างโลกต่างมิติหรือเปล่า
    พี่ใหญ่ดูอบอุ่น แต่ก็เก็บงำความคิดความรู้สึกพอ ๆ กะน้องชายตัวเอง เลยเหมือนมีหมอกบาง ๆ กั้นไม่ให้สัมผัสได้
    #27631
    0
  13. #27596 Good morning. (@ringkoa-567) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 22:08
    ที่มาของประโยคที่ว่า...เหยียบเรือสองแคม /ยิ้มทั้งน้ำตา พี่หย่ายยยย
    #27596
    0
  14. #27364 SOUGIYA (@himitsu-me) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 19:52
    กรี๊ดพี่ใหญี่แป๊บบบ><
    #27364
    0
  15. #27361 Yaoi_1234 (@lovekris1011303) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 07:43
    ชอบพี่ใหญ่ หย่อยตูดในเรือพี่ใหญ่ไปแล้วว ว้ากกก
    #27361
    0
  16. #26917 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 13:56
    พี่ใหญ่โคตรอบอุ่นอ่ะ
    #26917
    0
  17. #26838 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 06:41
    จะร้องฮือแบบพี่ใหญ่เขาดูอบอุ่นในแบบของเขานะ แต่พี่เขาคงใจสลายน่าดูที่ครอบครัวไม่ได้อยู่ในโลกนี้แล้ว
    #26838
    0
  18. #26833 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 22:06
    มนวันที่เห็น"น้องสาว"ตายลง
    เวลามี่ได้เห็นร่างไร้วิญญาณของ"น้องชาย"
    สรุปตายสองสินะ รึไรม์พิมพ์ผิด
    #26833
    2
    • #26833-2 วายุจัง (@inu47) (จากตอนที่ 105)
      8 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:05
      อ่อ...ประมาณ น้องชายวิญญาณหลุด อยู่แล้วก็เหมือนคนตาย อะไรประมาณนี้สินะคะ ตอนแรกที่อ่าน เราเข้าใจว่าตายคู่เหมือนกันนะเนี่ย
      #26833-2
  19. #26235 relis (@relis) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 09:53
    เติมเต็มจิตใจสาวกพี่ใหญ่มากค่ะ พี่ใหญ่ใจไม่แตกสลายไปเลยเหรอตอนเกว็นตาย ฮือออ
    #26235
    0
  20. #26101 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 10:39
    อยากให้พี่ใหญ่มาอนู่ด้วยกันมากๆ
    #26101
    0
  21. #26027 จ้าวแมวน้อย (@K715207) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 02:39
    กิลตายยังไงหว่า...
    #26027
    0
  22. #25936 skywards (@lilily-ploy) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 19:33
    อื้อหือออรูทค้ำคอร์ที่แท้จริงค่าา (เหยีบเรือพี่ใหญ่รัวๆกรี้ด)
    #25936
    0
  23. วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 18:38
    พี่ใหญ่ดูอบอุ่นอะ ชอบบบบบบบบบ
    #25853
    0
  24. #25547 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 08:38
    ตกลงกิลตาย?
    #25547
    0
  25. #24663 pan club (@stang50) (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 21:58
    โอ้ยยยยย ชอบอ่ะ fcพี่ใหญ่ค่ะ งืออออ
    #24663
    0