กลรักเจ้าหัวใจ

ตอนที่ 65 : บทที่ 21(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    29 ม.ค. 62




                 “โอ้ย ตีผมทำไมเนี่ย”       


                              “อย่ามาเนียนค่ะ”   


                         เมื่อประตูปิดลงสายไหมก็จัดการคนหน้าหนาทันทีภาคินยิ้มร่าอย่างพอใจหลังแกล้งโอดโอยเมื่อสักครู่เห็นแก้มป่องๆตาดุๆซึ่งดูแล้วมันน่ารักมากกว่าน่ากลัวแล้วให้อารมณ์ดีแม่เลี้ยงกับน้องสาวของสายไหมมาได้จังหวะพอดีชายหนุ่มเห็นสายตาทอดสะพานของพิราลัยแล้วทำให้เขาคิดแผนที่จะได้อยู่ร่วมห้องกับสายไหมได้และเขาก็ไม่รีรอที่จะทำ       


                          “สองคนนั้นคงคิดไปไกล"     สายไหมกระแทกลมหายใจก่อนจะเดินไปนั่งลงที่เตียงภาคินอมยิ้มแล้วเดินไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆ       


                              “คนแบบนั้นจะไปสนใจทำไม คนที่ควรจะสนใจคือผมต่างหากล่ะ ไหมไม่ห่วงผมบ้างเหรอ”    


                              “ห่วงเรื่องอะไรคะ”


                              “คุณไม่เห็นสายตาที่น้องสาวคุณมองผมหรือไงถ้าให้ผมนอนข้างนอกผมอาจโดนเธอปล้ำก็ได้นะ” 


                              สายไหมหันไปมองคนพูดอย่างหมั่นไส้ก่อนจะขยับท่านั่งใหม่โดยหันไปหาภาคินทั้งตัว


                “หึ ก็นึกว่าชอบให้สาวๆปล้ำซะอีก”


                    สายไหมประชดเล็กๆคิดถึงพฤติกรรมเมื่อครั้งก่อนแล้วหงุดหงิดโดยไม่สังเกตว่าแววตาของภาคินกำลังเปลี่ยนไปก่อนจะรู้ตัวก็สายไปเมื่อสบตาเขาเธอมองเห็นแววตากรุ่มกริ่มแพรวพราวหยาดเยิ้มหญิงสาวรู้สึกขนลุกยังไงก็ไม่รู้ก่อนจะหน้าร้อนกับประโยคต่อมาของชายหนุ่ม         


                              “ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว อยากปล้ำสาวมากกว่า แล้วสาวคนที่ว่าก็อยู่ตรงหน้าพอดีด้วยสิ”


                    สายไหมกรอกตาไปมาหัวใจเต้นรัวเร็ว เธอขยับตัวเตรียมหนีแต่ก็ไม่ทันซะแล้ว เพราะทันทีที่ลุกขึ้นเอวเล็กก็ถูกเกี่ยวรัดไว้ด้วยลำแขนแข็งแรงหนำซ้ำเขายังออกแรงเหวี่ยงเธอให้หงายหลังลงบนที่นอนก่อนจะขยับตัวทาบทับท่อนล่างเอาไว้      


                         “อุ้ย คุณคิน ปล่อยนะคะ” 


                         “อย่าเสียงดังสิครับ”


               ยิ่งร่างบางดิ้นเท่าไหร่แรงกอดรัดก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปด้วยอกอวบนุ่มเบียดชิดกับแผงอกตึงแน่นแม้จะขวางกั้นด้วยอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่ของทั้งสองคนแต่ความหวาบหวามที่เกิดจากการสัมผัสเสียดสีของร่างกายก็ทำให้ภาคินรู้สึกร้อนผ่าวเลือดในกายเริ่มวิ่งพล่านไม่เคยมีครั้งไหนที่ภาคินคบหาใครแล้วต้องอดทนอดกลั้นเหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้       


                         “ลุกค่ะ หนักจะแย่”


                         พูดแล้วต้องหลบตาเมื่อไม่อาจทนมองสายตาที่เต็มไปด้วยไฟปราถนาและเว้าวอนของคนร่างใหญ่ได้ ใช่ว่าเธอกับภาคินไม่เคยนอนร่วมเตียงกันทั้งสองเคยคุยกันว่าจะลองใช้ชีวิตร่วมกันดูก่อนและมันก็เพิ่งจะเริ่มต้นเมื่อคืนที่ชายหนุ่มถือโอกาสย้ายมาอยู่ด้วย โดยอ้างเหตุผลที่น้องชายของเขาไม่อยู่และไม่อยากให้สายไหมต้องอยู่คนเดียว แต่คืนนี้หญิงสาวรู้สึกว่าลางสังหรณ์มันแปลกๆสายตาของภาคินดูร้อนแรงกว่าทุกครั้ง


                    “หึหึ ไม่ต้องกลัวหรอกน่าผมยังไม่ทำอะไรตอนนี้หรอกคนสวย เพราะตอนนี้ผมง่วงมากอยากพักเอาแรงซะหน่อย” 


               ภาคินหัวเราะในลำคอก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กคำพูดของเขาทำให้ร่างนุ่มที่นอนอยู่ร่างใต้แข็งทื่อไปชั่วขณะภาคินรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่กระจายอยู่ทั่วใบหน้างามชายหนุ่มกดจมูกและปากลงบนแก้มนวลก่อนจะลากมาที่มุมปากอ่อนนุ่ม


               “คุณคิน ไหนบอกว่าจะนอนไงคะ”


               จะทำให้เธอเขินจนตัวแตกเลยหรือยังไงขยันอ่อยขยันยั่วให้เธอผวาอยู่เรื่อยภาคินหัวเราะแล้วขยับตัวลงนอนหงายไม่ลืมดึงเอาร่างเล็กๆเข้ามาซบที่อกแกร่งด้วยก่อนจะหลับตาลงทั้งใบหน้าที่ยังเปื้อนยิ้มอยู่ทางด้านสองแม่ลูกที่อยู่ด้านนอกได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่อารมณ์แต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อทั้งภาคินและสายไหมพากันหนีเข้าห้องไปแล้ว 


               

               

                         “ไง จะมาโปรยเสน่ห์ใส่เขาแล้วเป็นไง มันลากกันเข้าห้องไปแล้ว”


                         “แม่ จะมาซ้ำเติมทำไมเนี่ย แทนที่จะช่วยกันคิด” 


               “แกจะอยากได้มันทำไมไอ้ผู้ชายคนนั้นมันอาจไม่ได้ร่ำรวยอย่างที่แกคิดก็ได้นะ ฉันว่าแกควรกลับไปง้อไอ้ชัยผัวแกดีกว่าน่า อีกอย่างนั่นมันผัวนังไหมนะเว้ย”  


                         วิไลวรรณไม่ได้เห็นด้วยกับแผนการของพิราลัย เพราะตนต้องการให้บุตรสาวกับไปง้องอนชาญชัยมากกว่า พิราลัยต้องแต่งงานและย้ายไปอยู่กับชาญชัยลูกชายเสี่ยร้านขายทองหลังจากที่สายไหมหนีไปเมื่อหลายเดือนที่แล้ว ก่อนจะถูกฝ่ายนั้นขอเลิกลาและไล่ออกจากบ้าน เนื่องจากวิไลวรรณชอบแอบไปขอเงินกับพิราลัยไปเล่นการพนันบ่อยๆ และที่สำคัญพิราลัยไม่เคยช่วยงานอะไรที่บ้านของสามีเลย พ่อและแม่ของชาญชัยจึงไม่ชอบพิราลัยเป็นอย่างมาก  


                    “จะให้ฉันไปง้อไอ้หมูตอนนั่นน่ะ เหรอไม่เอาหรอก แม่ก็รู้ว่าฉันเกลียดมันจะตายและอีกอย่างเพราะแม่นั่นแหละชอบไปขอเงินอยู่เรื่อย คิดว่ากลับไปเขาจะเอาฉันหรือไง หึ ส่วนเรื่องคุณคินน่ะต่อให้เป็นผัวนังไหมฉันก็ไม่สน เป็นได้ก็เลิกได้เหมือนกัน”


              พิราลัยปฏิเสธคำแนะนำของคนเป็นแม่เธอไม่เคยอยากแต่งงานกับชาญชัย ที่ต้องแต่งก็เพราะแม่เธอเป็นหนี้เขาทั้งที่ตอนนั้นแม่บอกว่าจะให้สายไหมแต่งแทน แต่สุดท้ายมันก็หนีไปทิ้งให้เธอต้องทนแต่งงานกับผู้ชายที่มีรูปร่างอ้วนท้วมน่ารังเกียจ ส่วนสายไหมกับได้ ผู้ชายที่หล่อเหลาราวกับดารามาครอบครองคิดแล้วให้เจ็บใจ พิราลัยจึงคิดจะแย่งผู้ชายของสายไหมมาเป็นของตัวเองโดยไม่เคยรู้เลยว่าภาคินไม่ใช่หมูในอวยที่ใครๆจะมาปั่นหัวได้ง่ายๆ



               “ทำอะไรอยู่เหรอคะ”


               เป็นโอกาสของพิราลัยเมื่อกำลังจะเดินผ่านห้องครัวแล้วเห็นภาคินกำลังจะทำอะไรสักอย่างเธอยิ้มมุมปากก่อนจะปลดกระดุมเสื้อและแหวกออกให้เห็นเนินอกอวบอิ่มรำไร จากนั้นก็เดินเข้าไปทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานสุดๆ ภาคินที่เพิ่งทำข้าวผัดเสร็จหันไปมองเพียงครู่เดียวก่อนจะหันกลับทำสิ่งที่อยู่ในมือต่อ ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาเกือบเย็นเขาจึงลุกจากที่นอนลงมาดูในครัวและพบว่าป้าพรนำข้าวสวยและวัตถุดิบหลายอย่างมาส่งให้แล้ว ชายหนุ่มจึงลงมือทำข้าวผัดเป็นมื้อเย็นง่ายๆและเขาก็ไม่คิดว่าจะได้พบกับน้องสาวของสายไหมในเวลาแบบนี้ แววตาเฉยชานิ่งเฉยของเขาทำให้คนที่เคยมั่นใจในความสวยอวบอึ๋มของตัวเองถึงกับหน้าม้านไปเลยทีเดียวเธอคาดหวังว่าภาคินจะมองเธอด้วยสายตาแพรวพราวและพึงพอใจแต่เปล่าเลย


                         “ผมกำลังทำกับข้าวให้ไหมเขาน่ะครับ คุณ..”


                          “มายด์ค่ะ พี่ไหมนี่โชคดีนะคะที่ได้คุณคินเป็นแฟน ทั้งหล่อและเอาใจใส่ขนาดนี้ น่าอิจฉาจังเลยค่ะ”


                 พิราลัยเตรียมส่งยิ้มหวานให้ ภาคินยอมคุยกับเธอแต่เขาไม่แม้แต่จะหันมาสนใจมองเธอสักนิด      


                         “ไม่ใช่หรอกครับ คุณเข้าใจผิดแล้ว”  ภาคินยิ้มเล็กน้อยขณะพูดทำให้พิราลัยยิ่งใจเต้นแรง


                         “หมายถึงคุณไม่ได้เป็นแฟนกับไหมงั้นเหรอคะ”


               พิราลัยยิ้มกว้างถามต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนปิดไม่มิด ภาคินเห็นแล้วรู้สึกสงสารคนรักมีพี่น้องแบบนี้ไม่มีดีกว่า ภาคินตักข้าวผัดใส่จานสองจานแล้ววางใส่ถาดไม่ได้สนใจร่างอวบอิ่มของอีกคนที่ขยับเข้ามาใกล้ และก่อนที่เธอจะได้ใกล้ไปกว่านี้ ภาคินก็ยกถาดแล้วหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็วพิราลัยต้องหยุดชะงักไป    


                         “ที่ผมบอกว่าไม่ใช่ ผมหมายถึงไหมไม่ได้โชคดีที่ได้ผมเป็นแฟน แต่ผมต่างหากที่โชคดีได้ไหมเป็นแฟน ขอตัวก่อนนะครับ”


                พูดจบภาคินก็เดินจากไปทันทีทิ้งให้อีกคนยืนอึ้งอยู่ ก่อนมือบางจะกำเข้าหากันแน่นอย่างเจ็บใจและเสียหน้าอย่างแรงที่เสน่ห์ของตนเองใช้กับภาคินไม่ได้ผล





******************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

83 ความคิดเห็น

  1. #61 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 03:10
    55555คุณคินเค้ากินข้าวจร้า
    #61
    0