กลรักเจ้าหัวใจ

ตอนที่ 52 : บทที่17(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    29 ต.ค. 61

ขออภัยในความล่าช้านะคะ


          “ฉันผิดเอง เมื่อคืนฉันทำตัวไม่ดี งี่เง่าด้วย จะดุจะต่อว่ายังไงก็ได้ แต่ได้โปรดหยุดร้องนะครับที่รัก”


          ยิ่งเขาพูดเท่าไหร่หญิงสาวในอ้อมแขนยิ่งร้องหนักเห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วหัวใจเขาก็เหมือนโดนน้ำร้อนราดรดมันเจ็บแปลบ เขาคาดว่าเธอคงรู้เรื่องข่าวแล้วแต่ณรากรเลือกที่จะยังไม่พูดหรืออธิบายตอนนี้ เขาต้องคุยเรื่องเมื่อคืนก่อนเรื่องที่หึงหวงจนหน้ามืดแล้วสาดอารมณ์ใส่ชลธารจนเธอคิดมากและไม่สบาย ณรากรคลายอ้อมแขนและขยับตัวลงไปนั่งคุกเข่าข้างโซฟาตรงหน้าชลธารพร้อมกับจับมือบางขึ้นจุมพิตอย่างอ่อนโยน ชลธารตกใจเล็กน้อยที่ณรากรนั่งลงตรงหน้าตนการกระทำของชายหนุ่มสร้างความสั่นไหวให้กับหัวใจดวงน้อยของเธอ สายตาเว้าวอนของเขาทำให้ชลธารปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาให้หมดไปจากขอบตาบวมเป่งเธออยากมองเห็นหน้าเขาให้ชัดกว่านี้


           “ฉันหึง ฉันหวงไม่อยากให้ชลอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นนอกจากฉันคนเดียว”

         

           เมื่อเห็นหญิงสาวยังเงียบณรากรจึงรีบอธิบายถึงเรื่องเมื่อคืนอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ไล่เขาออกจากห้อง อาการสะอื้นยังมีให้เห็นเป็นระยะๆแต่ก็ยังดีที่เธอหยุดร้องไห้แล้ว ชลธารมองสบสายตากับณรากรเธอเห็นความรู้สึกผิดในดวงตาเขาแต่ก็ยังกำลังสับสนและกลัว ไม่มั่นใจว่าตัวเธอสำคัญกับเขาจริงหรือเปล่า ณรากรขอโทษเรื่องเมื่อคืนแต่กลับไม่พูดถึงเรื่องข่าวนั่นจึงทำให้ชลธารเกิดความคลางแคลงสับสนในตัวณรากรอย่างมาก สายตาของชลธารที่มองมายังเขาทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ วันนี้เขาจะไขข้อข้องใจให้กับชลธารทุกเรื่อง     


                    “เห็นข่าวแล้วใช่ไหม” ชลธารหลุบสายตาลงต่ำลงไม่ยอมมองหน้าเขาเหมือนเดิม 


                    “ชล”  น้ำเสียงอ่อนโยนก็จริงแต่เหมือนคาดคั้นเอาคำตอบทำให้ชลธารต้องพยักหน้าตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้เธอคาดหวังให้ณรากรพูดเรื่องนี้ แต่พอเขาจะพูดจริงๆกลับเป็นเธอเองที่ไม่กล้ารับฟังขอบตาบวมเริ่มร้อนผ่าวอีกครั้งจนไม่กล้าเงยหน้ามองชายหนุ่ม ณรากรมองการไหล่บางเหมือนสั่นน้อยๆเขาจึงขยับตัวลุกขึ้นบนโซฟาเคียงข้างชลธาร หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบเตรียมยกเท้าทั้งสองข้างลงพื้นแต่ณรากรไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้นชายหนุ่มช้อนลำแขนแข็งแรงข้างหนึ่งไปใต้ขาพับของชลธาร แขนอีกข้างสอดไปด้านหลังและจัดการอุ้มร่างเล็กขึ้นนั่งบนตัก ชลธารตกใจกับการกระทำอันรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทันของณรากรและเกือบร้องอุทานออกมาเสียงดัง     


               “อุ้ย! ปล่อยค่ะ”    ชลธารพยายามดิ้นลงแต่ณรากรยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น    


               “อยู่นิ่งๆและก็ตั้งใจฟังสิ่งที่ฉันจะพูดดีกว่า”    


               “จะพูดก็พูดสิคะทำไมต้องให้นั่งแบบนี้ด้วย”     


               แก้มป่องๆตาบวมๆของคนในอ้อมแขนทำให้ณรากรอดใจไม่ไหวต้องขโมยจูบแก้มนวลแรงๆหนึ่งที คนโดนจูบถึงกับตาโตยกมือบางขึ้นปกป้องแก้มนวลเอาไว้ไม่ยอมให้ณรากรได้ฉวยโอกาสอีก ความผิดยังมีอยู่แท้ๆยังจะมาฉวยโอกาสกับเราอีก หึ          เห็นใบหน้างอนๆของคนบนตักณรากรก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อยมันดีกว่าที่เธอไม่ยอมพูดกับเขาซะอีก    


               “คนมันคิดถึงนี่นา ขอกอดนานๆหน่อยนะครับ”        


               ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ไม่รู้เขินหรือโกรธกันแน่ ชลธารเบี่ยงหน้าไปอีกทางหัวใจเต้นแรงจนห้ามไม่อยู่


          “เรื่องข่าวที่ออกมามันไม่ใช่เรื่องจริง ฉันกับแอนนาเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น เมื่อวานเราเจอกันโดยบังเอิญแอนนาเลยขอให้ฉันพาไปเที่ยวเพราะอีกหน่อยเขาก็จะกลับต่างประเทศแล้วฉันเห็นว่ามันก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลยช่วยพาไปเท่านั้นเอง ไม่คิดว่าจะมีใครแอบถ่ายรูปมาลงข่าวแบบนี้”


          เมื่อเห็นว่าหญิงสาวบนตักเงียบไปณรากรเลยคิดว่าถึงเวลาที่จะคุยรื่องข่าวให้เธอเข้าใจ


          “ส่วนอีกรูปที่เห็นว่าเขานั่งตักฉันนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ และก็บังเอิญอีกนั่นแหละวันที่ฉันบอกว่ามีนัดไปดื่มกับเพื่อนน่ะแอนนาเขาไปที่นั่นเหมือนกัน ฉันยืนยันเลยว่าไม่ได้มีการนัดหมายหรือแอบคบกันแอบพากันไปเที่ยวหวานชื่นอย่างที่ข่าวลงแน่นอนทั้งคืนนั้นและเมื่อวาน เชื่อใจฉันคนดี เราตกลงคบกันแล้วฉันไม่มีวันทำอะไรลับหลังชลแน่”


          เมื่อณรากรเริ่มพูดถึงเรื่องข่าวชลธารจึงหันหน้ามามองเขาอย่างสนใจเธอตั้งใจฟังทุกคำพูดและกลั้นใจมองสบตาเขา ณรากรเองก็ไม่หลบสายตาเธอแต่อย่างใดเขาพูดเรื่องจริงและอยากให้เธอเชื่อใจเขาไว้ใจเขา คำพูดของแอนนาที่ดังอยู่ในหูเธอตลอดสองวันมานี้ถูกกลบด้วยคำพูดและแววตามั่นคงของณรากรจนหมดสิ้น ณรากรยืดตัวขึ้นเล็กน้อยชายหนุ่มกดริมฝีปากจุมพิตหน้าผากมนแล้วกดศีรษะเธอลงที่อกแกร่ง แค่ร่างเล็กในอ้อมแขนโอนอ่อนยอมเอนตัวซบอก ชายหนุ่มก็ค่อยๆผ่อนลมหายใจออกเบาๆอย่างโล่งอกพร้อมจะกระชับวงแขนแน่นขึ้นเมื่อแขนเรียวโอบรอบเอวเขา ณรากรยิ้มอย่างดีใจเขากดจูบกลุ่มผมหอมกรุ่นซ้ำๆจนพอใจถึงแม้ว่าชลธารจะยังไม่พูดอะไรออกมาหลังจากที่เขาอธิบายทุกอย่างแล้ว แต่การกระทำของเธอก็ทำให้เขารู้แล้วว่าเธอเชื่อในสิ่งที่เขาพูด


          “หายโกรธแล้วใช่ไหม”     


               “ขอโทษนะคะ ขอโทษ”


          ชลธารเกิดความรู้สึกผิดเมื่อฟังสิ่งที่ณรากรพูดมาเธอไม่ควรตัดสินณรากรเพียงเพราะคำพูดของคนอื่นที่เธอไม่รู้จักดี ไหนจะข่าวพวกนั้นอีก ณรากรคลายอ้อมแขนแล้วดันตัวชลธารออกเพื่อมองหน้าหญิงสาวดวงตากลมโตเริ่มแดงเหมือนคนจะร้องไห้ ชายหนุ่มส่ายหน้าในสิ่งที่เธอพูดอย่างไม่เห็นด้วยชลธารไม่ผิดเลยสักนิด เขาไม่ชอบเห็นแววตาแบบนี้เพราะมันทำให้เขาปวดใจไปด้วยมือหนายกขึ้นลูบแก้มนวลอย่างอ่อนโยน


           “ไม่เอาอย่าร้องทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว”


               ชลธารพยักหน้ายิ้มรับคำพูดของณรากรชายหนุ่มมองรอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอแล้วรู้สึกกระหาย ไปต่างจังหวัดหลายวันเขาแทบจะทนคิดถึงเธอไม่ไหวพอกลับมาแทนที่จะได้กอดได้จูบให้หายคิดถึงกลับทำตัวงี่เง่าเบาปัญญาหาเรื่องทะเลาะเพราะความหึงหวงเกินเหตุ และมันก็เกินจะอดทนไหวฝ่ามือหนาเลื่อนลงช้อนใบหน้างามขึ้นพร้อมกับกดริมฝีปากหนาประกบริมฝีปากจิ้มลิ้มทันทีชลธารตกใจในตอนแรกก่อนจะยอมปิดเปลือกตาลงอย่างจำนนเพราะเธอเองก็คิดถึงสัมผัสของณรากรเช่นเดียวกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

83 ความคิดเห็น

  1. #42 Papa24579 (@Papa24579) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 14:34
    จะว่าไป. แค่คำพูดอ่ะ. พูดอะไรก้อเชื่อง่ายๆเหรอ. จริวๆแล้วต้องถามว่า ทำมัยไม่บอกแต่แรก มารู้ทีหลังก้อเหมือนแก้ตัว
    #42
    0
  2. #41 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 07:40
    แกร๊.........ไรง่ะ
    #41
    0