กลรักเจ้าหัวใจ

ตอนที่ 42 : บทที่14 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    31 ส.ค. 61

          


          “นอนหรือยัง”        


                  “ยังค่ะ”        


                 “นี่ดึกแล้วนะ ทำไมยังไม่นอนอีกหรือว่าคิดถึงฉันจนนอนไม่หลับ”  


               เมื่อตอนหัวค่ำณรากรโทรมารอบหนึ่งแล้วชายหนุ่มรู้สึกว่าวันนี้ชลธารแปลกๆไปน้ำเสียงไม่ค่อยร่าเริงเหมือนทุกวัน ถามคำตอบคำมันดูไม่ปกติพอถามเธอก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร เมื่อไม่สบายใจณรากรจึงลองส่งข้อความมาตอนดึกเขาเห็นเธอเปิดอ่านจึงตัดสินใจโทรหา


               “ค่ะ คิดถึง คุณกรไม่ได้อยู่ที่ห้องพักเหรอคะ เสียงดังจัง” 


                  ชลธารตอบตามความรู้สึกเธอคิดถึงเขา คิดถึงเรื่องของเธอกับเขาจนนอนไม่หลับจริงๆ แต่เสียงอึกทึกที่แทรกเข้ามาในสายทำให้หญิงสาวสงสัยว่าเขาอยู่ที่ไหน     


               “อ้อ พอดีเจอเพื่อนที่นี่ เลยแวะดื่มนิดหน่อย แต่เดี๋ยวก็กลับไปนอนแล้วล่ะ เราก็นอนได้แล้วนะเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันโทรหาใหม่”  


               ณรากรหัวใจพองโตกับคำว่าคิดถึงของคนตัวเล็กในสาย อยากคุยนานกว่านี้แต่ก็ไม่อยากให้เธอนอนดึกนัก   


               “กรคะ ขึ้นห้องเถอะค่ะ ดึกแล้ว” 


               เสียงผู้หญิงนี่ ใครกันชลธารขมวดคิ้ว จากนั้นหัวใจดวงน้อยก็กระตุกอย่างรุนแรงกับบทสนทนาที่ได้ยิน มือบางเย็นเฉียบจนโทรศัพท์แทบล่วงหล่น ถ้าไม่ได้ยินเสียงชายหนุ่มเรียกไว้      


         “เดี๋ยวผมตามไปครับ ชล ชลยังอยู่หรือเปล่า”      ประโยคแรกคงไม่ได้คุยกับเธอมันแผ่วเบาเหมือนเขาดึงโทรศัพท์ออกจากหูแต่ชลธารก็ยังพอได้ยิน   


          “เอ่อ ฟังอยู่ค่ะ” ชลธารอยากถามเหลือเกินว่าเขาอยู่กับใครแต่เธอก็ไม่กล้าพอ ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ        


               “นอนได้แล้วนะ ฝันดีครับ”         


               “ค่ะ”   หลังจากวางสายจากชลธารแล้วณรากรจึงเดินไปหาหญิงสาวอีกคนที่ยืนรอเขาอยู่หน้าลิฟต์ เธอส่งยิ้มมาให้ 


               “ทำไมไม่ขึ้นไปก่อนล่ะครับ”     


               “ขึ้นไปพร้อมกันจะเป็นไรล่ะคะ ไม่เสียเวลาเท่าไหร่หรอก”   


               “โอเค เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่ห้องก็แล้วกัน”


        เมื่อได้ยินเช่นนั้นสาวสวยหุ่นนางแบบจึงยิ้มกว้างทันที่ ณรากรมาดูงานที่จังหวัดหนึ่งของภาคตะวันออก เขาบังเอิญเจอแอนนาที่กำลังเช็คอินเข้าพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด ตอนนั้นดูเหมือนเธอจะกำลังมีปัญหา ณรากรจึงเข้าไปช่วยเหลือและชวนเธอมาพักที่โรงแรมเดียวกับเขา แอนนาบอกว่าเธอทำงานเสร็จแล้วเลยถือโอกาสมาเที่ยวต่างจังหวัด แต่เพราะไม่มีเพื่อนเธอจึงเลือกเที่ยวจังหวัดใกล้ๆแทน แต่โชคดีเหลือเกินที่เจอกับเขา


          แอนนาขอให้ณรากรพาเธอเที่ยวหลังงานเสร็จ ตอนแรกชายหนุ่มดูลำบากใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนสาวหม่นลง เขาจึงรับปากจะพาเธอเที่ยวหนึ่งวัน เพราะจริงๆแล้วณรากรมีกำหนดกลับในวันพรุ่งนี้แต่เขาคงต้องเลื่อนออกไปก่อน หวังว่าคนอยู่ทางบ้านจะไม่โกรธที่เขากลับช้า ณรากรไม่ได้บอกชลธารว่าเพื่อนที่เขาเจอที่นี่คือแอนนาเขาไม่อยากให้เธอไม่สบายใจเอาไว้กลับไปก่อน แล้วค่อยเล่าทีหลังคงไม่เป็นไร ชายหนุ่มเชื่อว่าชลธารต้องเข้าใจเขา


          “ฝันดีนะครับ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน” 


                “เอ่อ กรไม่เข้ามาดื่มอะไรก่อนเหรอคะ”         


               “ไม่ดีกว่าครับ ง่วงแล้วเหมือนกัน”


          พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกจากหน้าห้องของแอนนาทันทีโดยที่เธอไม่สามารถคัดค้านอะไรได้เลย แอนนาได้แต่เจ็บใจตัวเองที่อุตส่าห์มีโอกาสแต่กลับปล่อยให้ณรากรรอดไปได้ เธอปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยพรุ่งนี้เขาก็ต้องอยู่กับเธอทั้งวัน และถ้าไม่สำเร็จเธอก็ยังมีแผนสอง เมื่อคิดได้ดังนั้นแอนนาจึงเปิดประตูเข้าห้องไป



          ชลธารนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่สามารถลืมเสียงปริศนาที่ดังแทรกเข้ามาในสายตอนที่กำลังคุยกับณรากรได้ แค่เรื่องแอบคบกันเธอก็กลุ้มจะตายอยู่แล้ว ยังมีเสียงตามสายมาให้คิดมากอีก เฮ้อ จะเอายังไงกับชีวิตดี ชลธารถอนหายใจเฮือกใหญ่สงสัยคงต้องปรึกษาสองคนนั่น อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดส่วนเรื่องผู้หญิงคนนั้นเมื่อณรากรกลับเธอคงได้คำตอบเอง พรุ่งนี้เขาก็กลับมาแล้วนี่นา จากนั้นหญิงสาวก็พยายามข่มตาให้หลับอีกครั้ง พรุ่งนี้เธอจะไปหาเพื่อนแต่เช้าและต้องกลับบ้านก่อนที่ณรากรจะกลับมา



          “แล้วจะเอายังต่อไปดีล่ะชล”      ชลธารนำเรื่องที่กำลังกังวลมาปรึกษาเพื่อน อย่างน้อยต่อให้ช่วยอะไรไม่ได้ เพื่อนก็เป็นผู้รับฟังที่ดี       

                    “ยังไม่รู้เหมือนกัน”     ชลธารถอนหายใจเหนื่อยๆวีรภาพกับสายไหมที่นั่งข้างๆก็เลยมีอาการเดียวกันไปด้วย 
          
          ติ๊ด    

          เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์เครื่องเล็กของชลธารทำให้หญิงสาวหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน ข้อความถูกส่งมาจากณรากรไม่ใช่ข้อความหวานๆอย่างที่เคยส่งมา แต่เป็นข้อความที่ทำให้หัวใจดวงน้อยห่อเหี่ยวมากกว่าเดิม   เลื่อนวันกลับเป็นพรุ่งนี้นะครับ มีธุระต่อนิดหน่อย       

               “มีอะไรเหรอ”        วีรภาพถามขึ้นหลังจากสังเกตสีหน้าเพื่อนแย่ลงเมื่ออ่านข้อความในโทรศัพท์       

               “คุณกรเลื่อนวันกลับน่ะ”  

               คำตอบของชลธารทำให้สายไหมกับวีรภาพมองหน้ากันอย่างหนักใจ ชลธารมีลางสังหรณ์ไม่ดีนักหรือบางทีอาจจะเป็นเพราะเธอคิดมากก็ได้ วันทั้งวันชลธารรอโทรศัพท์จากณรากร แต่จนกระทั่งบ่ายเขาก็ไม่โทรมาหรืองานที่โน้นจะมีปัญหา ตอนนี้ชลธารยังไม่กลับบ้านเธอยังอยู่ที่ห้องเพื่อน เดินไปเดินมาที่ระเบียงห้อง มือบางกำโทรศัพท์แน่นหญิงสาวกำลังตัดสินใจว่าจะโทรหาเขาดีไหม อาการของเธออยู่ในสายตาเพื่อนๆที่เฝ้ามองอย่างเป็นห่วง    

               “แกว่าคุณกรเขามีผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่าวีวี่”    

               “จากที่เคยฟังชลเล่าให้ฟังเขาไม่น่าจะเจ้าชู้นะแก”  

               “นั่นสิ ถ้าเป็นพี่แกก็ว่าไปอย่าง”     

               “อ้าว ทำไมหวยมาออกที่พี่ฉันล่ะเนี่ย”

          วีรภาพหันขวับมามองสายไหมอย่างสงสัย พูดเรื่องณรากรอยู่ดีๆทำไมดึงพี่ชายเขามาเกี่ยวด้วย        

               “ก็มันจริงนี่”      พูดเสร็จก็สะบัดหน้าหมุนตัวเดินเข้าไปในครัวซะงั้น วีรภาพหน้าเหวอก่อนจะเบะปากอมยิ้มเมื่อนึกถึงเมื่อหลายวันก่อนที่ภาคินพูดกับเขา    

               “เฮอะ ที่สะบัดสะบิ้งเนี่ยไม่ใช่เพราะหึงพี่ฉันหรอกนะยะ ทำเป็นเกลียดคนเจ้าชู้ ระวังเถอะจะได้เป็นผัว”   

               วีรภาพบ่นพึมพำอยู่คนเดียว แต่ในใจก็ยังนึกสงสัยอยู่ว่าพี่ชายตนเดินเกมไปถึงไหนแล้ว วีรภาพเชื่อว่าภาคินไม่ได้เจ้าชู้พี่ชายเขาแค่กำลังมองหาคนที่ใช่อยู่เท่านั้นเอง และถ้าเขาเจอเมื่อไหร่วีรภาพมั่นใจว่าพี่ชายก็พร้อมจะหยุดอยู่ที่เธอคนนั้น ก็ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นคนใกล้ๆตัวเขานี่แหละ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาจะดีใจมากเชียวล่ะ เมื่อมองไปดูเพื่อนอีกคนที่ยังเดินไปเดินมาไม่หยุด เขาก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆอย่างช่วยอะไรไม่ได้         

          “นั่นก็อีกคนอุปสรรคจะเยอะไปไหนก็ไม่รู้ เห็นแล้วปวดหัว”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

83 ความคิดเห็น