เสน่หาซาตานร้อยเล่ห์ [ฉบับรีไรต์ 2015]

ตอนที่ 6 : เสือ สิงห์ กระทิง และจระเข้! (ฉบับปรับปรุง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    2 ส.ค. 58

“เราไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสาย”

พิมตะวันชักชวนเมื่อเธอและอนาวินอยู่ในชุดพร้อมร่วมงานแต่งงานแล้ว หญิงสาวอยู่ในชุดผ้าพลิ้วสีเนื้อนวลเข้ากับผิวขาวผ่อง ผมยาวปล่อยสยายจากก่อนหน้านี้ที่รวบเป็นรวงไว้ด้านหลัง ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีอ่อนหวาน ทุกอย่างที่รวมเป็นเธอดูสวยซะจนไม่อาจถอนสายตา

อนาวินพยักหน้าหงึกหงักพลางยิ้มภูมิใจ ที่วันนี้เขาจะได้ควงเธออย่างที่ฝันไว้สักครั้งในชีวิต

ทั้งคู่มาถึงโรงแรมที่จัดงานโดยรถออดี้รุ่นใหม่ของอนาวิน พิมตะวันยกมือขึ้นเกาะแขนเขาที่ยกรอแล้วพากันเดินเข้างาน แวะทักทายคู่บ่าวสาวอยู่ครู่หนึ่งพอที่จะรู้จักกันถ้วนหน้า แล้วมาธาวีก็เชื้อเชิญให้เข้าไปในงาน

พิมตะวันกระชับวงแขนอนาวินให้แน่นขึ้นเพราะความตื่นเต้นในงานจัดเลี้ยงใหญ่โต ฝ่ายอนาวินหันมายิ้มให้ ก่อนจะชักชวนกันหามุมที่นั่ง

“ผู้หญิงคนนั้นสวยดีนะ สงสัยคงต้องเข้าไปทำความรู้จักซะหน่อยแล้ว” พัตติยะวางแก้วในมืออย่างว่องไว ตาเหม่อลอยมองหญิงสาวในชุดผ้าพลิ้วสีเนื้อเนียนแนบร่างบางที่กำลังเดินเข้ามา

คีตภัทรส่ายหัวกับโรคเจ้าชู้ของเพื่อน ก่อนจะหันไปมองตามอย่างอดไม่ได้

หญิงสาวที่พัตติยะว่า เดินควงมากับหนุ่มหล่อมาดเข้ม เขาออกความเห็นในใจว่าทั้งคู่ดูเหมาะสมกันดีจนกระทั่งได้เพ่งพิจารณาใบหน้าหวานนั้นในระยะที่ใกล้เข้ามา

นั่นมันยัยตุ๊กตาของเขานี่นา!’

“หึ” ชายหนุ่มพ่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ พยายามหันกลับมา และไม่มองตามพัตติยะที่กำลังเดินไปหาเธอ แต่ก็พบว่าทำได้ยาก จึงได้แต่แอบชำเลืองอยู่เป็นพักๆ

“สวัสดีครับคุณคนสวยกับคุณผู้ชาย มางานแต่งเคนนี่หรือมาดูลาดเลางานแต่งกันครับนี่” พัตติยะไม่สนว่าจะเสียมารยาท เขาเข้าทักทายหญิงชายผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงติดตลก หากแต่ทั้งคู่ไม่มีท่าทีว่าจะตลกด้วยสักนิด

“เอ่อ เรามางานแต่งวีวี่ค่ะ ฉันเป็นเพื่อนวีวี่ ส่วนคนนี้เป็นเพื่อนฉันค่ะ” พิมตะวันรีบพูดเชิงแก้ตัวว่าทั้งคู่ไม่ใช่คู่รักกันอย่างที่เขาเข้าใจ พัตติยะถึงกับยิ้มกริ่มเมื่อคำพูดล่อลวงของเขาใช้ได้ผลดี

เธอไม่ได้มากับแฟนสินะ อย่างนี้ก็มีลุ้น

“ผมขอแนะนำตัวครับ ผมพัตติยะ เป็นเพื่อนกับเคนนี่ ดีใจที่วันนี้ได้เจอคนสวย อ้อ...แล้วก็คนหล่ออย่างคุณทั้งสอง ไม่น่าเชื่อว่าวีวี่จะมีเพื่อนสวยอย่างคุณ ผมไม่ยักจะเคยเห็นสักครั้ง” วาจาพ่อเสือล่อเหยื่อเริ่มทำงาน ตาเจ้าชู้กรุ้มกริ่มส่งความหวานให้หญิงสาว อนาวินเลิกคิ้วน้อยๆ เพราะจับกระแสเพลย์บอยได้

ด้านพัตติยะยังคงยิ้มให้หญิงสาวที่มองมาที่เขาตาไม่กะพริบ

“คุณชื่อพัตติยะจริงๆ เหรอคะ” เธอละล่ำละลักถาม ใจไพล่นึกไปถึงพี่พัตติยะของเธอ หากเป็นเขาจริงๆ เธอจะต้องคุยกับเขาให้ได้

“ครับ แล้วคุณชื่ออะไรครับ เราจะได้ทำความรู้จักกันไว้ เผื่อวันข้างหน้าจะได้สนิทกัน”

“ผมชื่ออนาวิน ส่วนเพื่อนสนิทผมชื่อพิมตะวัน ถ้าคุณไม่มีอะไร เราขอตัวก่อนนะครับ” ชายหนุ่มตัดบทเพราะไม่อยากเห็นพัตติยะเกี้ยวพาราสีเพื่อนของเขาอีก กลัวว่าเพื่อนสาวจะหลงคารมเอาง่ายๆ อนาวินพาร่างบางเดินหนีไปอีกทางหนึ่ง แต่พิมตะวันขืนตัวไว้

“วินไปหาที่นั่งก่อนเถอะจ้ะ พิมมีเรื่องจะคุยกับพี่...เอ่อ คุณพัตติยะสักหน่อย”

คนฟังขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่ด้วยสายตาอ้อนวอนของเธอก็ทำให้เขาจำยอมออกไปหาที่นั่งไม่ไกลมากนัก เพื่อจะได้จับตามองทั้งคู่อย่างถนัดถนี่

ไม่ไกลมากนัก คีตภัทรก็จ้องมองพัตติยะและพิมตะวันไม่คลาดสายตาเช่นกัน เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่ควงมาด้วยนั้นถอยห่างจากทั้งคู่แล้วก็ยิ่งรุ่มร้อนใจ เพื่อนตัวดีของเขาจะหลอกอะไรเธออีกนะ ใจสั่งให้เขาเดินไปขัดขวางบทสนทนา แต่สมองสั่งห้ามไว้เพราะต้องการเห็นปฏิกิริยาของเธอเมื่อพูดคุยกับเพื่อนจอมเจ้าชู้ประตูดินของเขา

พัตติยะยิ้มกริ่ม สาวน้อยหน้าหวานนี้คงจะหลงเสน่ห์คารมของเขาเข้าแล้วล่ะสิ ถึงได้ติดใจอยากคุยด้วย

“เราออกไปคุยกันข้างนอกไหมครับ น้องพิมตะวันใช่ไหมครับ จะให้เรียกว่าพิมหรือตะวันดี เพราะทั้งคู่จนเลือกไม่ถูกเลยนะเนี่ย” หนุ่มเพลย์บอยหยอกเย้าหญิงสาวพร้อมยิ้มบริหารเสน่ห์ ทว่าคนฟังใจเต้น

หรือว่าเขาจะเป็นพี่พัตติยะตัวจริง จะรู้รึเปล่าว่าเราคือน้องตะวันหญิงสาวคิดเตลิดไปไกลเมื่อเขาถามถึงชื่อเล่นของเธอ

“แล้วแต่จะเรียกค่ะ” เธอตอบเสียงอ่อน หันไปมองเพื่อนที่นั่งอยู่เป็นนัยบอกว่าจะออกไปคุยข้างนอก พลางดูนาฬิกาว่ายังเร็วอยู่กว่าพิธีของเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะเริ่ม เธอกวาดตามองหาเจ้าสาวเพื่อขออนุญาต แต่สายตาสะดุดเข้ากับนายคีตภัทรที่จ้องมองเธออยู่ พิมตะวันตกใจอยู่ชั่วครู่แล้วจึงตอบตกลงพัตติยะไปอย่างไม่ลังเล

ทั้งอนาวินและคีตภัทรลุกพรวดเมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะออกจากห้อง ฝ่ายหลังอาการหนักเดินดุ่มๆ จะเข้าไปขวางจนไม่ทันระวัง จึงชนกับบริกรเข้าเต็มๆ บรั่นดีและมาตินี่หลากสีหกรดเสื้อสูทสีน้ำตาลของเขา คีตภัทรขอโทษขอโพยบริกรหนุ่ม เงยหน้ามาอีกทีทั้งคู่ก็พ้นสายตาเขาไปเสียแล้ว

“เป็นอะไรรึเปล่า ไอ้คีย์” เจ้าบ่าวเมื่อเห็นเหตุการณ์ก็เดินเข้ามาทัก เมื่อเห็นว่าเสื้อของเพื่อนเปียกก็เสนอให้ไปเปลี่ยนเอาเสื้อใหม่ที่ห้องเขา

“ไม่เป็นไร แกเห็นไอ้พัตบ้างรึเปล่า มันออกไปไหนแล้วรู้ไหม” เขาย้อนถาม เจ้าบ่าวทำหน้างุนงงแล้วส่ายศีรษะตอบตามจริง

“ฉันก็เห็นมันอยู่กับแกตั้งแต่เข้างานมา แล้วตอนนี้มันหนีไปจีบสาวที่ไหนแล้วล่ะ”

“ฉันเห็นมันพาผู้หญิงคนหนึ่งออกไปข้างนอกแล้ว แม้แต่งานแต่งเพื่อนมันยังไม่เว้นเลย” คีตภัทรเดือดดาล พูดจบก็ออกตามหาเพื่อนตัวดีที่ด้านนอกทันที แต่ด้วยจำนวนคนที่มากขึ้นทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ถนัดถนี่

พัตติยะเลือกส่วนที่นั่งรับรองด้านนอกห้องจัดเลี้ยง ลับตาผู้คนเล็กน้อย เผื่อถ้าตกอยู่ในห้วงอารมณ์หวามขึ้นมาจะได้ทำอะไรๆ โดยที่ไม่มีใครเห็น และด้วยเพราะสนใจในตัวชายหนุ่มมากกว่าเรื่องสถานที่ พิมตะวันจึงไม่ทันระวังเรื่องความปลอดภัยใดๆ หญิงสาวนั่งลงที่โซฟานิ่มตัวกว้าง เขาไม่รอช้านั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกัน

“น้อง...เอ่อ พี่ขอเรียกว่าน้องพิมแล้วกันนะครับ น้องพิมมีเรื่องอะไรจะคุยกับพี่เหรอครับ” เขาถามด้วยท่าทีสุภาพอ่อนหวาน หญิงสาวสีหน้าสลดนิดหน่อยเมื่อเขาไม่เรียกชื่อตะวันอย่างที่คาดหวังไว้

“เอ่อ พิมอยากถามพี่...เอ๊ย คุณพัตติยะว่า” คำถามมันติดอยู่ที่ปลายลิ้น เธอไม่กล้าจะถามออกไปสักทีว่าตอนเด็กๆ รู้จักผู้หญิงที่ชื่อตะวันบ้างหรือเปล่า พัตติยะเห็นท่าทีอึกอักของเธอก็คิดไปว่าเธอคงกำลังเขินอายเขาอยู่

“เรียกพี่พัตก็ได้ครับ ดูสนิทกันดี แล้วก็ถามได้ทุกคำถามเลยครับ ถ้าไม่ใช่เรื่องเรียนพี่คงจะตอบให้น้องพิมได้” เขาเอ่ยอ้อล้อ ทำเอาคนฟังยิ้มออกเมื่อเขายังมีอารมณ์ขันผ่อนคลายให้เธอไม่ตึงเครียด

“พิมจะถามพี่พัตว่า พี่พัตอายุเท่าไรแล้วคะ ขอโทษที่ต้องเสียมารยาท แต่พิมแค่อยากรู้ค่ะ”

“เอ๊ อยากรู้อายุพี่ทำไมเนี่ย จะหาว่าแก่รึเปล่า” เขาหยอกล้ออย่างอารมณ์ดี

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ ค่ะ ขอโทษด้วยที่ถามอะไรไม่เข้าท่า พี่พัตจะไม่ตอบก็ได้นะคะ พิมไม่ถามแล้วก็ได้” เธอบอกอย่างเกรงใจ แน่ล่ะว่าใครเขาจะมาบอกอายุกันง่ายๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนที่เพิ่งเจอกันไม่กี่นาที

ท่าทางจะเพี้ยนแล้วเรา!’

“บอกได้ครับ อายุพี่ไม่ได้เป็นความลับสักหน่อย พี่อายุยี่สิบห้า แต่ยังไม่แต่งงานนะครับ” เขาแถมคำตอบสุดท้ายพ่วงไปด้วย เผื่อว่าเธอจะลำบากใจที่จะถามอีก หญิงสาวยิ้มบางๆ ให้ ใจคิดไปถึงอายุจริงๆ ของพี่พัตของเธอ

เขาแก่กว่าเธอห้าปี ตอนนี้เธอกำลังจะยี่สิบ ส่วนเขาก็คงจะกำลังยี่สิบห้า ยิ่งคิดยิ่งเข้าข้างตัวเองว่าคนตรงหน้านี่แหละคือพี่พัตของเธอ

“แล้วพี่พัต ชอบว่ายน้ำไหมคะ” เธอตั้งคำถามอีก พี่พัตตอนเด็กบอกว่าเขาเป็นนักว่ายน้ำโรงเรียน ถ้าเขาตอบใช่อีก เธอคงยิ้มแป้นแน่ๆ

“ชอบสิ พี่เป็นนักว่ายน้ำโรงเรียนเลยนะ ถ้าน้องพิมไม่เชื่อพี่จะโชว์ไหล่กว้างให้ดูเดี๋ยวนี้แหละ” เขาพูดพลางทำท่าจะถอดเสื้อสูทผ้าเนื้อดีสีเทาออก พิมตะวันหัวเราะแต่ห้ามเขาไว้ได้ทัน

พัตติยะอมยิ้มในท่าทีน่ารักของหญิงสาว แท้จริงแล้วเขาไม่ได้เป็นนักว่ายน้ำของโรงเรียนอย่างคีตภัทรเพื่อนของเขา แต่ขอให้ได้โม้หน่อย เธอก็คงจะไม่รู้ความจริงหรอก

สรุปว่าถูกสองข้อแล้วสินะหญิงสาวนิ่งคิด คำถามต่อไปจะว่าไงดีน้า

“ยิงคำถามพี่แบบนี้ จะเก็บข้อมูลไปทำรายงานเหรอครับ” เขาหยอกล้อพลางขยับร่างหนาเข้ามาใกล้ร่างบาง คิดไปว่าเธออยากคุยกับเขาเพราะอยากสานสัมพันธ์เหมือนผู้หญิงคนอื่น

พิมตะวันขยับตัวหนี นึกขึ้นได้ว่าการอยู่สองต่อสองกับคนที่แทบจะไม่รู้จักทำให้เธอระวังตัวขึ้นมาบ้าง จนกว่าจะแน่ใจว่าเขาคือพี่พัตติยะของเธอจริงๆ ตอนนั้นเธอคงจะไม่ระแวงเขาอีก ด้านพัตติยะไม่ลดละขยับเข้าไปอีกจนหญิงสาวรู้สึกถึงรังสีความร้อนจากตัวเขาเข้าใกล้เรื่อยๆ

“ไอ้พัต เคนนี่ตามหา บอกว่าอยากเจอแกตอนนี้ มีคนอยากแนะนำให้รู้จัก” คีตภัทรมาทันเวลาเชือดเหยื่อของพัตติยะพอดี พัตติยะขยับออกห่างร่างบางอย่างขัดใจ ทำไมไอ้เพื่อนตัวดีต้องมาขัดเอาตอนนี้ด้วยนะ

หญิงสาวถอนหายใจโล่งอก รู้สึกดีใจเป็นครั้งแรกที่เห็นหน้าคีตภัทร ทว่าสายตาดุดันเหมือนพี่ชายตำหนิน้องสาวทำให้เธอร้อนวูบวาบ คีตภัทรเดินตามเพื่อนไปทางห้องจัดเลี้ยง ส่วนพิมตะวันเดินเข้าห้องน้ำไปปลดปล่อยความตื้อในสมองออกมาให้หมด

บางทีเขาอาจจะไม่ใช่พี่พัตของเธอก็ได้หญิงสาวพึมพำในใจ เมื่อรู้สึกไม่คุ้นเคยกับพัตติยะคนนี้มาก่อนเลย

จากนั้นไม่นาน คีตภัทรกลับมาหาเธอที่เดิมอีกครั้ง แต่ไม่พบหญิงสาวจนต้องออกเดินตามหา ด้วยความเป็นห่วงที่ตนเองก็ไม่รู้ตัว

“อุตส่าห์ตามหาตัวจนเจอ จะโดนไอ้พัตขย้ำอยู่แล้วยังจะหนีไปให้ใครขย้ำอีกล่ะ” เขาสบถเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องน้ำหญิง

อยู่ในนี้แน่ๆคิดแล้วเขาก็โผล่พรวดเข้าไปอย่างไม่ลังเล

เสียงกรีดร้องตกใจของผู้หญิงหนึ่งในสองคนดังขึ้น แล้วคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จักก็รีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เขาอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ยืนจ้องมาด้วยสายตาว่างเปล่า

ชายหนุ่มกดล็อกประตู ขณะที่จ้องเธอไม่วางตา ไม่สนใจว่าจะมีใครอยู่ในห้องน้ำอีกบ้าง สนใจแค่ว่าผู้หญิงตรงหน้านี้ไม่หนีไปไหนก็พอ

“คุณ...โรคจิต! นี่มันห้องน้ำหญิงนะ เข้ามาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้” เธอละล่ำละลักบอก พยายามทำเสียงเข้มแข็งแต่เขาจับได้ว่าเธอเสียงสั่นกลัว

“มากับผู้ชายอีกคน แต่กลับมาพลอดรักกับผู้ชายอีกคน คิดจะเก็บไว้สร้างคอลเลกชั่นหรือไง หรือว่าจะคัดตัวไว้รอเป็นว่าที่เจ้าบ่าว ฮะ!” เขาย่างสามขุมเข้าหา หญิงสาวถอยกรูดจนสะโพกสวยติดชิดขอบอ่างล้างหน้า คีตภัทรรีบเอามือกั้นสองข้างของเธอไว้ไม่ให้วิ่งหนีไปไหนได้

“หยาบคาย ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ไม่เห็นจะเกี่ยวกับคุณตรงไหน” เธอสะบัดเสียงใส่อย่างไม่สบอารมณ์ เขาเป็นพ่อหรือพี่ชายของเธอหรือไงนะ ถึงตามมาดุมาด่าแบบนี้ ใบหน้าหล่อที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ทำเอาใจสาวเต้นผิดจังหวะเพราะความกลัวและโกรธปนกัน

เขาถอนหายใจแผ่วเบา นี่เธอไม่รู้เลยใช่ไหมว่าเขาเป็นห่วง พัตติยะก็คือเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ แล้วแม่สาวน้อยตุ๊กตาของเขายังเดินเข้าไปให้มันขย้ำอีก อย่างนี้มันน่านัก!

“เกี่ยวสิ เพราะไอ้พัตมันเป็นเพื่อนผม แล้วคุณกำลังจะโดนมันหลอก ไม่รู้ตัวสักนิดแล้วยังมาว่ากันอีก ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ เลย ถ้าคุณอยากจะปล่อยให้มันปล้ำทีหลังก็บอกผมตรงๆ จะได้ไม่ต้องเข้าไปขัดจังหวะให้เสียอารมณ์”

เพียะ!

ใบหน้าคมคร้ามสะบัดไปตามแรงมือของหญิงสาวที่ตอนนี้ดวงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ คีตภัทรหมดความอดทนกับสาวหัวรั้นตรงหน้าจึงกดริมฝีปากเข้าหาแก้มเนียนทันที

พิมตะวันสะบัดหน้าหนีความป่าเถื่อนเป็นพัลวัน มือน้อยพยายามผลักร่างหนาของเขาให้ออกห่าง แต่ดูเหมือนเขาจะยิ่งเบียดกายเข้ามาใกล้ ปากร้อนก็กดไล้เลื่อนวนไปประกบปากอิ่มของเธอ!

“อื้อ...” พิมตะวันพยายามเปล่งเสียงประท้วงเขาในลำคอ จุมพิตป่าเถื่อนไร้ความนุ่มนวลกำลังทำให้เธอขาดอากาศหายใจ เขาถอนฝีปากเล็กน้อยเหมือนจะรู้ ปล่อยให้เธอหายใจได้ห้าวินาที ตาคมจ้องเข้าไปในตาสวยที่หรี่ปรือ แล้วกดริมฝีปากอีกครั้งเข้าที่ตำแหน่งเดิม ไม่รู้ทำไมเขาถึงเลือกที่จะลงโทษเธอด้วยวิธีนี้ รู้แต่ว่ากลิ่นหอมคุ้นๆ ของร่างบางตรงหน้าเรียกให้เข้าหาอย่างเชิญชวน แล้วเขาก็ไม่อยากปฏิเสธมันซะด้วย

สองมือน้อยๆ ที่ผลักไสเขาเริ่มจะโอนอ่อนเมื่อเขาหยอกล้อเล่นลิ้นอย่างรัญจวนใจ สัมผัสผ่อนเบากว่าตอนแรกทำให้เธอเริ่มเคลิบเคลิ้มจนรั้งมือขึ้นมาซุกซนกับไรผมที่ท้ายทอยของเขาแทน ชายหนุ่มครางแผ่วเบาอย่างพอใจที่หญิงสาวเปลี่ยนท่าทีเป็นตอบรับเขาอย่างดี

พิมตะวันภาวนาให้ใครสักคนมาขัดจังหวะ ใครก็ได้ที่ทำให้เธอหลุดจากการหลอกล่อของเขาเสียที ใครก็ได้ที่จะห้ามไม่ไห้เขาทรมานให้เธอรุ่มร้อนเพราะความโกรธและอายไปทั้งตัว!

สะโพกเพรียวถูกยกให้วางบนแท่นอ่างล้างหน้าโดยมือหนา จุมพิตจากปากร้อนยังดำเนินต่อไป กายข้างล่างก็เริ่มรุกเร้าเข้าใกล้จุดอันตรายทุกที มือใหญ่อยู่ไม่สุขลูบไล้ทรวดทรงองค์เอวสาวน้อยตรงหน้าซะจนระทดระทวย

ใครก็ได้ หยุดเขาทีหญิงสาวเรียกร้องในใจ ตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะผลักเขาออก ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงมันหายไปไหนหมดนะ

สู้เขาสิ! อย่าไปยอมคนหยาบคายอย่างเขา เสียงหนึ่งในใจทักท้วงขึ้น หญิงสาวหลุดจากมนตร์สะกดมาได้แล้วนับหนึ่งถึงสาม

“โอ๊ย...” คีตภัทรร้องสุดเสียงเมื่อยัยตุ๊กตาตัวแสบกัดลิ้นเขาจังๆ แล้วแถมตีเข่าใส่เป้าเขาอีกหนึ่งที ร่างบางได้โอกาสตอนที่เขาเสียจังหวะ ผลักเขาเต็มแรงแล้วรีบวิ่งหนีออกจากห้องน้ำไปโดยเร็ว

“ยัยตัวแสบ เจ็บนะ” ชายหนุ่มสบถอย่างขัดเคืองแล้วรีบกะเผลกออกไปก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า

คีตภัทรเดินกะเผลกเข้าห้องน้ำชายแทนที่จะตรงไปที่งาน ขืนใครเห็นเขาในสภาพตัวงอเป็นกุ้งแบบนี้คงจะขำตาย

ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ เราได้เจอกันอีกแน่ๆ!’

พิมตะวันเดินเข้างานอีกครั้งด้วยใบหน้าแดงก่ำจนอนาวินอดทักไม่ได้

“เป็นอะไรไปพิม หน้าแดงแบบนี้ไม่สบายรึเปล่า” เขาถามด้วยสุ้มเสียงเป็นห่วง

หน้าแดงเพราะโกรธจนอยากจะฆ่าคนมากกว่าหญิงสาวพึมพำฮึดฮัดอยู่ในใจ แต่ต้องสงบสติตอบเพื่อนไปให้สบายใจ “ไม่เป็นไรหรอกวิน พิม...ร้อนน่ะ ข้างนอกแอร์มันเสีย ก็เลยหน้าแดงแบบนี้ล่ะ” เธอแก้ตัวแบบข้างๆ คูๆ แล้วหันไปสนใจกับกิจกรรมบนเวทีของคู่บ่าวสาวแทน ตาสวยก็เหลือบมองหานายโรคจิตที่ขโมยจูบเธออีกแล้ว แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

“สมน้ำหน้า! อยากรังแกฉันก่อนทำไม” เธอพึมพำกับตัวเองพลางเผลอแตะปากที่บวมหน่อยๆ อย่างลืมตัว

พี่พัตติยะก็หายไปด้วย ดีเหมือนกัน เธอจะได้ไม่ต้องตั้งรับเขาในเวลาที่อยู่ในสายตานายคีตภัทรแบบนี้

 

หลังเสร็จงานแต่ง พิมตะวันก็ล่ำลาเจ้าบ่าวเจ้าสาวเพราะเธอต้องแยกไปพักที่คอนโดของอนาวินเป็นคืนแรก ในขณะที่คู่บ่าวสาวกลับไปห้องหอที่บ้านของมาธาวี ตอนนี้เธอมีอนาวินประกบ หรือที่ถูกคือเธอประกบติดเขาแจเสียจนคนที่เอาแต่จ้องเธอไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าใกล้ ล่ำลากันเสร็จทั้งคู่ก็เดินออกไปยังลานจอดรถ เกือบจะถึงรถอยู่แล้วพิมตะวันควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าตนถึงได้รู้ว่ามันหายไป

เสียงอุทานของเธอทำให้อนาวินหันมามอง

“พิมว่าพิมลืมมือถือไว้ที่ไหนสักที่แน่ๆ ตอนนี้มันไม่อยู่ในกระเป๋าน่ะ” ย้อนไปตอนล่าสุดที่มีโทรศัพท์อยู่ในมือ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าคงวางมันไว้ที่ห้องน้ำ ก่อนจะวิ่งหนีปีศาจโรคจิตออกมาโดยไม่ทันหยิบมาด้วย ป่านนี้มันคงไม่อยู่ให้ตามหาแล้วมั้ง

“มันอยู่ที่ไหนล่ะ เดี๋ยวเราไปเอามาให้” เพื่อนที่แสนประเสริฐถามหญิงสาว

“คงอยู่ในห้องน้ำน่ะ” เธอบอกเสียงอ่อน นึกฉุนคนที่ทำให้เธอต้องวิ่งหนีออกจากห้องน้ำจนไม่ทันได้คว้าโทรศัพท์ตัวเองติดมือมา

“แล้วโทรศัพท์อย่างเดียวเหรอที่ลืมไว้ กระเป๋าสตางค์หรืออย่างอื่นลืมไว้ด้วยหรือเปล่า” เพื่อนชายผู้รอบคอบถาม หญิงสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ พิมตะวันเอากระเป๋าสตางค์มา แต่อยู่บนรถของอนาวิน ไม่อยากถือมันเข้างานเพราะไม่เข้าสีกับชุดของเธอ ดังนั้นนอกจากซองงานแต่งและของขวัญแล้ว เธอก็แค่พกเงินสดติดตัวนิดหน่อย กับโทรศัพท์ที่ถือติดมือไปด้วยทุกครั้ง

“เดี๋ยวเราเข้าไปดูให้ดีกว่า ถ้ายังไม่หายก็ถือว่าโชคดีไป”

“แต่...ห้องน้ำหญิงนะวิน” เจ้าของโทรศัพท์อดยิ้มขำไม่ได้ ของของเธอ เธอลืมไว้เองแท้ๆ อนาวินยังอาสาตามไปเอาให้ถึงในห้องน้ำหญิง

“คนคงกลับกันหมดแล้วล่ะ เข้าไปแวบเดียวไม่เป็นไรหรอก” ถ้าให้เลือก เขาอยากให้เธอซึ่งสวมรองเท้าส้นสูงปรี๊ดนั่งรออยู่ที่รถมากกว่า

“เอางั้นก็ได้ พิมรออยู่ที่รถนะ” หญิงสาวยอมในที่สุด ด้วยความหวังริบหรี่ว่ามันจะไม่ถูกใครหยิบไปก่อน เพราะไม่อยากเสียเงินที่มีอยู่น้อยนิดซื้อเครื่องใหม่ อีกทั้งเบอร์สำคัญที่บันทึกไว้จะสูญหายไปซะเปล่า

อนาวินวิ่งกลับเข้าโรงแรมอีกครั้ง ส่วนพิมตะวันเดินนวยนาดกลับมาที่รถของเขา เปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งพลางลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง เปิดรับสายลมเอื่อยยามค่ำคืน ก่อนจะหลับตาพริ้มถอนลมหายใจเหนื่อยอ่อนทิ้งไปกับสายลม

คิดผิดรึเปล่าเนี่ย ที่ปล่อยให้วินไปคนเดียวแล้วตัวเองมานั่งพักอยู่อย่างนี้เธอพึมพำในใจ และด้วยเพราะหลับตาอยู่ จึงไม่ทันสังเกตว่ามีบุรุษร่างสูงคนหนึ่งมายืนข้างประตูฝั่งตน พร้อมเอื้อมมือมาปลดล็อกรถเร็วกว่าที่เธอจะรู้ตัว!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

1,094 ความคิดเห็น

  1. #994 love-you-4ever (@chananthan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 06:43
    ใครอ่ะ
    #994
    0
  2. #501 Chayada (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 22:45
    อีตาพัตท่าทางจะนิสัยสวนทางกะหน้าตานะเนี้ย พิมตะวันจะเข้าใจผิดป่าวเนี้ย
    #501
    0
  3. #239 ชิมดุงกิ (@mintun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2553 / 14:48

    ชอบพระอเก
    ชอบวินด้วย
    แอบเซงอ่ะ

    ตอนนั้นพระเอกไม่นาโ กหกชื่อเลย

    #239
    0
  4. #206 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2553 / 15:18

    ใครโผล่มาอีกนี่

    #206
    0
  5. #152 ponpim (@ponpim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2553 / 21:23
    นายคี รึเปล่าที่มาปลดล็อค

    แต่อ่านเรื่องนี้แล้ว แอบกลุ้ม เรื่อง พี่พัต (ที่โดนนายพัต สวมรอย คือจริงๆ เป็นนายคี เองที่ทำให้มันวุ่น)
    แถมอดรู้สึก  เห็นใจ วิน ไม่ได้ (ทำไมต้องเป็นเพื่อนนางเอง ที่แสนดีและได้แค่แอบรัก)
    #152
    0
  6. #129 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2553 / 14:51
    ใครมานี่
    #129
    0
  7. #59 คุณเจ้ (@koonja-jaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2553 / 17:27
    นู๋ลี่ มีอยู่บรรทัดนึง นู๋เขียนชื่องานผิด จากงานแต่งเป็นงานวันเกิดซะงั้น ตรวจสอบด่วน จุ๊บๆๆ
    #59
    0
  8. #44 ~รตา~ (@tichila) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2553 / 07:47

    นายคีหวงขนาดนี้ น่าจะทำอะไรซักอย่างได้แล้วนะ
    พี่พัตเจ้าชู้ออก สงสารกระต่ายน้อยอย่างพิมตะวัน หุหุ
    ว่าแต่ใครกันนะโผล่มาซีนสุดท้ายอ่ะ
    ลุ้นๆๆ อิอิ
    #44
    0
  9. #42 รุ้งตะวัน (@moon-red) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2553 / 13:51
    แวะเข้ามาอ่านรวดเดียวเลยค่ะ
    เนื้อเรื่องสนุกดีค่ะ
    #42
    0
  10. #41 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2553 / 11:58
    พิมคงหนีคุณคีพ้นยากแน่
    #41
    0
  11. #40 cicichic (@cicichic) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 21:40
    นายพัตนี่แย่จริง
    #40
    0
  12. #38 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 16:46
    คุณคีแอบหวงด้วย
    #38
    0
  13. #35 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 / 20:10
    พี่พัตนี่เจ้าชู้ประตูดินจริงๆ
    #35
    0
  14. #20 ponpim (@ponpim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 20:40

    555 ลี่
    พี่ข้ามมาอ่านตัวอย่างก่อนไป

    ยังไงพรุ่งนี้อ่านถึงตอนนี้แน่นอน หรือถ้าเคลียงานจบเร็ว
    วันนี้จะมาตามอีกที

    ^_____^

    #20
    0
  15. #16 cicichic (@cicichic) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2553 / 23:13
    รออ่านอย่างจดจ่อ 55
    #16
    0
  16. #11 cicichic (@cicichic) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2553 / 14:44
    สนุกมากค่ะ อ่านรวดเดียวเลย
    #11
    0