เสน่หาซาตานร้อยเล่ห์ [ฉบับรีไรต์ 2015]

ตอนที่ 4 : บังเอิญโลกกลม (ฉบับปรับปรุง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    2 ส.ค. 58

รถแท็กซี่สีชมพูแล่นมาจอดหน้าบ้านทรงโมเดิร์นสองชั้นหลังงาม มาธาวีผู้เป็นเจ้าของบ้านออกมาต้อนรับพิมตะวันด้วยท่าทีกระตือรือร้น

พิม! มาแล้วเหรอ ดีใจจัง วีวี่เป็นห่วงพิมแทบแย่ ไหนเล่ามาซิว่ามันเกิดอะไรขึ้นถึงต้องหนีออกจากบ้านน่ะ มาธาวีทักทายพร้อมคำถาม ขณะที่กอดและโอบไหล่เพื่อนพาเดินเข้าบ้าน

ธีมา ว่าที่เจ้าบ่าวของมาธาวีที่นั่งอยู่ก็เดินเข้ามาทักทายแขกเช่นกัน

สวัสดีครับพิม สบายดีนะครับเขาทักสั้นๆ ตามประสาคนพูดน้อย ท่าทีของเขาทำให้พิมตะวันเดาว่าเพื่อนของเธอคงไม่ได้เล่าเรื่องเธอให้เขาฟัง

ก็ดีค่ะ วันนี้พิมขอรบกวนวีวี่สักครู่หนึ่งได้ไหมคะ วันนี้จะออกไปไหนกันรึเปล่า

อ๋อ ก็กะว่าจะไปซื้อของแต่งบ้านกันนิดหน่อยน่ะ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ มีเรื่องจะคุยกับพิมมากกว่า

ถ้างั้นตามสบายเลยนะพิม เดี๋ยวผมออกไปเดินเล่นรอเพื่อนข้างนอกก็แล้วกัน พูดจบธีมาก็เดินเลี่ยงไป เพื่อให้สองสาวได้คุยกันตามลำพัง ถึงแม้ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับมาธาวีในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว แต่เขายังคงเคารพความเป็นส่วนตัวของเจ้าสาวของเขาเสมอ

ลับร่างของธีมาแล้ว พิมตะวันก็ทรุดตัวลงบนโซฟาทันที แขนเรียวกอดเพื่อนไว้อย่างหาที่พึ่ง

วีวี่ช่วยพิมด้วยนะ พิมไม่เหลือใครอีกแล้วพิมตะวันร้องไห้โฮ

มีเรื่องอะไรเหรอพิม เล่าให้วีวี่ฟังได้ไหม มาธาวีกระชับกอดให้แน่นขึ้น

พิมตะวันไม่รอช้าที่จะเล่าให้ฟัง ตั้งแต่เรื่องที่ลุงบังคับให้เธอหมั้น เรื่องที่วิ่งหนีออกมาแล้วได้รับความช่วยเหลือ เว้นวรรคนิดหนึ่งว่าคนที่ให้ความช่วยเหลือนั้นฉวยโอกาสกับเธออย่างไร แล้วก็จบลงที่เธออาศัยที่นอนในห้องของเขา ก่อนเขาจะปล่อยเธอมา

ดีจังที่มีคนใจดีช่วยพิมไว้ได้มาธาวีสีหน้าเครียดเมื่อฟังจบเรื่อง ด้วยสภาพตอนนี้ เธอสงสารเพื่อนจับใจ

เฮอะ! ดีซะที่ไหนล่ะ คนหลอกลวง ฉวยโอกาส หยาบคาย พิมตะวันอดไม่ได้ที่จะบริภาษถึงคนให้ความช่วยเหลือในใจ

แล้วเขาเป็นใคร พิมรู้จักรึเปล่า

คนฟังส่ายหน้า นอกจากชื่อคีตภัทรที่เขาบอกแล้ว เธอไม่รู้จักเขาเลย นอกจาก...สัมผัสวาบหวามของเขาที่ติดตรึงอยู่ในสมองเธอ

วีวี่ พิมจะทำยังไงดีล่ะ พิมไม่อยากกลับบ้าน ช่วยพิมด้วยนะ

เอาอย่างนี้แล้วกันนะ พิมอยู่บ้านวีวี่ไปก่อนแล้วกัน แล้วเราจะค่อยๆ ช่วยกันคิดว่าจะเอายังไงดีมาธาวีเสนอ

บ้านหลังนี้พ่อของเธอซื้อไว้ไม่นานก่อนจะเสียชีวิต ภรรยาและลูกสาวคนเดียวจึงรับมาเป็นมรดก แต่แม่ของเธอต้องไปทำงานที่สิงคโปร์อยู่พักใหญ่ ตอนนี้มีแค่เธอและแม่บ้านหนึ่งคนอาศัยอยู่เท่านั้น มาธาวีเสนอให้บ้านหลังนี้เป็นเรือนหอ เหตุเพราะเธอไม่ต้องการจะทิ้งบ้านที่เพิ่งซื้อมาไม่กี่ปี และไม่ต้องการทิ้งความอบอุ่นจากพ่อไว้ให้ว่างเปล่า

ถึงแม้ว่าบ้านหลังนี้กำลังจะใช้เป็นเรือนหอในอีกสองสามวันข้างหน้า แต่คนไม่มีที่ไปอย่างพิมตะวันก็คงต้องรับข้อเสนอนี้ไว้ก่อน

พิมขอโทษด้วยที่ต้องมารบกวนวีวี่ตอนนี้

อย่าพูดแบบนี้อีกนะ วีวี่จะไม่ยอมฟังคำนี้อีกแล้ว พิมอย่าเกรงใจวีวี่เลย เราเป็นเพื่อนกันมาสิบปีแล้วนะเธอโอบเพื่อนอีกครั้ง ทุกถ้อยคำกำลังใจ พิมตะวันซึมซับมันอย่างซาบซึ้ง

เอ้อ ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ถ้างั้นมานี่เลย วันนี้วีวี่เตรียมอาหารไว้ให้พิมด้วยนะ กินก่อน จะได้มีแรงคิดเธอดึงมือเพื่อนไปยังโต๊ะอาหาร สำรับข้าวถูกจัดไว้แล้วบนโต๊ะ พิม ตะวันเลือกนั่งตรงที่หันหน้าไปยังหน้าบ้าน มองเห็นสวนสวยผ่อนคลายอารมณ์ได้เสี้ยวหนึ่ง

ทานอาหารอยู่ได้ไม่นานก็มีเสียงรถจอดที่หน้าบ้าน พิมตะวันเงยหน้ามอง รถที่คุ้นตาอย่างประหลาดทำให้เธอสำลักข้าวในคอ

ไม่ใช่! ต้องไม่ใช่แน่ๆ เป็นไปไม่ได้เธอพึมพำกับตัวเอง

สงสัยเพื่อนเคนนี่จะมาแล้ว เดี๋ยววีวี่ออกไปแป๊บนึงนะ พิมทานไปก่อนมาธาวีเจ้าของบ้านลุกขึ้นไปต้อนรับผู้มาใหม่

ร่างสูงของหนุ่มหล่อนามคีตภัทรเดินเข้าบ้าน พิมตะวันตะลึงงันไม่คิดว่าจะเป็นเขา คนที่เพิ่งจากกันได้ไม่กี่ชั่วโมง!

โธ่เอ๊ย ทำไมโลกมันกลมอย่างนี้นะเธอสบถ รีบพาตัวเองออกห่างจากรัศมีที่เขาจะมองเห็น ทางเดียวที่เธอคิดว่าจะหลบหนีได้คือห้องน้ำที่อยู่ข้างหน้าเธอนั่นเอง แจ้นเข้าไปแล้วปิดประตูเสียงเบาที่สุดแล้วก็แนบหูฟังความเคลื่อนไหว

วีวี่ นี่คีย์เพื่อนผม ไปอยู่อังกฤษตั้งนาน กลับมาหล่อล่ำแทบจำไม่ได้ธีมาแนะนำพร้อมโอบไหล่เจ้าสาวไว้อย่างรักใคร่ นี่วีวี่ เจ้าสาวของฉัน สวยไหม

สวัสดีครับคุณวีวี่ ผมคีตภัทรครับ ผู้มาเยือนแนะนำตัวพร้อมแจกยิ้ม

ค่ะ เรียกวีวี่เฉยๆ ก็ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ

อ้าว แล้วเพื่อนวีวี่ไปไหนแล้วล่ะว่าที่เจ้าบ่าวตั้งข้อสังเกตเมื่อเห็นเจ้าสาวของเขาอยู่ตามลำพัง ส่วนคนที่ถูกเอ่ยถึงขยับตัวอย่างร้อนรน

อ๋อ พิมทานข้าวอยู่ทางโน้นน่ะค่ะหญิงสาวชี้ไปทางโต๊ะอาหาร แต่ไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้น อ้าว ไปไหนแล้ว

พิม?” คีตภัทรทวนคำ ใจนึกไปถึงหญิงสาวร่างเล็ก ตุ๊กตาที่เขานอนกอดทั้งคืน

พอดีเพื่อนวีวี่แวะมาหาค่ะ เธอไปเข้าห้องน้ำมั้ง เดี๋ยวก็คงมา

ว่าแต่ คุณคีตภัทรกลับมาเมืองไทยสองสามวันเนี่ย มีผู้หญิงควงหรือยังครับเจ้าของบ้านฝ่ายชายแซวเพื่อน

แกเห็นฉันเป็นอะไร ถึงได้ต้องมีผู้หญิงควงอยู่ตลอดเวลาคีตภัทรเหน็บตอบ ไอ้การที่ยังไม่ได้แต่งงาน ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าได้ทุกวันเสียหน่อย

ว่าที่เจ้าสาวหัวเราะกับบทสนทนาของสองหนุ่ม เอะใจนิดหนึ่งว่าเพื่อนสาวของเธอหายไปไหน เธอกำลังจะลุกไปดูเพื่อนที่ห้องน้ำ แต่เสียงหนุ่มหล่อผู้มาเยือนเอ่ยขึ้นเสียก่อน

เอ่อ ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมครับ

อ้อ เชิญค่ะ วีวี่ไม่แน่ใจว่าเพื่อนยังอยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า แต่ถ้าไม่ได้ล็อกก็แสดงว่าไม่อยู่ เชิญคุณคีย์ตามสบายเลยค่ะ

คนได้รับอนุญาตยิ้มพร้อมโค้งให้เล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำแล้วก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก

ก็ไม่ได้ล็อกนี่เขาพึมพำ

จะมาเข้าอะไรตอนนี้นะ!’ หญิงสาวในห้องน้ำมองหาที่หลบพัลวัน

ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามา พอดีกับที่หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบหลังม่านอาบน้ำได้ทัน เสียงผิวปากอารมณ์ดีทำให้ใจคนที่แอบซ่อนเต้นตึกตัก เธอลอบมองผ่านกระจกที่อยู่ตรงข้ามม่านอาบน้ำออกไปเห็นเขาปลดเข็มขัดก็พลันหลับตาปี๋

เฮ้อ ยัยตุ๊กตาหน้าหวาน ป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้เขายิ้มกริ่ม ในหัวมีแต่ภาพของหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักแค่คืนเดียว

ชายหนุ่มที่เสร็จภารกิจสำรวจตัวเองที่หน้ากระจก ผิวปากอารมณ์ดีอย่างแปลกประหลาด มือที่กำลังจับปกเสื้ออยู่ชะงัก เมื่อเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่หลังผ้าม่านสะท้อนอยู่ในกระจก ร่างสูงหันขวับหวังจะดูให้แน่ใจว่าใครอยู่ตรงนั้น

บ้านคุณวีวี่นี่มีพวกถ้ำมองด้วยหรือเขาคิดอย่างขบขัน มือหนาจับด้านหนึ่งของผ้าม่านไว้...

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ดเสียงเรียกเข้าดัง ทำให้หนุ่มหล่อหันไปสนใจมือถือแทน คนหลังผ้าม่านถอนหายใจโล่งอก

Hi dad!” ชายหนุ่มทักพลางล่าถอยออกจากห้องน้ำ ลืมเรื่องหลังผ้าม่านไปเลย แต่เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาอีกครั้งทำให้พิมตะวันยังไม่กล้าขยับตัว

พิม อยู่ในนั้นรึเปล่ามาธาวีตะโกนถามเมื่อเห็นเธอหายไปนานแล้ว และเมื่อเห็นพิมตะวันโผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ตกใจตาโต

พิมอยู่ในนั้นตลอดเลยเหรอ

คนฟังพยักหน้า

ถ้างั้นพิมก็ต้องเห็นคุณคีย์เข้าห้องน้ำด้วยน่ะสิ

พิมตะวันพยักหน้าอีกครั้ง

คนนี้ล่ะ ที่เขาช่วยพิมไว้น่ะ พิมยังไม่อยากเจอหน้าเขาตอนนี้คนหน้าเจื่อนกระซิบบอกเพื่อน

อ้าว! คุณคีย์น่ะเหรอ แล้วทำไมถึงไม่อยากเจอล่ะมาธาวีขมวดคิ้ว

เอาเป็นว่า พิมมีเหตุผลของพิมที่ยังบอกวีวี่ตอนนี้ไม่ได้จ้า เธออ้อมแอ้ม จะให้บอกว่าเธอไม่อยากเจอหน้าเขา เพราะยังโกรธที่เขาล่วงเกินเธอก็คงจะไม่ได้ เธอยังไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหนกับใคร

ก็ได้ๆ แต่พิมจะออกไปข้างนอกกับวีวี่ไหม เราว่าจะไปซื้อของแต่งบ้านสักหน่อย ไปด้วยกันนะมาธาวีชวน พิมตะวันนิ่งคิดอยู่ในใจ

แล้วคุณคีย์เพื่อนคุณเคนนี่ไปด้วยหรือเปล่าเธอถาม

ไม่ไปหรอก เขาแค่แวะมาคุยเรื่องเพื่อนเจ้าบ่าวกับเคนนี่น่ะ เดี๋ยวก็คงกลับแล้ว

ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไปได้ แต่คู่แต่งงานเขาจะไปซื้อของกัน เธอจะไปด้วยทำไมเล่า

เอ่อ ไม่เป็นไรหรอก พิมขออยู่บ้านเฉยๆ ดีกว่านะ ไปกันเถอะเธอบอก มาธาวีพยักหน้ารับคำ

พิมขึ้นไปอยู่ที่ห้องวีวี่ก่อนก็ได้ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าตามสบายเลยนะ เดี๋ยววีวี่จะซื้อของมาฝาก มีอะไรก็โทรหาได้บอกแล้วก็อ้อยอิ่งด้วยความเป็นห่วงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยอมหมุนตัวออกไป

ลับร่างเพื่อนสาวแล้วพิมตะวันก็เดินขึ้นบันได เธอเคยมาบ้านหลังใหม่ของเพื่อนรักแค่สองครั้ง แต่ก็แค่เข้ามานั่งเล่นในห้องของมาธาวีเท่านั้น จึงไม่เคยได้สำรวจความสวยงามของบ้านเท่าไร มาธาวีเคยบอกว่าบ้านของหล่อนมีสามห้องนอน ห้องหนึ่งสำหรับพ่อและแม่ ซึ่งตอนนี้เป็นห้องพักสำหรับแม่เมื่อเดินทางกลับมา อีกสองห้องเป็นห้องของมาธาวีเอง และห้องของแขกที่ชอบแวะเวียนมาเยี่ยมเช่นญาติๆ พิมตะวันเดินเข้าห้องที่รู้ดีว่าเป็นห้องของมาธาวี หญิงสาวล้มตัวลงนอนทันทีที่ถึงเตียง

มีหลายเหตุผลที่เธอไม่ควรจะอยู่ในบ้านหลังนี้ อย่างแรกคือเพื่อนของเธอกำลังจะแต่งงาน บ้านหลังนี้ถือเป็นเรือนหอของทั้งคู่ ถึงแม้ว่ามาธาวีจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่เธอก็ไม่สะดวกใจที่จะอยู่สร้างความลำบากใจให้เขาทั้งสองคน เหตุผลต่อมาก็คือ วันหนึ่งลุงของเธอจะต้องตามมาถึงบ้านนี้แน่ๆ เพราะเขารู้ว่าคนเดียวที่พิมตะวันจะพึ่งได้ก็คือมาธาวี และเหตุผลสุดท้าย นายคีตภัทรเพื่อนของเคนนี่ เธอจะต้องเผชิญหน้ากับเขาไม่วันใดก็วันหนึ่ง เธอไม่อาจหลบหน้าหลบตาเขาไปได้ตลอดหรอก โดยรวมแล้วสรุปความได้ว่า เธอจะต้องหาที่อยู่ใหม่ให้เร็วที่สุด

คิดสิพิม คิดให้ออกว่าจะมีวิธีไหนได้บ้าง

อยู่ๆ ชื่อของอนาวิน วีรพันธ์ก็ผุดขึ้นมาในสมองเธอ อนาวินหรือที่พิมตะวันเรียกว่าวิน เป็นเพื่อนสนิทในมหาวิทยาลัย เธอและเขาพึ่งพากันจนทำให้ทั้งคู่สนิทสนมกันเป็นพิเศษ เขาเคยสารภาพว่าชอบพิมตะวัน แต่หัวใจของเธอดันมีแต่พัตติยะ พี่ชายผู้เป็นฮีโร่ในดวงใจตลอดมาจึงไม่อาจรับน้ำใจจากเขาได้ คราวนี้ถ้าจะไปขอความช่วยเหลือจากเขาก็คงลำบากใจอยู่บ้าง แต่ก็ต้องลองเสี่ยง

มือสวยควานหาโทรศัพท์มือถือ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าข้าวของทุกอย่างนั้นอยู่ที่บ้านที่เธอไม่กล้าจะกลับเข้าไป แม้กระทั่งมหาวิทยาลัยเธอก็คงไปไม่ได้ เพราะความกลัวจะถูกจับหมั้นหมายกับคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า!

เฮ้อ ทำไงล่ะทีนี้ จำเบอร์ไม่ได้ซะด้วยสิ

แม้แต่มาธาวีเองก็ไม่มีเบอร์โทรของอนาวิน เพราะทั้งคู่ไม่รู้จักกันมากไปกว่าชื่อแซ่ที่พอจะผ่านๆ หูจากเรื่องเล่าของเพื่อนเท่านั้น

ทัต! ทัตวายุในที่สุดเธอก็อุทานออกมา ทัตวายุลูกพี่ลูกน้องของเธออยู่บ้านหลังนั้น ทำไมเธอไม่คิดถึงเขานะ อย่างน้อยเขาก็อาจช่วยเอาของใช้จำเป็นของเธอออกมาให้ได้บ้าง คิดแล้วเธอก็ปรี่ไปที่โทรศัพท์ทันที เบอร์มือถือของทัตวายุเธอจำได้ดี เพราะเธอต้องคอยกดเบอร์โทรตามตัวเขาให้กลับบ้านอยู่เสมอ

ฮัลโหลรอไม่นาน ลูกพี่ลูกน้องของเธอก็รับสาย

ทัต นี่พี่นะ ตอนนี้ทัตอยู่บ้านหรือเปล่า

พี่พิม! หายไปอยู่ไหน รู้หรือเปล่าพ่ออาละวาดบ้านแทบแตกน้องชายบ่นเมื่อได้ยินเสียงพิมตะวัน

อย่าบอกลุงนะว่าพี่โทรมา พี่อยากให้เราช่วยพี่หน่อยได้ไหม

แลกกับการที่ต้องฟังพ่อบ่นต่อไปงั้นเหรอ เบื่อจะแย่แล้ว พี่หนีไปอยู่ไหนน่ะ แล้วหนีไปทำไม

เอาเป็นว่าถ้าทำตามที่พี่บอกแล้วจะเล่าให้ฟังเธอต่อรอง ก่อนจะขอร้องแกมบังคับ ให้เขาเอาเครื่องใช้ส่วนตัวที่สำคัญมาให้ตามที่ที่นัดหมายไว้ น้องชายรับปากอย่างว่าง่ายแล้ววางหูไป

เฮ้อ! ไม่รู้ว่าจะหลบได้นานแค่ไหน แต่ขอยื้อไว้ให้นานที่สุดก็พอ เธอพึมพำกับตนเอง ใจหายเมื่อคิดถึงวันที่ต้องจนมุมแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ ทั้งที่ในใจเฝ้าฝันถึงแต่พี่พัตติยะคนเดียว

เมื่อไรพี่ชายจะกลับ ตะวันคิดถึงพี่ชาย สัญญาแล้วนะว่าจะกลับมาหา ทำไมหายไปอย่างนี้เมื่อพร่ำเพ้อถึงเขา เธอจะเรียกแทนตัวเองว่าตะวันทุกครั้ง เพราะกลัวว่าเขาจะจำเธอไม่ได้

ป่านนี้เขาจะอยู่กับใครที่ไหน หรือแต่งงานหรือยังก็ไม่รู้

พิมตะวันเผลอหลับไปหลายชั่วโมงจนค่ำ มาธาวีกลับมาแล้ว สาวเจ้าของบ้านเปิดประตูแผ่วเบา เมื่อเห็นเพื่อนตื่นแล้วจึงเดินเข้าหา

เป็นยังไงบ้างพิม สบายใจขึ้นบ้างไหม

ดีขึ้นมากแล้วล่ะ ขอบใจวีวี่นะพิมตะวันตอบพร้อมยิ้มละไม เธอไม่รอช้าที่จะเล่าให้เพื่อนฟัง ว่าเธอคิดหาทางออกอย่างไร พิมตะวันขอไปพักอยู่ที่อื่นโดยให้เหตุผลข้อเดียวคือไม่ต้องการให้เพื่อนเดือดร้อนเมื่อลุงของเธอมาตามตัว มาธาวีเองก็เคารพการตัดสินใจของเพื่อน

แต่นายอนาวินที่ว่าเนี่ย ไว้ใจได้แน่นะ

ได้สิ พิมไปขอความช่วยเหลือจากเขา ไม่ได้หมายความว่าจะไปอยู่กับเขาสักหน่อย

ความหมายมันก็ไม่ต่างกันเท่าไรหรอก แต่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน พิมก็ยังมีวีวี่เป็นเพื่อนเสมอนะ

จ้า เพื่อนรักพิมตะวันกอดเพื่อนไว้ด้วยความซาบซึ้งใจ

เอาเป็นว่าวันนี้พิมนอนกับวีวี่ที่ห้องนี้แหละ เราคงมีเรื่องต้องพูดกันยาว

ได้อยู่แล้ว แต่ว่าพรุ่งนี้วีวี่ไปหาทัตเป็นเพื่อนพิมหน่อยนะ พิมให้ทัตเอาของมาให้น่ะ

มาธาวีพยักหน้ารับคำทันที

พิมตะวันและมาธาวีนอนคุยกันราวกับไม่ได้เจอกันมานานมาก ทั้งๆ ที่ทั้งสองก็นัดเจอกันอยู่บ่อยๆ แม้ว่าวีวี่จะไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยที่เดียวกับอีกฝ่าย แต่วันนี้ดูเหมือนว่าที่เจ้าสาวมีเรื่องมากมายจะพูดคุย ส่วนใหญ่เป็นเรื่องการแต่งงานที่จะเกิดขึ้นวันมะรืนนี้ พิม ตะวันสังเกตได้ว่าเพื่อนเธอตื่นเต้นมากเหลือเกิน

ก็ต้องตื่นเต้นแน่ล่ะ แต่งงานด้วยความรักไม่ได้โดนบังคับสักหน่อย

แม่กับญาติบางคนจะมาที่บ้านพรุ่งนี้ แล้ววันมะรืนเราจะเข้าโบสถ์แต่เช้า พิมต้องเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้วีวี่นะ ห้ามปฏิเสธว่าที่เจ้าสาวพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ด้านเพื่อนสาวรับคำและยิ้มตอบ

วีวี่ ถ้าคนเราแต่งงานกันโดยที่ไม่ได้รักกัน มันจะเป็นยังไงเหรอพิมตะวันถามสีหน้าเหม่อลอย

ไม่เอาน่าพิม พิมจะไม่ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักหรอก เชื่อวีวี่เถอะ ไม่มีใครบังคับพิมได้ ถ้าพิมไม่ตกลงด้วยตัวเอง

อาการแบบนี้ คิดถึงพี่พัตของเธออีกแล้วใช่ไหม เฮ้อ เขาไม่เคยกลับมาเลยไม่ใช่เหรอ พิมก็ยังคิดถึงเขาอยู่ได้ ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ

ใช่ มันไม่ยุติธรรมที่เขาจะปล่อยให้เธอคิดถึงเขา โดยที่เธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าเขาจะคิดถึงเธอบ้างรึเปล่า ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเขาจะกลับมาหาเธออย่างที่ได้เคยสัญญาไว้หรือเปล่า

หรือว่า มันถึงเวลาแล้วที่เธอจะลืมเขาเสียที แล้วเปิดใจรับใครเข้ามาแทนที่หญิงสาวทอดถอนใจแล้วหลับไปพร้อมน้ำตา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

1,094 ความคิดเห็น

  1. #992 love-you-4ever (@chananthan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 05:50
    นึกว่าคีย์จะเจอพิมในห้องน้ำแล้วซะอีก
    #992
    0
  2. #775 jaywaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2553 / 20:03
    เห็นด้วยกับความเหน 658 เฮ้ออออ แต่ก้อฮานางเอก ห้าๆๆ
    #775
    0
  3. #658 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2553 / 19:20
    ต่างคนต่างรอคอย แต่เจอกันแล้ว ดันไม่รู้จักกัน กำ
    #658
    0
  4. #490 Chayada (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 07:32
    ต่างก็รอคอยกันและกันตั้งแต่เด็กพี่พัต (คีย์) พิม(ตะวัน)

    พิม(ตะวัน) กับ พัต(คีย์) พอโตขึ้นมามีความสัมพันธ์กับอีกคนหนึ่งแบบไม่ได้ตั้งใจ ทั้งๆที่ไม่ว่ารู้จักกันตั้งแต่เด็ก เหมือนว่าพอโตมาก็ต่างคนต่างมีใหม่ลืมความผูกพันธ์ในวัยเด็กไปเลย ถ้าไม่ตามหากันนะคงผิดฝาผิดตัวกันไปเลยนะเนี้ย

    อย่าเพิ่งลบนะคะเดี๋ยวมาอ่านรวดเดียวเลย สู้ๆคะ
    #490
    0
  5. #237 ชิมดุงกิ (@mintun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2553 / 14:37

    เนือ้คู่มากเลย

    ซึ้งมาก

    นิยายเรื่องนี้คล้ายซี่รีสเกาหลีที่พระอเกกับนางเอกสัญญากันไว้เลย

    #237
    0
  6. #203 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2553 / 13:54
    ต่างคนต่างรอคอยกัน
    #203
    0
  7. #127 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2553 / 13:18
    ใกล้กันมากแต่ก็ไห้เจอกัน
    #127
    0
  8. #57 คุณเจ้ (@koonja-jaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2553 / 16:58
    ชิวิตนางเอกทำไม๊ทำไมมันน่าสงสารเยี่ยงนี้
    #57
    0
  9. #33 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 / 19:53
    เกือบโดนจับได้แล้วซิพิม
    #33
    0
  10. #28 ~รตา~ (@tichila) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 / 08:25

    ชอบคริส น่ารักมากๆ ^^
    เรื่องนี้เหมือนนางเอกของเราจะเป็นดาวในหมู่เดือน อิอิ
    แต่ทำไม๊ทำไม คนสวยต้องอาภัพ มีคนรักมากก็เลือกยากเนอะ
    แต่มันก็ช่วยไม่ได้ สวยเลือกได้ก็งี้แหละ 55+

    #28
    0
  11. #24 ponpim (@ponpim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2553 / 20:48

    นึกว่าจับคนที่ถ้ำมองในห้องน้ำได้ซะอีก
    ถึงโลกจะกลม  แต่กลมแค่ด้านเดียว

    #24
    0
  12. #6 รัตนรัตน์ (@yodnamkang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2553 / 11:17

    กำลังเข้มข้น รีบมาต่อน๊า...

    #6
    0