เสน่หาซาตานร้อยเล่ห์ [ฉบับรีไรต์ 2015]

ตอนที่ 1 : คนแปลกหน้า..ว้าวุ่น (ฉบับปรับปรุง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 ก.ค. 58

บทนำ


ชายหนุ่มมีอาการหงุดหงิดเพิ่มขึ้นทุกขณะ เมื่อเขาขับรถวนเวียนในหมู่บ้านแห่งนี้อยู่สองสามรอบแล้ว ไม่มีทีท่าว่าจะเจอบ้านของเพื่อนรักเลย บรรยากาศในหมู่บ้านตอนนี้เงียบสงบ บอกได้ว่าเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ออกไปทำงานนอกบ้าน เป็นเรื่องปกติของหมู่บ้านจัดสรรที่ผู้คนจะทิ้งบ้านในตอนกลางวันเพื่อออกไปหารายได้ และกลับเข้ามาเพื่อพักอาศัยในตอนกลางคืนเท่านั้น

คีตภัทร วาทวงศ์ หรือที่เพื่อนของเขาเรียกคีย์  ปัจจุบันคือนายคิงสลีย์ เคนซิงตัน ลูกชายคนเดียวของนายนอร์เบิร์ต ลูเธอร์ เคนซิงตัน นักธุรกิจใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลแห่งเกาะอังกฤษ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงบุตรบุญธรรม แต่คีตภัทรก็รับช่วงต่อบริหารธุรกิจของบิดาได้เป็นอย่างดี

วันนี้หลังจากที่กลับมาถึงเมืองไทยเมื่อช่วงเช้า เขามีแผนจะออกไปหาเพื่อนรักตามข้อมูลที่ฝ่ายนั้นให้ไว้ทางอินเทอร์เน็ต ไม่ว่าจะเป็นเบอร์โทรหรือที่อยู่ หากว่าเขาไม่ได้ลืมโทรศัพท์ไว้ที่คอนโด หลังจากที่เพิ่งบันทึกเบอร์โทรของเพื่อนรักเอาไว้ได้ไม่นานแล้วละก็ เขาคงจะไม่ต้องมานั่งหงุดหงิดใจแบบนี้หรอก จะกลับไปเอาโทรศัพท์ที่บ้านทั้งๆ ที่มาถึงหมู่บ้านที่อยู่ของเพื่อนแล้ว ก็ดูจะเสียเวลามากกว่าขับรถวนหาเหมือนเสี่ยงโชคแบบนี้

เอาล่ะ รอบสุดท้ายแล้วกันชายหนุ่มสบถกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด เร่งความเร็วรถเพิ่มขึ้นเนื่องจากวนหลายรอบจนเห็นว่าอะไรอยู่ตรงไหนดีแล้ว สายตาก็มองซ้ายบ้าง ขวาบ้าง เผื่อโชคจะช่วยให้เห็นเพื่อนรักของเขาในบ้านหลังใดหลังหนึ่ง พอจะหันกลับมาที่หน้ารถก็พบว่ามีใครคนหนึ่งวิ่งด้วยความเร็วสูง ตัดหน้ารถเขาซึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วเช่นกัน

ว้าย!”

เอี๊ยด...

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังขึ้นพร้อมกับเสียงเบรกรถที่ดังสนั่นซอย รถยุโรปคันหรูหยุดตัวห่างจากร่างบอบบางของสาวน้อยที่ยืนนิ่งอยู่เพียงไม่กี่เซนติเมตร  ก่อนที่ชายหนุ่มจะหายจากอาการมึนงง หญิงสาวที่รู้สึกตัวก่อนก็วิ่งตัดมาเปิดประตูรถด้านข้างคนขับและดันตัวเองเข้ามานั่งในรถอย่างร้อนรน

คุณ ช่วยฉันด้วยนะคะ ได้โปรด ช่วยด้วย!” พูดพลางหายใจหอบ ดวงตาเว้าวอนประดับอยู่บนใบหน้าที่เหงื่อชุ่มโชก

คุณ...คีตภัทรยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว กำลังจะเอ่ยปากถามหญิงสาวแปลกหน้าที่เพิ่งขึ้นรถเขามา แต่หญิงสาวขัดขึ้นก่อน

อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลยนะคะ ออกรถก่อน นะคะฉันขอร้อง แล้วฉันจะเล่าให้คุณฟังทีหลัง นะคะ!” หญิงสาวเร่งเร้า สายตามองสลับกันระหว่างซอยที่เธอเพิ่งวิ่งออกมา กับคนแปลกหน้าที่เธอกำลังขอความช่วยเหลืออย่างจนตรอก

ด้วยสัญชาตญาณ คีตภัทรเป็นคนรอบคอบและไม่ไว้ใจใครหรืออะไรง่ายๆ หากเมื่อตาคมเข้มของเขาเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งวิ่งตามหลังมาถึงจุดเดียวกับที่หญิงสาวยืนเมื่อครู่แล้วกวาดตามองไปทั่วถนน หญิงสาวบนเบาะข้างๆ ก็ทรุดตัวไปนั่งกับพื้นรถ สั่นเป็นลูกนกตกน้ำจนเขาเห็นใจ

ออกรถนะคะ ฉันขอร้อง!” คนพูดซุกหน้าอยู่กับเบาะรถ น้ำเสียงสั่นจนเขาแทบจะจับใจความไม่ได้ หากก็ตัดสินใจออกรถทันที

เมื่อออกจากหมู่บ้านมาได้หลายกิโลเมตรแล้ว คีตภัทรเห็นผู้โดยสารยังซุกหน้ากับเบาะรถก็สะกิดเรียก

คุณ มานั่งบนเบาะได้แล้วครับ ไม่มีใครตามมาแล้ว

คะ? มะ...ไม่มีใครตามมาแล้วใช่ไหมคะสีหน้าคนพูดเหนื่อยอ่อน มองซ้ายมองขวาระแวดระวังอย่างไม่จำเป็น ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งบนเบาะอย่างว่าง่าย

ไม่มีแล้วชายหนุ่มย้ำ ใจหนึ่งอยากถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นสภาพของเธอตื่นตระหนกเช่นนี้ เขาก็มีมารยาทพอที่จะเก็บคำถามเอาไว้

คุณอยากไปไหนรึเปล่า

ไปไหนเหรอ ฉันไม่มีที่ไปหรอกค่ะเธอแค่นหัวเราะ ค่อนขอดตัวเองที่ตกอยู่ในสถานการณ์อิหลักอิเหลื่อแบบนี้

จะว่าอะไรไหม ถ้าฉันจะขอติดรถไปกับคุณอย่างนี้ คุณจะไปที่ไหนก็ได้ แล้วปล่อยฉันลงที่ไหนสักที่ไกลๆ จากที่นี่น่ะ ได้ไหมคะ?” คนจนตรอกร้องขอความช่วยเหลือ คีตภัทรถึงกับกุมขมับ นอกจากเขาจะไม่ได้พบเพื่อนอย่างที่ตั้งใจไว้แล้ว กลับได้ผู้เดือดร้อนติดรถมาเสียนี่

ถ้าอย่างนั้นคุณก็นั่งไปก่อนแล้วกัน สบายใจขึ้นเมื่อไรค่อยคิดก็ได้เขายกนาฬิกาขึ้นมอง ขณะนี้เวลาสี่โมงเย็นแล้ว เขาจะทำอย่างไรกับเธอคนนี้ดี

ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณจริงๆ ที่ช่วยฉันเอาไว้เธอยิ้ม มือเลื่อนไปกุมแขนเขาพลางเขย่าอย่างลืมตัว ก่อนจะปล่อยมือเมื่อเขาหันมายิ้มตอบ

คีตภัทรเริ่มออกเดินทางต่อโดยที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี เขาขับรถไปเรื่อยๆ ในใจเต็มไปด้วยคำถามร้อยแปดเกี่ยวกับเธอ คิดพลางเหลือบมองก็พบว่าเธอผล็อยหลับไปซะแล้ว

คงจะเหนื่อยน่าดูล่ะสิ วิ่งออกมาแบบนั้นเขาส่ายหัว สายตายังคงจับจ้องใบหน้าที่สวยใสแม้ชื้นเหงื่อ การที่เขาและเธอเจอกันฉุกละหุกแบบนี้ ทำให้เขาไม่ทันได้สำรวจเธอเลยตั้งแต่หัวจดเท้า แต่ตอนนี้เธอหลับอยู่ คงไม่ผิดนักที่เขาจะขอสำรวจคนแปลกหน้าที่ติดรถมาสักหน่อย

เสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่โคร่งกับกางเกงยีนส์ขาสั้นที่นุ่งอยู่นั้นทำให้ความสวยของเธอถูกลดทอนไปมาก เจ้าของใบหน้าเนียนใสหลับตาพริ้ม แม้จะมีร่องรอยของความเหนื่อยอ่อนปรากฏ แต่เขาก็ดูรู้ว่าเธอเป็นคนที่น่ารักมากทีเดียว ลมหายใจที่สม่ำเสมอบอกให้รู้ว่าเธอนั้นอยู่ในห้วงนิทราลึก แต่หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอก็บอกได้เช่นกันว่าสัดส่วนของเธอคงจะไม่ได้เล็กทั้งตัวอย่างที่เขาเห็นแน่นอน

ใครกันนะที่ทำให้เธอต้องเตลิดแบบนี้ เธอหนีอะไรมา แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใครอยู่ๆ เขาก็เกิดอยากรู้ขึ้นมา ทั้งที่ไม่ใช่นิสัยใคร่รู้ของเขาเลย

เจ้าของร่างบางขยุกขยิกตัวไปมาในความเงียบ อยู่ๆ ก็มีเสียงท้องร้องดังขึ้น ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ จนเจ้าของเสียงลืมตาตื่น เธอตาโตตกใจกับผู้ชายแปลกหน้า หากพอนิ่งเงียบไปพักหนึ่งก็นึกขึ้นได้

ขอโทษค่ะ ฉันเผลอหลับไปเธอเอ่ยอย่างเกรงใจ หันรีหันขวางอย่างไม่รู้จะเอาอย่างไรต่อไปดี คุณให้ฉันลงตรงนี้ดีกว่าค่ะ ฉันไม่รบกวนคุณแล้วว่าพลางทำท่าจะเปิดประตูแต่เขาห้ามไว้

เดี๋ยวก่อนเขารั้งไว้ ความคิดที่ว่ากลัวเธอจะโดนฉุดไปอีกก็ผุดขึ้นมาในหัว แล้วคุณจะไปที่ไหน ให้ผมไปส่งไหม

อ๋อ คือ...เอ่อ ฉันยังไม่รู้เลยค่ะ คือหมายความว่า ยังไม่มีที่ไปเธอตอบ ครั้นจะกลับเข้าบ้านที่เพิ่งวิ่งหนีออกมา ก็ดูจะเป็นความคิดที่ไม่เข้าท่า

ถ้าอย่างนั้นไปกับผมก่อนก็ได้ คุณยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม ป่านนี้ท้องคงร้องน่าดูเลยนะ

ไปกินข้าวกันก่อนแล้วกัน แล้วค่อยคิดอีกทีเมื่อเห็นเธอนิ่ง เขาจึงเสนอแนะอีกครั้ง เพื่อที่จะยืดเวลาคิดออกไปว่าจะเอาอย่างไรดี แล้วก็ขับรถเข้าไปจอดที่ภัตตาคารริมถนนแห่งหนึ่งซึ่งคิดว่าเหมาะกับคนที่ตอนนี้กำลังหิวเป็นที่สุด

หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างซาบซึ้งในความมีน้ำใจ ชายแปลกหน้าคนหนึ่งทียื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอในเวลาที่ไม่อาจหาที่พึ่งได้ แม้จะเต็มใจหรือไม่ก็เถอะ ก็แสดงว่าเธอไม่ได้โชคร้ายไปซะทีเดียวหรอก

ฉันยังไม่ได้ถามคุณเลยว่าชื่ออะไรเธอเอียงคอ อะไรบางอย่างสะกิดให้รู้สึกอบอุ่นใจอย่างแปลกประหลาดกับผู้ชายตรงหน้า แต่นั่นอาจเป็นเพราะเขาช่วยเธอเอาไว้ก็ได้

ผมชื่อคีตภัทร เรียกว่าคีย์ก็ได้ แล้วคุณล่ะตอบแล้วหันไปถามเธอบ้างขณะกำลังจะก้าวออกจากรถ

ฉันชื่อพิม พิมตะวันค่ะ เอ่อ แต่ฉันไม่มีเงินสักบาทเลยนะคะเธอเดินตามพลางชี้แจงให้เขาฟัง ก็คนมันวิ่งหนีออกมาจากบ้านนี่จะไปทันพกเงินติดตัวมาได้ยังไง

ไม่เป็นไรหรอกครับ มื้อนี้ผมเลี้ยง เรากินข้าวกันก่อนดีกว่า เรื่องอื่นค่อยคิดทีหลังร่างสูงเดินนำเธอเข้ามาในร้านอาหารสไตล์ไทยบรรยากาศดี และเลือกนั่งลงตรงโซนที่ไกลจากผู้คนพอสมควร

เผื่อว่าสาวเจ้าอยากจะร้องห่มร้องไห้ แขกในร้านจะได้ไม่ต้องตกใจ

คีตภัทรสั่งอาหารสี่ห้าอย่างเพราะคิดว่าเธอคงหิวมาก แต่อีกฝ่ายกลับไม่สั่งอะไรเลย เอาแต่จ้องมองเมนูเครื่องดื่ม ก่อนนิ้วเรียวจะชี้ไปที่ไวน์ติดป้ายราคาไม่แพงมากนัก

ฉันสั่งอันนี้ได้ไหมคะ คุณคีตภัทรเธอถาม

คุณดื่มไวน์ด้วยเหรอเขาเลิกคิ้ว แปลกใจที่สาวน้อยหน้าหวานที่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นคนชอบดื่ม ชี้นิ้วเลือกเอาไวน์ที่เขารู้ดีว่าดีกรีแรงขั้นหนึ่ง ถึงราคาจะไม่ค่อยแพงนักก็ตาม

ค่ะเธอตอบพลางพยักหน้าหงึกหงัก

แท้จริงแล้วเธอไม่เคยแตะต้องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาก่อนเลย แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้เธออยากจะหาวิธีลืมมัน ได้ยินมาว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จะทำให้เธอลืมเรื่องร้ายๆ ไปได้บ้าง ถึงแม้ว่าความเมาจะเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่ไม่ดีเท่าไร แต่เวลานี้คนสมองตื้อตันคิดอะไรไม่ออกอย่างเธอก็ขอเลือกมันสักครั้งในชีวิต

อาจเพราะเห็นใจหรืออะไรก็แล้วแต่ คีตภัทรถอนใจ ก่อนจะหันไปสั่งไวน์ที่เธออยากได้ส่งท้ายออร์เดอร์ไปเสียเลย

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ชายหนุ่มยังคงมองหญิงสาวขณะที่เธอยกแก้วไวน์เป็นครั้งที่สี่ติดกัน โดยที่อาหารตรงหน้าไม่พร่องลงไปแม้แต่น้อย

ดื่มเป็นน้ำอย่างนี้เดี๋ยวก็เมาพอดี เป็นน้องเป็นนุ่งจะจับตีก้นให้เข็ดเขาคิดอย่างอ่อนใจ

ทีนี้คุณจะเล่าให้ผมฟังได้หรือยัง ว่าเกิดอะไรขึ้นเขาเริ่มตั้งคำถาม พลางรินไวน์เพิ่มให้คนที่ตอนนี้แก้มเริ่มแดงระเรื่อ คุณวิ่งหนีใครมา

ฉะ...ฉันวิ่งหนี ลุงของฉันค่ะพิมตะวันกระดกไวน์ก่อนตอบเสียงสั่น ลุงจะจับฉันแต่งงานเพื่อใช้หนี้ ฉันไม่อยากแต่ง ก็เลยขู่ว่าจะหนีออกจากบ้าน เขาขู่กลับว่าจะจับฉันขัง แล้วทำท่าจะเอาจริงด้วย ฉันก็เลยวิ่งหนีเขามา”

พูดจบก็สะอื้นไห้ยกใหญ่ ใบหน้าเรื่อสีมีแววตื่นตระหนก แต่ก็ยังคงพูดพร่ำต่อไป

ฉันไม่รู้จะทำยังไงก็เลยวิ่งหนีออกมา เขาวิ่งตามเพราะกลัวว่าฉันจะหนีไปจริงๆ มันน่ากลัวมากเลย ฉันไม่อยากกลับบ้านอีกแล้วเธอปล่อยโฮอย่างไม่อายใคร ดีหน่อยที่เขาเลือกที่นั่งไกลจากผู้คนออกมา จึงไม่มีใครตกใจกับเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเธอ

แล้วพ่อกับแม่ของคุณล่ะ ทำไมคุณถึงมาอยู่กับลุง

พ่อกับแม่ของฉันตายไปตั้งแต่ฉันอายุสิบขวบ ฉันอยู่กับลุงหลังจากนั้น เขาเป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่เธอยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มอีกครั้ง มือปาดน้ำตาที่ยังคงไหลไม่ขาดสาย

เขาเป็นหนี้พนันมานานแล้ว จนภรรยาทนไม่ได้เลยหนีไป ตอนนี้ที่บ้านเหลือแค่ลุง ฉัน แล้วก็ลูกชายของลุง เขาอ้างบุญคุณที่เลี้ยงฉันมา เพื่อให้ฉันเป็นสินค้าปลดหนี้ให้เขา ฮือ...เมื่อแอลกอฮอล์พรากสติไปส่วนหนึ่งแล้ว เธอเล่าทุกอย่างให้ชายแปลกหน้าฟัง เรื่องส่วนตัวที่ไม่เคยคิดจะเล่าให้ใครฟังพรั่งพรูออกจากปากหญิงสาวอย่างหมดเปลือก ไม่กี่วินาทีต่อมาหน้าสวยก็ฟุบลงบนโต๊ะ หลับไปอย่างไม่รู้ตัว

ด้านชายหนุ่มได้เพียงแค่เงียบฟังอย่างเห็นใจ ไม่น่าเชื่อว่าในโลกนี้ยังคงมีเรื่องแบบนี้อยู่อีก ก่อนจะหันไปอีกทีก็เห็นหญิงสาวหลับไปซะแล้ว

คุณ...เขาเคลื่อนมือแตะบ่าหญิงสาว แต่เธอไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัว

เอายังไงดีเนี่ย

ชายหนุ่มตัดสินใจประคองคนเมาออกจากภัตตาคารไปขึ้นรถ จะพาเธอย้อนไปที่หมู่บ้านเดิมเพื่อพึ่งพาเพื่อนรักก็ยังไม่รู้ว่าบ้านฝ่ายนั้นหลังไหนกันแน่ และเธอเองก็คงไม่อยากไปวนเวียนอยู่แถวนั้นทั้งที่เพิ่งหนีออกมา ดังนั้นจุดหมายเดียวที่คิดออกตอนนี้ก็คือคอนโดของเขานั่นเอง

 

ไม่กี่นาทีต่อมา คีตภัทรก็พาเธอมาอยู่ในห้องสวีตหรูบนชั้นยี่สิบเอ็ดของเขา ร่างนุ่มนิ่มถูกวางลงบนเตียงของเขาอย่างเบามือ คนที่หลับไม่รู้เรื่องครางเบาๆ อย่างขัดใจ

“นอนที่นี่ก่อนแล้วกัน” เขาพึมพำ เตรียมหันหลังจะเดินออกจากห้อง แต่เสียงงึมงำของเธอรั้งเขาไว้

แม่...แม่ช่วยพิมด้วย แม่จ๋า...พิมคิดถึงแม่ ช่วยพิมด้วย ฮือ...หญิงสาวละเมอ มือบอบบางไขว่คว้าในอากาศหาที่ยึดเหนี่ยว เรียกให้หนุ่มเจ้าของห้องต้องนั่งลงที่ข้างเตียงอีกครั้ง

สงสัยจะเมามากเขารวบมือเธอลงวางบนเตียงนุ่มอย่างเดิม แต่มือเล็กจับแขนเขาไว้

แม่จ๋า พิมไม่อยากอยู่แล้ว ลุงใจร้าย พิมอยากอยู่กับแม่เธอพึมพำพร้อมแนบมือที่คิดว่าเป็นของแม่ไว้ที่แก้มตนเอง แก้มที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตา สะอึกสะอื้นอยู่ในภวังค์ ฮือ...

คีตภัทรอดที่จะสงสารไม่ได้ ถูกคนเมาอ้อนอยู่ครู่เดียวเท่านั้นก็ดึงหญิงสาวเข้ามากอดโดยอัตโนมัติ

“คิดถึงแม่เหรอ อย่างนั้นวันนี้ผมเป็นแม่ให้คุณหนึ่งวันแล้วกัน โอ๋...อย่าร้อง” ปลอบพลางโอบร่างบางไว้แนบอก

ทันทีที่ร่างนุ่มนิ่มของเธอสัมผัสเขา ความรู้สึกแปลกประหลาดก็พลุ่งพล่านขึ้นมาฉับพลัน ดูเหมือนสาวเจ้าจะไม่รู้ตัวสักนิดว่ากำลังก่ายกอดเขาแน่น เสื้อยืดสีขาวตัวหลวมโพรกหลุดลงจากบ่าเนียน เผยให้เห็นสายเสื้อชั้นในสีสดใส แก้มแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ขยับเข้าใกล้เขามากขึ้นทุกที

“แม่...แม่จ๋า” เธอร้องเหมือนคนละเมอ สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของคนที่คิดว่าเป็นแม่ แล้วยังกอดกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีก เพราะกลัวว่าถ้าปล่อยมือแล้วแม่จะหายไป

คุณ...คีตภัทรเริ่มหายใจติดขัดเพราะสาวน้อยช่างยั่วในอ้อมแขน มือของเธอปัดป่ายไปรอบตัวชายหนุ่ม ในขณะที่ดวงตาสวยยังหลับพริ้มอยู่ ปากอวบอิ่มก็พึมพำเบาๆ จับใจความไม่ได้

ลมหายใจอุ่นๆ ของพิมตะวันที่รดต้นคอของชายหนุ่มเจ้าของห้องอยู่ รวมกับกายหอมกรุ่นที่บดเบียดอย่างเชิญชวน ทำให้ความอดทนของชายชาตรีขาดสะบั้นลงได้ง่ายดาย

ริมฝีปากได้รูปของชายหนุ่มค่อยๆ เลื่อนลงมาประกบปากนุ่มแผ่วเบาด้วยอารมณ์เสน่หาบวกกับสถานการณ์ที่พาไป หญิงสาวเผยอรับด้วยความงุนงงเมื่ออีกฝ่ายแทรกลิ้นเรียวเข้ามาหยอกเย้าในโพรงปากเธอ

แปลก นี่ฉันกำลังทำอะไร แม้ในใจจะตั้งคำถาม ทว่าร่างกายของพิมตะวันกำลังตอบรับการปลุกเร้าอย่างไร้เดียงสา

คีตภัทรที่กำลังอารมณ์เตลิดครางเสียงต่ำ มือหนาเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน ก่อนจะหยุดลงตรงตะขอบราของหญิงสาว เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ไม่กี่ชิ้นของเธออย่างใจเย็น แล้วค่อยๆ ผลักร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวให้นอนราบบนเตียง

พิมตะวันหายใจติดขัด เป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรอกหรือที่ทำให้ร้อนวูบวาบแบบนี้ ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนก็ทำให้เธอปั่นป่วน มือของใครบางคนที่ยังวนเวียนอยู่ที่หลังของเธอเพิ่มความมึนงงปนร้อนวูบวาบอย่างแปลกประหลาด อาภรณ์บนร่างกายบางส่วนนั้นถูกปลดเปลื้องออกไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ จากนั้นปากอุ่นของคนเดียวกันก็เลื่อนมาประกบปากอิ่มของเธอ สร้างความวาบหวามอย่างที่ไม่เคยเป็น

แม้ฤทธิ์แอลกอฮอล์จะทำให้ขาดสติและรุ่มร้อน หากเธอรู้สึกว่ามีใครบางคนปลุกเร้าอารมณ์ที่ร้อนรุ่มอยู่แล้วของเธอให้กระเจิดกระเจิงขึ้นเป็นสองเท่า มือของเขาเคลื่อนไปมาช้าๆ ราวกับกำลังวาดภาพศิลปะบนเรือนร่างของเธอ เช่นเดียวกับปากที่ซอกแซกฝากความชื้นบนหน้าท้องนวลเนียนจนร่างบอบบางต้องขยับไปมาด้วยความทรมาน

“ร้อน ช่วยฉันด้วย” เธอหายใจหอบ เปลือกตาหรี่ปรือ มองไม่ชัดด้วยซ้ำว่าบุคคลเบื้องหน้าเธอเป็นใคร

การปฏิเสธการร้องขอที่เย้ายวนนั้นช่างยากนัก หนุ่มนักรักเข้าใจดีว่าความทรมานของเธอที่มีเขาเป็นผู้ก่อต้องได้รับการปลดปล่อย เช่นเดียวกับเขาที่ต้องทรมานเพราะต้องการเธอไม่ต่างกัน เขาปลดเปลื้องพันธนาการของตนออกในเวลาอันสั้น ทาบทับตัวเองลงกับเรือนกายร้อนผ่าว แล้วหลอมรวมรุกเร้าจวบจนจับจูงสาวน้อยล่องลอยสู่วิมานในที่สุด

พิมตะวันหลับตาพริ้มกับประสบการณ์แปลกใหม่ อิ่มเอมในห้วงนิมิตจนไม่อยากลืมตา เพราะกลัวว่าความฝันแปลกที่แสนสุขจะหายไป

ผมขอโทษ พิมตะวัน...ของผม ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหู จุมพิตแก้มนวลเบาๆ อย่างคนรู้สึกผิดที่ล่วงเกินเธอในขณะไร้สติทั้งที่เขาไม่เคยทำกับใครแบบนี้มาก่อน หญิงสาวที่เขามีสัมพันธ์ด้วยทุกคนล้วนเต็มใจ หากลึกลงในใจอดปฏิเสธไม่ได้ว่าสัมผัสของเธอคนนี้ไม่เหมือนใครที่เขาเคยเจอมาก่อนจริงๆ

เหมือนมีอะไรบางอย่างบอกเขา ว่าเคยรู้จักและผูกพันกับเธอมาก่อน!

ชายหนุ่มผล็อยหลับไปตอนใกล้รุ่ง กอดสาวน้อยข้างกายที่หลับตาพริ้มอยู่นานแล้วในอ้อมแขนแกร่งด้วยความสุขใจอย่างแปลกประหลาด ก่อนดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา เขายังได้ยินเสียงตัวเองร่ำร้องในใจ

ขอให้เธอใช่คนนั้นที่ตามหาด้วยเทอญ



สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ ปาริดาหายไปนานมาก นานจนระบบอัพนิยายเด็กดีเปลี่ยนไปมากจนตามไม่ทันเลยค่า (ไล่ดูการอัพนิยาย พบล่าสุด คือกลางปีที่แล้ว ซึ่งผ่านไปหนึ่งปีแล้ว!

เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆค่า แหะๆ

คิดถึงกันบ้างไหมคนดี >///<

ยังไง ปาริกลับมา พร้อมกับนิยายเล่มเก่าเล่าใหม่ รีไรต์แซ่บ เรื่องนี้นะคะ ออกเป็นอีบุ้กแล้วค่ะ! เป็นนิมิตหมายอันดีว่าเล่มใหม่อื่นๆ จิตามมา! (สาธุ!)

ปาริดา ขอฝากเรื่องนี้ไว้ ในอ้อมอกอ้อมใจทุกท่าน อีกครั้งนะคะ

คลิกเลยๆๆๆ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

1,094 ความคิดเห็น

  1. #1011 กระปุกออม (@kasinee2526) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 19:49
    อย่าเพิ่งลบน้า เค้า ค่อย มาอ่าน วันพฤหัสบดี แล้ว จะ เม้นให้ ใหม่น่ะค่ะ
    #1011
    0
  2. #983 love-you-4ever (@chananthan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 00:32
    ตอนแรกก็เล่นเลยอ่ะ
    #983
    0
  3. #913 อนัญญา (@ananyaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 08:42
       แม่เจ้า...เฮียคีย์นี่ไวเจง ๆ
    #913
    0
  4. #839 จารุพร (@percia2535) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 18:26
    โอ้...... ครั้งแรกที่ได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้   มันจะฮอทอะไๆรอย่างนี้ อิอิ
    #839
    0
  5. #695 suturn (@cronut) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2553 / 17:08
    โอ้ เพิ่งเข้ามาอ่านตอนแรก ก็แรงซะแล้ว อิอิ

    สนุกๆค่ะ
    #695
    0
  6. #656 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2553 / 18:52

    โอ้ววว...เพิ่งเจอกัน ตื่นมาทำไงละเนี่ย

    #656
    0
  7. #601 numtan (@luktan_cin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 23:32

    Wow   รวเร็วได้ใจมากกกกค่ะ

    #601
    0
  8. #484 Chayada (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 06:31
    ได้เวลามาอ่านเสียที่

    เจอกันครั้งแรกก็นะ...อิ อิ ทํามัยเร็วอย่างนี้
    #484
    0
  9. #256 NMM^_^ (@mmaattee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2553 / 20:44
    รวดเร็วได้ใจอะน่ะ
    #256
    0
  10. #234 ชิมดุงกิ (@mintun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2553 / 14:23
    นางเอกน่ารักมาก ก 

    ชอบ
    #234
    0
  11. #200 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2553 / 13:23
    หนูพิม หนีร้อนมา ไหงดื่มซะเมาอย่างนี้จะพึ่งเย็นกลับร้อนกว่า เฮ้อ เสร็จกัน
    #200
    0
  12. #123 Ma_Prang-ka (@maprang-ka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2553 / 12:58

    แร้ง!!!!!!
    ได้ใจมาก
    มีจริงเหรอเจอวันเดียวด็โดนซะแล้ว
    สงสารพิมตะวันจัง
    นางเอกน่ารักดีแต่ก็น่ะ...........

    #123
    0
  13. #117 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2553 / 15:30
    โหเร็วปานสายฟ้าเลยจ้า
    #117
    0
  14. #54 คุณเจ้ (@koonja-jaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2553 / 15:56
    วะ.....ว้าว รวดเร็วทันใจเจ้ดีแท้ ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงให้เสียนเวลา
    เปิดเรื่องปุ๊บเสียตัวปั๊บ อิอิ เจ้ชอบ (หื่นอีกแระ)
    แบบนี้ก็ดีเหมือนกันน่ะน้องลี่ นำเสนอในรูปแบบที่ฉีกกฎเกณฑ์นิยายไทยซะเลย
    #54
    0
  15. #37 Khun Nong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 00:47
    โอ้วพระจ้าว อุแหม่ เร็วจัง...

    อ่านแล้วดูพิมตะวันร้องไห้เปงเด็กๆเลย แต่หลังจากนั้นอืม อ่า โอ้ว กอช



    = = แล้วไงต่อละทีนี้ ต้องอ่านต่อซะและ

    เปิดเรื่องซะร้อนฉ่าเลย
    #37
    0
  16. #30 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 / 19:12
    เปิดตัวก็น่าสงสารนางเอกแล้ว
    #30
    0
  17. #21 ~รตา~ (@tichila) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 23:41

    โอ้วววววววววววววววววววว
    เปิดตัวได้แรงใช้ได้เลยนะคะ อิอิ
    แบบนี้หนูพิมตื่นมาจะว่ายังไงล่ะเนี่ย
    เอ้า...ลุ้นคร่าลุ้น ^^
    #21
    0
  18. #17 ponpim (@ponpim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 20:18

    มาเริ่มต้นอ่านใหม่อีกรอบ
    ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนทวง

    ว่า อัพถี่เกินไป เลยไม่ยอมมาอ่าน
    ^_____^

    เอ่อ เสาร์ นี้ไปดูงาน GTF ที่ไบเทค กลับวันอาทิตย์  ดังนั้น
    ไม่ต้องห่วง ไม่ได้เข้ามาแน่ๆ จ้า 55555

    #17
    0
  19. #13 นิตายี้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2553 / 00:19
    ติดหนี้พนันบอลหรอ แยย่ จังเลยยย!!



    (อุ อุอุ รอเช้า มาร่วมเฮด้วยคน อิอิ)
    #13
    0
  20. #8 ponpim (@ponpim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2553 / 13:48

    อืม  ลี่  แนวเรื่องนี้น่าจะซึ้ง ๆ หวานๆ กินใจนิดๆ มั้ย???

    ไม่ใช่แนวซีเรียส  หรือกดดันหนักๆ ใช่มั้ย
    เพราะตอนอ่านชื่อเรื่อง  คิดว่าอาจจะเครียด หรือเศร้าโศกมากมายก่ายกอง

    จากที่อ่าน ตอนที่ 1 ตอนตื่นมาน่าจะเฮ อย่างที่รัตน์ๆ ment ไว้
    คือเท่าที่ดู พิมตะวัน ของ เรา ไม่น่าจะใช่นางเอกเจ้าน้ำตา  ไม่กล้าทำอะไร

    ดังนั้น ตื่นมาน่าจะได้เฮ  แต่คงไม่ ฮา เพราะ พิม ก็ดูจะไม่ใช่สาวแกร่ง
    ขอต๊ะ เอาไว้ทำงานเสร็จ ไม่เกินอาทิตย์นี้จะมาอ่านให้ครบ
    แล้วตอบกลับเรื่องที่คุยกันนะจ๊ะ

    #8
    0
  21. #3 รัตนรัตน์ (@yodnamkang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2553 / 11:12

    ลีดาเฮ...ตื่นมาได้เฮจริง ๆ แน่

    #3
    0