SEXY! Billionaire 'CHANBAEK FT. HH♡

ตอนที่ 4 : CHAP. III ϟ you change my world

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    7 พ.ย. 57




ความสนุกเพียงชั่วข้ามคืนของใครบางคน

กลับเปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบให้กับใครอีกคนโดยไม่รู้ตัว

 

 

----------------------------------------------------

 

 

C H A P T E R  3

 

 

 

            6 years later

          Seoul, Korea 2014

 

 

          บยอนแบคฮยอนเด็กน้อยในวันนั้นโตขึ้นมากแล้ว จากเด็กผู้ชายร่างบอบบางดูไม่ประสีประสากับโลกอันกว้างใหญ่กลับดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แต่ยังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มอันเป็นเสน่ห์และนิสัยที่น่ารักน่าเอ็นดูของเจ้าตัวที่ยังไม่เสื่อมคลายแต่กลับเพิ่มพูนมากขึ้นทุกวัน

 

                 

            “อเมริกาโน่ร้อนหนึ่งแก้วครับพี่คนน่ารักเสียงนักศึกษาหนุ่มหน้าตาดีเจ้าประจำของร้านสั่งกาแฟยอดนิยมสำหรับอากาศเย็นๆ อย่างฤดูหนาวนี้คิมจงแดตามจีบ ' พี่แบคฮยอน ' มาได้หลายเดือนแล้วแต่ไม่เห็นพี่คนน่ารักจะใจอ่อนให้สักที ใจแข็งจริงๆ

 

 

            “ได้เลยเจ้าร้านเจ้าของฉายาคนน่ารักยิ้มตอบรับออเดอร์จากลูกค้าประจำก่อนจะถามต่อ

 

 

            “วันนี้บราวนี่สูตรใหม่ ลองมั้ย

 

 

 

            ทั้งรู้ว่าโดนพี่เขาหลอกขายของแต่เด็กหนุ่มก็ยังยิ้มรับอย่างเต็มใจซื้อขนมเค้กราคามหาโหดของที่ร้านอีก เขาโดนแบคฮยอนแอทแทคไปแล้วจริงๆ ช่วงสิ้นเดือนแล้วซะด้วยกลับหอไปคงต้องต้มบะหมี่สำเร็จรูปกินไปอีกหลายวัน

 

 

 

            แต่ก็ช่างเถอะปากท้องไว้วันหลังงานจีบสาวต้องมาก่อน!

 

 

 

            “จัดมาเลยครับ พี่ทำอะไรผมก็ชอบหมดแหล่ะ” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับอย่างขันแข็งพร้อมทั้งหยอดมุกหวานหยดย้อยซึ่งท่าเพื่อนเขามาคงโก่งคออ้วกกันเป็นทิวแถว

 

 

 

            เมื่อแบคฮยอนเดินไปเตรียมอาหารจงแดถึงกับลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

 

 

          เงิน! เงิน! เงิน!

 

 

            เพื่อพี่คนน่ารัก .. จงแดยอมกินแกลบตลอดทั้งปีก็ได้ครับ!

 

 

            “น่ารักจริงๆ ชิมดูว่าชอบมั้ยเดี๋ยวพี่แถมให้อีกชิ้น” แบคฮยอนกล่าวด้วยรอยยิ้มน่ารักก่อนจะออกปากแถมให้ลูกค้าประจำอย่างใจดี

 

 

            จงแดหัวใจพองโตจนแทบจะระเบิดพระเจ้าพี่แบคฮยอนน่ารักมากจริงๆ นะ ..

 

 

 

           

            บรรยากาศร้านยังคงดำเนินไปในแบบที่มันควรจะเป็นอย่างทุกวันที่ผ่านมา ลูกค้าส่วนมากก็จะเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยข้างๆ หรืออีกแง่ก็คือมหาลัยเก่าของแบคฮยอนและเป็นมหาลัยปัจจุบันของจงแดนั่นเอง

 

           

 

            แบคฮยอนโชคดีที่ได้ทำเลค่อนข้างดีทีเดียว ร้านจึงไม่เงียบเหงามีลูกค้าเข้าออกอยู่แทบตลอดทุกช่วงเวลา ยิ่งหิมะตกหนักอย่างในช่วงหน้าหนาวนี้แล้วด้วยล่ะก็ทุกคนมักแห่กันมาหาที่หลบหนาวจนแทบรับลูกค้าไม่ทัน ยิ่งร่างเล็กจัดโซนหนังสือและให้บริการฟรีไวไฟแล้วด้วยลูกประจำแน่นขนัดทุกวัน

 

 

 

            นี่คือความฝันสูงสุดของคนอย่างบยอนแบคฮยอน .. ตั้งแต่เด็กเขาฝันเอาไว้ว่าอยากจะเป็นบาริสต้าเปิดคาเฟ่ต์ส่วนตัวเป็นของตัวเองสักร้านหนึ่ง มีหนังสือมากมายหลายประเภทให้ลูกค้าได้เลือกอ่านอยากให้เป็นจุดพักผ่อนสำหรับใครหลายๆ คนหรือจะเป็นจุดนับพบก็ได้ ทั้งๆ ที่เมื่อคุณพ่อเสียไปเขาก็ไม่เคยกล้าฝันถึงความฝันนี้อีก

 

 

 

            แต่ในวันนี้เขาก็ทำมันสำเร็จแล้ว .. สำเร็จตั้งแต่อายุยี่สิบต้นๆ แหน่ะ!

 

 

            คงต้องขอบคุณเขาคนนั้น .. ปาร์คชานยอล

 

 

            คนที่ทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนไปตลอดกาลนับจากเมื่อหกปีก่อน ..

 

 

 

            แบคฮยอนจัดสรรหาเงินที่ได้จากชานยอลด้วยความระมัดระวังกับจำนวนเงินมากมายมหาศาลสำหรับเด็กอายุไม่ยี่สิบปีอย่างเขาในตอนนั้น จนในที่สุดก็ยื้ออนาคตเขาได้จนจบปีสี่อย่างไม่น่าเชื่อแม้จะรับมาเพียงครึ่งเดียว

 

 

 

            ในตอนแรกแบคฮยอนแทบจะมืดแปดด้านไม่กล้านำเงินไปฝากธนาคารที่ไหน เพราะกลัวจะโดนซักถามและถูกเรียกผู้ปกครองจากทางธนาคารซึ่งแน่นอนว่าต้องจบเห่แน่ๆ ร่างบางใช้เวลาคำนวณค่าใช้จ่ายที่จำเป็นจะต้องใช้คร่าวๆ จนจบปริญญาตรี นับว่าโชคดีที่เป็นคนขยันและเรียนเก่งเขาได้ทุนจากมหาลัยแม้จะไม่ใช่ทุนเต็มแต่ก็นับว่าลดค่าใช้จ่ายลงมากโข ก่อนจะเสาะหาหอพักที่ประหยัดงบที่สุดพร้อมทั้งมองหางานพิเศษทำเพื่อหาค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมและเก็บเกี่ยวประสบการณ์

 

 

 

            ไม่ว่าจะเป็นล่ามชั่วคราวรับจ้างแปลเอกสารหรือแม้กระทั่งสอนพิเศษเด็กมัธยมตอนปลายเตรียมเอนท์ แบคฮยอนก็ทำมาหมดแล้วและมันก็ยิ่งพัฒนาให้เขากลายเป็นคนเก่งรอบด้านโดยไม่รู้ตัวจากเด็กน้อยธรรมดาคนหนึ่งทั่วไปที่ทำงานงกๆ คอยรับใช้พี่สาวไปงั้นๆ

 

 

 

            สถานการณ์ที่ยากลำบากมักจะบีบคั้นมนุษย์ให้พึ่งพาตัวเองได้ดีเสมอ ..

 

 

 

            แบคฮยอนตัดสินใจลงทุนเปิดคาเฟ่ต์ตามความฝันของตัวเอง แม้จะเสี่ยงเพราะประสบการณ์ด้านนี้น้อยเกินไป และเงินเก็บก็มีแค่เท่าที่อดออมได้ไม่ได้มากมายพอสำหรับการขาดทุน แต่คนเราย่อมต้องกล้าได้กล้าเสียนี่คือความคิดที่ค่อนข้างเด็ดขาดของแบคฮยอนซึ่งคนภายนอกคงต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าคนตัวเล็กๆ ดูทำงานไม่ค่อยเป็นอย่างแบคฮยอนจะกล้าได้มากขนาดนี้

 

 

 

            อาจจะเพราะความน่ารักมีเสน่ห์อยู่ตรงที่รอยยิ้มหวานๆ เรียกความเอ็นดูจากเจ้าของที่เก่าได้เป็นอย่างดี ทำให้แบคฮยอนโชคดีสามารถเช่าตึกมาทำร้านได้ในราคาย่อมเยา หลายๆ อย่างรวมกันแล้วคงต้องบอกว่าจังหวะชีวิตของเขากำลังดีทุกอย่างเข้ารูปเข้ารอยไปอย่างช้าๆ

 

 

 

            เขาเอง .. ก็คงไม่ใช่คนโชคร้ายมากเท่าไหร่ล่ะมั้ง อย่างน้อยสวรรค์ก็ยังใจดีส่งชานยอลมาให้ในช่วงเวลาตัดสินทางเดินชีวิตให้ตัวเอง

 

 

 

            ร่างเล็กหายใจออกแรงๆ อย่างผ่อนคลาย หลังจากคิดย้อนไปถึงความหลังพลางมองร้านไปรอบๆ ราวกับต้องย้ำกับตัวเองว่านี่มันไม่ใช่ความฝัน ร้าน ' บยอนคาเฟ่ต์ ' ของเขาคือของจริงในชีวิตจริงและสร้างมาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองทั้งนั้น

 

 

 

            อ่อไม่สิ .. ส่วนหนึ่งของความฝันเขาแทบจะเป็นส่วนใหญ่ๆ เลยก็คงจะเป็นชานยอล คนที่แลกอนาคตเขากับความเจ็บปวดในคืนนั้น ทั้งที่ไม่อยากจะยอมรับว่าขายตัวเองแต่เอาเข้าจริงๆ แล้วก็ไม่ต่างกัน แต่ถ้าหากไม่มีเรื่องนั้นเกิดขึ้นเขาคงไม่สามารถมีอนาคตได้แบบนี้ อาจจะไม่มีโอกาสแม้กระทั่งจะเรียนมหาลัย

 

 

 

            หากเล่าให้ใครฟังเขาคงต้องมีคนเป็นร้อยถาม ว่าไม่โกรธคนที่ขืนใจตัวเองหรอ ไม่แจ้งความเพราะกลัวหรออะไรแนวๆ นี้ เห็นทีคงจะไม่ใช่เรื่องเสื่อมเสียของตัวเองก็คงไม่มีใครอยากพูด รับรู้เพียงแค่ว่าที่มีอนาคตอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะคุณชานยอล ..

 

 

 

            แล้วอย่างนี้แบคฮยอนจะเกลียดชานยอลได้ยังไงล่ะ นอกจากขอบคุณซ้ำๆ ในความกรุณาของอีกฝ่ายทุกๆ วัน ทั้งที่ไม่ต้องจ่ายเงินให้เขาก็ได้เพราะผู้จัดการเลวๆ คนนั้นมันรับไปแล้ว แต่ชานยอลก็ให้เขาหยิบยื่นโอกาสหยิบยื่นทุกสิ่งที่เด็กคนหนึ่งไม่เคยกล้าหวังจะได้มาให้

 

 

 

            ถ้าจะเกลียดใครก็คงเป็นตัวเองมากกว่าทำไมถึงได้โง่เง่าเชื่อใจคนเลวๆ แบบนั้นกันนะในวันนั้นมันช่างเป็นบทเรียนที่มีค่าจริงๆ ..

 

 

 

 

 

            - - -  t r u s t m e  - - -

 

 

 

 

          ลู่หานเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักลูกครึ่งจีนพนักงานคนเดียวของร้าน เป็นคนค่อนข้างอ่อนน้อมและขยันมากทีเดียว มาสมัครงานในช่วงที่แบคฮยอนเพิ่งเปิดร้านได้ไม่นานนัก ทั้งๆ ที่ตอนนั้นตัวเองก็กิจกรรมเต็มมือแต่เมื่อได้งานแล้วก็ยังทำได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่อง เพียงเพราะเหตุผลว่า ' ก็พี่อุตส่าห์รับผมเข้ามาแล้วนี่นา ' แต่เพราะแบคฮยอนไม่อยากให้กระทบถึงการเรียนการเรียนจึงกำหนดงานให้ลู่หานไว้แค่วันเสาร์อาทิตย์หรือเฉพาะเวลาว่างไม่มีเรียนเท่านั้น

 

 

 

            ลู่หานเรียนรู้งานได้รวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อเสียอยู่อย่างเดียวไม่ค่อนมีปากมีเสียงเท่าไหร่ใครพูดอะไรก็เออออไปหน่อย เฮ้อ น่าเป็นห่วงเสียจริง

 

 

 

            เมื่อท้องฟ้ากลายเป็นสีน้ำเงินเข้มปนส้มบ่งบอกเวลาว่าใกล้จะค่ำมากแล้ว ลูกค้าเริ่มไม่มากอย่างช่วงกลางวันและร้านกำลังจะปิด ลู่หานจึงเดินมาหาเพื่อนสนิทอย่างโดคยองซูซึ่งมานั่งสั่งเครื่องดื่มรอกลับด้วยกันร่วมชั่วโมงแล้ว

 

 

 

            “คยองซูวันนี้ฉันเลี้ยงเอง พี่แบคฮยอนบอกว่ามีเค้กสูตรใหม่ด้วยแหล่ะ” ทั้งที่ทำงานมาทั้งวันแต่เสียงก็ยังคงร่าเริงเหมือนเดิมนี่แหล่ะคือลู่หาน

 

           

 

            ลู่หานอาศัยอยู่คนเดียวในโซลเมืองใหญ่แม่เขาย้ายกลับจีนไป ตั้งแต่เลิกรากันไปกับพ่อที่ต้องทำงานอยู่กลางทะเลแทบจะตลอดเวลาซึ่งก็หลายปีแล้วล่ะ ตอนนี้แม่ก็อยู่กินกับครอบครัวใหม่มีความสุขดีที่ปักกิ่ง ซึ่งแน่นอนเขาไม่อยากเป็นส่วนเกินของแม่และไม่อยากเป็นตัวถ่วงของพ่อด้วยเช่นกัน ..

 

 

 

            ที่มาทำงานพิเศษเขาไม่ได้ลำบากขัดสนเรื่องเงินอะไรหรอก ถึงแม้จะไม่ได้ร่ำรวยเท่าคยองซูเพื่อนสนิทที่เป็นลูกมหาลัยเศรษฐี แต่ก็นับว่าพอมีพอกินทางบ้านส่งเสียให้เรียนจนจบได้พ่อกับแม่แย่งกันจ่ายค่าเทอมให้เขาด้วยซ้ำ

 

 

 

            แต่ไม่รู้สิ .. ตั้งแต่ลืมตามาชีวิตลู่หานก็มีแต่แม่ พูดได้อย่างเต็มปากว่าไม่สนิทใจกับพ่อเท่าไหร่นัก แต่เมื่อแม่กลายเป็นคนของครอบครัวอื่นแล้ว เขาเองก็ลำบากใจจะใช้เงินของแม่เหมือนกัน เขาไม่อยากรบกวนเงินของครอบครัวคุณแม่มากเกินไป อีกแค่สองเดือนเท่านั้นเขาก็จะเรียนจบแล้ว คิดว่าจะรีบหางานทำให้เป็นหลักเป็นแหล่งจะได้เลิกใช้เงินจากทางบ้านอย่างถาวรสักที

 

 

            “ได้สิจะกินให้พุงกางเลยคอยดูนะลู่หาน” เจ้าของชื่อยิ้มรับก่อนจะตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

 

 

            คยองซูรู้ดีที่สุดว่าลู่หานเกลียดคำว่าเกรงใจจากเขามากที่สุดถ้าหากไม่รับก็จะโดนหาว่าดูถูกฐานะทางบ้านซะอีก

 

 

            ' รวยไม่เท่าเลยเลี้ยงไม่ได้ใช่ป่ะ '

 

 

            น้ำเสียงตัดพ้อกึ่งๆ ปนประชดประชันของลู่หานยังคงติดหูคยองซูมาจนถึงทุกวันนี้

 

 

           “ระวังเถอะ อ้วนแล้วพี่จงอินทิ้งจะหัวเราะให้” ลู่หานส่ายหัวให้กับความขี้เล่นของเพื่อนก่อนเดินไปหยิบเค้กสูตรใหม่ตามที่บอกไว้แถมยังไม่ลืมแซวเพื่อนทิ้งท้ายไว้อีกด้วย

 

 

            อย่าสิ พี่จงอินยิ่งฮอตๆ อยู่กลัวนะเนี่ย!!!” คยองซูว่าพลางยู่ปากอย่างน่ารักตามหลังเพื่อนไป

 

 

            “ล้อเล่นน่า แปลกแบบนี้มีอยู่คนเดียวพี่จงอินไม่กล้าทิ้งหรอก” คนหน้าหวานหันมาตอบเพื่อนตาโตในขณะที่ก้มๆ เงยๆ ตักเค้กชิ้นสวยน่ากินใส่จาน

 

 

            “ลู่หานคนบ้า ไม่คุยด้วยแล้ว” คนตาโตบ่นงึมงำพร้อมกับใบหน้าแดงๆ ของตัวเอง

 

 

 

          คิมจงอินที่ลู่หานพูดถึงนั้น คือว่าที่แพทย์หนุ่มแฟนหมาดๆ ของคยองซูเอง ไม่มีใครในมหาลัยไม่รู้ว่าทั้งสองเป็นแฟนกัน อาจจะเพราะด้วยการขอคบที่ยิ่งใหญ่ไปหน่อย ก็แค่กลางเวทีตอนงานและเปลี่ยนปะเพณีระหว่ามหาลัยเอง ..

 

 

 

            ตั้งแต่คยองซูคบกับจงอินมา เวลาที่เคยมีให้เพื่อนเพียงคนเดียวอย่างลู่หานเองก็ค่อยๆ หายไป วันนี้เจ้าตัวเลยอยากไถ่โทษด้วยการมาเฝ้าและอยู่ด้วยทั้งวัน แต่คงจะคุยกันเพลินไปหน่อยจนไม่รู้ว่าท้องฟ้าเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มไปเป็นสีดำตั้งแต่เมื่อไหร่

 

           

            “ให้ฉันไปส่งมั้ย วันนี้พี่เซฮุนมารับ” คยองซูเอ่ยถามเมื่อก้มลงมองดูนาฬิกา

 

 

            “ไม่ต้องๆ ฉันต้องแวะไปให้อาหารเจ้าเหมียวก่อนไม่ได้ไปซะหลายวัน ไม่รู้จะมีอะไรกินรึยัง” ลู่หานหน้ายู่เมื่อคิดถึงเจ้าเหล่าลูกแมว ที่ไม่รู้มีใครนำมาทิ้งไว้บริเวณข้างร้านสะดวกซื้อแถวป้ายรถเมลล์ที่มักจะลงเป็นประจำ

 

 

            “เดี๋ยวแวะให้ก่อนก็ได้! พี่ฉันไม่ว่าหรอก ใจดีจะตายคยองซูพยายามตื้อเพื่อนด้วยความเป็นห่วง แม้ปกติลู่หานจะชอบกลับเองแบบนี้ตลอดก็เถอะ

 

 

 

            เป็นเรื่องที่น่าแปลกที่ตั้งแต่รู้จักกันมาลู่หานกลับไม่เคยเจอพี่ชายของเขาเลยสักครั้ง ตั้งแต่ปีหนึ่งยันตอนนี้ปีสี่แล้ว จะเจอๆ ก็คลาดกันตลอด มันช่างเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ คนมันดวงจะไม่เจอกันก็ไม่เจอเลยแฮะ .. เพราะแม้แต่พี่แบคฮยอนเองก็ยังเคยเห็นหน้าพี่เซฮุนตั้งบ่อยไป

 

 

           “อย่าเลยฉันเกรงใจ แถวนั้นไม่มีที่ให้รถพี่นายจอดหรอกน่า” ลู่หานมีท่าทีลำบากใจก่อนจะส่ายหัวให้เพื่อนสนิทพร้อมทั้งเหตุผลที่แย้งไม่ได้

 

 

            “จะปฏิเสธกันก็พูดมา ใจร้าย!

 

 

            “อย่างอแงสิ เดี๋ยวพรุ่งนี้เลี้ยงหนม ไปก่อนนะรถเมลล์จะหมดแล้ว” หยอกล้อเพื่อนสนิทที่ตอนนี้หน้างอง้ำเป็นที่เรียบร้อยก่อนจะก้มดูนาฬิกาพร้อมบอกลา

 

 

            “สัญญาต้องเป็นสัญญานะ!

 

 

            “โอเคครับคุณหนู ไม่เหงาใช่มั้ยอยู่กับพี่แบคฮยอนไปก่อนนะ”

 

 

            “พี่จะดูแลอย่างดีเลย” แบคฮยอนที่ยืนทำความสะอาดร้านอยู่หันมารับคำพร้อมทั้งยิ้มให้อย่างใจดี

 

 

            “งั้นผมไปก่อนนะ ฝากคยองซูให้ถึงมือพี่ชายเขาด้วย ขอบคุณมากครับ " ลู่หานก้มหัวบอกลาฝากฝั่งเพื่อนเสร็จเรียบร้อยก่อนจะสะพายกระเป๋าเดินออกจากร้านไป

 

 

            " คลาดกันอีกแล้วครับสองคนนี้ ตลอดเล้ย " คยองซูบ่นงึมงำๆ ใส่แบคฮยอนที่หันมาหัวเราะให้อย่างเอ็นดู

 

 

            ในระหว่างที่รอเซฮุนมารับกลับบ้านนั้น คยองซูก็เล่าเรื่องราวมากมายให้แบคฮยอนฟัง ถ้าไม่ใช่เรื่องลู่หานส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนที่ชื่อจงอินเนี่ยแหล่ะ เขาเองก็เคยเห็นหน้าคาตาอยู่บ้างเพราะคนตัวสูงมารับคยองซูบ่อยๆ คนตัวเล็กเจ้าของร้านแบคฮยอนคิดพลางยิ้มๆ พยักหน้าเออออตอบรับลูกค้าที่เปรียบเสมือนน้องชายเขาอีกคน ที่ไม่รู้ไปสรรหาเรื่องราวจากไหนมาเล่าตั้งมากมาย ดูมีความสุขตลอดเวลาเลย

 

            " พี่อ่ะมาช้ามาก ไม่ต้องเลยผมจะงอนแล้ว " หลังจากที่ล่ำลาแบคฮยอนแล้วก็หันไปโวยวายใส่พี่ชายของตนเองอย่างเซฮุนที่มารับช้าไปตั้ง 30 นาที !!!!

 

 

            ลำบากพี่แบคฮยอนให้ปิดร้านช้าเลยเห็นมั้ย L

 

 

            คยองซูแง่งอนใส่พี่ชายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันมาโค้งขอบคุณแบคฮยอนบอกลาพร้อมทั้งเดินออกไปยังรถที่ไม่ได้ดับเครื่อง เมื่อเห็นรถของเซฮุนค่อยๆ ขับออกไป แบคฮยอนก็ปิดประตูร้านปิดไฟ เคลียร์ทุกอย่างเสร็จแล้วเขาก็เดินขึ้นชั้นสองซึ่งเป็นส่วนของที่พัก หลังจากทำธุระส่วนตัวทั้งหลายแหล่แล้วเจ้าตัวก็หย่อนตัวนั่งลงบนเตียง ก่อนจะคว้าไดอารี่ที่ตั้งข้างโต๊ะขึ้นมาเขียนเหมือนดังเช่นทุกวัน ..

 

            ' มีความรักช่วงวัยรุ่นนี่มันก็ดีไปอีกแบบเนอะ

 

            น้องคยองซูยิ้มได้ทั้งวันเลยทั้งๆ ที่เมื่อก่อนยิ้มยากจะตายไป

 

            บางทีผมก็อยากลองสัมผัสถึงสิ่งที่เรียกว่ารักแบบนั้นบ้าง

 

            ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องความรัก ไม่รู้ทำไมต้องนึกถึงหน้าคุณตลอด

 

            ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ ..คุณชานยอล

 

            ฝันดีนะครับ

 

           

 

อีกหนึ่งวันธรรมดาของแบคฮยอน '

 

 

 

 

            - - -  t r u s t m e  - - -

 

 

 

 

            ชีวิตประจำวันของแบคฮยอนยังคงดำเนินต่อไปตามแบบฉบับเดิมของมันที่เคยเป็นมา ในแต่ละวันช่วงเช้าถึงเวลาเที่ยงๆ ช่วงพักกลางวันก็มักจะมีลูกค้าเนืองแน่น แต่ช่วงบ่ายๆ หน่อยก็ซาลงจะมีบ้างก็จำพวกนักศึกษารอเรียนคาบบ่ายแก่ๆ แต่ขี้เกียจกลับไปรอกันที่พัก เรียบๆ ง่ายๆ หากทว่ามีความสุขดีและนี่คือสิ่งที่เขาพอใจแล้ว

 

 

 

            กริ๊ง!!

 

 

         

            เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นเรียกความสนใจเจ้าของร้านให้เอ่ยทักทายต้อนรับลูกค้าคล้ายระบบอัตโนมัติ แม้ว่าสายตาตอนนี้กำลังจดๆ จ้องๆ อยู่กับการแต่งหน้าครีมเค้กชิ้นใหม่ที่เพิ่งอบเสร็จก็ตาม

 

 

            บยอนคาเฟ่ต์ยินดีต้อนรับครับ "

 

 

            เพราะวันนี้ลู่หานมีเรียนยาวตลอดช่วงบ่ายหน้าที่พนักงานจึงตกเป็นของแบคฮยอนด้วยทั้งเจ้าของบาริสต้าหรือแม้กระทั่งพนักงานในตอนนี้เขาเหมามันทั้งหมด

 

 

            " โกโก้ร้อนแก้วหนึ่งครับ " เสียงทุ้มดูมีเสน่ห์ที่ฟังดูคุ้นหูแปลกๆ จนแบคฮยอนต้องขมวดคิ้วสงสัยเอ่ยขึ้นสั่งเมนูเครื่องดื่มที่ต้องการ

 

 

            " ได้เลยครั .. " และก็พบกับคำตอบที่ตัวเองสงสัยทันทีเมื่อสบตาเข้ากับลูกค้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่เสียงสดใสที่กำลังจะตอบรับกลับถูกดูดกลืนลงคอไปในทันที

 

 

            หายใจเข้าลึกๆ หนึ่งทีอย่างตั้งสติก่อนจะเริ่มกลับมาทำหน้าที่ตัวเองต่อ

 

 

            " ระ..รับเค้กเพิ่มมั้ยครับคุณลูกค้า " ถามพลางหลบสายตาก้มหน้าก้มตากดเครื่องคิดเงินทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าจะกดทำไมนักหนาก็ลูกค้ายังไม่ได้สั่งจะคิดเงินได้ยังไงล่ะ

 

 

            เขาจำเราไม่ได้หรอก ..

 

 

            นายชื่อแบคฮยอนรึเปล่า "

 

 

             เสียงทุ้มเอ่ยถามคำถามที่ไม่คาดฝัน ..

            ทำเอาแบคฮยอนชะงักพร้อมกับหัวใจที่กระตุกอย่างรุนแรง พระเจ้า!

 

 

 

 

 

         

 

 

           


 

 

           

 

            

 

 

 

 

         

 

 

           


 

 

           

 

            

 

 

           

           

 

 

           

 

 

         

 

 

           


 

 มันยาวขึ้นจากเมื่อก่อนเยอะเลยนะ T _ T
ใครยังอ่านอยู่บ้าง ขอเสียงหน่อย แงๆ รู้สึกเหงาหงอย

           #ฟิคเชื่อใจ

            

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2,105 ความคิดเห็น

  1. #2057 Minimini (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 13:30
    อ่านแล้วชอบตอนที่แบคเขียนไดอารี่จัง เหมือนแบคแอบรักพี่ชานอยู่เลย แบบรู้สึกดีที่แบคไม่เกลียดพี่ชานทั้งทั้งที่อิพี่ทำไม่ดีกับตัวเองไว้ แต่ถ้าไม่ได้เจอพี่ชาน ชีวิตแบคอาจจะแย่กว่านี้แน่แน่
    #2057
    0
  2. #2040 babemay (@maylovelovekz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 17:03
    ชานยอลตามมาหาแล้วสินะ แล้วนี่แบคก็ไม่เกลียดชานยอลเลย คนดีจริงๆ เพราะถ้าไม่มีชานยอลแบคก็คงไม่มีอะไรดีๆในชีวิตเพิ่มขึ้นอีกเนอะแม้ว่าตอนนั้นจะแย่ก็เถอะ..
    #2040
    0
  3. #2009 cblyx (@tenly0627) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 04:05
    ชานยอลใช่มั้ยกรี๊ดดดดดดดดดดดดด
    #2009
    0
  4. #2004 WRITEandREAD (@WRITEandREAD) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 06:38
    เจอพี่ปาร์คแล้วเร้ออออ
    #2004
    0
  5. #1983 96line's (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 20:03
    ใช่ชานยอลไหมนั่น = [] =
    #1983
    0
  6. #1955 Milyter (@Milyter) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 18:01
    ใครอ้ะ0///0
    #1955
    0
  7. #1933 `ตูดหมึก (@pangziiz7755) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 01:10
    เจอกันแล้วววววว เย่
    #1933
    0
  8. #1844 yungjoo (@nishp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 15:28
    ฮั้นนะะ จำกันได้ด้วย ไม่ลืมกันทั้งสองคนเลยย
    #1844
    0
  9. #1835 @cherrycoco (@cherrychocolate) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 02:08
    ง่อววววว พี่ชานจำเเบคได้ช่ะ
    #1835
    0
  10. #1817 ` B L A C K J A C K s (@whitegamerz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 12:03
    โอ้ววว พี่ชาร์ลมาล้าวว
    #1817
    0
  11. วันที่ 10 เมษายน 2558 / 08:01
    กรี้ดดดดดด เจอกันแล้วววววว
    #1816
    0
  12. #1802 ฮุนนี่ลัลล้า (@elle1212) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 11:24
    เจอแล้วเย้ 55
    #1802
    0
  13. #1751 Cartoon Nutthikarn (@nutthikarn-gr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 13:26
    อ้ายย ลุ้นตั้งนานว่าเมื่อไหร่จะเจอกัน
    #1751
    0
  14. #1735 min-issaree (@min-issaree) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 13:07
    เจอกันแล้วววววว
    #1735
    0
  15. #1691 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 16:13
    อุต๊ะ! เค้าเจอกันแล้วๆ ><

    เสียดายคู่ฮุนฮานคาดกันตลอด
    #1691
    0
  16. #1651 NickyCB (@0865) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 00:30
    เจอกันแล้ววว ฮืออออออ
    #1651
    0
  17. #1561 Mananchaya Kongkriengkrai (@cin_drome) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 22:05
    ชานยอลแน่เลยอ้ะะ
    #1561
    0
  18. #1417 little.mermaid (@cass_per) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:22
    ไม่ม่าเนอะ !! ชอบ ..
    #1417
    0
  19. #1317 Onn Junu (@onnjunu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:06
    พระเจ้า!!!!!!!
    ผมก้อลุ้นครัชชช
    #1317
    0
  20. #1284 คปซป. (@pikpicook) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:39
    ฟฟฟฟกาพสเนสกวกวดวเจอกันอีกรอบบหากากากกากกืำมยกำตพาแ
    #1284
    0
  21. #1197 Emmy Jindapun (@m222222222) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:18
    สนุกๆๆ
    #1197
    0
  22. #1075 lu7720 (@lu7720) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:55
    เจอกันแล้วววว
    #1075
    0
  23. #1065 ดู๋เบอร์เเมน (@annnita27) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:42
    ชีวิตใหม่จากคืนที่เจ็บปวด นับว่าคุ้มสำหรับบยอนเนาะ ;^; เจอกันเเล้วๆ จำได้ด้วย
    #1065
    0
  24. #996 Natmaneekan Tong (@peatongkiki) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 17:09
    เจอกันแล้ว เจอกันแล้วเว้ยยย พี่ชานจีบเลยๆๆ
    #996
    0
  25. #984 Rainyloveyou (@rainyrainy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 13:27
    อ๊ากก เจอกันแล้ว T^T
    #984
    0