SEXY! Billionaire 'CHANBAEK FT. HH♡

ตอนที่ 13 : CHAP. XII ϟ promise night

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    15 ก.พ. 58







เด็กชายวัยห้าขวบคนหนึ่งเคยบอกไว้ว่าความรักคือ

การที่รู้ว่าตั้งขนมไว้ตรงนั้นแล้วเขาจะแอบเอาไปกิน

แต่ก็ยังคงตั้งไว้ตรงนั้นทุกวัน

 

----------------------------------------------------

C H A P T E R  12

 

 

 

            เสียงเตือนปลุกจากโทรศัพท์ปลุกแบคฮยอนให้ตื่นขึ้นมาหลังจากที่หลับไปอย่างง่ายดายด้วยความเหนื่อยอ่อนตลอดการเที่ยวทั้งเมื่อวานนี้ ร่างเล็กลุกขึ้นกดเลื่อนเวลาก่อนจะฟุบหน้าลงกับหมอนอีกครั้ง

 

 

            พลังงานของเขาหายไปกับดิสนีย์แลนด์ค่อนข้างมาก ปวดเนื้อปวดตัวปวดขาไปหมดอ่อนล้าในแบบสุดๆ

 

 

            แต่ก่อนที่โทรศัพท์จะดังขึ้นอีกครั้งคนขี้เซาที่เพิ่งซบหน้าลงกับหมอนเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่ามีนัดในตอนเช้า จึงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง หาวอย่างน่ารักไปหนึ่งทีก่อนจะบิดตัวคลายความเมื่อยล้าจากการนอนท่าเดิมทั้งคืน

 

 

 

            “เจ็ดโมงแล้วหรอ รู้สึกนอนไปแค่สองชั่วโมงเอง” แบคฮยอนบ่นกับตัวเองอย่างงัวเงีย นอนปิดตาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นปิดโปรแกรมเตือนปลุก ลุกขึ้นนั่งขยี้ตาอยู่สองสามครั้งจึงเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว

 

 

 

 

 

 

            - - -  t r u s t m e  - - -

 

 

 

 

 

            “วันนี้อยากไปไหนเป็นพิเศษมั้ย” ร่างสูงเอ่ยถามขึ้นขณะที่นั่งทานอาหารเช้าอย่างเรียบง่าย ด้วยขนมปังไข่ดาวสองฟองแฮมและไส้กรอกคนละที่เสิร์ฟพร้อมน้ำส้มของแบคฮยอนและโกโก้ร้อนเครื่องดื่มโปรดของเจ้าตัว

 

 

            “เหนื่อยอ่ะครับ อยากนอนให้ลืมโลกเลย” ร่างเล็กที่ใช้ส้อมจิ้มไส้กรอก กัดครึ่งเข้าปากหันไปตอบก่อนจะยู่ปากอย่างน่ารักสุดๆ ในสายตาชานยอล เขาคงกำลังจะกลายเป็นคนประเภทโลลิคอนแล้วจริงๆ

 

 

            ชานยอลคิดอย่างปลงตกกับตัวเอง อันที่จริงแบคฮยอนเองก็ไม่ได้เด็กขนาดนั้นสักหน่อย จริงมั้ย?

 

 

 

            “งั้นพักเถอะ ไว้ตอนเย็นค่อยว่ากันอีกที” จิบโกโก้หนึ่งคำก่อนจะวางลงบนจานรองก่อนจะหันไปพูดกลับคนตัวเล็กที่แต่งตัวมาอย่างดีแล้วว่า “ไปเดินย่อยอาหารกันสักหน่อยมั้ย”

 

 

 

            .

 

            .

 

 

 

            หากแต่การเดินย่อยอาหารในความคิดแบคฮยอนนั้นต่างกับของชานยอลสุดโต่ง การเดินย่อยที่เสียเงินมากที่สุดในโลก .. ข้าวของกลับมาเต็มไม้เต็มมืออีกครั้งหลังจากที่ชานยอลพาแบคฮยอนไปเดินเที่ยวห้างขนาดย่อม แม้จะไม่ใช่ห้างใหญ่โตแบบวันแรก แต่นี่มันก็ไม่ใช่เหตุสมควรกับการเดินย่อยมั้ย ..

 

 

            “ไหนคุณบอกจะให้ผมพักผ่อนไง .. แล้วนี่อะไรเนี่ยพามาเสียเงินอีกแล้ว” ร่างเล็กหน้าเริ่มหน้างอง้ำนิดๆ เมื่อเห็นของที่คนใจปล้ำเหมาให้ตัวเองมากกว่าวันแรกที่เขาก้าวขาเหยียบฮ่องกงซะอีก

 

            “ก็นายไม่ยอมรับเงินเองนี่” ร่างสูงว่าพลางยักไหล่เดินนำไปดูผ้าพันคอยี่ห้อแบรนด์ดังอีกครั้ง

 

           

            “คุณอ่ะ!!!”

 

 

            เป็นการเอาคืนที่คาดไม่ถึงจริงๆ

 

 

            ไม่รับเงินก็ซื้อของให้

 

 

             จริงๆ เลยนะคุณชานยอล !!!

 

 

 

 

 

 

            หลังจากจบการใช้เงินอย่างสิ้นเปลืองในความคิดของแบคฮยอน ชานยอลกลับไม่ได้พาไปยังที่พักเดิมที่คิด ชายหนุ่มเลือกพาเด็กน้อยของเขาไปยังตึกที่สูงที่สุดในเกาะฮ่องกง ซึ่งแน่นอนว่าชั้นบนสุดย่อมเป็นโรงแรมระดับห้าดาวเห็นวิวดีที่สุดและหรูที่สุดแน่นอน

 

 

            “ของผมยังอยู่ที่เดิมอยู่เลยนะครับ” แบคฮยอนที่ตอนนี้เดินตัวปลิวสบาย โดยมีบอดี้การ์ดถือข้าวของสองข้างเต็มมือเดินตามหลังพูดด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวด

 

 

            ปาร์คชานยอลเป็นบุคคลที่ตามไม่ทันที่สุดในโลก ..

 

 

            “เดี๋ยวมีคนเอามาให้ พักผ่อนเถอะ” เสียงทุ้มพูดอย่างง่ายดาย ส่งคนตัวเล็กเข้าห้องพักซึ่งเป็นห้องสูทหรูหรา บอกให้คนนำของไปวางอย่างเป็นระเบียบพร้อมทิ้งท้ายประโยคก่อนจะปิดประตูไปว่า “เจอกันคืนนี้แต่งตัวน่ารักๆ นะ”

 

 

 

            หลังเสียงบานประตูปิดไป แบคฮยอนยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเองก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเตียงช้าๆ การเอาใจใส่พร้อมคำพูดหวานหูที่เขาไม่เคยคาดหวังจากชานยอล มันทำเอาเขาใจสั่นจริงๆ ร่างเล็กนอนขยับตัวไปมาอยู่บนเตียงด้วยสาเหตุมาจากการนอนไม่หลับรวมไปถึง

 

         

          การตัดสินใจบางอย่าง ..

 

 

            จนในที่สุดก็ตกลงใจกับตัวเองได้จึงผล็อยหลับไปในที่สุด

 

 

            แบคฮยอนแต่งตัวด้วยชุดใหม่ที่ชายหนุ่มซื้อให้เมื่อวันแรกที่ย่างก้าวถึงฮ่องกง แม่บ้านทำความสะอาดพร้อมทั้งแขวนให้อย่างเป็นระเบียบ ร่างเล็กนั่งจ้องหน้าตัวเองอยู่หน้ากระจก หลังจากที่คิดไม่ตกกับเรื่องบางเรื่องมาตลอดทั้งวันจนกระทั่งหลับไป

 

 

            เขาไม่แน่ใจนักว่าที่ทำอยู่มันดีรึเปล่า แต่การหันหลังกลับไปตอนนี้มันคงขี้ขลาดเกินไป

 

           

            ร่างเล็กสูดหายใจเฮือกใหญ่ จ้องหน้าตัวเองในกระจกอีกครั้งก่อนมือเรียวจะหยิบน้ำหอมที่ชานยอลพูดว่าชอบมันและหอมเมื่ออยู่บนผิวเขามาฉีดพรมตามจุดชีพจร

 

 

            เอาน่า มันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตเท่านั้นบยอนแบคฮยอน ..

 

 

 

 

 

- - -  t r u s t m e  - - -

 

 

 

            “ชอบที่นี่มั้ย” ชานยอลเอ่ยถามคนตัวเล็กที่วันนี้แต่งตัวน่ารักถูกใจเขานัก ท่ามกลางกลางเสียงเพลงคลาสสิกที่บรรเลงสดโดยนักดนตรีมืออาชีพ ร้านอาหารที่หากเป็นคนปกติคงต้องใช้เวลาจองข้ามเดือนข้ามปีกว่าจะได้มานั่งจิบไวน์ ชมยอดวิวทั่วทั้งฮ่องกงอย่างนี้

 

 

            แต่เพราะผู้ชายคนนี้คือปาร์คชานยอล .. ปาร์คชานยอลที่สามารถทำได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองต้องการ

 

           

            แบคฮยอนที่กำลังจิ้มชิ้นเนื้อสเต็กรสชาติดีหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง วางส้อมลงเงยสบตากับดวงตาคมที่วันนี้ดูมีเสน่ห์จับใจทำเอาหวั่นไหวยิ่งกว่าทุกวัน ก่อนจะส่งรอยยิ้มหวานเต็มใบหน้าพร้อมทั้งพูดด้วยคำพูดที่มาจากใจ

 

 

 

            “ชอบสิครับ บรรยากาศดีมากเลยเห็นเกือบทั่วฮ่องกงแหน่ะ” สีหน้าที่ปิดไม่มิดว่าเจ้าตัวประทับใจขนาดไหนเรียกรอบยิ้มมุมปากพึงพอใจจากชานยอลได้เป็นอย่างดี ต่อให้แบคฮยอนจะต่างจากคนอื่นมากแค่ไหน แต่ความพิเศษที่ได้รับอย่างน้อยเจ้าตัวก็ต้องรู้สึกดีกับมันแน่

 

 

            “อยากมาบ่อยๆ รึเปล่า” ชายหนุ่มโคลงแก้วไวน์ในมือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง

 

 

 

            “มาที่นี่น่ะหรอครับ” ใบหน้าเล็กเอียงคอถามอย่างน่ารัก

 

 

 

            “ใช่ ฮ่องกง ร้านนี้ ทั้งหมดที่นี่นายอยากมาอีกครั้งรึเปล่า” ดวงตาแพรวพราวประกอบคำถามทำเอาแบคฮยอนรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

 

 

 

            “รวมถึงดิสนีย์แลนด์ด้วยรึเปล่าครับ” มือเล็กคว้าแก้วไวน์ขึ้นมาจิบเรียกความกล้า เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงพยายามหยอกล้อ

 

 

            “ถ้านายต้องการ” นัยต์ตาราวกับหมาป่าของชานยอลกลับมาอีกครั้ง

 

 

 

 

 

            “ก็อยากครับ แต่ขอเก็บเงินสร้างตัวก่อน” คนตัวเล็กตอบกลับอย่างพยายามเลี่ยงก่อนจะหัวเราะส่งท้ายราวกับนี่เป็นแค่มุขขำๆ เพียงมุขหนึ่งเท่านั้น

 

 

            หารู้ไม่ว่า .. เข้าทางชานยอลเต็มๆ

 

 

            “มาเป็นของฉันสิ”

 

 

 

            “ฮะ .. แค่กๆ วะ .. ว่าไงนะครับ” คำถามน่าตกใจทำให้แบคฮยอนสำลักไวน์ที่เพิ่งยกขึ้นดื่มแก้เก้อเมื่อสักครู่ทันที

 

 

            “มาเป็นคนของฉัน”

 

 

            “..”

 

 

            “แล้วนายจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ” ชานยอลพูดด้วยท่าทีที่ร่างเล็กไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่การหยอกล้อแน่ๆ แบคฮยอนมั่นแต่เจ้าตัวก็ยังคงทำใจดีสู้เสือ

 

 

            “อย่าล้อเล่นแบบนี้สิครับ ผมตกลงจริงคุณจะยุ่งนะ ฮ่าๆ” ใบหน้าเล็กพูดไปหัวเราะโดยหวังว่าชานยอลจะตอบกลับมาด้วยมุขผ่านๆ อย่างที่ชอบทำ

 

 

            หากแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ ..

 

 

            “ฉันจริงจังแบคฮยอน”

 

 

            เสียงเรียบนิ่งบ่งบอกระดับความจริงจังในน้ำเสียงทำให้แบคฮยอนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เขากำลังสับสน .. ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดมันออกมาได้เถตรงขนาดนี้ มันเหนือความคาดหมายและสิ่งที่เขาคิดไว้ ร่างเล็กรวบรวมสติที่หลุดลอยของตัวเองก่อนจะเอ่ยพูดสิ่งที่อยู่ในใจด้วยน้ำเสียงที่หากอยู่ในเวลาปกติเขาคงไม่กล้าพูดมันออกไปแน่

 

 

 

            “มีคนมากมายพร้อมจะเป็นของคุณอย่างเต็มใจ” มือบางยกทิชชู่ขึ้นมาซับปากบริเวณที่เลอะตอนสำลักเมื่อครู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมทั้งเอ่ยถามต่อว่า “ทำไมต้องเป็นผมล่ะครับ คุณชอบผมหรอ?

 

 

            สาบานได้ว่านี่ไม่ใช่ตัวของเขาเลย อย่างน้อยตอนยังไม่ถูกแอลกอฮอล์ครอบงำเขาก็คงไม่กล้าถามคำถามก๋ากั่นแบบนี้ออกไปหรอก คุณชอบผมหรอ โอ้ไม่! เขาถามมันออกไปได้ยังไง ไม่อยากจะเชื่อเลย แบคฮยอนแทบจะเอาหัวโขกกับโต๊ะเบาๆ เมื่อนึกย้อนในสิ่งที่ตัวโพล่งออกไป

 

 

 

            “ของที่ได้มาง่ายมักจะไร้ค่าเสมอ” สีหน้าเรียบเฉยที่พูดมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทำเอาแบคฮยอนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าก็มิปาน ของที่ได้มาง่ายงั้นหรอ  “และใช่ คำหรับคำถามหลังฉันถูกใจนาย”

 

 

 

            ชานยอลเลือกที่จะแทนที่คำว่าชอบด้วยคำว่าถูกใจแทน เขาเองรู้สึกถูกใจและยังไงมันก็ยังไม่ใช่ชอบหรือรักแน่นอน ความรู้สึกนั้นมันจบไปตั้งแต่ปั๊บปี้เลิฟสมัยไฮสคูลแล้ว

 

 

 

            “เผื่อคุณจะลืม คุณเองก็เคยได้ผมไปแล้วนะครับ ได้อย่างง่ายๆ ซะด้วย” แบคฮยอนพูดอย่างฝืดคอปนขมขื่น แม้จะเป็นเรื่องที่อยากลืมแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านั่นคือความจริง และมันเป็นจุดเริ่มต้นทุกอย่างของชีวิตใหม่เขา

 

 

            “ใช่ เมื่อหกปีก่อนฉันเคยได้นายมาแล้ว” เสียงราบเรียบพูดย้ำว่าเขายังจำมันได้ดีพูดขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงราวกับว่าเรื่องที่กำลังถกกันเป็นเรื่องปกติธรรมดาเสียเหลือเกิน “และมันทำให้ฉันรู้ว่านายไม่เหมือนคนอื่น”

 

 

 

            “ไม่เหมือนตรงไหนครับ” เสียงเล็กเอ่ยถามอย่างสงสัยพร้อมทั้งส่งสีหน้าไม่เข้าใจอย่างรุนแรงไปให้คนตรงหน้า อะไรกันที่ไม่เหมือน?

 

 

            “ตลอดเวลาหกปีที่ผ่านมาคือคำตอบ” คำตอบเพียงสั้นๆ ไม่สามารถไขข้อข้องใจให้แก่ร่างเล็กได้ แต่จะถามไปก็คงไม่มีประโยชน์ ดูท่าชานยอลคงไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรไปมากกว่านี้แน่ๆ

 

 

            แบคฮยอนจึงนั่งเงียบไป

 

 

            หากทว่าในส่วนของชานยอลแล้ว ในตอนนี้ความรู้สึกของเขาคือปลาตัวใหญ่กำลังติดอวนและเขาจะไม่มีทางเสียโอกาสนี้ไปอย่างเด็ดขาด ทั้งที่คนตัวเล็กสามารถเรียกร้องหรือสร้างความรำคาญให้เขาเมื่อหกปีได้มากกว่านั้นแต่กลับไม่ทำ อาจเพราะขลาดกลัวหรืออะไรก็ตามแต่ แต่การไม่รุกรานก่อกวนชีวิตเขามันคือสิ่งที่ชานยอลต้องการ

 

 

            ชานยอลพอใจคนที่ไม่สร้างปัญหา ไม่น่ารำคาญ งี่เง่า รู้จักพูดเมื่อถึงเวลาพูดและรู้จักเงียบเมื่อถึงเวลาที่ควรเงียบ แบคฮยอนคือคนที่ใช่สำหรับเขาที่สุด อย่างน้อยก็น่าจะในระยะเวลาครึ่งปีที่ต้องดูงานที่เกาหลีเป็นหลัก หลังจากนี้ค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน อย่างแบคฮยอนคงพูดไม่ยากหรอก ชานยอลคิดถึงส่วนได้ส่วนเสียในใจอย่างเห็นแก่ตัวเสร็จสรรพ

 

 

            เมื่อเห็นแบคฮยอนยังเงียบไปอยู่จึงเริ่มเอ่ยโน้มน้าวใจอีกครั้ง

 

 

 

            “ทุกสิ่งที่นายต้องการ ทุกที่ที่นายอยากไป นายจะได้มันทั้งหมด” ร่างสูงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบหนึ่งทีก่อนจะวางลงที่เดิม “ฉันรู้ว่านายฉลาดพอ”

 

 

 

            “ครับ ผมฉลาดแต่คงไม่เท่าคุณหรอก” แบคฮยอนพูดน้ำเสียงค่อนแคะใส่อีกฝ่ายเป็นครั้งแรกหลังจากที่เงียบไปนาน ยกแก้วไวน์ของตัวเองดื่มอึกใหญ่เป็นการย้อมใจ

 

 

            ชานยอลยักไหล่ยอมรับอยู่ในที เขาเป็นนักธุรกิจใหญ่ ยังไงเรื่องผลประโยชน์ของตัวเองเขาไม่ยอมเสียเปรียบหรอก

 

 

            “สรุปคุณต้องการแค่คู่นอนก็เลยมาซื้อผมใช่มั้ยครับ” เมื่อคิดว่าไหวแล้วคนตัวเล็กจึงยิงคำถามอย่างตรงไปตรงมาใส่คนตรงหน้าทันที

 

 

 

            “นี่ไม่ใช่การซื้อขายอย่าเข้าใจผิดมันคือข้อแลกเปลี่ยน และฉันเลือกนายต่างหากล่ะร่างสูงตอบพลางละเลียดไวน์อย่างเชื่องช้าอย่างต้องการเข้าถึงรสชาติมันให้ได้มากที่สุดเมื่อเห็นว่าการตกลงน่าจะเป็นไปได้ด้วยดี

 

 

            “ต่างกันมากสิครับเนี่ยน้ำเสียงเล็กแค่นขึ้นมาอย่างประชดประชัน ว่ากันตามความจริงแบคฮยอนรู้ดีแก่ใจแต่แรกว่าชานยอลเข้ามาหาตัวเองอีกครั้งด้วยเหตุผลอะไร แต่การต้องรับรู้โต้งๆ แบบนี้มันก็ทำเอารู้สึกไม่ดีขึ้นมาวูบหนึ่งได้เหมือนกัน

 

 

 

            “ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายต้องการถ้ามันไม่มากเกินไปฉันพร้อมจะให้ได้ทุกอย่าง ขยายสาขาร้าน คอนโดหรูกลางเมือง รถ อะไรก็ได้แลกกับการเป็นคู่นอนของฉันตราบเท่าความพึงพอใจของฉันจะหมดลง ข้อตกลงที่ชานยอลคิดว่าเป็นความต้องการพื้นฐานของคนทั่วไปถูกหยิบยกขึ้นมาพูดเป็นตัวอย่าง

 

 

            “..”

 

 

             “ไม่นานหรอก แลกกับการสิ่งที่นายจะได้ ตั้งตัวใหม่ได้เลยด้วยซ้ำ เห็นมั้ยว่ามีแต่ได้กับได้”

 

 

            แบคฮยอนหลับตานิ่งอีกครั้งรู้สึกเหมือนโดนบางอย่างกระแทกเข้าร่างอย่างจัง มันช่างเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกจริงๆ หากเขาปฏิเสธชานยอลเองก็คงหาทางเอาลูกไม้ลูกชนมาล่ออีกจนได้ นั่นคือนิสัยของอีกคนที่เขาค้นพบเพิ่มขึ้นในระยะหลังๆ มานี้

 

 

            พูดให้คนอื่นยอมรับในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

 

 

            ร่างเล็กรู้ดีว่าสักวันตัวเองจะต้องตกหลุมพรางกับดักตาข่ายนายพรานเจ้าเล่ห์ของชานยอลเป็นแน่ เขารู้ตัวเองดีเลยเชียวล่ะว่าคงไม่มีวันตามทันคนตรงหน้าได้ทันหรอก ไม่มีวันอย่างแน่นอน ..

 

 

            หากจะต้องเสีย เขาเองก็จำเป็นต้องได้รับในสิ่งที่เท่าเทียม

 

 

            เขาต้องเรียกร้องบางสิ่งจากชานยอล ..

 

 

            และนี่คือสิ่งที่แบคฮยอนได้ตรองมาทั้งวันก่อนจะเผลอหลับไปนั่นเอง

 

 

 

            “ทุกสิ่งที่คุณพูดมาผมไม่ต้องการหรอกครับ” หลังจากที่กอบกู้สติที่หลุดลอยไปกับคำพูดตรงๆ ของชานยอลได้แล้วแบคฮยอนก็ตั้งใจพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น

 

 

            แม้จะไม่ได้เจนจัดในเรื่องนี้ แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าชานยอลต้องการอะไรจากตัวเอง อย่างที่ชานยอลว่า แบคฮยอนเองก็ไม่ใช่คนโง่ รู้ด้วยซ้ำว่าเจตนาการเข้าหาของอีกฝ่ายคืออะไร ที่ไม่เข้าใจก็น่าจะเป็นตัวเองเสียมากกว่า แทนที่จะหนีหายกลับยังอยู่ที่เดิม ยังยอมให้ร่างสูงกลับเข้ามาในชีวิต ยอมลงเล่นกับไฟร้อนๆ ดวงนี้ให้แผดเผาหัวใจตัวเองอย่างช้าๆ

 

 

            “แล้วนายต้องการอะไรชานยอลชะงักไป เมื่อแบคฮยอนที่ดูคล้อยตามในตอนแรกกลับเอ่ยคำตอบตรงกันข้ามกลับมา คิ้วหนาเริ่มขมวด เขาเองก็พอจะรู้ว่าแบคฮยอนไม่เหมือนคนอื่น แต่ที่ไม่รู้ก็คือไม่เหมือนระดับไหนต่างหาก

 

 

            “ผมต้องการแค่ความแฟร์” ใบหน้าหล่อเหลายังคงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ แต่อะดรีนาลีนแห่งความเร้าใจไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย และนี่คือความตื่นเต้นภายในค่ำคืนนี้สำหรับเขา

 

 

            “ยังไง”

 

 

            “ระหว่างที่คบกันผมจะไม่มีคนอื่นตามข้อตกลงของคุณ”

 

 

            อันที่จริงไม่เคยมีเลยนับตั้งแต่หกปีก่อน

 

 

            “คุณเองก็ต้องไม่มีเหมือนกัน ชานยอลแทบจะหลุดสีหน้าที่ฟอร์มไว้เมื่อพบข้อตกลงของแบคฮยอน มีผู้หญิงหลายคนที่อยากผูกมัดเขาไว้แต่กลับต้องน้ำตาตกในกันไปก็มีถมไป

 

 

            จะใช้โซ่ล่ามหมาป่าอย่างเขาอย่างนั้นหรอเด็กน้อย?

 

 

            ช่างน่าขัน

 

 

            “ถ้าหากคุณหรือผมมีคนอื่นก่อนถือว่าโมฆะ ข้อตกลงของพวกเราจะต้องถูกยกเลิก

 

 

            “..”

 

 

            “แล้วผมจะหายไปจากชีวิตคุณทันที”

 

 

            มือที่กำลังแกว่งแก้วไวน์อย่างอารมณ์หยุดไปพลันเมื่อเจอข้อเสนอ ร่างเล็กเด็ดเดี่ยวในแบบที่ชานยอลคาดไม่ถึง อันที่จริงเขาน่าจะรู้ได้ตั้งแต่เมื่อหกปีก่อนแล้วด้วยซ้ำ ในทีแรกเขาก็คิดว่าแบคฮยอนหวังสูง อยากผูกตัวเองไว้กับเขา

 

 

            แต่นี่มันไม่ใช่

 

 

            อาจจะจริงที่ว่าความรักทำให้คนตาบอด แบคฮยอนซึ่งควรมีความคิดที่จะปกป้องตัวเองให้ดีกว่านี้กลับปล่อยให้ความถูกต้องผ่านเลยไป ปล่อยตัวปล่อยใจล่องลอยไปกับความสุขที่ไม่ถูกต้องในช่วงเวลานี้

 

 

            โลกสมัยนี้มันเสรีและกว้างเกินกว่าที่จะอยู่ในจุดแคบๆ อีกอย่างเขาเองก็ไม่ใช่ที่ผู้หญิงที่จะต้องรักนวลสงวนตัวพรหมจรรย์ก็ไม่มี เพราะถึงมีคนที่ได้ไปคนแรกและคนเดียวของเขาก็คือชานยอลอยู่ดี

 

 

            แค่ปล่อยไปตามที่ใจต้องการในเวลานี้

 

 

            ขอเพียงแค่เวลานี้เท่านั้น

 

 

            “นี่แหล่ะครับคือสิ่งที่ผมต้องการ ถ้าคุณให้ได้ .. ก็เป็นอันว่าผมตกลง เสียงเล็กพูดด้วยความจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

 

            แบคฮยอนไม่เคยแม้แต่จะกล้าหวังว่าจะได้ยืนเคียงข้างชานยอล ไม่กล้าแม้แต่จะกล้าคิดว่าจะถูกชานยอลเลือกเป็นคู่นอนเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าหากถูกเลือกแล้วเขาจะต้องไม่เสียเปรียบเพียงฝ่ายเดียว แม้จะไม่ได้เคียงข้างไปตลอดชีวิตแต่จนกว่าจะถึงเวลานั้น .. อย่างน้อยเขาเองก็ไม่ขอใช้คนร่วมกับใครในเวลาเดียวกันอย่างแน่นอน

 

 

 

            นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอจะเรียกร้องเพื่อศักดิ์ศรีของตัวเองได้

 

 

            ชายหนุ่มผู้เป็นข้อยื่นเสนอแทบจะกู่ร้องด้วยความดีใจ เขาไม่คิดว่าอะไรๆ มันจะลงล็อคได้ง่ายขนาดนี้ ถ้าเบื่อแบคฮยอนขอเพียงแค่ไปนอนกับคนอื่น อีกฝ่ายก็จะไปพ้นทางทันที นี่มันไม่ง่ายไปหน่อยอย่างนั้นหรอ? ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะแบคฮยอนเป็นฝ่ายเลือกเองและเขาก็มีหน้าที่สนอง

 

 

            สิ่งที่มีแต่ได้กับได้ มีหรือที่คนอย่างปาร์คชานยอลจะพลาด

 

 

            “ฉันตกลง” ว่าพลางก็ยื่นแก้วไวน์ไปตรงหน้า

 

 

            “ต่อไปนี้ผมก็เป็นของคุณครับแบคฮยอนเอ่ยตอบก่อนจะยื่นแก้วไปชนเป็นการทำข้อตกลงสำหรับภายในค่ำคืนนี้

 

 

 

 

 

            .

 

            .

 

 

 

            “คืนนี้นอนห้องฉันนะ”

 

 















#ฟิคเชื่อใจ
เป็นของฉันสิ แล้วนายจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ
ตึงตึงตึง ขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่เนิบๆ มาแสนนาน 5555
อย่าเพิ่งหนีไปไหนนะคะ <3 ฝากคอมเม้นต์+ติดแท็กด้วย ฮือ

ตอนหน้าไม่อยากจะบอกว่ามีของดี x_x
สวัสดีปีใหม่ค่า ♡♡♡♡♡♡
 
(c)  Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2,105 ความคิดเห็น

  1. #2063 Minimini (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 10:48
    แบคไม่น่าหลงรักพี่ชานเลย พี่ชานใจร้ายอ้ะ ระวังจะหลงรักแบคจนโงหัวไม่ขึ้น หึหึ แต่แบคก้อรักไปแล้วอ้ะเน้อะ ยอมทำเพื่อจะได้อยู่กับคนที่ตัวเองรัก เฮ้อออออ
    #2063
    0
  2. #2047 babemay (@maylovelovekz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 18:11
    หมดเวลาความหวานแล้วสินะ ถ้าไม่มีแบคก็อยากรู้เหมือนกันว่าพี่ชานจะทนได้แค่ไหน
    #2047
    0
  3. #2018 cblyx (@tenly0627) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 05:04
    เหยดดดดดดด
    #2018
    0
  4. #1992 96line's (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 20:46
    โถ่ววววววว ไม่รู้ว่าแบคจะต้องไปเจอกับอะไรบ้าง
    ความจริงไม่ได้อยากได้แค่ความแฟร์หรอกใช่ไหม
    ทุกสิ่งทุกอย่างเมื่อตกลงไป แบคจะต้องเป็นฝ่ายเสียใจมากกว่าชานด้วยซ้ำ
    #1992
    0
  5. #1968 Fearless_BYUNNie (@paew_nonticha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 18:55
    แบคฉลาดมากลูก มันเป็นข้อเสนอที่ดีมากนะ แต่ก็ไม่อยากให้แบคไปยุ่งกับชานยอลเท่าไหร่อ่ะ ชานยอลมันคนเจ้าเล่ห์
    #1968
    0
  6. #1961 Milyter (@Milyter) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 18:37
    แม่ขาเค้าบอกว่าจะนอนห้องเดียวกัน0//0
    #1961
    0
  7. #1945 `ตูดหมึก (@pangziiz7755) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 23:49
    แบคจัดว่าเด็ด เอาให้ชานยอลไปไหนไม่ได้เลยนะ
    #1945
    0
  8. #1883 Fah Jirawan (@fahbyun2004) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 23:21
    เอาแล้วว แหม คุณชานมีแต่ได้กับได้ทั้งนั้นแหละน้าา
    #1883
    0
  9. #1877 JOAH JJ (@a_anna_a) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 10:52
    ข้อตกลงที่แสนเจ็บปวด สำหรับแบคฮยอน และสำหรับชานยอลในอนาคต... ชานยอลคนโง่
    #1877
    0
  10. #1847 yungjoo (@nishp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 16:36
    สงสารแบคสุด ตัวเองไม่มีใครเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา แถมตอนยังมาเจอคนเห็นแก่ตัวอีก ชานอยากโดนลูกบอลปาใส่ไข่มั้ย
    #1847
    0
  11. #1840 @cherrycoco (@cherrychocolate) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 02:40
    คำเดิม ตบอิปาร์คคะ ตบมันนนนน
    #1840
    0
  12. #1826 m[e]m{e}_ll (@meme-koo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 00:20
    แบคถือว่าเด็ดในระดับหนึ่ง อยากถามแบคว่าไม่กลัวชานเบื่อแล้วไปนอนกับคนอื่นเลยจริงๆอ่อ?
    #1826
    0
  13. #1825 m[e]m{e}_ll (@meme-koo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 00:19
    หึหึ พี่ชานคิดว่าไปนอนกับคนอื่นแล้วจบกับแบคได้เหรอคะ เสียใจคะ พี่คือพระเอกแบคคือนางเอกของพี่ พี่พลาดแล้วคะ // พี่ชานเค้ารู้กับแกมั้ยเนี่ยนังบ้า !!~ 555555555555
    #1825
    0
  14. #1743 min-issaree (@min-issaree) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 16:46
    เด็ดเดี่ยวมากบยอนของฉันนนน สู้ๆนะ! คุณปาร์คเดี๋ยวรู้เลย
    #1743
    0
  15. #1700 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 18:23
    เป็นข้อแลกเปลี่ยนที่น่ากลัว แต่ถ้าต้องแลกกับความสุขที่แบคเลือกเราก็ตามใจแบค ห๊ะ/เกี่ยวมั้ย 555555555 เราเกลียดพี่ปาร์คที่เห็นแต่ได้กับได้จริงๆ นักธุรกิจก็เป็นงี้กัน วุ้ย



    #1700
    0
  16. #1541 Katoon.Wong (@katoon-wong) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:30
    ชอบแบคอ่ะ ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวดี แฟร์ๆ ถ้าชานมันเกิดรักแบคขึ้นมาจริงๆแน่นอนว่าแบคได้เต็มๆ แต่ถ้าเกิดชานมันเบื่อขึ้นมาคนที่เสียก็คือแบค ตอนนี้ส่วนได้ส่วนเสียก็ครึ่งๆ ขอให้ชานมันรักมันหลงแบคทีเถอะ
    #1541
    0
  17. #1467 Kream.k (@fantalulu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:58
    อิพี่ปาร์ค ระวังจะตกหลุมรักน้องโดยไม่รู้ตัว 55
    #1467
    0
  18. #1306 Suesue Sue (@suesue123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:11
    พี่ชานถ้าไปมีญ อื่น แบคบอกเลิกจะรุ้สึกกก
    #1306
    0
  19. #1279 pinkydrop (@pinky_drop) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:14
    ฮะ!!!  เอางั้นเลยหรอ!!!!
    ตกใจ!!!!
    #1279
    0
  20. #1248 ♡bbh♡ (@xoxo_b) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:08
    เราว่าแบคน่าจะคิดดีแล้วนะ แบคดูฉลาดออกคือข้อเสนอแบบนั้นแต่ต่อให้แบคเลือกแล้วคิดว่าไม่น่าจะพลาดมั้ง -.-55555 ชานยอลก็อย่าคิดง่ายๆแล้วกันนน เชียร์แบคสุดใจ 
    #1248
    0
  21. #1236 tangmo7 (@tangmolh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:00
    ขอด้วยคนจ้าาา.-. mo2541mo@hotmail.com
    #1236
    0
  22. #1180 marchmello♡ (@marchmello21) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:11
    แบคตกหลุมพรางแล้วนะรู้มั้ย หมาขู่ราชสีห์ไม่มีผลหรอกนะ ;_____;
    #1180
    0
  23. #1101 lu7720 (@lu7720) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:29
    ชานยอลเจ้าเล่ห์มากกก
    #1101
    0
  24. #1081 ดู๋เบอร์เเมน (@annnita27) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:03
    อ้ะโห่ คืนนี้นอนที่ห้องฉันนะ เเหมมม พ่อปาร์คขาา บยอนฉลาดนะ เเต่อย่าเสียรู้เชียว !
    #1081
    0
  25. #1038 minzaza* (@minzaza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 23:47
    จะบอกว่าแกเลวดั้ยรึป่าว ปาร์ค ชานยอล สงสารแบคฮยอนอ่า
    #1038
    0