Tale of the falling angel : เปิดตำนานนางฟ้าตกสวรรค์

ตอนที่ 47 : ความในใจของซีลอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 เม.ย. 56

ภายในเต็นท์สีแดงประดับด้วยพู่สีทองดูหรูหรา มีรอยเลือดสีดำเป็นทางตั้งแต่ทางเข้า ค่อยๆไต่ไปบนพรมหรูเข้ารูปกับบันไดขนาดใหญ่ ที่พาดไปบนพื้นที่ยกสูงขึ้นมา เลือดนั้นไปหยุดลงบนบัลลังก์ตัวใหญ่ที่มีชายหน้าตาหล่อเหลาอยู่บนนั้น ตรงหน้ามีหญิงสาวสวยผู้มีปีกสีดำขนาดใหญ่ยืนอยู่

“ซีลอน ทั้งหมดนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่ คุณทำแบบนี้ทำไม”

ลิลินถามราชาอสูรด้วยความสับสน เธอคิดว่าจริงๆแล้วซีลอนมีโอกาสหลายครั้งมากที่จะสังหารเธอ อย่างถ้าเขาฆ่าเธอเสียตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้รับพลังแห่งความมืดมา ทุกอย่างคงไม่ต้องจบลงแบบนี้ ไม่ว่ายังไงก็ดูไม่เป็นเหตุเป็นผลเลยแม้แต่น้อย

“หึ...ผมบอกตั้งหลายครั้งแล้ว ว่าเป็นเพราะผมรักคุณ ถ้าไม่ทำให้คุณเกลียดผมมากๆ คุณจะฆ่าผมเหรอ”

ซีลอนหัวเราะพร้อมกับกระอักเลือดออกมา พลังแห่งแสงสว่างของลิลินที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาได้ค่อยๆทำลายเขาจากภายในอย่างช้าๆ เลือดสีดำที่ไหลออกจากแผลที่ท้องก็ค่อยๆไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เอิร์ลเกรย์กำลังปลอบใจอูหลงที่กำลังร้องไห้ด้วยความเสียใจอยู่

“...ถ้าเป็นไปได้เราก็ไม่อยากฆ่าคุณเหมือนกัน แล้วทำไม...ซีลอนถึงอยากให้เราฆ่า”

นางฟ้าสาวหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาช้าๆ ในตอนแรกเธอรู้สึกว่าซีลอนไม่ใช่ศัตรูของเธอแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขาทำให้ฮาวน์ลิ่ง วินดี้และชาร์ล็อตบาดเจ็บสาหัส นอกจากนี้ยังบอกว่าจะฆ่าคนสำคัญของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนเธอตัดสินใจที่จะฆ่าเขาเพื่อความปลอดภัยของทุกคน

“อีกหนึ่งปีข้างหน้าเผ่าเทพจะบุกพวกเรา ถ้าเผ่าพันธุ์แห่งความมืดรวมตัวกันไม่ได้ ก็คงสู้ทางนั้นไม่ได้ และการจะรวมตัวกันแบบนั้น มีเพียงทางนี้เท่านั้นที่ผมยอมรับได้”

ราชาอสูรอธิบายให้เธอฟังด้วยรอยยิ้ม ท่าทางร้อนใจและสับสนของลิลินในเวลานี้ มันช่างน่ามองเหลือเกิน ดวงตาของเขาจับจ้องไปทางคนที่รักตาไม่กระพริบ ราวกับกลัวว่าถ้าเขากระพริบตาลงไปแล้วจะไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกเลย

“ไม่ใช่ แค่ซีลอนยอมเป็นพันธมิตรกับลูซิเฟอร์ เท่านั้นทุกอย่างก็จะลงตัว ซีลอนก็ไม่ต้องตายด้วย”

เธอส่ายหน้าไปมา ในบรรดาทางออกของสงครามในอนาคตที่มีนั้น ทางนี้เป็นทางออกที่ลิลินคิดว่าไม่ดีที่สุด เธอจึงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรับไม่ได้ และบังคับให้เธอเลือกทางนี้

“จะให้ผมทนเห็นคุณอยู่กับผู้ย่ำเงานั่นเหรอ เรื่องแบบนั้นผมยอมรับไม่ได้หรอกนะครับ เผ่าอสูรน่ะถ้าถูกใจอะไรก็ต้องเอามาครอบครองให้ได้ ถ้าครอบครองไม่ได้ก็ต้องทำลายมันเสีย แต่ว่าผม...ทำลายคุณไม่ได้ ผมจึงเลือกที่จะทำลายตัวเองแทน”

 ซีลอนยิ้มและมองไปทางเชสที่ยืนอยู่ข้างล่าง ทำให้ผู้ย่ำเงาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายมากขึ้น ถ้าหากลิลินยอมไปกับซีลอนเพื่อแลกกับความสงบของมหาภพแห่งความมืด เขาก็คงไปชิงตัวเธอกลับมาโดยไม่สนใจอะไรเหมือนกัน ด้วยเหตุผลที่ว่าเขารักเธอนั่นเอง

“ตะ...แต่...สงครามครั้งหน้า ถ้าหากอาณาจักรเทพบุกเข้ามา ถ้ามีพลังของซีลอน โอกาสชนะจะเพิ่มขึ้นมาก ถ้าทำแบบนี้เพื่อเผ่าพันธุ์แห่งความมืดจริง ซีลอนก็ควรจะไม่ตาย”

นางฟ้าสาวเริ่มพูดอย่างตะกุกตะกัก เนื่องจากตอนนี้เธอสับสนในตัวเองมาก ทั้งๆที่เมื่อครู่นี้เธอยังรู้สึกเกลียดซีลอนอยู่แท้ๆ นอกจากนี้เธอยังเป็นคนฆ่าเขาด้วยมือของเธอเองอีกด้วย แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกไม่อยากให้เขาตาย ในหน้าอกของเธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับกำลังเสียคนสำคัญไป

“ไม่เป็นไรหรอก ถึงเผ่าเทพจะบุกมาจริง พวกเราก็ยังมีคุณอยู่ ลิลิน จะมีใครนำทัพเผ่าพันธุ์แห่งความมืดได้ดีไปกว่านี้อีก แม่ทัพที่นำทัพจนชนะสงครามกับเผ่าจักรกลได้”

ราชาอสูรส่ายหน้าไปมา เขาไม่มีความสามารถในการนำกองทัพแบบที่ลิลินมี นอกจากนี้นางฟ้าสาวยังมีความเกี่ยวข้องกับราชาปีศาจอีกด้วย ทำให้อาณาจักรมั่นคงกว่าเดิมมาก

“ตะ...แต่...แต่ว่า...”

นางฟ้าสาวพยายามคิดหาเหตุผลเพื่อให้ซีลอนมีชีวิตต่อ แต่ความสับสนและเสียใจที่ปะปนกันในความคิดของเธอทำให้ในเวลานี้เธอคิดอะไรไม่ออกเลย ในขณะที่อสูรหนุ่มมองเธอและยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะพูดขึ้นอย่างช้าๆ

“เอิร์ลเกรย์ ช่วยถ่ายทอดภาพไปให้ทุกคนดูได้ไหม”

“ได้ทุกอย่างเลยครับ ท่านราชาอสูร”

อสูรแพะปล่อยเพื่อนของเขาและพยักหน้าให้กับราชา ก่อนจะหยิบคทาอันเล็กๆและชี้ขึ้นไปด้านบน ตอนนั้นเองหลังคาของเต็นท์ใหญ่ก็เปิดออก กระแสเวทมนตร์จากหัวหน้าองครักษ์พุ่งขึ้นไปบนฟ้า และปรากฏเป็นภาพของซีลอนขนาดใหญ่ ที่ถึงจะอยู่ในหมู่บ้านผู้ย่ำเงาก็ยังเห็นได้ชัด

 

“เอาล่ะ ถึงเผ่าพันธุ์แห่งความมืดทุกคน ทั้งอสูรและปีศาจที่ดูอยู่”

เสียงของซีลอนดังสะท้อนไปทั่ว เหล่าอสูรที่ใช้เวทมนตร์เสียงสะท้อนได้ต่างใช้เวทมนตร์ของพวกเขาออกมา เพื่อสะท้อนเสียงสุดท้ายของราชาของเขาไปให้ทั่วบริเวณ จนแม้แต่เหล่าปีศาจเองก็ร่วมใช้ด้วย จนเสียงของราชาชอสูรดังไปก้องแทบนั้นมหาภพแห่งความมืด

“ตามกฎของเผ่าอสูร คนที่สังหารพระราชาคนก่อนลงได้ จะได้ขึ้นเป็นพระราชาคนต่อไป นั่นทำให้ ลิลิน แอล ดิ แอลเจิ้ล ผู้ที่สังหารฆ่าได้ จะได้ถึงเป็นราชา...ไม่สิ...ราชินีอสูรต่อไป”

ราชาอสูรกล่าวด้วยเสียงที่ทรงพลัง แม้ร่างกายของในเวลานี้จะเจ็บปวดจนแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆก็ตาม ก่อนที่ซีลอนจะผืนร่างกายยืนขึ้น ทำให้เห็นว่าตอนนี้เขาบาดเจ็บหนักแค่ไหน แผลที่ท้องที่เคยเป็นรอยแทงเล็กๆ ค่อยๆขยายออกกว้างเรื่อยๆจนมองทะลุไปด้านหลังของเขาได้

“คำสั่งสุดท้ายของข้า ราชาอสูรซีลอน คือการยกเลิกกฎบ้าๆพวกนั้นเสีย และขอประกาศว่าใครก็ตามที่มันบังอาจทำร้ายลิลินที่ข้ารัก...ยามที่เจ้าถึงแก่ความตายแล้ว เจ้าจะเจอข้าฉีกเป็นชิ้นๆด้วยตัวข้าเอง รวมถึงเจ้าด้วย ผู้ย่ำเงาเอ๋ย”

ซีลอนพูดด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยว ที่แสดงถึงความเอาจริงออกมาได้อย่างชัดเจน ก่อนจะชี้นิ้วไปยังเชสที่ยืนอยู่ด้านล่าง ที่พยักหน้ารับคำขอสุดท้ายของราชาอสูรที่ใกล้ตายเต็มทีอย่างเต็มใจ

“และสุดท้าย ข้าขอโทษประชาชนชาวอสูรทุกคน ที่ข้าเอาพวกเจ้ามาใช้เพื่อความต้องการส่วนตัวของข้า และข้าขอให้พวกเจ้าทุกคนจงโชคดี และมีชีวิตอยู่ต่อไป ใต้การนำของลิลิน ราชินีอสูรของข้า ซีลอน ราชาอสูรคนสุดท้ายคนนี้ ขอขอบคุณทุกคนจริงๆ”

หลังจากพูดจบเขาก็ส่งสัญญาณให้อสูรแพะเลิกใช้เวทมนตร์ถ่ายทอดภาพ ทำให้หลังจาเต็นท์ค่อยๆปิดลงอีกครั้ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้ราชองครักษ์ทั้งสองของเขาทำเข้ามา ซึ่งทั้งคู่ก็นั่งชันเข่าอยู่บนด้านล่างอย่างรวดเร็ว

“ขอบใจพวกเจ้ามากที่ติดตามข้ามาจนถึงวาระสุดท้าย อยู่กับคนเอาแต่ใจอย่างข้าคงลำบากสินะ”

“ไม่เลยครับ พวกเราต่างหากที่รู้สึกว่ายังรับใช้ท่านยังไม่สมกับสิ่งที่ท่านให้พวกเรา”

“ฮือ...ฮือ...ท่านราชาอสูร ข้าอูหลงเสียใจเหลือเกิน”

ความจริงแล้วอสูรทั้งสามคนเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็ก ก่อนจะได้รับการฝึกมาพร้อมๆกันและพัฒนาฝีมือมาถึงจุดนี้ พวกเขาต้องผ่านอะไรมามากมายนับไม่ถ้วน เมื่อใครคนหนึ่งต้องจากไปย่อมทำให้อีกสองคนรู้สึกเจ็บปวดราวจะขาดใจให้ได้

“อย่างงั้นเหรอ...ข้าดีใจนะที่มีพวกเขารับใช้จนวาระสุดท้าย ขอบคุณพวกเจ้ามาก”

ซีลอนพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้นโค้งให้ราชองครักษ์ของเขาทั้งสองคน จากนั้นเอิร์ลเกรย์ก็ลากอูหลงที่ร้องไห้ฟูมฟายให้ออกไปจากห้องนี้พร้อมกับเขา โดยมีราชาอสูรมองส่งจนลับสายตาไป

“ซีลอน ผมขอสัญญาว่าจะดูแลลิลินให้ดีที่สุด ถ้าหากผิดคำพูดที่ให้เอาไว้วันนี้ เมื่อเจอกันอีกครั้งขอให้ท่านฉีกผมเป็นชิ้นๆได้เลย แต่ไม่ว่าท่านจะให้ตำแหน่งอะไรกับเธอก็ตาม ผมก็ไม่ให้ลิลินกับท่านหรอก เพราะผมรักเธอ”

เชสเข้ามาทำความเคารพราชาอสูร ก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายตาไม่กระพริบ ทั้งสองมองตากันอยู่พักใหญ่ก่อนที่ทั้งคู่จะยิ้มให้กัน หลังจากนั้นผู้ย่ำเงาเดินออกไปรอข้างนอกด้วยตัวเอง

 

 ตุบ...

เมื่อเหลือกันอยู่แค่สองคน ซีลอนก็นั่งลงกับบัลลังก์ของเขาอย่างเหนื่อยอ่อน เลือดสีดำที่เคยไหลออกมาไม่หยุดก็หมดลงแล้ว เช่นเดียวกับเวลาของเขาที่ใกล้หมดลงเต็มทีเช่นกัน

“ซีลอน...เรา...”

ลิลินพยายามจะหาคำพูดมาพูดกับอีกฝ่ายในวาระสุดท้าย แต่ก็ไม่มีอะไรออกมาจากความคิดของเธอแม้แต่น้อย ในขณะที่ราชาอสูรกำลังมองเธอย่างมีความสุข และเอ่ยคำขอสุดท้ายของเขาออกมา

“ลิลิน คำขอสุดท้ายของผม คือขอให้คุณกอดและบอกว่ารักผมได้ไหมครับ”

“...”

นางฟ้าสาวนิ่งไปทันทีเมื่อได้ยินคำขอของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ และนั่งลงบนตักเปื้อนเลือดของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา มือทั้งสองข้างโอบคอของอีกฝ่ายเอาไว้ และออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนร่างกายของเธอแนบสนิทกับร่างกายของเขา

“ถึงผมจะพูดว่าผมทำเพื่อเผ่าพันธุ์แห่งความมืดก็ตาม ลิลิน แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างที่ผมทำนั่นก็เพื่อตัวผมเอง ทั้งหมดเป็นความเอาแต่ใจของผมเอง ทั้งหมดเพื่อให้ได้กอดคุณและได้ยินคุณบอกรักสักครั้ง”

ซีลอนพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ ความรู้สึกที่ปลายขาของเขาหมดไปแล้ว แต่ถึงความตายจะเข้ามาใกล้ก็ตามเขาก็ยังมีความสุขมากอยู่ดี

“เรารักคุณซีลอน อย่าตายนะ”

ลิลินพูดด้วยเสียงสั่นเครือ น่าแปลกที่ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจอย่างมากที่เขาจะจากไป เสียใจจนน้ำตานางฟ้าค่อยๆไหลลงมาอาบแก้มของเธอ

“สุดท้ายแล้ว ถึงผมจะได้ครองพลังและอำนาจมหาศาล ผมก็ไม่อาจเอาชนะชะตากรรมได้”

ราชาอสูรใช้มือซ้ายของเขาปาดน้ำตาของลิลินออก เขาไม่อยากเห็นใบหน้าสวยของนางฟ้าสาวมีคราบน้ำตาเลยแม้แต่น้อย แต่ลึกๆแล้วก็รู้สึกมีความสุขมากที่คนที่เขารักหลั่งน้ำตาของเธอเพื่อเขา ก่อนจะพูดคำทำนายของตัวเองออกมา

“อสูร...ผู้มีเส้นผมและพลังดุจเปลวเพลิง จะพาความมืดพ้นภัยจากแสงสว่าง ถ้าคงรักษาหัวใจอันเย็นชาเอาไว้ได้ จะรวบรวมแผ่นดินและได้ครอบครองมันด้วยพลังแห่งความมืด แต่เมื่อใดก็ตามที่ตกหลุมรักแสงสว่าง สิ่งที่ใช้เพื่อรวมแผ่นดินให้เป็นแผ่นเดียวกัน...คือชีวิต...ของอสูรแห่งชะตากรรมนั่นเอง”

“ซีลอน...”

ลิลินกอดเขาแน่นขึ้นอีก นอกจากนี้เธอยังพยายามใช้เวทมนตร์แห่งความมืดเพื่อรักษาชีวิตของเขาอีกด้วย แต่ร่างกายกำยำของราชาอสูรก็เย็นจนเรื่อยๆอย่างไม่หยุด

“สิ่งที่ผมอยากให้คุณจำเอาไว้...มีอย่างเดียว...ชะตากรรมไม่ใช่สิ่งที่ฆ่าผม...แต่เป็นคุณ ลิลิน คุณเป็นคนที่ฆ่าผม...และนั่นทำให้ผมมีความสุขมาก”

ซีลอนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วง มือขวาของเขาที่กำเอาไว้แน่นมาตลอดค่อยๆปลายลงอย่างช้าๆ เส้นผมสีทองปอยหนึ่งไหลผ่านช่องว่างของนิ้วตกลงสู่พื้น

“ไม่อาจ...เป็นเจ้าของ...ได้แม้แต่...เส้นผม...ถ้า...เจอ...คุณ...ก่อน...ก็คง...ดี...”

“ซีลอน ซีลอน ซีลอน !!!

นางฟ้าสาวเขย่าร่างที่แน่นิ่งของชายที่เธอฆ่าเองกับมือไปมา แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีการตอบกลับแม้แต่น้อย สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงรอยยิ้มอย่างมีความสุขบนใบหน้าและเสียงที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาในอากาศ

“ผมรักคุณ นางฟ้าของผม”
----------------------------------------------
"อย่าเกลียดเขาเลยนะ อสูรแห่งชะตากรรมน่ะ" อา...คำพูดของเทียแมทลอยเข้ามาในสมองเลยครับเอิ้กๆ
จริงๆแล้วซีลอนเนี่ยผมว่าเหมือนจูนิเอลเลยนะ ต่างก็รักลิลินกับลีอายิ่งกว่าที่เมอบิอุสหรือเชสรัก แต่เป็นความรักข้างเดียวนะ เฮ้อ...เขียนตัวร้ายแบบนี้แล้วอยากให้มีภาค 2 ที่ซีลอนเป็นพระเอกจริงๆให้ตายเถอะ
----------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

558 ความคิดเห็น

  1. #474 falcon (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 23:33
    สนับสนุนให้มีภาค2ครับ ถึงจะรักนางเอกขนาดไหน สุดท้ายก็ต้องสูญเสียเธอไปเพราะถูกชะตาฟ้าลิขิตมาสินะ เฮ้อ ช่างน่าเศร้า

    ซีลอนช่างน่าสงสาร และน่าเห็นใจจริงๆ
    #474
    0
  2. #469 Ariya (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 20:24
    ซีลอนน่าสงสาร รร

    ทำไมไม่แต่งให้มีคนรักสองคนไปเลยล่ะเนี่ย ยย -o-
    #469
    0
  3. #441 watch012 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 22:46
    ซีลอน นายเอาใจเราไปเลย ประทับใจวุ๊ย อธิบายไม่ออก บอกไม่ถูกกันเลยทีเดียว
    #441
    0
  4. #428 YasiaNaria (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 14:48
    งืมๆ ตอนนี้ซีลอนเอาบทตัวเอกไปแล้วอะ
    #428
    0
  5. #413 BlackDead (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 21:21
    เอาเชสโหดๆหน่อยสิ ตอนนี้ซีลอนยิ่งโชว์บทเสียสละอย่างนี้อีก เชสตกกระป๋องเลย ลิลินก็ดันรักซีลอนอีก อ้ากกกกกกกกกกกกกกก ม่ายยยยย
    #413
    0
  6. #412 toey (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 19:25
    ให้บทเชสหน่อยฮะเด๋วคนอ่านลืมนึกว่าซีลอนเปนพระเอกฮะ
    #412
    0
  7. #411 ALOHA (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 15:17
    งี้ลิลินปันใจป่ะเนี่ย
    #411
    0
  8. #410 ... (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 12:34
    เหมือนนางเอกหลายจัยเยยอ่าคับแหะๆ
    #410
    0
  9. #409 kornfern (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 12:14
    อสูรเเห่งชะตากรรมคือซีลอนสินะ

    == เฮ้อ เชสไม่เด่นเลยยย

    ลิลินบอกรักซีลอนด้วย เฮ้อออออ
    #409
    0
  10. #408 แฟนคลับ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 11:18
    สรุปว่า ซีลอน คือพระเอก



    เชส คือพระรอง
    #408
    0
  11. #407 copper2kung (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 10:16
    เชส แลดูกากๆ นะครับ = = ซีลอนดูเป็นพระเอกไปเลย
    #407
    0
  12. #406 The Memorial (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 10:14
    คนดีซะงั้น เหอะๆ
    #406
    0
  13. #405 Master Of Dragon Knight (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 10:06
    คิดเหมือนกันเลยไรเตอร์ ซีลอนกับจูนีเอล
    #405
    0
  14. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  15. #401 jeffje (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 07:51
    ไรท์เตอร์เชสแทบไม่มีบทเลยครับ
    #401
    0
  16. #400 drazzx (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 07:16
    มาต่อไวๆนะครับ
    #400
    0