Tale of the falling angel : เปิดตำนานนางฟ้าตกสวรรค์

ตอนที่ 41 : นางฟ้าตกสวรรค์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 เม.ย. 56

ตอนที่ 20

นางฟ้าตกสวรรค์

 

ท่ามกลางความมืดมิดอันว่างเปล่า จุดแสงสีขาวเล็กๆได้ปรากฏขึ้นมา ก่อนที่มันจะขยายออกจนมีรูปร่างเป็นหญิงสาวเผ่าเทพผู้ไร้ปีก ดวงตาคู่งามค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆ ในตอนนั้นเองก็มีเสียงกังวานแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความมืด

“เจ้ากลัวไหม ความมืดน่ะ...”

ลิลินรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้อย่างแปลกประหลาด ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ตามปกติ

“เราไม่กลัวความมืด”

“เพราะอะไร...”

เสียงเดิมถามคำถามอีกครั้ง ตอนนั้นเธอก็ยกมือขึ้นมาจับที่แขนของตัวเอง สัมผัสอบอุ่นของชายแห่งความมืดยังคงติดอยู่บนตัวเธอไม่ไปไหน ที่ทำให้เธอได้คำตอบทันที

“เพราะมันทำให้เรารู้สึกอบอุ่น”

พรึ่บ...

ทันใดนั้นเธอก็มองเห็นสิ่งต่างๆรอบกาย แม้มันจะยังคงเป็นสีดำเหมือนเดิมก็ตาม แต่เธอกลับเห็นทุกอย่างได้อย่างน่าแปลกใจ เธอยืนอยู่บนทางเดินของสวนขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ที่สองข้างทางมีสวนที่ดอกไม้เคลื่อนไหวไปตามสายลมอ่อนๆ ท้องฟ้าเปิดโล่งมีก้อนเมฆไม่มากลอยอยู่ โดยทุกอย่างล้วนแต่เป็นสีดำสนิท

สุดท้ายเดินตรงหน้าของเธอ มีมังกรตัวหนึ่งนอนขดอยู่ แค่ส่วนหัวของมันที่วางลงกับพื้น ก็สูงกว่าความสูงของเธอแล้ว

“นางฟ้าแห่งชะตากรรม มาใกล้ๆข้าสิ”

ดวงตาของมังกรตัวนั้นมองมาทางเธอ ในขณะที่เสียงดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ลิลินสรุปว่าคงเป็นเสียงของมังกรตัวนี้ ก่อนจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้าๆ

“คุณไม่ใช่อาซาเอล”

นางฟ้าสาวพูดกับอีกฝ่าย ปกติเวลาที่เผ่าเทพตายนั้นเทพเจ้าแห่งความตายอาซาเอลจะมารับพวกเขาไป ดังนั้นเธอจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เพราะเมื่อกี้เธอแน่ใจแล้วว่าเธอต้องตายแน่นอน

“เราคือเทียแมท ตัวแทนแห่งกลุ่มก้อนพลังแห่งความมืด เหตุใดเจ้าจึงสละปีกและพลังของตัวเอง เพื่อชีวิตของเผ่าพันธุ์อันเป็นปรปักษ์กับเจ้า”

“เผ่าพันธุ์แห่งความมืดไม่ได้เป็นปรปักษ์กับเรา ทั้งหมดเป็นเรื่องที่เผ่าเทพคิดไปเองทั้งสิ้น”

ลิลินตอบในทันที ซึ่งเทียแมทเองก็สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยก่อนจะถามเธอต่อ

“ถ้าเช่นนั้น ทำไมเจ้าจึงสละปีกและพลังของตัวเอง เพื่อชีวิตของเผ่าพันธุ์แห่งความมืด”

มังกรตัวใหญ่ถามคำถามเดิมโดยเปลี่ยนคำพูดใหม่ ในขณะที่นางฟ้าสาวก็มีคำตอบอยู่นานแล้ว

“เผ่าเทพต้องรักษาการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันแม้จะต้องแลกด้วยชีวิต”

“ถ้าเช่นนั้น ทำไมเจ้าถึงสละชีวิตของตัวเอง เพื่อชีวิตของเผ่าพันธุ์แห่งความมืด”

“ชีวิตของเราคนเดียว สามารถช่วยได้ทั้งวินดี้ ชาร์ล็อต และฮาวน์ลิ่ง”

นางฟ้าสาวตอบ ถึงในตอนแรกเธอจะลังเลไปบ้าง แต่เมื่อคิดว่าทั้งสามคนจะมีชีวิตอยู่กับเชสได้นานกว่าเธอมาก และเมื่อคิดว่าถ้าเธอไม่รักษาพวกเขา อีก 4 เดือนข้างหน้าเธอก็ต้องตายอยู่ดีเป็นเหตุให้เชสต้องอยู่ตามลำพัง เธอก็เลือกทางที่น่าจะทำให้คนรักของเธอมีความสุขได้มากกว่า

“สิ่งที่เจ้าตอบมาคือเหตุผลทั้งหมดจริงๆน่ะเหรอ”

เทียแมทถามอีกฝ่ายอีกครั้ง ครั้งนี้ทำให้นางฟ้าสาวนิ่งไปพักใหญ่ เนื่องจากเธอไม่เคยคิดเหตุผลอื่นเลยนอกจากเหตุผลเหล่านี้ จนอีกฝ่ายต้องแอบใบ้เธอเล็กน้อย

“เจ้าทำเพื่อคนอื่นทั้งหมดจริงๆน่ะเหรอ”

หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเทียแมท ดวงตาของลิลินก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายและตอบออกมา

“เราทำเพื่อความสุขของตัวเอง เราช่วยเชสเพราะเราอยากอยู่ใกล้ๆเชส เราช่วยทุกคนเพราะอยากให้ทุกๆคนมีชีวิตต่อ ที่เราทำไปทั้งหมด เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของเราเอง”

ในที่สุดเทียแมทก็ยิ้มออกมามาบ้าง ก่อนจะพูดกับอีกฝ่าย

“ความเห็นแก่ตัว เป็นคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของผู้ใช้ความมืด เพราะในความมืดจะกลบประสาทสัมผัสทั้งหมดของเรา จึงต้องใช้หัวใจและความรู้สึกเป็นเครื่องนำทาง ตอนนี้เจ้า...มีคุณสมบัตินั้นแล้ว”

เมื่อพูดจบเทียแมทก็ลุกขึ้นยืน ทำให้ลิลินเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นมังกรที่งามสง่า ก่อนที่มันจะสูดหายใจเข้าไปเป็นจำนวนมาก และพูดออกมาด้วยเสียงที่ดังกังวาน

“ลิลิน แอล ดิ แองเจิ้ล เมื่อเจ้ายึดถือหลักของการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน ข้า เทียแมท ก็จะรักษามันเช่นกัน เจ้าได้สละพลังของเจ้าเพื่อเผ่าพันธุ์แห่งความมืด ความมืดก็จะให้พลังแก่เจ้า เจ้าสละชีวิตของเจ้าเพื่อเผ่าพันธุ์แห่งความมืด ความมืดก็จะให้ชีวิตแก่เจ้า  เจ้าได้ให้ความรักกับความมืด ความมืดก็จะให้ความรักกับเจ้าตอบเช่นกัน ...นับตั้งแต่นี้ เจ้าจะเป็นธิดาแห่งความมืดที่ได้รับความรักมากกว่าใคร”

 “หมายความว่าอย่างไร”

นางฟ้าสาวถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย เนื่องจากเธอไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมาแม้แต่น้อย แต่ร่างของเธอก็ค่อยๆจางลงไปแล้ว ก่อนที่เธอจะหายไปเทียแมทก็ตอบคำถามของเธอด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่น

“หึหึ เดียวเจ้าก็ได้รู้เอง แล้วก็...ถ้าเป็นไปได้ อย่าได้เกลียดเขาเลยนะ อสูรแห่งชะตากรรมน่ะ”

“อสูร...แห่งชะตากรรม”

ลิลินถามย้อนอีกฝ่ายด้วยความสงสัย แต่ร่างของเธอก็หายไปจากสวนแห่งความมืดแห่งนี้ก่อนจะได้คำตอบ

 

เมื่อร่างของนางฟ้าสาวหายไปแล้ว เทียแมทก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่ดวงอาทิตย์ดวงใหญ่ที่ส่องเปล่งสว่างจะปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า สวนแห่งความมืดเมื่อต้องแสงก็ปรากฏสีสันมากมายขึ้นละลานตา ยามที่แสงตะวันกระทบร่างของเทียแมท จากร่างมังกรตัวใหญ่ก็กลายเป็นสิงโตเผือกตัวใหญ่แทน

“แต่เดิมความมืดกับแสงสว่าง ล้วนแต่เป็นสิ่งเดียวกัน ก่อนจะถูกแยกจากกันด้วยชะตากรรมอันแสนเศร้า ธิดาอันเป็นที่รักยิ่งของข้าเอ๋ย จงใช้ชะตากรรมของเจ้า เพื่อให้ทั้งสองอย่างอยู่ร่วมกันได้อีกครั้งเถิด”

ตัวแทนของกลุ่มก้อนแห่งแสงสว่าง อาเด็น มองตรงไปยังแสงตะวันตรงหน้าก่อนที่เขาจะมอบลงกับพื้นและหลับไปอีกครั้ง

 

ในหมู่บ้านของผู้ย่ำเงา เผ่าปีศาจทุกคนที่ยังยืนไหว ต่างมายืนรวมกันที่หน้าประตูแห่งความมืด ที่ที่โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่เพิ่งเกิดขึ้น สีหน้าของพวกเขาล้วนแต่หมองเศร้า เพราะตรงหน้าของพวกเขามีชายคนหนึ่งที่มีพลังมากที่สุดในหมู่พวกเขา แต่กลับไม่สามารถปกป้องคนรักเอาไว้ได้

“เชส...ปล่อยเธอเถอะ”

ฮาวน์ลิ่งพูดกับลูกชายของเขาที่นั่งกอดร่างของสาวสวยที่เหมือนหลับไปเอาไว้แน่น ปีศาจชรารู้สึกซาบซึ้งที่เธอได้สละชีวิตเพื่อช่วยเขาเอาไว้มาก แต่ชีวิตต้องดำเนินต่อไป สิ่งที่จะตอบแทนเธอได้ดีที่สุดคือการชนะสงครามและปกป้องทุกอย่างเอาไว้ให้ได้เท่านั้น

“ผม...ขอเวลาอีกนิดเถอะครับ”

ปีศาจหนุ่มกล่าวกับพ่อของเขา ก่อนจะกอดร่างในวงแขนให้แน่นขึ้นอีก มาตอนนี้ทำให้เขารู้ว่าเขาควรจะซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเองมากกว่านี้ ที่ผ่านมาเธอมักจะเป็นคนบอกรักเขาก่อนเสมอๆ ทั้งๆที่เขาควรจะเป็นฝ่ายพูดมันก่อนแท้ๆ

“พี่เชส...”

วินดี้ที่นั่งอยู่ข้างกันเรียกชื่อของอีกฝ่ายเบาๆ เขารู้สึกผิดมากที่เรื่องราวมันเป็นแบบนี้ ถ้ารู้แบบนี้เขาคงขอให้ลิลินไปกับซีลอนก่อน แล้วค่อยหาทางช่วยออกมาทีหลังดีกว่า เรื่องคงไม่จบลงด้วยความเศร้าแบบนี้ แต่ก่อนที่เขาจะพูดโทษตัวเองอีกครั้ง ชาร์ล็อตก็ดึงเสื้อของเขาเอาไว้ ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

“พอเถอะวินดี้ ไม่เป็นอะไรหรอก”

แม่มดน้อยกุมมือของมนุษย์หมาป่าแรงขึ้น การโทษตัวเองไม่สามารถเปลี่ยนอดีตได้ มีแต่ทำให้เรื่องมันเศร้ามากขึ้นเท่านั้น ในที่นี้ล้วนไม่มีใครอยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้แล้วในตอนนั้นเอง ร่างของลิลินก็เกิดแรงดึงพลังเวทมนตร์ขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มันราวกับพายุใหญ่ที่มีนางฟ้าสาวเป็นใจกลาง

ความมืดจำนวนมหาศาลจากในหุบเขาแห่งความมืดพุ่งออกมาจากประตูและแผ่ขยายเป็นเงาขนาดใหญ่ แม้แต่ความมืดที่อยู่บริเวณหน้าหมู่บ้านก็โดนดึงดูดเข้ามาด้วย จนรอบๆบริเวณนี้มืดมิดราวกับเป็นตอนกลางคืนก็ไม่ปาน

“เกิดอะไรขึ้นอีก...ไม่นะ...ลิลิน”

เชสมองไปรอบๆอย่างสับสนเมื่อพลังแห่งความมืดที่ครั้งหนึ่งหยุดไปแล้วกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง ก่อนที่ร่างในอ้อมกอดของเขาเหมือนถูกกระชากออกไปจากมือด้วยแรงมหาศาลไปลอยอยู่ในอากาศตรงหน้าของเขา

 

แล้วเรื่องเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น ไอความมืดที่วนเวียนอยู่นั้นควบแน่นกลายเป็นสิ่งที่ปีศาจทั้งสามคนเคยเห็นมาก่อน มันคือขนนกแบบเดียวกับที่เคยเป็นปีกของลิลิน แต่ครั้งนี้มันเป็นสีดำสนิท โดยจำนวนของพวกมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆขณะที่วนอยู่ในกระแสลมแรง และลอยเข้าไปหาร่างของนางฟ้าสาว

ขนนกจำนวนมากปักลงบนรอยแผลเป็นรูปปีกที่กลางหลังของเธอ จากนั้นก็เริ่มถักทอและรวมตัวกันอย่างหนาแน่นจนกลายเป็นปีกสีดำที่ค่อยๆขยายขึ้นบนรอยแผลเป็นทางด้านซ้าย ในขณะที่ขนนกสีขาวปรากฏออกมาจากรอยแผลเป็นทางด้านขวาของเธอ

ปีศาจทุกคนต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่ว่าในบันทึกเล่มไหนๆ หรือปีศาจที่มีอายุยืนยาวเพียงไร ต่างก็ไม่เคยเป็นปรากฏการณ์ตรงหน้าแม้แต่คนเดียว

ชุดสีขาวหมองๆกลายเป็นสีดำสนิทเกือบหมดที่เปิดเผยรูปร่างของเธอมากกว่าเดิม เหลือส่วนที่เป็นสีขาวบริสุทธ์แค่บางส่วนเท่านั้น เรือนผมสีทองบางส่วนกลายเป็นสีดำไล่จากปลายผมขึ้นไป แม้ปีกสีขาวที่ด้านขวาจะมีแค่ขนนกสีขาวฟูฟ่องที่เป็นส่วนโคนเท่านั้น แต่ปีกสีดำที่ด้านซ้ายของเธอขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดเมื่อมีขนาดเท่ากับปีกดั้งเดิมของเธอ

“ความมืด...กำลังหายไป”

เกรย์ที่ยืนเฝ้ายามอยู่บนกำแพงของหมู่บ้าน มองความมืดที่โดนดูดหายไปอย่างรวดเร็วด้วยความตกตะลึง เช่นเดียวกับปีศาจอีกหลายคนที่เห็นว่าแม้แต่ความมืดในหุบเขาแห่งความที่เคยมีอยู่เป็นจำนวนมหาศาลก็หายไปด้วย เหลือเพียงแต่นางฟ้าคนหนึ่งที่มีปีกสีดำบริสุทธิ์เพียงข้างเดียวค่อยๆลอยลงมายืนอยู่ตรงหน้าของทุกคน

ดวงตาของเธอค่อยๆลืมขึ้นอีกครั้ง เผยให้เป็นดวงตาสีทองกระจ่างมีที่ริ้วสีดำแทรกอยู่เล็กน้อย ใบหน้าไร้อารมณ์มองไปทางผู้ย่ำเงาตรงหน้าที่มองเธอกลับมาอย่างตกตะลึง ก่อนสีหน้าเย็นชาค่อยๆเปลี่ยนไป

“ใครทำให้เชสร้องไห้”

ลิลินถามปีศาจหนุ่มที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ที่เต็มไปด้วยความสงสัย
-----------------------------------------------------
อู้ว รู้สึกว่าตอนนี้จะสามารถเขียนให้ประทับใจมากกว่านี้ได้เยอะ เก็บไว้ตอนรีไรท์ดีก่า แต่อุอุอุ ไม่มีใครเดาออกเลยชิมิว่าจะเป็นแบบนี้ กว่านางฟ้าจะกลายเป็นนางฟ้าตกสวรรค์ ก็เกือบจบแล้วหรือเนี่ย
-----------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

558 ความคิดเห็น

  1. #438 watch012 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 21:42
    ลิลินไม่ตาย หัวใจพองโต อิ อิ
    #438
    0
  2. #378 kornfern (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 07:57
    ค่อยยังชั่ว อิๆ อ่านต่อจ้า

    //เก็บเล่ม1 มาเรียบร้อย ภาพงามมากค่ะ
    #378
    0
  3. #377 OniTheNext (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 22:59

    ฮือๆๆ จบได้เศร้ามากครับ ฮะ อะไรนะ ยังไม่จบเหรอ ไหนบอกเมื่อวานว่าจบวันนี้ 

    ปล.ล้อเล่นครับ
    #377
    0
  4. #376 YasiaNaria (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 16:57
    งืมๆ นึกภาพลิลินไม่ค่อยออกเลยเหมือนกันอะ
    นึกว่านิยายเรื่องนี้จะจบแล้วซะอีก
    #376
    0
  5. #367 newkingdom (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 12:19
    ปีกซ้าย ดำสมบูรณ์ ปีกขวา โคนขาว?



    ผมทองแซมดำ ตาทองมีริ้วสีดำ



    - -" ไม่เห็นภาพอ่ะครับ จินตนาการไม่ถูกเลย 555+ แต่นั้นมันเรื่องเล็ก

    เรื่องใหญ่คือ ตอนต่อไปมาเมื่อไหรอ่ะครับ

    ว่าแต่ อสูร แห่ง ชะตากรรมนี่ จะเป็นใครหว่า ไม่น่าจะเป็น เชส

    ปูเสื่อรอตอนต่อไป ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 เมษายน 2556 / 12:38
    #367
    0
  6. #366 ChoBitS (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 10:54
    เย้ๆๆๆๆๆ นึกว่าไรท์เตอร์จะใจดำ ^^
    #366
    0
  7. #365 Borich (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 10:29
    ลิลินจะกลับมาโหดอีกแล้วใช่ม๊าา
    #365
    0
  8. #364 The Memorial (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 09:46
    รอดแล้วค่อยยังชั่ว เหอะๆ
    #364
    0
  9. #363 Master Of Dragon Knight (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 09:28
    จะจบเรื่องแล้วหรอ
    #363
    0
  10. #362 Tawin Chatsomsanga (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 09:11
    เทียนเมทนี่คืออีกภาคของสิงโตแห่งนาเนียร์นี่เอง
    #362
    0
  11. #361 EndlessWorld (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 07:44
    ไรเตอร์สู้ๆฮับ เชียร์อยู่
    #361
    0
  12. #360 lilin4646 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 06:44
    ตลกดีแฮะ -*- มาเป็นเอาตอนสำคัญซะด้วยนะ
    #360
    0