Tale of the falling angel : เปิดตำนานนางฟ้าตกสวรรค์

ตอนที่ 34 : หน้าที่ของแต่ละคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    23 มี.ค. 56

“มาแล้วสินะครับ พวกนั้น”

เชสไม่แปลกใจเรื่องนี้เท่าไหร่เพราะกองทัพอสูรเดินทางเมืองแห่งความโลเลไปได้เกือบ 1 วันแล้ว การที่พวกเขาเพิ่งมาถึงดูจะช้าเกินไปด้วยซ้ำ แต่การเดินทัพที่ประกอบด้วยกำลังจำนวนมากน่าจะต้องช้ากว่าเดินปกติพอสมควร ก่อนจะปล่อยมือจากเด็กๆและเดินนำทุกคนออกไปด้านนอก

 

ที่ลานกว้างของเมืองมีปีศาจอยู่กันเป็นจำนวนมาก นอกจากผู้ย่ำเงาที่แบกอาวุธหนักเตรียมพร้อมเต็มอัตราแล้ว ยังมีเผ่าจากหมู่บ้านใกล้ๆกันมารวมตัวกันด้วย จนจำนวนของพวกเรามีมากกว่าหนึ่งพันคน โดยทั้งหมดต่างคุยกันอย่างสนิทสนมเพราะไปมาหาสู่กันเป็นประจำ เมื่อพวกเขาเห็นฮาวน์ลิ่ง เชส และคนอื่นๆเดินมาต่างก็เงียบลง

“ขอบคุณทุกคนมากๆที่มาเข้าร่วมการต่อสู้ครั้งสำคัญนี้”

ชายชราพูดขึ้นเสียงดัง ในแววตาของเขามีความเศร้าที่แอบซ่อนอยู่ เพราะเขาคิดว่าเผ่าพันธุ์ของพวกเขาเพิ่งรอดจากการโจมตีของเผ่าพันธุ์แห่งแสงสว่าง ด้วยการเสียสละอันมหาศาลของลิลินไม่เท่าไหร่ ก็ต้องมาพบกับสงครามภายในอีก นอกจากนี้ในอีก 1 ปีข้างหน้า เผ่าเทพก็จะเข้ามาโจมตีอีกครั้ง

ทำให้ถึงจะชนะสงครามที่กำลังจะเกิดใกล้ๆนี้ได้ก็ตามที แต่สุดท้ายก็คงโดนฆ่าตายในสงครามใหญ่ครั้งต่อไปแน่นอน ทว่าอนาคตมันยังไม่แน่นอน ตอนนี้พวกเขายังมีชีวิตอยู่จึงได้ต้องชนะสงครามกับพวกอสูร และเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน จากนั้นก็เริ่มพูดต่อ

“การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่ได้เป็นเพียงการปกป้องหมู่บ้านของเผ่าพันธุ์เล็กๆอย่างผู้ย่ำเงาเอาไว้เท่านั้น แต่เป็นการต่อสู้เพื่อปกป้องอาณาจักรปีศาจ ที่อยู่ด้านหลังของพวกเรานี้ ถ้าหากเราเสียที่นี่ก็ยากจะสกัดเผ่าอสูรเอาไว้ได้อีก ผมจะไม่ขอให้ทุกคนสู้จนตัวตาย แต่จะขอให้ทุกคนสู้เต็มที่ เพื่อเผ่าพันธุ์ของพวกเรา !!!

“เฮ !!!

ทุกคนที่มารวมตัวกันต่างโห่ร้องเสียงดัง ถึงพวกเขาจะเป็นเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอกว่าศัตรูมากก็ตาม แต่พวกเขาก็จะไม่ยอมแพ้และทำให้ครอบครัวที่รออยู่ข้างหลังต้องเป็นอันตรายเด็ดขาด ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งใจต่อสู้เต็มที่ ก่อนจะเงียบลงเมื่อฮาวน์ลิ่งชูมือขึ้นมา และกวักมือเรียกลูกชายของเขาให้ไปหา

“ครั้งนี้ผมจะให้ลูกชายคนเดียวของผมนำทุกคนต่อสู้ เอ้า เชสออกมาเลย”

“เอ่อ...สวัสดีครับ เชสครับ”

แม้การนำคนอื่นแบบที่พ่อของเขาทำจะดูง่ายก็ตาม ทว่าเมื่อถึงคราวของเขาเองมันกลับดูยากขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ถึงแบบนั้นทุกคนก็ชินแล้ว เพราะตอนที่ฮาวน์ลิ่งมาเป็นหัวหน้าเผ่าใหม่ๆเขาก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน จนเกรย์ที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดตะโกนแซวเขาเสียงดัง

“เฮ้ย !!! รู้แล้วล่ะน่าว่าชื่อเชสน่ะ ไม่มีใครในอาณาจักรปีศาจไม่รู้จักปีศาจคนแรกที่มีคนรักเป็นนางฟ้าหรอกว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า !!!

“แหม..มะ...เอ่อ...ใช่แล้วครับ ผมเชสคนนั้นแหละครับ ส่วนนี่ลิลิน เป็นคนวางแผนการโจมตีในครั้งนี้ครับ”

ปีศาจหนุ่มเขินจนใบหน้ากลายเป็นสีแดงเข้ม เนื่องจากลิลินจะพูดเสมอว่าเธอเป็นคนรักของเขา ทำให้ข่าวลือนี่แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขากำลังปฏิเสธแบบทุกครั้งก็เหลือบไปเห็นนางฟ้าสาวกำลังจ้องมาทางเขาอยู่พอดี เขาจึงเปลี่ยนคำพูดอย่างตะกุกตะกัก แล้วก็เรียกให้ลิลินมาอธิบายแผนการในครั้งนี้ ซึ่งเธอก็เดินออกมาอย่างว่าง่าย

“ทุกคนเข้าประจำตำแหน่งที่วางเอาไว้และทำตามแผน”

“เอ่อ...ตำแหน่งไหน แผนไหนเหรอครับ”

เชสหันไปมองคนข้างๆด้วยความแปลกใจ เพราะเธอพูดเหมือนอีกฝ่ายรู้แผนอยู่แล้ว ก่อนจะมองไปด้านหน้าด้วยความตกใจ เมื่อทุกคนเดินออกไปทางหน้าหมู่บ้านอย่างเป็นระเบียบพร้อมกัน

“ว้า...พี่เชสเป็นแม่ทัพที่แย่จังเลย ไม่รู้แผนเลยสิเนี่ย”

ชาร์ล็อตหัวเราะอย่างชอบใจก่อนเดินตามทุกคนออกไปพร้อมกับวินดี้

“เชส โทษทีพ่อลืมบอกไป ลิลินเขาอธิบายแผนทุกอย่างมาให้เสร็จหมดแล้ว ที่เรียกออกไปเมื่อกี้เพื่อให้บอกว่าทุกคนเดินหน้าได้อย่างเดียว”

แม้ปากของฮาวน์ลิ่งจะบอกขอโทษก็ตาม แต่หน้าตาของเขากลัวยิ้มอย่างสะใจที่แกล้งลูกชายได้ก่อนจะเดินไปอย่างรวดเร็ว ที่ตรงนี้จึงเหลือแต่เชสกับลิลินเท่านั้น

“หน้าที่ของเชสคือกดดันศัตรูอยู่ที่ส่วนหน้าของกองทัพ”

นางฟ้าสาวอธิบายหน้าที่ของชายหนุ่มที่ง่ายแสนง่าย ข้อดีอีกอย่างที่เธอให้ตั้งรับที่นี่ เพราะเผ่าอสูรจะไม่กล้าบุกเข้ามาในเวลากลางคืน เนื่องจากเผ่าพันธุ์ที่มองเห็นในที่มืดได้มีค่อนข้างน้อย ในขณะที่ผู้ย่ำเงาจะได้เปรียบความมากในความมืด ด้วยความสามารถเคลื่อนเงาของพวกเขา ที่จะเคลื่อนย้ายผ่านความมืดไปได้อย่างรวดเร็ว

“แล้วคุณ มีหน้าที่อะไรเหรอครับ”

เชสถามอีกฝ่ายกลับ เนื่องจากกลัวว่านางฟ้าสาวจะออกไปแนวหน้าด้วยตัวเอง

“ครั้งนี้เราทำหน้าที่เป็นแพทย์สนามอยู่ในกองหลัง”

ลิลินตอบ ด้วยพลังที่เธอเหลืออยู่ในตอนนี้ คงจะดีกว่าถ้าพักผ่อนอยู่เฉยๆในบ้านของเชส แต่เธอพบว่าเผ่าปีศาจไม่สามารถใช้เวทมนตร์รักษาได้ ทำให้ต้องใช้จำนวนแพทย์มากขึ้นมาก จึงตัดสินใจไปช่วยทุกคนด้วย ด้านเชสก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจ ในเวลาแบบนี้เธอก็คงอยากทำอะไรบ้าง ในตอนนั้นเองนางฟ้าสาวก็จับแขนเสื้อของเขาเอาไว้และถามเขาเสียงเรียบ

“ยังเหลือเวลาอีกสิบห้านาที ก่อนที่ศัตรูจะเข้ามาถึง เชส อะไรคือการเอาแต่ใจ”

“หมายถึงคนที่ทำอะไรโดยคิดถึงความสุขของตัวเองมาก่อนครับ ถึงจะเป็นนิสัยที่ไม่ดีเท่าไหร่ก็ตาม แต่ผมอยากให้คุณเอาแต่ใจบ่อยๆนะ”

ปีศาจหนุ่มอธิบายพร้อมกับยิ้มให้เธอ เขาอยากให้เธอมีความสุขมากเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อชดเชยเวลาที่ผ่านมาของเธอให้มากที่สุด ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรเขาก็พร้อมทำให้เธอเสมอ

โดยเมื่อลิลินใช้ข้อมูลตอนที่เธอเลือกให้เชสพาฝ่าความมืดมามากกว่าจะอยู่กับอีเมเนียที่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว ก็เข้าใจสิ่งที่เรียกว่าเอาแต่ใจได้ไม่ยากนัก ซึ่งผลของมันทำให้เธอยังคงอยู่ข้างกายของปีศาจหนุ่ม ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้สึกมีความสุขมาก จึงตอบรับอีกฝ่ายทันที

“เข้าใจแล้ว เราจะเอาแต่ใจบ่อยๆ”

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ...ได้ครับ”

เชสหัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อเป็นอีกฝ่ายทำตัวน่ารักเหลือเกิน มีใครบ้างที่พูดว่าตัวเองจะเอาแต่ใจบ่อย และเมื่อเธอเห็นเขาหัวเราะ ลิลินก็ยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนที่ทั้งสองจะจูงมือกันเข้าไปในสนามรบที่รอพวกเขาอยู่

 

หน้าหมู่บ้านผู้ย่ำเงานั้นเป็นทางเดินขนาดใหญ่ที่ 2 ใน 3 เป็นบ่อโคลนยาวอยู่ทั้งสองข้างทาง โดยเหนือบ่อโคลนนั้นเป็นความมืดแบบเดียวกับหุบเขาแห่งความมืด ที่ตอนนี้มีเผ่าผู้ย่ำเงาอยู่บนเรือลอยอยู่จำนวนมาก กำลังสาดกระสุนปืนเข้าใส่กองทัพอสูรที่อยู่บริเวณทางเดินตรงกลาง

แม้ฝ่ายตรงข้ามจะพยายามโจมตีกลับด้วยธนูและเวทมนตร์ก็ตาม แต่ก็เหมือนกับปิดตายิงทำให้ผู้ย่ำเงาไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก ทว่าอาวุธของมนุษย์ที่พวกเขามีก็ไม่รุนแรงพอที่จะจัดการกับกองทัพศัตรูที่มีเป็นจำนวนมากได้ ยังมีอสูรอีกเกือบครึ่งที่ออกจากห่ากระสุนปืนไปยังหน้าเมือง

ซึ่งที่หน้าเมืองนี้ได้มีปีศาจมนุษย์ลิงที่รวดเร็ว ปีศาจมนุษย์หมูป่าผู้แข็งแรง และปีศาจหินที่แข็งแกร่งช่วยกันต้านศัตรูไว้อยู่ แม้ปีศาจจะอ่อนแอกว่าอสูรอยู่ขั้นหนึ่งก็ตาม แต่ก็เอาชนะอีกฝ่ายที่เพิ่งวิ่งฝ่าห่ากระสุนมาได้ไม่ยากนัก ด้วยแผนการที่เป็นระเบียบของลิลิน ถึงจะมีกำลังพลน้อยกว่ามากก็ตาม แต่ก็สามารถรักษาจุดนี้เอาไว้ได้

โดยยิ่งยื้อเวลาเอาไว้ได้นานเท่าไหร่ ก็จะมีปีศาจจากหมู่บ้านต่างๆเข้ามาช่วยกันมากเท่านั้น โดยจนถึงตอนนี้ก็ยังมีปีศาจเดินทางมามากขึ้นเรื่อยๆ การหมุนเวียนของกองทัพปีศาจจึงเป็นไปได้อย่างราบรื่น แต่ส่วนที่ยากนั้นคือส่วนต่อไป

“หลีก...หลีก...หลีก...”

เสียงดังมาจากอสูรตนหนึ่งที่ใส่เกราะโลหะแวววาวควงหอกวิ่งฝ่ากองทัพปีศาจเข้ามาอย่างรวดเร็ว แม้หัวหน้าเผ่ามนุษย์ลิงเข้าไปสู้ด้วยตัวเองก็ยังเจอหอกฟันจนเป็นแผลยาว และถูกลากเข้าไปในประตูเมืองอย่างรวดเร็ว

“ฮ่า..!! พวกปีศาจมีดีแค่นี้เองหรอก ข้าคือรองแม่ทัพฝั่งซ้ายดาลิงจี ส่งตัวนางฟ้าพิสุทธิ์มาแล้วจะได้ตายอย่างไม่ทรมาน ฮ่าฮ่าฮ่า...!!!

อสูรที่มีหัวเป็นสุนัขตัวเป็นมนุษย์ตัวใหญ่ร้องท้าทายอีกฝ่ายอย่างสนุกปาก ซึ่งเหล่าแม่ทัพนายกองนี้เองที่เหล่าปีศาจรับมือด้วยยาก แต่พวกเขามีทางแก้อยู่แล้ว ผู้ย่ำเงาคนหนึ่งเดินมาอยู่หน้าเขาอย่างช้าๆ

“เป้าหมายของเผ่าอสูร คือลิลินเหรอครับ”

“ผู้ย่ำเงาเวลาไม่อยู่ในเงาก็แค่พวกกระจอกนั่นแหละ ยังไงก็ต้องตายจะรู้คำถามไปทำไม”

ดาลิงจีเหวี่ยงหอกของเขาใส่ผู้ย่ำเงาคนนั้นทันที เผ่านี้เป็นเผ่าที่ค่อนข้างน่าลำคาญเวลาอยู่ในเงา แต่ถ้าอยู่นอกเงาก็ไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา แค่การรวมพลังของตัวเองให้เป็นอาวุธยังทำไม่ได้จนต้องไปพึ่งพาอาวุธของมนุษย์ ไม่มีทางสู้เขาได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวอย่างเด็ดขาด แต่บังเอิญว่าผู้ย่ำเงาที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ไม่ได้เหมือนคนอื่น

วืด...

ก้อนพลังงานแห่งความมืดปรากฏออกมาจากอากาศและมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นปืนโบราณสีดำลายปีนางฟ้าสีทอง ออกมารับหอกตรงหน้าเอาไว้ได้ ดวงตาของผู้ย่ำเงาเปล่งประกายแสงแห่งความมืดออกมา

“ผมต้องรู้สิ เพราะผมคือแม่ทัพในครั้งนี้ เชส...เชส ชาโด้ววอกเกอร์”

เชสพูดก่อนจะปัดหอกไปด้านข้างและต่อยเข้าที่ท้องของอสูรตรงหน้าอย่างแรง ที่ตรงให้ร่างของอีกฝ่ายถอยออกไปหลายก้าว ก่อนจะเล็งอาวุธในมือไปข้างหน้าและเหนี่ยวไกมัน

ปัง !!!

กระสุนลูกเหล็กพุ่งเข้าใส่หน้าผากของเป้าหมายอย่างแม่นยำ ต่อหน้าเหล่าอสูรที่ได้แต่ตกตะลึงว่ารองแม่ทัพตายในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ในเสี้ยววินาทีต่อมาใบหน้าของอสูรตนนั้นก็บิดเบี้ยว เมื่อมีมือเล็กๆชกเข้าที่ใบหน้าของเขา แม้ร่างกายจะเล็กก็ตามแต่เรี่ยวแรวนั้นกลับมหาศาลยิ่ง จนส่งอสูรร่างใหญ่กระเด็นไปในบ่อโคลนได้ไม่ยาก

วินดี้ในร่างมนุษย์หมาป่าปรากฏตัวขึ้นที่ข้างตัวของเชส ภารกิจครั้งนี้ของเขาคือการระวังหลังให้แม่ทัพ นอกจากเพื่อความปลอดภัยของปีศาจหนุ่มแล้ว ยังเพื่อให้เชสดูแลเขาได้ง่ายๆด้วย ส่วนชาร์ล็อตอยู่ห่างออกไปบนกำแพงของหมู่บ้าน ในมือถือไม้เท้าขนาดใหญ่อนู่

“ชาร์ล็อต ด้านบน”

มนุษย์หมาป่าตัวน้อยเรียกแม่มดสาวพร้อมกับชี้ไปด้านบน ลูกไฟจากกองทัพอสูรหลายลูกกำลังพุ่งมาด้วยความเร็วสูง ถ้าหากมันระเบิดที่กลางกองทัพของเหล่าปีศาจล่ะก็ คงได้รับความเสียหายมหาศาลแน่

“เห็นตั้งนานแล้วล่ะ”

ชาร์ล็อตขานรับและปล่อยเวทมนตร์ที่เธอร่ายขึ้นอย่างช้าๆออกมา สายฟ้า 3 เส้นพุ่งเข้าไปทำลายลูกไฟนั้นเป็นลูกโซ่อย่างรวดเร็ว สิ่งที่จะสกัดเวทมนตร์ได้ดีที่สุดคือเวทมนตร์

“เก่งมากครับ ทั้งสองคนเลย”

เชสหันมาชมเด็กทั้งสองคน ร่างกายของวินดี้ที่โดนลิลินดัดแปลงเสียใหม่ และชาร์ล็อตที่เข้าใจการร่ายเวทมนตร์แบบเดียวกับนางฟ้าสาว ทำให้ทั้งสองคนเก่งพอๆกับรองแม่ทัพอสูรเลยทีเดียว จึงไม่น่าเป็นห่วงมากนัก ปีศาจหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าถ้าหากลิลินยังมีพลังมหาศาลอยู่พวกอสูรคงไม่กล้าก่อสงคราม แต่ยิ่งเขารู้สึกว่าตัวเองผิดมากเท่าไหร่ เขาก็ต้องรับผิดชอบกับสิ่งนั้นมากขึ้นเท่านั้น

 

“หัวหน้าเผ่ามนุษย์ลิงบาดเจ็บหนัก หมอ หมอ...!!!

เสียงโวยวายจากหน่วยขนคนเจ็บมายังหน่วยพยาบาลดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล โดยด้านหลังกำแพงของหมู่บ้านเป็นหน่วยพยาบาลที่ตั้งขึ้นกลางแจ้ง คอยปฐมพยาบาลให้กับปีศาจที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้

“ไม่ไหว หมอเรามีไม่พอ”

แพทย์ชาวปีศาจเผ่าดอกไม้ที่เพิ่งมาถึงพูดด้วยความท้อใจ ปกติปีศาจไม่ค่อยเจ็บปวดมากนักจึงมีคนเป็นหมอไม่มาก อย่างมากแต่ละหมู่บ้านจะมีเพียง 2 คนเท่านั้น ทำให้เวลาสงครามจะขาดแคลนเรื่องนี้มาก ซึ่งตอนนี้ก็มีคนเจ็บกำลังทยอยมาอย่างต่อเนื่อง จนต้องนอนบนพื้นถนนกันแล้ว

“นำปีศาจหมูป่าคนนั้นไปหาปีศาจดอกไม้ทางนั้น พาปีศาจมนุษย์ลิงมาทางนี้”

เสียงไร้อารมณ์ของหญิงสาว กำลังจัดการคนเจ็บตามอาการที่ได้รับ อย่างปีศาจหมูป่าที่เพิ่งเข้ามาได้รับบาดเจ็บไม่มาก เธอจึงส่งไปหาปีศาจดอกไม้สาวพยาบาล ที่ทำการปฐมพยาบาลได้อย่างยอดเยี่ยมและรวดเร็ว ก่อนจะชี้ให้พาหัวหน้าเผ่ามนุษย์ลิงไปนอนลงเตียงนอนที่เต็มไปด้วยเลือดสีดำของปีศาจ

ถึงเผ่าปีศาจจะอ่อนแอกว่าเผ่าอสูรมาก แต่พวกเขาก็ยังแข็งแรงกว่ามนุษย์มากอยู่ดี ทำให้ไม่ต้องกลัวเชื้อโรคต่างๆจะเข้าสู่บาดแผล จึงไม่ต้องคำนึงถึงความสะอาดมากนัก อย่างเครื่องมือแพทย์ที่วางเรียงกันอยู่บนโต๊ะด้านข้างนั้นก็เต็มไปด้วยเลือดไปหมด

“นี่...ผมกำลังจะตายใช่ไหม ถึงได้เห็นนางฟ้าอยู่ตรงหน้า...”

มนุษย์ลิงพูดขณะที่ตาของเขามองสาวสวยตรงหน้าหวานเยิ้ม แม้อีกฝ่ายจะเปื้อนเลือดของปีศาจจนเห็นเป็นคราบสีดำไปทั้งตัว แต่ก็ยังดูสวยจนแทบลืมหายใจ

“ยังให้ตายไม่ได้ ต้องกลับไปสู้ต่อ”

ลิลินตอบกลับเสียงเรียบก่อนจะสาดน้ำใส่แผลของอีกฝ่ายอย่างแรง ที่ถึงกับทำให้หัวหน้าเผ่าผู้ต่อสู้อย่างห้าวหาญต้องร้องลั่น แต่น้ำก็ล้างเลือดของอีกฝ่ายออกไปหลายส่วนเผยให้เห็นรอยถูกฟันเป็นแนวยาวอย่างชัดเจน แต่เสียงที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ ทำให้เสียงร้องตอนแรกของเขาฟังดูเบาไปเลย

“ว้าก....!!! เจ็บ...!!!

 

“เอิ่ม...จะเรียกว่าเก่งหรือไม่เก่งดีล่ะ”

ฮาวน์ลิ่งที่ทำการจัดการปีศาจที่กำลังเดินทางมา0ช่วย ส่ายหน้าไปมาเมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนที่วันนี้ทั้งวันดังขึ้นมานับไม่ถ้วนแล้ว ซึ่งเกิดจากนางฟ้าสาวเย็บแผลให้พวกเขาแบบสดๆด้วยความเร็วสูง ที่แม้ปีศาจที่เจ็บปวดจะดิ้นไปมาก็ตามที ลิลินก็จะเอนตัวตามและเย็บแผลได้อย่างเรียบร้อยอยู่ดี จนใครก็อดทึ่งในความเก่งของเธอไม่ได้

“อา...อา...”

หัวหน้าเผ่ามนุษยลิงนอนอยู่บนเตียงอย่างหมดแรง ตาดำของเขากลับขึ้นไปอยู่ด้านบนอย่างน่าสงสาร แต่บาดแผลของเขาถูกเย็บปิดได้เรียบร้อยอย่างไร้ที่ติ จนไม่มีเลือดไหลออกมาอีกแล้ว ส่วนนางฟ้าสาวกำลังปาดเหงื่อบนหน้าผากของเธอทิ้งและหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปพูดกับอาสาพยาบาล ให้เข็นเอาร่างของคนไข้เธอออกไป

“เอายาแดงทาแผล แล้วเข็นเอาคนต่อไปมา”

“ถะ...ถึงตาข้าแล้วเหรอ”

หัวหน้าเผ่าหมูป่าที่ดูเพื่อนของเขาได้รับการรักษาแบบเต็มตาเมื่อครู่ มองแผลลึกยาวบนแขนของเขาด้วยความสิ้นหวัง อีกไม่นานเขาเองก็ต้องโดนเข็นออกไปเหมือนกันอย่างแน่นอน
------------------------------------------------
ไปนางหนังสือกันด้วยนะครับ อุอุ
------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

558 ความคิดเห็น

  1. #426 watch012 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 14:36
    555++ ร้องโหยหวนซะเห็นภาพเลย
    #426
    0
  2. #369 YasiaNaria (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 16:57
    งืมๆ หัวหน้าเผ่าหมูป่าถึงกับสิ้นหวังเลยเหรอ
    #369
    0
  3. #329 Borich (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 11:02
    ลิลินคงไม่ได้เก็บกดที่ปล่อยพลังไม่ได้หรอกนะ 5555
    #329
    0
  4. #315 The Memorial (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 12:51
    เป็นนางฟ้าแต่เมื่อเป็นพยาบาลนี้ยมบาลเลยสินะ 555
    #315
    0
  5. #311 ArthemisZi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 23:33
    นางฟ้าโหดไปนะ ...
    #311
    0
  6. #310 logan (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 16:46
    แอบสงสารคนไข้ของลิลินนะ 555
    #310
    0
  7. #309 o0o (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 15:00
    ถ้าเป็นเชสจะทำแผลให้แบบไหนเนี่ย อึ่ม
    #309
    0
  8. #308 jeffje (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 09:24
    น่าสงสารในสนามรบยังจะเจ็บน้อยกว่าอีก
    #308
    0
  9. #307 Kirain (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 08:51
    สงสารปีศาจที่ลิลินทำแผลให้อะ อิอิ
    #307
    0