Tale of the falling angel : เปิดตำนานนางฟ้าตกสวรรค์

ตอนที่ 3 : การแลกเปลี่ยนที่ไม่เท่าเทียมกัน Final

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    1 เม.ย. 56

ตอนที่ 3

การแลกเปลี่ยนที่ไม่เท่าเทียมกัน

 

“แบบนี้นี่เอง...คุณ...คือแม่ทัพใหญ่คนนั้น...”

เชสมองนางฟ้าสาวตรงหน้าด้วยความตกใจและตื่นตะลึง เท่านี้เขาก็ได้คำตอบของหลายๆเรื่องแล้ว ไม่ว่าจะเป็นพฤติกรรมของเหล่าเทพที่เลี่ยงการติดต่อกับเธอ สาเหตุของความไร้อารมณ์ที่ดูเหมือนเครื่องจักร หรือเรื่องที่ถูกปลูกฝังให้ต้องฆ่าเผ่าพันธุ์แห่งความมืดทันทีที่พบ ทั้งหมดนั้นเขาคิดว่าคงมาจากสาเหตุเดียว นั่นคือทำให้ลิลินเป็นแม่ทัพที่สมบูรณ์แบบ ที่จะทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายมาโดยไม่คิดหรือต่อต้านใดๆ

“ใช่ ถ้าไม่มีแม่ทัพใหญ่ อาณาจักรเทพก็จะไม่สามารถเคลื่อนทัพได้ ซึ่งเป็นไปตามข้อตกลง ต่อไปถึงคราวที่ท่านจะต้องทำตามที่ตกลงบ้างแล้ว”

ลิลินพยักหน้าและอธิบายว่าเธอทำตามข้อตกลงยังไงให้ปีศาจหนุ่มที่ยังคงทำหน้าประหลาดใจอยู่ฟัง โดยเธอไม่เคยฉุกคิดถึงเรื่องที่อีกฝ่ายเพิ่งเข้าใจแม่แต่น้อย

“...ได้ครับ ก่อนอื่นเราออกจากสวนสนุกนี้ก่อนดีกว่า”

เชสพยายามปั้นสีหน้าให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงเรื่องของนางฟ้าสาวจะซับซ้อนและดูน่าสงสารสักแค่ไหน แต่เรื่องความอยู่รอดของอาณาจักรของเขาก็สำคัญกว่า ทำให้ปีศาจหนุ่มพาเธอเดินไปยังทางออกที่อยู่ค่อนข้างไกลทันที ในตอนนั้นเองก็มีเสียงประกาศดังขึ้น

“ท่านใดพบเห็นเด็กหญิง อายุประมาณห้าปี สวมกระโปรงยาวสีชมพู ทำผมทรงทวินเทลผูกโบสีเหลือง กรุณาติดต่อประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ”

“เฮ้อ...สวนสนุกกับประกาศเด็กหายเนี่ยแทบจะเป็นของคู่กันเลยนะ...”

เชสถอนหายใจหาย ไม่ว่าจะเป็นสวนสนุกของอาณาจักรไหน ก็มักจะมีเด็กเล็กๆที่เดินตามตุ๊กตาตัวใหญ่หรือลูกโป่งไปจนผลัดหลงกับผู้ปกครองอยู่เสมอ จนแทบจะกลายเป็นเรื่องปกติแล้ว ก่อนจะมองตามมือของลิลินที่ชี้ไปยังม้านั่งตัวหนึ่ง

“ในเมื่อเด็กนั่งอยู่ตรงนั้น จะเรียกหายได้ยังไง”

“ฮึก...ฮึก...แม่หนูอยู่ไหน”

เมื่อเชสมองไปก็เห็นสาวน้อยอายุประมาณ 5 ขวบคนหนึ่ง สวมกระโปรงยาวสีชมพู ทำผมทรงทวินเทลผูกโบสีเหลือง นั่งสะอื้นถามหาแม่ของเธออยู่บนม้านั่ง ท่ามกลางคนจำนวนมากที่เดินไปมาโดยไม่มีใครหันมาสนใจเด็กหญิงคนนี้เลย คงเป็นเพราะด้วยความจอแจและเสียงเพลงได้กลบเสียงประกาศไปจนหมด

ปีศาจหนุ่มมองเด็กน้อยคนนั้นสลับไปมากับนางฟ้าสาวด้วยความหนักใจ เขาคิดว่าควรทำตามข้อตกลงของลิลินให้เร็วที่สุด แต่ก็ไม่อาจทิ้งเด็กสาวคนนี้เอาไว้ได้ ซึ่งไม่นานเขาก็ตัดสินใจได้

“คุณลิลิน มาทางนี้ก่อนครับ”

เชสเดินไปซื้อลูกโป่งสีชมพูพิมพ์ลายตัวการ์ตูนมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเดินไปยื่นมันให้กับเด็กสาวคนนั้นพร้อมกับรอยยิ้ม โดยมีสาวสวยยืนอยู่ไม่ห่าง

“อย่าร้องไห้นะครับ เดี๋ยวพี่ชายกับพี่สาวจะช่วยหาแม่ของน้องเอง”

“จริงๆนะคะ พี่ชาย”

สาวน้อยรับลูกโป่งด้วยมือที่สั่นเทา ขอบตาแดงช้ำเป็นเครื่องหมายว่าเธอร้องไห้มานานแล้ว

“อือ...จริงสิครับ แล้วน้องชื่ออะไรครับ มีนามบัตรหรืออะไรของแม่รึเปล่า”

เชสที่ท่องเที่ยวไปตามที่ต่างๆมานานสอบถามเด็กสาวด้วยความชำนาญ

“หนูชื่อ เฟร่าคะ แม่หนูชื่อ โรเซ่ ...แล้วแม่ไม่ได้ให้อะไรหนูไว้เลย...”

เฟร่าตอบอายๆ เนื่องจากเธอหลงกับแม่เพราะเผลอเดินตาม ตุ๊กตามาสคอสตัวใหญ่มาจนหลง

“ไม่เป็นอะไรนะครับ พี่ว่าเราไปที่ประชาสัมพันธ์ก่อนดีกว่า”

เขาพูดขณะดูแผนที่บนแผ่นพับในมือ เพื่อหาว่าประชาสัมพันธ์อยู่ที่ไหน ก่อนจะเห็นว่ามันอยู่อีกด้านของสวนสนุกแห่งนี้ ทำให้เชสไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเฟร่าถึงเดินไปเองไม่ได้

“ถ้าช่วยเด็กคนนี้แล้ว เราจะได้อะไรตอบแทน”

ลิลินมองเชสตาไม่กะพริบ เธอประเมินแล้วว่าเด็กน้อยคนนี้ไม่น่าจะตอบแทนอะไรได้ เพราะเมื่อฟังจากตอนแรกแล้วเชสพูดรวมเธอไปด้วย หมายความว่าเธอและเชสต้องร่วมเป็นผู้รับผิดชอบในตัวของเด็กสาวทุกอย่าง

“อืม...เอาเป็นว่าเราพาเฟร่าไปส่งแม่ของเธอก่อนดีกว่าครับ ถ้าสิ่งตอบแทนนั้นไม่พอ ผมจะจ่ายแทนเธอเอง”

เชสยิ้มแบบเศร้าๆให้กับนางฟ้าสาว เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่เธอยึดมั่นกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ ซึ่งคงโทษเธอไม่ได้ ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษคนที่เลี้ยงเธอมาอย่างโดดเดี่ยว ซ้ำยังขังเอาไว้ตลอดเวลา การออกมาโลกกว้างครั้งแรกก็เป็นออกมาเพื่อทำสงครามเสียอีก

ส่วนด้านลิลินกำลังแปลกใจที่ปีศาจอย่างเชส บอกว่าจะจ่ายค่าตอบแทนให้เธอแทนเด็กสาวคนนั้น ซึ่งขัดกับที่หนังสือเขียนเอาไว้ แต่เธอก็ยังไม่ปักใจเชื่อเนื่องจากหนังสือได้เขียนเอาไว้เหมือนกัน ว่าเผ่าพันธุ์แห่งความมืดนั้นมักจะโกหกเพื่อผลประโยชน์ของตนเองได้ ทำเป็นต้องสังเกตการณ์ต่อไป นางฟ้าสาวจึงตอบด้วยเสียงเรียบเช่นเคย

“ตกลง เรายอมรับข้อเสนอ”

“อิอิ พี่สาวตลกจัง”

เด็กน้อยมองไปทางหญิงสาวที่สวยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา เธอคิดว่าคนสวยขนาดนี้ต้องใจดีมากแน่ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงใสเมื่อได้ยินน้ำเสียงเรียบสนิทเหมือนหุ่นยนต์ของอีกฝ่าย

“เรียกเราว่าลิลิน”

นางฟ้าสาวแก้คำที่เด็กน้อยใช้เรียกเธอ เนื่องจากคำว่าพี่นั้นใช้สำหรับคนที่เกิดมาจากมารดาเดียวกันเท่านั้น คนที่เพิ่งรู้จักกันควรเรียกชื่อจริงมากกว่า

“แล้วตลก หมายความว่าอะไร?

ลิลินถามต่อด้วยความสงสัยในสิ่งที่เธอไม่เคยได้ยิน แต่นั้นกลับให้ผลตรงกันข้าม

“อิอิอิอิ”

เฟร่าหัวเราะออกมาเสียงดังมากขึ้นอีก เวลาที่คนสวยๆทำหน้านิ่งๆ พูดแบบนี้ทำให้เด็กสาวแทบหยุดหัวเราะไม่ได้

“หึหึหึ เอาล่ะน้องเฟร่าเราไปกันเถอะ”

เชสเองก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยเช่นกัน ก่อนจะจับมือของเด็กสาวพร้อมทั้งพยักหน้าเบาๆให้เธอ ไม่คิดเลยว่าแม่ทัพใหญ่ผู้เก่งกาจจะสามารถทำให้เด็กหัวเราะได้ด้วย

“ค่ะ พี่ชาย”

เฟร่าตอบเสียงใส เธอยิ้มกว้างเสียจนดูไม่ออกเลยว่าเมื่อครู่นี้เพิ่งร้องไห้มาอย่างหนัก ก่อนจะยื่นมืออีกข้างไปทางลิลินที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อย แม้เธอจะชอบชายหนุ่มใจดีคนนี้มาก แต่เธอกลับชอบพี่สาวคนสวยที่ตลกดีคนนี้มากกว่า

“พี่สาวด้วยนะ”

“เรียกเราว่าลิลิน”

เธอย้ำคำเดิมอีกครั้งแต่เหมือนเด็กสาวจะไม่สนใจที่เธอพูดเลย เฟร่าใช้มือยื่นมาข้างหน้าจับมือของลิลินโดยไม่รอคำตอบจากเธอ ด้านนางฟ้าสาวแม้ว่าจะไม่รู้ว่าเฟร่าจับมือเธอทำไม แต่แบบนี้ก็น่าจะง่ายต่อการดูแลมากกว่า เธอจึงกุมมือของเด็กน้อยเอาไว้เบาๆเช่นกัน

นั่นทำให้เธอรู้สึกว่ามือของเด็กน้อยคนนี้ แตกต่างจากหนังสือหรืออาวุธของเธอที่ทั้งแข็งและเย็นมาก มือเธอทั้งนิ่มและอบอุ่น แต่ที่แปลกที่สุดคือนางฟ้าสาวรู้สึกว่าความอุ่นนี้มันแผ่กระจายมาที่แขนของเธอด้วย ซึ่งการเปลี่ยนแปลงนี้เธอคาดว่าน่าจะเกิดจากเด็กตัวเล็กๆมีอัตราการเต้นของหัวใจถี่กว่าผู้ใหญ่ ทำให้มือของเฟร่าอุ่นผิดปกติเธอจึงเลิกใส่ใจมัน เนื่องจากหาคำตอบให้กับคำถามของตัวเองได้แล้ว

ตลอดทางเดินมายังประชาสัมพันธ์ ผู้คนมากมายต่างหยุดมองนางฟ้าสาวกันอย่างตกตะลึง ที่สร้างความลำบากใจให้กับเชสมาก เพราะพวกเขาไม่ควรทำตัวเป็นจุดสนใจมากกว่า ต่างจากเฟร่าที่มองแต่เครื่องเล่นในสวนสนุกอย่างอาวรณ์ ไม่นานทั้งสามก็มาถึงประชาสัมพันธ์

“สวัสดีครับผมพาเด็กที่น่าจะเป็นคนเดียวกับที่ประกาศมาส่งครับ”

ปีศาจหนุ่มพูดกับประชาสัมพันธ์อย่างสุภาพ ทำให้เธอทักทายเขาก่อนจะเข้าไปคุยกับเฟร่าทันที

“สวัสดีคะ หนูชื่ออะไรคะ”

“หนูชื่อ เฟร่า แม่หนูอยู่ที่ไหนเหรอ”

เด็กสาวเมื่อตอบคำถามพร้อมกับชะเง้อคอหาแม่ของเธอบริเวณรอบๆ ซุ้มประชาสัมพันธ์นี้ แต่ไม่พบคนที่เธอหาเลย

“คุณโรเซ่แม่ของหนูเกิดป่วยกะทันหันคะ ให้พี่เรียกคุณพ่อมารับแทนดีกว่า เพราะว่าเมื่อสักครู่โรงพยาบาลแจ้งมาว่าต้องรักษาแม่ของหนูต้องนอนพักดูอาการก่อน”

พนักงานตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสาร เนื่องจากแพทย์ประจำสวนสนุกให้ส่งโรเซ่ที่เป็นลมแดดและโลหิตจางไปโรงพยาบาลด้วยความรวดเร็วโดยไม่มีโอกาสถามอะไรเลยเนื่องคนไข้สลบอยู่ จนเธอไปตื่นที่โรงพยาบาลแล้ว ทางสวนสนุกถึงได้รู้ว่าโรเซ่มีเด็กมาด้วย แต่แพทย์ที่โรงพยาบาลได้ให้น้ำเกลือและแนะนำให้เธอพักผ่อนก่อน เนื่องจากเกรงว่าจะเกิดอาหารแทรกซ้อนได้ ทำให้ต้องให้เวลาสักพักกว่าจะออกจากโรงพยาบาลได้

“หนูไม่มีพ่อหรอกคะ”

เฟร่าตอบเสียงเศร้า เท่าที่เธอจำความได้ก็มีแต่เพียงแม่ที่เลี้ยงดูเธอมาตลอด ทำให้ต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นมาก ซึ่งวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ แม่จึงทำตามสัญญาด้วยการพามาสวนสนุก แม้จะทำงานติดต่อกันมาตลอดก็ตาม

“เอ่อ...ถ้างั้นหนูอยู่กับพี่ก่อนจนกว่าแม่หนูจะมารับละกันนะคะ”

ประชาสัมพันธ์รู้สึกผิดที่ถามสิ่งที่ไม่ควรถามกับเด็กน้อย แต่ไม่มีทางเลือกเธอคงต้องให้เฟร่ารออยู่ที่นี่เฉยๆ จนกว่าจะตอนเย็น

“ค่ะ...”

เฟร่าตอบสั้นๆก่อนจะปล่อยมือของเชสที่มองเธอด้วยสายตาสงสาร แล้วจึงปล่อยมือของลิลินเช่นเดียวกัน แต่ทว่าสาวสวยกลับจับมือเล็กๆของอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“ข้อตกลงคือส่งเฟร่าให้ถึงมือแม่ของเธอ”

ลิลินกล่าวพร้อมกับมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาไร้อารมณ์ เธอจำได้แม่นว่าข้อตกลงที่ทำไว้กับเชสคืออะไร เฟร่าที่เมื่อสักครู่ทำหน้าเศร้าอยู่ เงยหน้าขึ้นมามองลิลินด้วยความแปลกใจ

“อ่า...ถ้างั้นให้พวกผมดูแลเฟร่า จนกว่าที่แม่ของเธอจะมาได้ไหมครับ”

เชสถามประชาสัมพันธ์ด้วยรอยยิ้ม เขาไม่คิดเลยว่าความเถรตรงของนางฟ้าสาวจะกลับกลายเป็นข้อดีได้แบบนี้

“เอ่อ...ถ้าไม่ออกจากสวนสนุกก็ไม่น่าจะเป็นอะไรนะคะ”

ประชาสัมพันธ์แปลกใจมากที่สาวสวยหน้านิ่งกลับมีน้ำใจขนาดนี้ แรกเห็นเธอคิดว่าสาวสวยคนนี้จะเป็นคนหยิ่งเสียอีก ถ้าให้เฟร่าไปกับคนกลุ่มนี้ก็น่าจะไว้ใจได้ เนื่องจากตอนแรกพวกเขาก็พาเฟร่ามาส่งประชาสัมพันธ์ นอกจากนี้การให้นั่งรอเฉยๆที่นี้ก็ดูจะเศร้าไปหน่อย

“ขอบคุณพี่ชายกับพี่สาวมากนะคะ อิอิ”

เด็กน้อยหัวเราะอย่างร่าเริงก่อนจะไปจับมือของเชสอีกครั้ง แม้ว่าเธอจะรู้สึกเศร้าอยู่บ้างที่แม่ของเธอมาเที่ยวกับเธอไม่ได้ แต่ให้แม่พักอยู่โรงพยาบาลแล้วเธอเที่ยวเล่นอยู่ที่นี่บางทีอาจจะดีมากกว่า

“เรียกเราว่าลิลิน...”

นางฟ้าสาวแก้คำเรียกชื่ออีกครั้ง ก่อนทั้งสามจะเดินไปรอบๆสวนสนุกแห่งนี้

 

“พี่ชาย หนูอยากเล่นถ้วยหมุน เราไปเล่นด้วยกันนะคะ”

เฟร่าชี้ไปทางเครื่องเล่นที่เป็นถ้วยกาแฟขนาดใหญ่สิบกว่าใบตั้งอยู่บนถาดที่หมุนไปมาได้ นอกจากนี้ตัวถ้วยเองก็หมุนตามความเร็วของการหมุนจานตรงกลางถ้วย ที่อยู่ตรงระดับอกอีกด้วย ด้านเชสที่เห็นเฟร่ายิ้มกว้างขณะมองเครื่องเล่น ก็อดตามใจเธอไม่ได้ ปีศาจหนุ่มจึงเดินไปซื้อบัตรเครื่องเล่น

“แล้วคุณลิลิน จะเล่นด้วยไหมครับ”

เขาหันไปถามนางฟ้าสาวที่ยืนจับมือของเฟร่าอยู่ แต่เป็นอีกครั้งที่เธอหันกลับมาถามเขาด้วยสีหน้าจริงจัง

“อะไรคือเล่น”

“เอ่อ... ผมหมายถึงเราจะไปด้วยกันไหมครับ”

เชสเอามือเกาหัวเบาๆ เขาไม่คิดเลยว่าแค่คำว่าเล่นเธอก็ไม่รู้จัก ซึ่งเป็นสิ่งที่เตือนว่าลิลินเป็นคนน่าสงสารขนาดไหน ในขณะที่นางฟ้าสาวตอบรับเพราะยึดมั่นในภารกิจดูแลเฟร่า

“แน่นอน เรามีหน้าที่ที่ต้องดูแลเฟร่าตามข้อตกลง”

 

“อิอิ หมุนๆ”

เฟร่าหมุนจานตรงกลางด้วยมือน้อยๆของเธอทำให้ถ้วยหมุนไปอย่างช้าๆ

“...” ลิลินข้างๆเฟร่านั่งนิ่งเหมือนถ้วยกาแฟนี้ไม่ได้หมุนแต่อย่างใด ต่างกับเชสที่เพิ่งรู้ตัวว่าแพ้เครื่องเล่นหมุนๆอย่างรุนแรง โชคดีที่เฟร่าเป็นคนหมุนเขาจึงไม่มึนหัวมากนัก แต่นั่นเป็นก่อนที่เด็กน้อยจะพูดกับหญิงสาวข้างๆ

“พี่สาวลองหมุนดูสิคะ”

“เรียกเราว่าลิลิน”

เฟร่ามองไปยังหญิงสาวข้างๆเธอด้วยความสนใจ เพราะไม่ว่าเธอจะหมุนแรงแค่ไหนพี่สาวคนนี้ก็ยังนั่งนิ่งได้เหมือนเดิม ส่วนหญิงสาวพูดก็ประโยคเดิมขณะยื่นมือไปด้านหน้าเพื่อลองทำตามที่อีกฝ่ายบอก

ด้วยแรงที่มากกว่าเฟร่า ลิลินหมุนถ้วยกาแฟด้วยความเร็วพอๆกับคนอื่นที่เล่นเครื่องเล่นนี้เหมือนกัน แต่นั่นยังไม่ทำให้เด็กน้อยพอใจได้

“อิอิ หมุนเร็วกว่านี้อีกได้ไหมคะ”

“ได้”

นางฟ้าสาวตอบสั้นๆก่อนจะใช้พลังเวทมนตร์ของเธอมาเสริมพลังกาย ทำให้ปีศาจหนุ่มมองด้วยความตกใจ เพราะเขารู้ดีว่ายิ่งมีพลังเวทมนตร์มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเพิ่มพลังกายได้เท่านั้น ซึ่งพลังของลิลินนั้นไม่ธรรมดาเลย

“อย่า...!!!

เชสยื่นมือออกไปเพื่อห้ามไม่ให้นางฟ้าสาวทำในสิ่งที่เธอกำลังจะทำ แต่สายไปแล้วแก้วกาแฟถูกแรงเหวี่ยงด้วยแรงมหาศาลจนเขาแทบกระเด็นออกไป ในขณะที่เฟร่ามีลิลินจับเอาไว้อยู่

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

“แม่ๆ ดูนั้นสิคนนั้นเขาหมุนถ้วยได้เร็วสุดยอดเลย”

เด็กอีกคนที่เล่นเครื่องเล่นเดียวกันอยู่ ชี้ไปทางถ้วยกาแฟถ้วยหนึ่งที่หมุนอย่างบ้าคลั่ง โดยมีสาวสาวผมทองหน้านิ่งเป็นคนหมุน เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งหัวเราะอย่างถูกใจ และผู้ชายอีกคนที่ลงไปนอนอยู่บนพื้นถ้วยอย่างสงบ และถ้ามองดีๆจะเห็นว่าตาดำของเขากลับไปอยู่ด้านใน พร้อมกับมีน้ำลายเป็นฟองออกมาจากปากอีกด้วย

 

“โอย...!!!

หลังจากเล่นถ้วยหมุนเสร็จเชสก็มานั่งพักอยู่บนม้านั่งแถวนั้นเพื่อให้หายปวดหัว เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าเครื่องเล่นที่หมุนไปหมุนมานี่มันสนุกตรงไหน

“สนุกจังเลยนะคะ”

เฟร่ายิ้มอย่างร่าเริง เธออารมณ์ดีมากเมื่อเห็นเด็กๆคนอื่นมองมาที่ถ้วยกาแฟของเธอด้วยสายตาอิจฉา เนื่องจากที่โรงเรียนเธอมักจะถูกเพื่อนล้อเสมอว่าเป็นเด็กไม่มีพ่อ นี่จึงหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างเหนือกว่าคนอื่น

“นี่คือสนุกเหรอ”

ลิลินมองไปยังเด็กสาวอย่างไม่เข้าใจ สำหรับนางฟ้าที่สามารถบินได้อย่างอิสระแล้ว การหมุนแค่นี้นับว่าน้อยมาก

“ใช่แล้วค่ะ พี่สาว แต่มีของที่สนุกกว่านั้นอีกนะคะ”

เฟร่าพยักหน้าถี่ๆ พร้อมกับชี้ไปยังเครื่องเล่นอีกหลายอย่าง ที่ล้วนแต่เป็นแบบหมุนๆทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเล่นที่คนเล่นต้องนั่งเรียงกันเป็นรูปวงกลมแล้วหมุนไปหมุนมา หรือลูกบอลที่ให้คนเข้าไปแล้วกลิ้งลงมาจากเนินขนาดใหญ่

“เอ่อ...พี่ชายว่าเราไปเล่นอะไรนิ่งๆ อย่างชิงช้าสวรรค์หรือรถไฟชมเมือง อะไรแบบนี้ดีกว่าไหมครับ”

เชสที่แค่มองตามมือของเฟร่าไปที่เครื่องเล่นเป้าหมาย ก็มึนหัวล่วงหน้าตั้งแต่ก่อนที่จะเล่นพูดขึ้น

“พี่ชายคะ ก็เครื่องเล่นแบบนั้น มีแต่เด็กๆเท่านั้นแหละที่อยากขึ้น”

เฟร่าวัย 5 ขวบส่ายหัวไปมากับเครื่องเล่นที่เชสเสนอ พวกชิงช้าสวรรค์หรือรถไฟชมเมืองเนี่ย ยังสนุกสู้รถไฟฟ้าที่เธอนั่งไปโรงเรียนทุกเช้ายังไม่ได้เลย สาวน้อยจึงถามลิลินที่อยู่อยู่ข้างๆเธอ

“งั้นให้พี่สาวตัดสินแล้วกันว่าพวกเราจะไปเล่นอะไรกัน”

“สำหรับเราแล้ว ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องออกห่างจากเฟร่า”

นางฟ้าสาวที่คิดว่าการแก้คำเรียกชื่อเธอกับเด็กน้อยดูจะเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ ตอบคำถามโดยให้ความสำคัญกับข้อตกลงเป็นอันดับแรก

“เห็นไหมพี่สาวตามใจเฟร่า ดังนั้นแล้วความเห็นของพี่ชายตกไป”

เด็กสาวพูดเองเออเองตามภาษาเด็ก ก่อนจะลากเชสไปยังเครื่องเล่นถัดไป

“ม่าย...น้า...”

จากเสียงร้องของปีศาจหนุ่มที่โดนเด็กผู้หญิงอายุ 5 ขวบปราบดังก้องไปทั้งสวนสนุกอย่างยาวนาน ต่อเนื่องจนถึงเวลาที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้ม

 

“ขอเชิญคุณเชส พาน้องเฟร่ามาที่ประชาสัมพันธ์ด้วยคะ ขณะนี้คุณโรเซ่เดินทางมาถึงแล้ว”

เสียงประกาศดังขึ้นขณะที่ทั้งสามคนกำลังนั่งเล่นอยู่ไม่ไกลจากประชาสัมพันธ์พอดี

“เย้ พวกเราไปกันเถอะคะ”

เฟร่าตะโกนขึ้นอย่างร่าเงิน ก่อนจะจูงนางฟ้ากับปีศาจไปยังประชาสัมพันธ์ทันที โดยที่นั่นมีผู้หญิงวัยกลางคนหนึ่งยืนอยู่ด้วยท่าทางร้อนรน เมื่อเธอเห็นเฟร่าก็อ้าแขนรอรับเด็กสาวพร้อมทั้งตะโกนเรียกชื่อไปด้วย

“เฟร่า เฟร่า ไม่เป็นอะไรนะลูกแม่”

 “ค่ะ เฟร่าไม่เป็นอะไร แล้วคุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ”

เด็กน้อยวิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของแม่ของเธอด้วยความรวดเร็ว

“แม่หายดีแล้วจ้ะ ขอโทษนะที่ทำให้วันเกิดของลูกพังไม่เป็นท่าแบบนี้”

โรเซ่กอดลูกสาวคนเดียวของเธอเอาไว้แน่น เธอรู้สึกเสียใจอย่างถึงที่สุดที่มาเป็นลมในวันสำคัญแบบนี้ คนเป็นแม่ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเสียใจ

“ไม่ต้องห่วงหรอกคะ วันนี้เป็นวันเกิดที่ดีที่สุดของหนูเลย เพราะว่าแม่พาหนูมาสวนสนุก หนูถึงได้เจอพี่ชายตัวซีด กับพี่สาวสุดสวยที่พาหนูเที่ยวทั้งวันเลยคะ”

เฟร่ายิ้มอย่างร่าเริงให้กับแม่ของเธอ ก่อนที่ทั้งสองคนจะกอดกันอย่างรักใคร่

“ขอบคุณทั้งสองมากนะคะ ที่ช่วยดูแลเฟร่าให้”

โรเซ่หันมาขอบคุณเชสและลิลินเป็นการใหญ่ ตอนที่เธอตื่นมาที่โรงพยาบาลแล้วพบว่าลูกสาวอยู่ที่สวนสนุกคนเดียว เธอรู้สึกเหมือนตกลงไปในเหวที่ไร้ก้น จนได้รับโทรศัพท์จากประชาสัมพันธ์ว่าเจอตัวลูกเธอแล้ว และจะดูแลอย่างดีจนกว่าหมอจะให้น้ำเกลือเสร็จ เธอถึงได้รู้สึกดีขึ้นแต่คาดไม่ถึงว่านอกจากที่โรเซ่จะได้รับการดูแลอย่างดีแล้ว ยังเที่ยวเป็นเพื่อนลูกสาวของเธออีกด้วย

“ด้วยความยินดีครับ เฟร่าเป็นเด็กดีแล้วยังน่ารักด้วย คุณเลี้ยงลูกสาวได้ดีมากๆครับ”

เชสยิ้มให้กับโรเซ่ ปกติแล้วเด็กอายุ 5 ขวบน่าจะเลี้ยงยากมากกว่านี้มาก แต่เฟร่าสามารถเข้าห้องน้ำเองและดูแลตัวเองได้อย่างดี

“ข้อตกลงที่ให้เราส่งเฟร่าให้ถึงมือแม่ของเฟร่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

ลิลินทวนภารกิจที่เพิ่งสำเร็จของเธออีกครั้ง นางฟ้าสาวไม่จำเป็นต้องทวงค่าตอบแทนกับเฟร่า เนื่องจากข้อตกลงครั้งนี้มีเชสเป็นผู้ค้ำประกันเอาไว้อยู่แล้ว

“อิอิ พี่สาวตลกจังเลย นี่ค่ะ เฟร่าให้”

เด็กน้อยหัวเราะเมื่อได้ยินเสียงเรียบเหมือนหุ่นยนต์ของลิลินอีกครั้ง ก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างให้นางฟ้าสาว มันเป็นของที่มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมแบนๆ ส่งกลิ่นแปลกๆออกมาเล็กน้อย ขนาดประมาณ 1ใน 4 ของฝ่ามือเธอ ถูกห่อเอาไว้ด้วยกระดาษสีแดงสวย

“นี่คืออะไร”

นางฟ้าสาวถามเพื่อให้ประเมินค่าของมันถูก

“เอ่อ...มันคือขนมที่เรียกว่าช็อกโกแลตครับ มีเอาไว้ทาน”

เชสตอบแทนเฟร่า เขารู้ดีว่าลิลินต้องไม่รู้จักของสิ่งนี้แน่ๆ เพราะเผ่าเทพไม่ต้องกินอาหาร เพราะปกติแล้วแค่รับพลังแห่งแสงสว่างที่มีอยู่ในอากาศเป็นจำนวนมากในอาณาจักรเทพพวกเขาก็ไม่รู้สึกหิวแล้ว เช่นเดียวกับเขาที่เป็นเผ่าผู้ย่ำเงา แค่อยู่ในเงาก็ไม่รู้สึกหิวเหมือนกัน

“เอ่อ...ต้องแกะกระดาษออกก่อน แล้วกินแต่ตรงที่เป็นก้อนสีน้ำตาลเข้มนะครับ”

เขารีบอธิบายอีกครั้งหลังจากที่นางฟ้าสาวจะเอาเข้าปากทั้งๆที่ยังไม่ได้แกะกระดาษออก

“เฟร่า พวกเรากลับก่อนรถไฟจะหมดดีกว่านะจ๊ะ”

โรเซ่ที่เห็นว่าเวลานี้เย็นมากแล้วจึงเรียกให้ลูกสาวของเธอตามเธอไป

“ขอบคุณ พี่ชายมากนะคะ”

เด็กสาวยิ้มพร้อมกับโค้งตัวให้กับเชสที่พยักหน้ารับ จากนั้นเด็กสาวก็หันมาทางนางฟ้าสาวที่กำลังแกะช็อกโกแลตอย่างตั้งใจอยู่

“พี่สาวคะ ย่อตัวลงมาหน่อยสิคะ”

เด็กสาวยืนอยู่หน้าลิลิน ยื่นมือทั้งสองข้างของเธอไปทางสาวสวยด้วยจุดประสงค์บางอย่าง ทำให้เธอเก็บช็อกโกแลตของเธอก่อนจะย่อตัวลงมาจนสูงกว่าเฟร่านิดหน่อย จากนั้นเด็กสาวก็เข้ามากอดนางฟ้าเอาไว้อย่างแรง

หมับ !

 “อ่ะ...”

ลิลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เด็กน้อยก็พูดออกมาเสียก่อน

“ขอบคุณพี่สาวมากๆนะคะ ที่ทำให้วันธรรมดาวันนี้กลายเป็นวันพิเศษขึ้นมา”

เฟร่าพูดพร้อมกับหอมแก้มของนางฟ้าสาวไปหนึ่งที

“เฟร่าชอบพี่สาวที่สุดเลยคะ”

 

อยู่ๆ ลิลินก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในตัวเธอที่เปลี่ยนไป เหมือนมีสิ่งของบางอย่างก่อขึ้นที่กลางอกของเธอ แม้จะไม่รู้ว่าคืออะไร แต่มันทำให้รู้สึกเหมือนตัวตนที่เหือดแห้งมีน้ำอุ่นๆหยดใส่ เหมือนความว่างเปล่ามีบางอย่างมาเติมเต็มลงไป ความรู้สึกนี้ทำให้รู้สึกว่าได้สิ่งตอบแทนที่มีค่ายิ่งกว่าสิ่งที่เธอคาดหวังเอาไว้ ในการแลกเปลี่ยนครั้งนี้หลายเท่านัก

“...”

นางฟ้าสาวไม่ตอบอะไรได้แต่พยักหน้าเลียนแบบที่เชสเคยทำเท่านั้น เธอกำลังคิดอยู่ว่าทำไมทั้งๆที่ยังไม่ได้กินสิ่งที่เรียกว่าช็อกโกแลตนั้นเข้าไปเลยแท้ๆ แต่กลับรู้สึกว่าแค่สิ่งที่เฟร่าทำให้เธอเมื่อครู่นี้ เธอก็ไม่ต้องการสิ่งตอบแทนใดๆอีกแล้ว

ถ้าเป็นแบบนี้ จะยังเรียกว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันได้อีกหรือไม่ แล้วสิ่งที่เอ่อล้นออกมาจากกลางหน้าอกนี้คืออะไร แต่สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจที่สุด คงเป็นทำไมร่างกายของเธอถึงขยับไปเอง ทำไมมุมปากของเธอถึงได้ยกขึ้นโดยที่ควบคุมไม่ได้แบบนี้

“อะ พี่สาวยิ้มแล้ว อิอิ พี่สาวยิ้มสวยมากๆเลยคะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

558 ความคิดเห็น

  1. #258 watch012 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:53
    ชอบมาก
    #258
    0
  2. #181 Whitememo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 18:40
    น่ารักค่ะ ^^
    #181
    0
  3. #142 qazz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 07:57
    ยอดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #142
    0
  4. #108 minhai_m* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 14:19
    ลินลินยิ้มแล้ววว
    #108
    0
  5. #91 Doggiebiz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 21:36
    แวะมาบอกว่าอ่านถึงตอนนี้แล้ว  และกำลังร่างภาพให้อยู่นะครับ ^ ^
    #91
    0
  6. #70 MiG31Foxhound (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2555 / 01:22
    ตกลงเด็กชื่อ เฟร่า หรือ ลิลลี่ กันแน่

    ปล. เวด-มน สะกด "เวทมนตร์" อย่างนี้ครับ เขียน เวด-มน แบบอื่นแสดงใน word มันอาจไม่ผิด แต่ตัวนี้เป็นตัวที่ถูกต้องครับ
    #70
    0
  7. #40 Fateจัง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 12:38
     งืมๆ อ่านต่อๆ
    #40
    0
  8. #39 MinZ@ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 22:29
    ยิ้มแล้ว  ไม่ต้องคิดถึงความเท่าเทียมมากก็ได้นะจ๊ะลิลิน
    ยิ้มเข้าไว้จะได้สวยๆ  <<<  ลิลิน : ฉันสวยอยู่แล้ว
    #39
    0
  9. #38 Θάνατος (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 22:13
    ยิ้มแรกเลยสินะ แล้วเซสจะมีปฎิกริยายังไงนะ ต้องติดตามตอนต่อไป
    #38
    0
  10. #37 เด็กดีของสังคมหุหุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 14:59
     ไรเตอร์รีบแต่งต่อนะ สนุกมากเลยอะ
    #37
    0
  11. #36 Master Of Dragon Knight (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 14:45
     เฟร่าน่ารัก ลิลินอ่อนต่อโลกมาก(ใช่ไหม)
    #36
    0
  12. #35 nasas (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 09:58
     เอ่อ เรื่องนี้สนุกอะ
    #35
    0
  13. #34 Lnwlord009 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 08:02
     เฟร่าน่ารักจิงๆ    หมุนๆ>>  "\{' v '}/"
    #34
    0
  14. #33 Дdiemuś (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 00:09

    เริ่มยิ้มได้แล้วแฮะ

    #33
    0
  15. #32 ILC-Pam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 00:04
     เฟร่าน่าร๊ากกกกที่สู๊ดดดดดดดดดดดดด
    #32
    0