JUNJIN - THE BOY AND POLARBEAR

ตอนที่ 2 : polar bear 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ม.ค. 58







































 










 

สวัสดีครับผมคิมจินฮวานสุดหล่อผู้ไม่เคยถูกฉโลกกับเลขเจ็ด วันนี้เป็นวันแรกที่ผมจะต้องเข้าโรงเรียน ถามว่าตื่นเต้นไหม แหม่ ของอย่างงี้ต้องลองครับ เพราะตอนนี้ บอกเลย ตื่นเต้นเหมือนชนเผ่าเมาไซมาเต้นล้อมรอบตัวผม  พอเถอะนอกเรื่องมากไปละ ว่าแล้วผมจึงจับกระเป๋าสะพายไว้แน่น เดินเข้าโรงเรียนด้วยความมั่นใจ เราต้องมีเพื่อน เราต้องหาเพื่อนได้ นายทำได้จินฮวา-  แว้กกกก!!!

 

 

 

 

 

ไอ่เสียงแว้กนี่ก็ไม่ใช่เสียงใคร เสียงผมนี่แหละ ตอนนี้สภาพของผมคือขาข้างหนึ่งจมลงไปในบ่อโคลนข้างรั้วโรงเรียน จะดึงก็ดึงออกไม่ได้ เสียงจ้อกแจ้กจอแจของนักเรียนที่มาโรงเรียนเช้าต่างพากันจับจ้องมาที่ผม สงสัยว่าบ่อโคลนก็ยังจะซุ่มซ่ามก้าวพลาดได้ไงเนาะ  เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ อืมมม เจ็ดโมงเช้า

 

 




 

 

แค่เจ็ดโมงยังทำให้ซวยได้นะ เวร -_-  แต่จะให้ไปเรียนแบบขากางเกงเลอะข้างนึงเห็นทีจะไม่ไหว ยังไงก็ต้องกลับไปเปลี่ยนที่หอก่อน    แล้วหอผมอะนะ อย่าให้พูดเลย ช้ำ ต้องนั่งรถเมล์ไปอีกสายร่วมกับเดินอีกก็กินเวลาไปครึ่งชั่วโมง นี่ขนาดแค่ไปนะ ยังไม่รวมขากลับ

 

 

 

 

 

วันแรกมาคิมจินฮวานคนนี้ก็ได้เรียนรู้คำว่าไปโรงเรียนสายแล้วครับแม่ T^T

 

 

 


 

 

 

 

หลังจากที่ผมเปลี่ยนกางเกงตัวใหม่พร้อมกับขึ้นรถเมลล์มาถึงเขตโรงเรียนแล้ว สองขาก็ค่อยเดินแบบเหยาะแหยะเข้าใกล้ประตูรั้วโรงเรียน เห้ยอย่าเพิ่งปิดประตูนะเว้ย! ว่าแล้วผมถึงเปลี่ยนมาเป็นวิ่ง พอๆกับภาพสโลว์โมชั่นของคณะกรรมการฝ่ายระเบียบที่เฝ้าหน้าโรงเรียนกำลังเข็นประตูให้ลงล็อค

 

 

 

 

 




เฮ้ อย่าเพิ่งปิดนะ!” ผมตะโกนออกไปพลางวิ่งให้เร็วขึ้นไปด้วย  ใบหน้าของคนนั้นหันมาเพียงแค่ชั่วครู่เดียว ก่อนจะรีบเข็นประตูให้ลงล๊อคเร็วขึ้น โห่ ! กับเพื่อนร่วมโลกยังไม่เว้นอะ

 

 

 

 

กึง !!

 

 

 

 

เจ็ดโมงห้าสิบเก้านาที ยังไม่ถือว่าสายนะ นายกล้าดียังไงมาปิดก่อนเวลาน่ะ

 

 

 

 

 
 

 

ก่อนที่ผมจะเข้าไปใกล้ประตูอีกไม่กี่เซนต์ ดันมีมือใหญ่มาขวางไว้ก่อน คนที่เพิ่งมาพร้อมกับผมอีกคนเอามือดันไว้ ก่อนจะส่งสายตาดุๆไปให้คณะกรรมการคนนั้น เสียงเย็นๆเปล่งออกมาจากลำคอหนา ผมเงยหน้าหันไปมองเพราะคนๆนี้ตัวใหญ่มาก

 

 

 

 



 


 

น่า

 

 

 

 

 

 

 


 


 

น่ารักจัง ..

 

 

 

 

 


 




 

น่ารักมาก ! ผมสีดำสนิทตัดกับริมฝีปากสีแดงสด จมูกโด่งแหลมเฟี้ยวซะจนทิ่มหน้าผมคงทะลุอะ ผิวขาวๆถึงจะขาวไม่เท่าผมก็เถอะ แต่โดยรวมๆแล้วมันก็ขาวอะ

 

 

 

 

 

 

เหมือนหมีขั้วโลกจัง เราเป็นเพื่อนกับคุณหมีขั้วโลกได้ไหมนะ . . .

 

 

 

 

 


 

กะ กะ  กูจุนฮเว ตะแต่นาฬิกาของเรามันแปดโมงห้านาทีแล้วนะ แต่ถ้าเป็นนาย ยังไงก็ได้เนอะ เฮ้นายอีกคนน่ะ รีบๆเข้ามาสิ

 

 

 

ว่าแล้วคณะกรรมการคนนั้นก็เรียนให้ผมกับคุณหมีขั้วโลกเข้าไป ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินข้ามรั้วโรงเรียน ว่าแต่ห้องเรียนเกรดสิบอยู่ไหนหว่า

 

 

 


 

ขอโทษนะครับ พอจะรู้ไหมว่าตึกเกรดสิบห้องซีอยู่ทางไหนหรือเปล่าในที่สุดผมเลยตัดสินใจถามคุณหมีคนข้างๆดู เขาดูนิ่งไปนิดนึงก่อนจะเริ่มก้าวเดิน เห้ยยยคุณหมีจะไปไหน

 

 

 

 

 

 

ตามมาก่อนที่ผมจะเริ่มเดินแยกไปอีกทางก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดออกมาก่อน คุณหมีใจดีจัง  แม้ว่าคุณหมีจะมีตาที่ดุเฉี่ยวคม สะพายกระเป๋าข้างเดียว ชายเสื้อออกนอกกางเกง เอาสูทของโรงเรียนพาดบ่า แถมมาด้วยจิวหูสีดำยาว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกกลัวเลย

 

 

 

 





 

เดินไปได้ซักพักถึงได้เห็นป้ายเกรดสิบห้องซี เขามาส่งผมจริงๆด้วย ! ผมก้าวเข้าไปใกล้คุณหมีที่กำลังกอดอกก้มมองผมและทำหน้านิ่ง ยิ้มกว้างให้หนึ่งทีแล้วโค้งให้

 

 

 



 

 

ขอบคุณมากจริงๆนะ

 

 

 

 

 

 

 

คุณหมีส่ายหัวไปมาก่อนจะถอนหายใจ ไม่รู้ว่าผมรู้สึกไปเองหรือเปล่าแต่เหมือนว่าเขาจะคำรามอยู่ในลำคอ ก่อนจะเดินไปตามโถง เลี้ยวเข้าป้ายเกรดสิบห้องเอฟ

 

 

 

 


 

เหลือแค่ผมที่กำลังเคว้งอยู่หน้าห้องเรียนของตัวเอง ยกดูนาฬิกาข้อมือ  อืม..คงจะเริ่มเรียนคาบแรกไปได้ประมาณสิบนาทีแล้วล่ะ

 

 


 

เอาเว้ย ! ทำผิดก็ต้องกล้ารับผิดชอบ ผมแมนๆและลูกผู้ชายพอครับ มาสายก็ต้องขอโทษคุณครูผู้สอน อย่างงี้สิถึงจะเป็นนักเรียนที่ดีให้กับโรงเรียน

 

 

 

 

 

 

ขออนุญาตมาสายครับ !!!” 

 

 

 

 


 

ผมตัดสินใจเลื่อนบานประตูออกก่อนจะพูดเสียงดัง  ทำให้คุณครูที่กำลังสอนอยู่ชะงัก เพื่อนที่กำลังเรียนหนังสืออยู่หันมามองจุดที่ผมกำลังยืน สองขาเริ่มสั่น ผมเริ่มกำมือแน่นและหลุบตามองต่ำ มองกันทำไมวะไม่เคยเห็นคน(มาสาย)หรอ

 

 

 

 

 

เธอคงจะหมายถึง ขอโทษที่มาสายใช่ไหมจ๊ะ  คุณครูที่กำลังสอนอยู่หน้าห้องขยับแว่นก่อนจะยิ้มให้แบบเป็นมิตร ทันใดนั้นสมองผมประมวนอย่างฉับไว พร้อมกับเสียงหัวเราะครืนของเพื่อนร่วมห้องที่แผ่มาถึงผมด้วย

 

 

 

 

 

 

 

ขออนุญาตมาสายครับ !!!’

ขออนุญาตมาสายครับ

ขออนุฟหฟ้ฟห้ฟ้าหฟฟสหาสวฟาสหา  ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกผมไม่เคยอายอะไรขนาดนี้มาก่อนในชีวิตเลย ขุดดินข้างรั้วโรงเรียนแล้วมุดหนีกลับเชจูตอนนี้ทันไหมวะครับ

 

 

 

 

 

น่ารักจังเลย

 

 


 

 

‘ตัวเล็กจังนะคิมจินฮวาน

 

 

 

 

 

 

ใฝที่ใต้ตานายนั่นของจริงปะ ขอแตะได้มะ

 

 

 

 

 

คิมจินฮวาน นายสูงเท่าไหร่กันเนี่ย!’

 

 





 

ต่อจากนั้นผมก็โดนรุมทึ้งด้วยคำถามจากคนในห้องที่เข้ามารุมล้อมตัวผม ถามมาก็ตอบไปบ้าง ไม่ตอบบ้างเพราะตอนนี้ผมค่อนข้างที่จะมึนหัวอย่างหนัก เฮ้! อย่ามาหยิกแก้มกันนะเว้ย ผมส่งสายตาเขียวไปให้นักเรียนชายคนหนึ่ง เขาค่อยๆปล่อยมือออกก่อนจะยิ้มเผล่ ยกมือขึ้นยอมแพ้ก่อนจะเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง

 

 

 

 

เฮ้ สวัสดี นายเป็นคนตลกดีนะ เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะหลังจากที่ผมผ่านมรสุมของการตอบคำถามไปแล้ว จู่ๆก็มีคนๆหนึ่งเข้ามาทักผม ดูเป็นเด็กเรียนใช้ได้เพราะเขาสวมแว่นตาทรงกลมสีใส ในมือถือหนังสือ กลยุธพิชิตสูตรวิทยาศาตร์ สายตาที่มองมายังผมนั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูแบบปิดไม่มิด

 

 

 

 

 

จริงๆแล้วผมยังไม่ได้บอกใครเลยนะว่าผมอายุมากกว่าพวกเขา -_-

 

 

 

 

 

ได้สิ เรามาเป็นเพื่อนกัน ฉันคิมจินฮวานนะ แล้วนายล่ะผมยิ้มแบบน้อยๆไปให้ก่อนที่จะถามอีกฝ่ายกลับไปบ้าง ดูแล้วผมคิดว่าเป็นคนดีอยู่นะ (จากท่าทางของเขาน่ะ)

 

 

 

 

 

 

ฉัน คิมดงฮยอกนะ ยินดีที่ได้รู้จักดงฮยอกดันแว่นขึ้นแล้วจับมือของผมไว้ มือของเขาเย็นและก็แข็งมาก นี่นายมัวแต่อ่านหนังสือจนไม่ได้ทาแฮนครีมเลยรึไง

 

 

 

 

 

โอเค ดงฮยอก ต่อจากนี้ไปนายจงมาเป็นเพื่อนกับผมซะ เพราะดูจากสายตาของคนทั้งห้องที่มองมาที่เขาแล้ว บางคนถึงกับกลืนน้ำลายเมื่อเห็นผมจับมือดงฮยอกขึ้นมาเขย่าทักทาย บ้างก็ทำตาเหลือกแล้วหันไปซุบซิบกับเพื่อนจนผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าดงฮยอกจริงๆแล้วเป็นอีโบล่าหรือเปล่าเพราะเพื่อนร่วมห้องดูเหมือนจะกลัวเขาจนเกินเหตุ -_-

 

 

 

 

บางทีเขาอาจจะเป็นเด็กเรียนที่มัวแต่อ่านหนังสือจนไม่พยายามเข้าสังคมภายนอก สงสัยว่าผมคงต้องพาเขาไปหาเพื่อนใหม่ๆที่ไม่ใช่แค่ผมแล้วล่ะ (ถึงผมจะเพิ่งย้ายมาโรงเรียนนี้ก็เหอะ ผมมั่นใจว่าผมจะมีคนรู้จักมากกว่าดงฮยอกแน่ๆ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #20 Nanthida_w (@Nanthida_w) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 00:10
    มาต่อเร็วๆน้าาา มาๆๆๆ
    #20
    0
  2. #19 พิ้งคึบอย (@kkookai_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:12
    ทำไมซวยงั้น 555555555
    #19
    0
  3. #18 TheTurtle (@to-ar-vo--tao) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 00:51
    จุนฮอยหมีขั้วโลกของพี่จินจิน น่ารักจังเย้ยยยย > < มาต่อไวไวนะกั๊บ เค้ารอน้าาา
    #18
    0
  4. #17 Zero (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 21:31
    จินฮวานน่ารักดีอ่ะ มาต่อไวๆน้าาาาาาคับผม รอไรท์เสมอ
    #17
    0
  5. #14 ปิแอร์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 14:45
    ชอบค่า ชอบมากเลย รออ่านนะคะ

    เลขเจ็ดคงทำอะไรคุณหมีไม่ได้ ปกป้องพี่ตัวเล็กด้วยน้า
    #14
    0
  6. #13 น้องปริมเองค่าาา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 01:04
    โอยยยยยยยย น่ารักกก คุณหมีของพี่จินนนนนนน
    #13
    0
  7. #12 kiee3 (@keyyeiei) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 22:45
    หงะ~ คุณหมีน่ารักจัง
    #12
    0
  8. #10 errorr.98 (@chwdrr) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 11:16
    ชอบคุณหมี พล็อตฟิคเรื่องนี้คือน่ารักอ่ะ ชอบหมีหมี ฮรื้อออ
    #10
    0
  9. #9 moccating (@pimyimyyy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 17:19
    ง่อววว คุณหมี *0* ดงฮยอกอาจจะเป็นมนุษย์ต่างดาว ก็ เป็น ได้.......
    #9
    0
  10. #8 paper plane (@jinniejan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 18:43
    กดเฟบแล้วแกกก มาต่อไวๆนร้า คุณหมี
    #8
    0
  11. #7 C.PATRICIA (@pat-ricia2539) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 17:09
    น่ารักจัง พี่จินอ่ะ โค รต ตั้ลล๊ากกกก
    #7
    0
  12. #5 Love & Lip (@ieam_ieam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 00:05
    ท่าทางจะไม่ถูกกะเลข 7 จริงๆนะเนี่ย
    #5
    0
  13. #3 saiiparn_pp (@parnb2uty) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:33
    อยากดึงแก้มพี่จินบ้างอะ 
    คุณหมีน่ารัก 55555555555555555555555
    #3
    0