Fic Mystic Messenger : Love Messenger สื่อรักจับใจ ยัยหน้าใส

ตอนที่ 1 : Love Messenger 01 : พี่ชาย น้องสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    20 พ.ค. 60






     

     











 -01-





ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนฉันย้ายกลับมาอยู่  คิม จีฮยอน( V ) ชายหนุ่มที่ยืนยันกับพ่อแม่ตัวเองว่าจะเป็นคนดูแล 'สกาย'  เด็กลูกครึ่ง ไทย - อเมริกัน  ครอบครัวของวีรับมาเลี้ยงตอนที่ฉันอายุได้เพียง 3 ขวบ จริงๆ แล้วฉันควรตามพ่อแม่บุญธรรมไปประเทศ  แต่วีอยากให้ฉันอยู่กับเขาที่เกาหลี    สำหรับฉันวีเป็นคนสำคัญที่ใครๆก็ไม่สามารถเข้ามาแทนที่ได้   

วันนึงวีได้พบกับหญิงสาวผมบลอนซ์หน้าตาสะสวย ชื่อ   ริกะ  ในแกลลอรี่ที่จัดนิทรรศการภาพถ่ายของเขา   วีแนะนำให้ฉันรู้จักเธอตอนที่คบหาดูใจกันมาได้ระยะนึงแล้ว  พ่อแแม่ของวีไม่ค่อยชอบริกะเท่าไหร่นัก   ด้วยสถานะสังคมที่แตกต่างกัน  แต่วียังยืนยันที่จะคบกับริกะ   ทุกคนเลยไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีก


"สกาย  กำลังถ่ายภาพอะไรอยู่เหรอจ้า?" 


เสียงที่อยู่ๆ ดังขึ้นจากด้านทำให้ฉันตกใจเกือบกล้องหลุดจากมือ ฉันหันกลับไปมองหญิงสาวเอเชียร่างเล็กสวมชุดเดรสสีน้ำตาลที่ตามมาที่สวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลจากแกลลอรี่แสดงภาพถ่ายของวี   ฉันเปิดภาพท้องฟ้ายามเช้าที่พระอาทิตย์กำลังฉายแสงอ่อนๆ สาดส่องลงมาหาดอกทานตะวันที่พื้นเบื้องล่างให้ริกะดู


"ถ่ายสวยจังเลย"
"ขอบคุณค่ะ"  
"เสร็จแล้วรีบกลับบ้านนะจ๊ะ  เดี๋ยววีจะเป็นห่วงเอา"
"ค่ะ.."


ฉันรีบวิ่งกลับมาที่อพาร์ทเมนท์หลังจากถ่ายภาพเพลินจนลืมเวลา  ฉันเปิดประตูเข้าไปข้างที่พักและได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังพูดคุยกัน   วีกับริกะกำลังคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ฉันเลยหลบมุมเอนตัวพิงผนังยืนฟังเงียบๆ ไม่ได้ตั้งใจจะสอดรู้สอดเห็นเรื่องของใครหรอกนะ   แต่สองคนนั่นยืนขวางทางเข้าห้องนอนฉันเลยต้องรอจนกว่าพวกเขาจะคุยเสร็จ


"รักษาอาการป่วยมาสามสัปดาห์แล้ว  อาการดีขึ้นบ้างไหม?"     ป่วย...?  ริกะไม่สบายงั้นเหรอ?
"ฉันยอมไปรักษา เพราะเห็นแก่คุณ...   แต่ฉันไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นแบบไหน"  


ริกะถอนหายใจ  ดวงตาสีเขียวของเธอหม่นหมองไม่สดใสเหมือนอย่างเคย   ร่างกายที่บอบบางและอ่อนแอสั่นสะท้านตลอดเวลาจนน่ากลัวว่าจะเป็นลมล้มพับไป


ยิ่งพูดคุยกับนักบำบัดอาการป่วยมากเท่าไหร่  ฉันยิ่งรู้สึกแย่ลงเท่านั้น  ฉันกลัวเหลือเกิน..."
"ริกะ  ผมมั่นใจทุกอย่างมันต้องดีขึ้น  หากคุณเปิดใจพูดคุยกับเธอมากกว่านี้"

"ไม่  ฉันจะไม่คุยกับเธออีกต่อไป  นักบำบัดบอกให้หาอะไรที่ตัวเองชอบทำ  ไม่ให้หมกมุ่น  และให้ฉันพยายามเอาชนะใจตัวเอง"  
"แต่...มันไม่ได้ผลเลย  ความมืดมิดแสนน่ากลัวที่อยู่ในใจของฉันมันไม่ได้หายไปง่ายขนาดนั้น"

"ฉันกำลังซึมเศร้า  ทุกๆอย่างมันดูว่างเปล่าไปหมด  ถ้าเผลอเมื่อไหร่ตัวตนแย่ๆ ที่มีทั้ง ความกลัว  หวาดระแวง  วิตกกังวล  มันทะลักออกมาโดยที่ฉันคุมตัวเองไม่อยู่"  


หยาดน้ำใสเอ่อล้นที่ดวงตากลมโต  ริกะเม้มริมฝีปากแน่นและหันหลังให้วี  เธอกำลังเจ็บป่วยทางใจ ฉันมั่นใจว่าเป็นอย่างนั้นอาการที่ริกะเป็นอยู่มันเป็นลักษณะของคนเป็นโรคซึมเศร้า


"วี  คุณไม่เข้าใจฉันเลยสักนิด   ฉันกลัว...สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้ฉันถึงขีดสุดแล้ว..."
"บางครั้ง  ฉันหายใจไม่ออก  ฉันกำลังจะตาย...."

"บอกผม  ริกะ  ผมอยากรู้สิ่งที่อยู่ในใจคุณมากกว่านี้"  วีกอดริกะจากด้านหลัง  ใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตอนนี้มีแต่ความเจ็บปวดที่เห็นหญิงสาวกำลังทุกข์ทรมานด้วยโรคที่เกิดขึ้นในจิตใจ   


"ริกะ..  ผมรักคุณ  ผมอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ"  


แปล๊บ.บ...บ  คำพูดของวีทำให้หัวใจฉันปวดเหมือนถูกมีดกรีดร่างกายไร้เรี่ยวแรงขึ้นมากะทันหัน   


ฉันทรุดลงนั่งพิงผนัง   ทำไมอยู่ๆฉันอยากจะร้องไห้นะ  แถมข้างในอกก็ร้อนรุ่มเหมือนไฟซุม  ความเสียใจ  ความเจ็บปวด  รุมประดังเข้ามาไม่หยุด ฉันทรมาน  จนอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ   แต่ต้องปิดปากตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา...  


"ก็ได้  ถึงมันจะดูแปลกๆ ที่คุณยังต้องการจะเข้าใจฉัน..."  ริกะคลายอ้อมแขนชายหนุ่มออก  น้ำเสียงของเธอแข็งกระด้างและดวงตาคู่นั่นว่างเปล่า

"ทุกวันนี้ฉันทำตัวให้ทำให้เป็นปกติ  ฝืนยิ้ม  ทำตัวเป็นคนดี ต่อหน้าคนอื่นๆ แม้แต่พ่อและแม่  ฉันหลอกตัวเองว่าไม่ได้เป็นอะไร"
"เพราะหากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ทุกอย่างมันจะพังทะลายลง  ฉันว่ากลัวความสุขที่มีในตอนนี้จะหายไป..  "

"คุณรู้สึกแบบนี้แม้แต่ตอนที่อยู่กับผมเหรอ?" 


"ไม่ใช่อย่างนั้น  วี นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันกล้าพูดตรงๆ กับคนอื่น" 
"นักบำบัดบอกว่าฉันต้องให้อภัย  ปล่อยวางกับความผิดพลาดที่กับสิ่งที่ฉันทำลงไปในอดีต   ให้อภัยตัวเอง  ฉันทำไม่ได้!?  ไม่มีทาง!"

"แม้แต่ตอนนี้ฉันยังก็กังวลและกลัวทุกอย่าง"  น้ำเสียงของริกะเบาลง  


ริกะช้อนสายตามองใบหน้าของช่างหนุ่มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด  สีหน้าเศร้าหมองของวีที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน....


"วี  ทำไมคุณถึงชอบฉันทั้งที่ฉันเป็นพวกผิดปกติไม่เหมือนคนอื่นทั่วไป   ทำไมคุณถึงยังรักฉันคะ?"   
"ผมรักคุณ เพราะ คุณมีจิตใจที่งดงาม"
"เอ๊ะ?"  ริกะมองหน้าวีด้วยความประหลาดใจ

"ริกะ  ตลอดเวลาที่ผ่านมา  คุณทำเพื่อคนอื่นเสมอด้วยจิตใจของคุณบริสุทธิ์  ถึงแม้จะคนอื่นจะไม่เข้าใจก็ตาม...."


"มันทำให้ผมรักคุณ"
"ยังไง  ฉันก็ไม่เข้าใจคุณอยู่ดี ทั้งๆ ที่รู้แล้วว่าฉันเป็นแบบนี้แท้ๆ แต่คุณยัง.. วีคุณเป็นคนที่แปลกมาก...."  


ริกะเดินเข้ามาใกล้ตรงจุดที่ฉันซ่อนตัวอยู่  ฉันดึงกระเป๋าใส่กล้องถ่ายภาพขึ้นมากอดแล้วซุกหน้าลงไป  ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความรู้สึกด้านลบที่เกิดขึ้น  ฉันกำลังอิจฉาผู้หญิงคนนั้น  ฉันอยากจะลุกหนีออกไป แต่... ถ้าทำอย่างนั้นวีจะรู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้....


"วี.. ฉันไม่อยากให้คุณเห็นด้านแย่ๆของฉันเลย  แต่... ฉันไม่อาจปล่อยมือจากคุณ"
"ฉันเบื่อมากที่ต้องปิดยังตัวตนเอาไว้ใต้หน้ากาก   ฉันเกลียดที่ต้องแสดงเป็นพี่สาวแสนดีต่อหน้ายูซอง"

"ฉันเกลียดตัวเอง  เกลียดจนอยากจะทำลายตัวตนบ้าๆ นี่ให้หายไป"


"หายไป..." ดวงตาสีเขียวขุ่นมัว   เล็บทั้งสิบจิกบนผิวเนื้อครูดขูดลากบนเรียวแขนจนเลือดออกซิบ


"ริกะ  หยุด!  อย่าทำร้ายตัวเอง!"  วีรีบฉวยข้อมือบางทั้งสองเอาไว้แน่น   เพื่อไม่ให้อีกหญิงสาวที่กำลังคลุ้มคลั่งทำร้ายตัวเอง   


"ไม่... ฉันอยากตาย....."  

"อย่าทำร้ายตัวเอง!" 


"ฉันไม่อยากจะอยู่ต่อไปแล้ว  มันทรมานเหลือเกิน  ไม่มีใครเข้าใจฉัน  แม้แต่พระเจ้า..ก็ช่วยฉันไม่ได้!"   
ริกะกรีดร้องเสียงดัง  สภาพเธอตอนนี้  ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะสงสาร  ทั้งตัวเธอและวี...



"วีช่วยฉันด้วย...!  คุณอย่าทิ้งฉันนะ!"


"ผมไม่มีวันทิ้งคุณไปไหน"

"มองตาผม ..." วีปลอบจนอาการของริกะสงบลง  "ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง  ผมจะอยู่เคียงข้างคุณริกะ  อย่ากังวล  ใจเย็นๆ"

"......"  
"ทุกอย่างจะดีขึ้นแน่นอน    ผมจะช่วยคุณเอง"
"ช่วยฉัน?"

"ผมรักคุณ  ริกะ"
"ฉันก็รักคุณค่ะ  วี.."  ริกะซบหน้ากับอกกว้าง "แต่  ฉันจะทำให้คุณเจ็บ  หากคุณยังอยู่เคียงข้างฉัน..."

"คุณไม่ได้ทำให้ผมเจ็บ  ริกะ"
"ผมเป็นพระอาทิตย์ที่ส่องสว่างไล่ความมืดมิดในใจคุณให้หมดไป ริกะ"  

"คุณเป็นพระอาทิตย์ของฉัน...."
"ใช่  ผมเป็นพระอาทิตย์ของคุณ  ที่รัก"  

น้ำตาที่ฉันฝืนกลั้นเอาไว้ไหลอาบแก้มหลังจากที่ได้ยินวีพูดประโยคนั้น  ประโยคเดียวกับตอนที่เขาปลอบฉันไม่ให้ร้องไห้ในวันที่ไม่เหลือใคร      



'พระอาทิตย์ดวงนั้น  ไม่ใช่ของฉันอีกแล้ว...' 









"ยัยสกาย"



"ปลายฟ้า  เมดิสัน!"


"อะไร?"


ฉันสะดุ้งหลุดจากภวังค์ด้วยเสียงเรียกของ ฮัน ซองมิน  ผู้บริหารหนุ่มเกาหลีรูปหล่อเพื่อสนิทของ  สกาย  หรือ  ปลายฟ้า  เมดิสัน ลูกสาวบุญธรรมของครอบครัวศิลปินชาวเกาหลีซึ่งมีฐานะร่ำรวย

ฉันเป็นช่างภาพสาวผู้น่าสงสารที่ถูกเพื่อนชายล่อลวงเข้าสู่โลกผู้ใหญ่หัดกินเหล้าก่อนวัยอันควรใน  งานเลี้ยงที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลังจากถ่ายภาพให้นิตรยสารฉบับนึงเสร็จ


"เรามาก๊งเหล้านะ   ไม่ใช่ให้แกมานั่งเหม่อ" 
"คนอุส่าเลี้ยง  ดื่มให้คุ้มสิ"  ซองมิน ตบบ่าฉันแล้วรินน้ำสีอำพันใส่แก้วที่ว่างเปล่า   
"ฉันดื่มไม่ไหวแล้ว  อ่า.."  
"ไม่เอาน่า  ดื่มต่อๆ"   


ฉันจำใจยกแก้วชนกับเพื่อนคนอื่นๆ พอเป็นพิธีเพื่อไม่ให้บรรยากาศการเลี้ยงฉลองภายในงานต้องเสียไป   ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ของเหล้าแก้วที่หก ฉันเริ่มรู้สึกมึนๆ เบลอๆ ไม่เป็นตัวของตัวเองและเผลอใจลอยนึกถึงเรื่องราวในที่เคยเกิดขึ้นในอดีต  ท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่างเต็มไปด้วยแสงดาวที่เปล่งประกายระยับระยับ  

ทำให้ฉันคิดถึงชายหนุ่มผมสีฟ้าเจ้าของรอยยิ้มที่อบอุ่นราวกับพระอาทิตย์ที่อยู่บนฟากฟ้า

'ทำไมอยู่ๆฉันนึกถึงผู้ชายคนนั้นนะ?' 


"อยากกลับบ้านแล้ว"  ฉันพูดด้วยเสียงอ้อแอ้พลางมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาสี่ทุ่ม   
"อะไรกัน  จะรีบกลับไปไหนเด็กน้อย?"


"ฉันไม่ใช่เด็กนะ  โตแล้วเห็นไหม!"  


ฉันตะโกนเสียงดังลั่นร้านกระชากเสื้อนอกโยนทิ้งโชว์หน้าอกหน้าใจที่ใหญ่สมแบบไม่ผ่านมีดหมอ  จนซองมินถอนหายใจเฮือกใหญ่ระอาใจที่สาวน้อยหน้าใสเรียบร้อยเหมือนผ้ายับที่พับเอาไว้  พอเหล้าเข้าปากกลายสาวใจกล้าโชว์เนื้อหนังมังสาที่ผู้ปกครองมาเห็นคงหัวใจวาย   ฉันปลดเปลื้องเสื้อผ้าเหลือแค่ แว่นบนใบหน้า  เกาะอกสีดำ  กางเกงยีนส์ขาเดฟ  โชว์ส่วนเว้นส่วนโค้งโตเต็มสาวให้เพื่อนซี้ดู

"โตก็โต  โตแต่นม  งั้นอีกขวด" ซองมินยัดขวดโซจูใส่มือฉัน "รอก่อน  กลับพร้อมกัน"
"อือ..."

'ปวดหัวจัง'  ฉันกลั้นใจซดของเหลวรสชาติขมเฝือนในขวดจนหมด  ตาทั้งสองข้างเริ่มหนักๆ ฝืนลืมเอาไว้  ถ้าปิดนี่ คือ นอนยาวเลย ฉันต้องหาอะไรทำให้ตัวเองตาสว่าง   


ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดเข้าแอพสโตร์และเจอ  'Mystic  Messenger' โปรแกรมแชทที่โฆษณาบนป็อปอัพด้านบนมุมจอขวา   
ฉันโหลดแอพนี้ลงเครื่องเพื่อหาเพื่อนคุยเล่นฆ่าเวลาระหว่างรอให้พวกขี้เมาก๊งเสร็จ เมื่อเข้าไปหน้าแรกฉันอ่านข้อตกลงผ่านๆ แล้วสมัครโดยใช้ยูสเซอร์เนม  SKY   และเลือกดอกทานตะวันเป็นภาพโปรไฟล์


พอกดปุ่มโอเคเท่านั้นหล่ะได้เรื่องเลย!

พรึบ!

อยู่ๆ มือถือเครื่องสีขาวดับวูบลงแล้วฉันก็ถูกเด้งเข้าห้องแชทที่พื้นหลังเป็นอักษรโค๊ดเรืองแสงสีเขียว  

"ตกใจหมดเลย ที่แท้ก็เอฟเฟคแอพนี่เอง นึกว่าไวรัสลงเครื่องซะอีก"  ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก  
"Unknown?"   ฉันมองยูสเซอร์เนมประหลาดที่ล็อคอินเข้ามา  


[Unknown  เข้าร่วมห้องสนทนา ]  

Unknown        :  ...สวัสดี...?  

SKY                :   ? 

Unknown        : คุณเห็นข้อความของผมไหม?

SKY                : เห็น

Unknown        : ขอบคุณพระเจ้า  ในที่สุดก็ติดต่อใครได้สักที



ฉันวางนิ้วบนปุ่มพิมพ์ภาษาเกาหลีคุยกับคนแปลกหน้าที่อยู่ๆ มาขอความช่วยเหลือ   อันโนวเล่าว่าตัวเองเป็นนักศึกษาที่ไปแลกเปลี่ยนอยู่ต่างประเทศและพบโทรศัพท์มือถือซึ่งเป็นของคนเกาหลีที่สถานนีรถไฟใต้ดิน   เขาอยากให้ฉันช่วยติดต่อเจ้าของมือถือแทนเขา   พออันโนวเห็นว่าฉันไม่ไว้ใจเลยส่งรูปของตัวเองมา  

ชายหนุ่มผมสีเข้มดวงตาสีเขียวที่หล่อมาก  แถมยังจิตใจดีอีกน่ารักอ่ะ


SKY                : ถ้าช่วยนาย  แล้วฉันจะได้อะไร? 

Unknown        : แล้วคุณอยากได้อะไรล่ะ? 

SKY                : ร่างกายนายไง 

Unknown        : ห๊ะ!?  

SKY                 ล้อเล่นน่ะ 

SKY                 ตกลงจะให้ฉันช่วยยังไง?

Unknown        : ผมเจอที่อยู่เซฟเอาไว้ในแอพไดอารี่  บางที่อาจจะเป็นที่พักของเจ้าของมือถือ       

Unknown        รบกวนคุณช่วยไปที่นั่นหน่อยได้ไหมครับ?

SKY                ได้  ไม่มีปัญหา  ส่งที่อยู่มาเลย 


"เอ๊ะ  อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้..." ฉันอ่านที่อยู่ที่อันโนวส่งมาด้วยความประหลาดใจ  เพราะเจ้าของมือถือพักอยู่ที่อพาร์ตเมนท์หรูที่อยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารที่ฉันกำลังกินเลี้ยงเท่าไหร่นัก  แค่ข้ามถนนแล้วเดินไปอีกสิบก้าวก็ถึง   

'เอาเถอะ  อย่างน้อยก็อยู่ใกล้ๆ ถือโอกาสปลีกตัวไปเดินเล่นให้หายมึนสักแปปละกัน'

"ซองมิน  ฉันไปเดินเล่นแปปนะ  เดี๋ยวมา"
"อื้อ" 

ฉันคว้ากระเป๋ากล้องถ่ายภาพขึ้นสะพายแล้วเดินจากร้านอาหารไปที่ห้องพักบนชั้น 14 ของอพาร์ตเมนท์ตามคำขอของอันโนว  และเห็นอักษร R.F.A. อยู่บนตัวล็อคของประตูซึ่งมันดูคุ้นๆ อย่างบอกไม่ถูก  


ก็อก  ก็อก  ก็อก

"มีใครอยู่ไหม?"  ฉันเคาะประตู  แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากข้างใน  สงสัยเจ้าของมือถือจะไม่อยู่


SKY                : เฮ้  อันโนว  ฉันมาถึงที่อพาร์ทเมนท์แล้ว  แต่เหมือนจะไม่มีใครอยู่นะ  จะให้ฉันทำไงต่อ? 

Unknown        : คุณเห็นที่กรอกพาร์สเวิสตรงประตูไหม? 

SKY                : อ่า... เห็น  ทำไมเหรอ? 

Unknown        : ผมจะบอกตัวเลขหกหลัก  มันอาจจะเป็นพาร์สเวิร์สปลดล็อกประตู 

SKY                : นายหมายความว่าจะให้ฉันเข้าไปเข้าใน?   ขืนทำแบบนั้น  ฉันก็โดนข้อหาบุกรุกบ้านคนอื่นยามวิกาลนะสิ! 

Unknown        : ไม่โดนหรอก  คุณเขียนโน๊ตทิ้งเอาไว้ก็ได้ 

SKY                : แน่ใจนะ 

Unknown        : ครับ  

SKY                : ถ้าโดนตำรวจจับ  ฉันจะแช่งให้นายเป็นหมันเลยคอยดู!  

Unknown        : เป็นหมันเลยเหรอ ? ^ ^;; 

SKY                : ใช่  บอกพาร์สเวิสมาเร็วๆ



ตี๊ด  ตี๊ด  ตี๊ด   ฉันกดปุ่มตามตัวเลขหกหลักที่อันโนวให้มา  ก่อนหมุนลูกบิดเปิดประตูฉันรู้สึกเหมือนถูกคนแอบมองจากด้านหลัง  พอหันไปดูก็ไม่เห็นใคร  สงสัยจะคิดไปเองละ...มั้ง  
 
ตื้อ  ดือ  ดือ  ดืด

"เห้ย!"  อยู่ๆ มือถือส่งเสียงแปลกๆ และดับลงอีกรอบ  

คราวนี้ฉันถูกเด้งเข้าไปในแชทรูมใหม่ที่ภาพพื้นหลังเป็นท้องฟ้าตอนกลางคืน ที่ด้านบนมุมบนของหน้าจอมีคนออนไลน์อยู่ห้ายูส รวมฉันก็เป็นหก


[SKY  เข้าร่วมห้องสนทนา ]  
Jumin  Han, ZEN, 707, Yoosung, Jaehee Kang, SKY

Yoosung★    : สอบกลางภาค  ได้เกรดโคตรห่วย  T_T 

707                 : นายเอาแต่เล่น LOLOL ทั้งวันทั้งคืน  ได้เยอะก็แปลกแล้ว  

Jumin   Han    : ถ้านายยังอยากฝึกงานกับบริษัทของเรา  พยายามทำเกรดให้ดีกว่านี้หน่อย   

Yoosung★    : ผมยังไม่ถูกคัดชื่อออกเหรอ !?  +_+  

Jumin   Han    : อืม       

ZEN                 : เด็กเส้นนี่นะ...   

Jumin   Han    : เค้าเรียกว่าให้โอกาสคนต่างหาก  

ZEN                : แล้วมันต่างกันตรงไหน  ห๊ะ!?  

Jumin   Han    : ฉันไม่สนหรอก  ว่านายจะคิดยังไง   
 


ฉันกระพริบตาปริบๆ อ่านข้อความของคนแปลกหน้าที่คุยกัน  ฉันกำลังงงสุดๆ กำลังคุยกับอันโนว  แล้วอยู่ๆ ถูกเด้งเข้ามาในแชทรูมใหม่ที่มีคนตีกันด้วยเรื่อง  เส้นสาย   และคิ้วขวาฉันก็กระตุกไม่หยุด  ราวกับว่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น...


707               :  เดี๋ยวนะ!  

Yoosung★   : มีอะไรเหรอ? 

ZEN               :  ?? 

707                : ฉันคิดว่ามีใครบางคนเข้ามาในแชทรูมของเรา ;;  

Jumin   Han   :  SKY...?   

ZEN                : WTF!   

707                 : แฮคเกอร์!?   

Yoosung★    : เซเว่น  รีบทำอะไรสักอย่างเร็วเข้า! 

707                : แปปๆ ฉันกำลังเช็คอยู่ 

707                : เช็คจากไอพี  ตอนนี้อยู่ที่อพาร์ตเมนท์ของริกะ 



ความวุ่นวายเกิดขึ้นทันทีที่เซเว่น  รู้ว่ามีคนนอกเข้ามาในห้องแชทของพวกเขา ฉันกลายเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นแฮคเกอร์ที่แอบเจาะเอามาในแชทรูมลับของแอพแชทที่ไม่ได้ปล่อยให้คนนอกดาวน์โหลด  ฉันกำลังถูกกดดันให้รีบแสดงตัวไม่อย่างนั้น จูมิน จะให้แจฮีเรียก ตำรวจมาจับฉัน 

 โอ้... แย่แล้ว  ถ้าถูกจับขึ้นมาชื่อเสียงในแวดวงถ่ายภาพที่ฉันอุส่าสั่งสมมาหลายปีต้องปั่นปี้หมดแน่ๆ   ฉันปลอบให้ตัวเองสงบลงเพื่อคุมสติตัวเองไม่ให้เตลิดไปมากกว่านี้   เหลือทางเดียวคงต้องคุยกับคนพวกนี้
  

SKY                 :  สวัสดี...   

Jumin   Han    : SKY คุณเป็นใคร?  

SKY                 : ฉัน  สกาย... 

ZEN                : ธรรมดากว่าที่คิดแฮะ  

Yoosung★    : พูดแบบนี้  กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?   

ZEN                : เปล่าสักหน่อย~   

ZEN                : สกาย  คุณเป็นผู้หญิงรึเปล่าครับ?   

707                 : ไม่พ้นเรื่องจีบสาวจนได้  นักแสดงละครเวทีขี้ม่อ!   

ZEN                : ฉันไม่ได้ขี้ม่อสักหน่อย   ;_;  

707                 : เซน  นายทำสกายกลัว  เห็นไหมเจ้าตัวเงียบไปเลย  ฮ่าๆ  


บรรยากาศที่ซีเรียสในแชทรูมหายไปจากการแซวเพื่อนขี้หลีของเซเว่น ฉันว่าพวกเขาคงลืมว่ามีคนแปลกหน้าคนนึงอยู่ในนี้ด้วย   ก่อนที่จะเริ่มออกทะเลไปไกล  จูมินเรียกสติหนุ่มๆ พวกนั้นแล้ววกกลับเข้าเรื่องของฉัน   ต้องขอบคุณจริงๆ ที่ไม่ลืมฉันที่ยังยืนหัวโด่อยู่หน้าห้องใครก็ไม่รู้


Jumin   Han   : เฮ้! ชักจะนอกเรื่องไปกันใหญ่แล้ว   

Jumin   Han   : สกาย  คุณไปที่อพาร์ตเมนท์นั้นได้ยังไง?  

SKY               : อืม..  ฉันโหลดแอพแชทมาจากแอพโสตร์  แล้วได้คุยกับ ยูสเซอร์เนม 'Unknown' ที่เป็นนักศึกษาอยู่ต่างประเทศ 

SKY               เขาให้ฉันมาที่นี่เพื่อติดเจ้าของมือถือที่เขาพบตรงสถานนีรถไฟใต้ดิน   เขาบอกพาร์สเวิสเข้าห้องกับฉันด้วย 

707                : เป็นไปไม่ได้!  

SKY               : หมายความว่ายังไง?

707                : เธอถูกหลอกแล้ว  สาวน้อย  

ZEN               : เซเว่น  ตกลงสกายเป็นผู้หญิง?

707                : เยส  แถมน่ารักด้วยนะ 

SKY               : 707  อย่าบอกนะว่านาย.... 

ZEN               : เซเว่นเป็นแฮคเกอร์นะครับ  คุณผู้หญิง  ป่านนี้เฟซบุ๊กของคุณถูกเขาส่องจนพรุนแล้วล่ะ


"........" ฉันรีบเข้าเช็คเฟซบุ๊กทันที   ดีนะที่ไม่มีใครแท็ครูปหลุดประหลาดๆ  ตอนฉันเผลอให้ขายขี้หน้าเล่น...

เมื่อทุกคนแน่ใจว่าฉันไม่ได้เป็นแฮคเกอร์ที่เจาะเข้ามาในแชทรูม  พวกเขาเลยแนะนำตัวเองให้ฉันรู้จัก  มือของฉันสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่  ตอนที่เห็นภาพของ  ฮัน  จูมิน  ผู้บริหารระดับสูงของบริษัท C&R International เพื่อนสมัยเด็กของวี..


707                 : สกาย  ถามอะไรหน่อยสิ  เธอรู้จักวีใช่ไหม?

Yoosung★    : หมายความยังไง เซเว่น?  

707                 : ฉันเจอภาพถ่ายของวีในเฟซบุ๊กของสกาย    

707                 : และมีเธออยู่ในภาพนั้นด้วย

ZEN                : จริงเหรอ?  

707                 : จริง 

Jumin   Han    : สกาย คุณรู้จักช่างถ่ายภาพที่ใช้นามแฝง V รึเปล่า? 

Jumin   Han    : ไม่ยอมตอบ  ในเมื่อเป็นแบบนี้เราต้องติดต่อวีให้มาคุยเองแล้วล่ะ 

707                 : ฉันโทรหาวีเอง


ฉันใช้มือที่สั่นสะท้านประคองมือถือเอาไว้  ขอบตาทั้งสองร้อนผ่าวขึ้นมา...วี  เข้ามาในแชทรูมแล้ว  ภาพโปรไฟล์ของช่างภาพหนุ่ม   ใบหน้านั้น   ดวงตาคู่เรียว เส้นผมสีฟ้า  สัมผัสที่อ่อนโยน  รวมถึงเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา  ทุกอย่างที่เป็นเขามันยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำของฉัน  

[ V เข้าร่วมห้องสนทนา ]    

V                    : สกาย...   

V                    : สบายดีไหม?  

V                    : เธอไม่อยากคุยกับพี่สินะ ฮะ ฮะ 

Jumin   Han   : วี  ตกลง นายรู้จักสกาย? 

V                    : อืม  
V                    : สกาย เป็นน้องสาวของฉัน


แปะ  แปะ  หยาดน้ำใสหยดสู่พื้นเบื้องล่าง  หัวใจของฉันมันเจ็บขึ้นมากอีกครั้ง จูมินรวมถึงคนอื่นๆ ต่างตกใจที่คนแปลกหน้ากลายเป็นน้องสาวของช่างภาพหนุ่มที่ไม่ได้เจอหน้ากันเกือบสองปี   ทั้งที่คิดว่าความรู้สึกต่างๆที่มีต่อเขาน่าจะหายไปจนหมดแล้ว  แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น... 

ฉันถอดแว่นปาดน้ำตาตัวเองทิ้งแล้วดูอักษรสามตัวที่อยู่บนตัวล็อคตรงประตูของห้องพักที่อยู่ตรงหน้า  ฉันจำได้แล้วว่าเคยเห็นมันจากที่ไหน R.F.A Rika's Fundraising Association องค์กรการกุศลที่วีกับคนรักของเขาเป็นคนจัดตั้งขึ้น  และห้องนี้คงเป็นห้องพักของเธอ..  

วีคิดว่า 'Unknown' เป็นคนที่ริกะไว้ใจถึงขนาดบอกพาร์สเวิสห้องพักของตัวเองซึ่งเป็นสถานที่เก็บรักษาข้อมูลลับสำคัญขององค์กร   สมาชิก RFA ต่างไม่เชื่อที่คนที่ตายไปแล้วจะทำอะไรแบบนี้  ช่างภาพหนุ่มสั่งกำชับทุกคนไม่ให้ค้นที่ตั้งของอพาร์ทเมนท์นี้เพื่อป้องกันการรั่วไหลของข้อมูล  วีอยากให้ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่และทำหน้าที่ต่อจากริกะ... 


V                    : จูมิน  ผมฝากที่เหลือด้วย  

Jumin   Han   : อืม

V                    : สกาย...  พี่ไปก่อนนะ 

[V  ออกจากห้องสนทนา]
  
Jumin   Han    : สกาย   เธอจะเข้าร่วมกับเรารึเปล่า? 

SKY                 : โอเค ฉันเข้าร่วมกับพวกคุณก็ได้ 

SKY                 : ตอนนี้ฉันปวดหัวมาก  มีอะไรค่อยคุยกันใหม่นะ   บาย


[SKY  ออกจากห้องสนทนา]


ฉันตอบตกลงเข้าร่วม  RFA อย่างง่ายดาย ถึงจะปฏิเสธไปฉันก็หนีจากคนพวกเขาไม่พ้นอยู่ดี...    

"วี  นายยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน..." ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนริกะก็อยู่ในใจของวีเสมอ   ไม่ว่าเธอจะอยู่หรือตาย  เขายังทำเพื่อผู้หญิงคนนั้น...

แต่ในเวลาเดียวกันนั้นวีก็ยังพยายามรั้งฉันเอาไว้เช่นกัน

ฉันไม่เข้าใจเขาเลย..

และไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน  ว่าทำไมถึงยังรู้สึกแบบนั้นกับวี  


มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่  ใครกันที่นำพาฉันกลับมาหาความเจ็บปวดอีกครั้งทั้งที่พยายามหลีกหนีมาตลอดสองปี  

หรือว่า จะเป็นเธอจริงๆ

ริกะ?


ฉันกดเบอร์โทรหาซองมินบอกไปว่าคืนนี้จะนอนพักที่ห้องคนรู้จักจะได้ไม่ต้องรอให้กลับก่อนได้เลย  แล้วปิดประตูเข้าไปในห้องพักของริกะ   ฉันมองสำรวจห้องพักที่เอาไว้เก็บข้อมูลลับขององค์กร RFA  ทุกอย่างในห้องเป็นระเบียบเรียบร้อยยกเว้นแฟ้มเอกสารที่วางเอาไว้อยู่บนโต๊ะทำงานลิ้นชักเปิดอ้า   รูปถ่ายคู่ของวีกับริกะที่อยู่วางไว้ข้างทีวีเป็นสิ่งแสลงใจที่คอยทิ่มแทงฉันมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา  ถึงจะรู้ว่าริกะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วก็เถอะ


"อ่า...  ปวดหัวชิบ" 

ฉันร้องครางพลางกุมศีรษะที่ปวดตุบๆ ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ของเหล้าที่ดื่มเข้าไป  ฉันทิ้งตัวนอนบนเตียงที่อยู่ติดหน้าต่างกระจก
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ทำให้ฉันตาสว่างทั้งๆ ร่างกายเพลียอยากจะพักผ่อน  ฉันเลยได้แต่สาปแช่งเพื่อนหนุ่มที่เชียร์ให้ฉันดื่มจนเแฮงค์ปวดหัวแบบนี้    


ในขณะที่ฉันนอนพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเตียงนั้น


ติ๊ง!   มือถือเครื่องสีขาวที่วางไว้ข้างตัวส่งเสียงดังเตือนว่ามีใครบางคนส่งเมสเซสคุยแบบส่วนตัวผ่านแอพเจ้าปัญหาที่เพิ่งโหลดมา  


Messages     Unknown  

Unknown           -  สกายขอให้สนุกกับการคุยกับคนแปลกหน้านะ  

SKY                   -  เห้ย!  อันโนว นายเป็นใครกันแน่? 

SKY                   -  ทำไมถึงหลอกกันแบบนี้!

Unknown           -  เมื่อถึงเวลาเธอจะรู้เอง  อย่าบอกเรื่องของฉันกับใคร.. 

Unknown           - ถ้าไม่อยากให้  คิม  จีฮยอน พี่ชายของเธอเป็นอะไรไป  เธอต้องเชื่อฟังฉัน! 

Unknown           - ในตู้เหล็กข้างเตียงนอนฉันเตรียมเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวเอาไว้ให้แล้ว  รวมถึง 'ของแทนใจ' ชิ้นนั้น... 

Unknown           - อยู่ที่นั่น  แล้วฉันจะติดต่อไปใหม่
                                                            

ดวงตาสีน้ำเงินกระพริบถี่อ่านเมสเซสจากบุคคลนิรนามที่นำพาฉันเข้ามาข้องเกี่ยวกับคนแปลกหน้าทั้ง 5 คน  'Unknown' แฮคเกอร์
ผู้ต้องสงสัยที่ฉันคาดว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับอดีตแฟนสาวของวี   ด้วยคำขู่ของอันโนวทำให้ฉันตัดสินใจในทันทีที่จะอยู่ที่นี่

ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งปัดปอยผมสีเงินที่ปรกหน้าไปด้านหลัง  

"อันโนว นายต้องการอะไรกันแน่  ถึงเอาผู้ชายคนนั้นมาขู่ฉัน?"  ฉันพูดพึมพัมกับตัวเองด้วยความสงสัยในขณะที่เดินไปเปิดตู้เหล็ก
"นี่มัน..."


ฉันมองสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าทั้งสาม  ตู้แรกเป็นเสื้อผ้าผู้หญิงหลากหลายสไตร์  ตู้ที่สอง  ถุงมือ เครื่องประดับ รองเท้าแบบต่างๆ ตู้ที่สามมีเพียง   แผ่นกระดาษที่มีข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆวางบนกล่องกำมะหยีสีดำที่เปิดแง้มเอาไว้  วัตถุที่สะท้อนแสงแวววาวอยู่ในกล่องนั่นทำฉันใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่

"แหวนของฉัน..."  

ฉันมองแหวนที่เคยสวมติดนิ้วตลอดเวลา   แหวนเพชรสีน้ำเงินน้ำงามทอแสงเปล่งประกายสะท้อนแสงจนแสบตา   แหวนวงสำคัญที่ฉันให้เพื่อนสมัยเด็กเป็นดูของต่างหน้าก่อนที่เขาจะขาดการติดต่อไป   


อันโนว  ได้แหวนวงนี้มายังไง...?



ฉันตื่นเต็มตาและหายปวดหัวเป็นปลิดทิ้ง  ขณะที่เอื้อมมือเพื่อไปหยิบแหวนเพชรที่อยู่ในกล่องกำมะหยี่สวมบนนิ้ว  ใจที่เต้นโครมครามสงบลงเมื่อได้แหวนวงสำคัญกลับมา   มือถือที่กำเอาไว้สั่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงเรียกเข้าของ'พี่วี' ที่โทรเข้ามาตอนเที่ยงคืนตรง     



ปี๊บ  ฉันรับสายเขาเป็นครั้งแรกในรอบสองปี  เสียงทุ้มต่ำจากปลายสายทำให้ใจของฉันเต้นผิดจังหวะ


[สกาย...]
[พี่รู้นะ  เรายังโกรธในสิ่งที่พี่ลงไปในวันนั้น]


[พี่ขอโทษ..]

"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ  เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว" 


[พี่รักธอ..]




[สกาย...]





ตืด  ตืด  ตืด  



ฉันตัดสายวีแล้วทรุดลงนั่งบนพื้นเอนตัวพิงเอามือปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาและระบายความรูึสึกผ่านเสียงสะอึกสะอื้น  ในห้องที่ไม่มีใครมันทำให้ฉันแสดงความอ่อนแอของตัวเองออกมา  น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลออกมาจนดวงตาทั้งคู่พร่ามัว 



12 ปี ที่ฉันอยู่กับพี่ชายคนนี้


10 ปี ที่ฉันเจ็บเพราะเขา


2 ปี ที่ฉันพยายามตัดใจ



'พี่รักเธอ'





คำสามคำที่มีความหมายลึกซึ้ง  'รัก' คำที่วีใช้ผูกมัดฉันเอาไว้ไม่ให้จากไปไหน


วี..



ฉัน..









 100 %  TBC ->   ตอนต่อไป   02  เพื่อนพี่ชาย  


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



มุมพูดคุย  

(^ω ^) อันยอง ~  สวัสดีค่ะ นักอ่านทุกคนที่เป็นแฟนเกิร์ลเกม  Mystic  Messenger และที่เข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้  ใครครยังเล่นเกมนี้อยู่บ้าง?   ไรท์คนนึงล่ะที่ยังเล่นเกมนี้วนไปวนมาทุกวัน เหลือแค่รูทแจฮีแล้วละค่ะ


เร็วๆ นี้ไรท์จะมีกิจกรรมแจกพวงที่คั่นหนังสือสำหรับแฟนฟิคเรื่องนี้  (ไรท์วาดเอง)ใครอยากได้ห้ามพลาด!


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



สปอย   ตอนที่ 2  เพื่อนพี่ชาย





Related image





ฉันก้าวถอยห่างจากเพื่อนพี่ชาย 'คนใจร้าย' ที่บอกให้ฉันตัดใจจากวี   เขารู้ความลับที่ฉันปิดเอาไว้และกำลังใช้มันแบล็คเมล์เพื่อให้ฉันตามทำที่เขาต้องการ  ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นมองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าราวกับกำลังประเมินค่าตีราคาค่าตัวของฉัน   


"ถ้าเธอยอมเป็นผู้หญิงของฉัน  ความลับนี้ฉันจะไม่บอกใคร"  


คำพูดมัดมือชกที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของผู้บริหารหนุ่มทำฉันหน้าแดงร้อนผ่าวลามถึงใบหู  เขาต้องการให้ฉันแสดงละครเป็น 'แฟนกำมะลอ'  เป็นไม้กันหมาเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องหมั้นหมายกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก 

"มีผู้หญิงที่ชอบคุณมีตั้งหลายคน  ทำไมต้องเป็นฉันด้วยละค่ะ!" 
"ผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้ชอบฉัน  เงินของฉันต่างหากที่พวกหล่อนชอบ"


"ว่ายังไง  ตกลงเธอจะเป็นผู้หญิงของฉันใหม?"   ยัง   ยังไม่หยุดพูดกำกวมสองแง่สองง่ามชวนเข้าใจผิดอีก!
                 
"ปลายฟ้า  เมดิสัน"

"ไม่สิ"


"สกาย"













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #13 oomsin1944 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 20:16

    รอน้าาาาาา

    #13
    0
  2. #12 >Liar< (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 16:40
    รออยู่นะคะะะะ ^^
    #12
    0
  3. #11 l a b e l l e (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 15:32
    สนุกอะ มาอัพเถอะ //กราบ
    #11
    0
  4. #10 BBeem555 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 11:23
    รออยู่
    #10
    0
  5. #9 BBeem555 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 09:13
    unknown -///-
    #9
    0
  6. #8 ' Lolita ❤ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 20:56
    แซรันน
    โอย เอ็นดูค่ะ55555555
    #8
    0
  7. #7 MIdnightKori (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 06:34
    แมนยิ่งนักนางเอกของเรา
    #7
    0
  8. #6 phattawan4014 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 20:30
    นางเอกช่างแมนยิ่งนัก
    #6
    0
  9. #2 aritnaP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:03
    เซเว่นคือหนุ่มวาย เซเว่นคือคนพายเรือ-- /โดนตบ
    #2
    0