[StrayKids] รักเธอนะ...นายจิ้งจอก (#Hyunin #Sungin #HyunJisung)

ตอนที่ 3 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 พ.ค. 62





ตอนที่ 3




23:43 น.

          เวลานี้ทุกคนอาจจะนอนกันหมดแล้วก็ได้ แต่ใครจะไปรู้ว่ามีอยู่คนนึงที่ตอนนี้กำลังนอนกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเตียง อาจเป็นเพราะว่าเธอไม่ชินกับการนอนต่างที่ หรือไม่อาจเป็นเพราะเธอไม่เคยนอนกับเพื่อนผู้ชายมาก่อนก็เป็นได้ ขนาดฟิลิกซ์เพื่อนสนิทตอนอยู่ออสเตรเลีย เธอกับเขายังไม่เคยนอนด้วยกันเลยด้วยซ้ำ

          จีวอนเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่ง เพื่อไม่ให้รบกวนคนที่นอนอยู่ข้างๆ สองเท้าค่อยๆหย่อนเหยียบลงบนพื้น ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปอยู่ที่ห้องนั่งเล่นแทน

          และเมื่อเธอเดินออกมา ก็ทำให้เธอรู้ว่า ณ ขณะนี้ ไม่ได้มีแค่เธอที่ยังไม่หลับเท่านั้น

          "มึงทำไรที มึงไม่เคยปรึกษากูหรอกไอยอนจิน"

          "แล้วถ้ากูถามมึง มึงจะให้จองอินมันเข้ามาอยู่ด้วยมั้ย?"

          ".......ไม่"

          "เห็นมะ? มึงก็ไม่ยอมอยู่ดี สู้ทำไปเลยแล้วมึงค่อยมารู้ทีหลังดีกว่า"

          จีวอนได้แต่ยืนฟังฮยอนจินกับฮันคุยกันตรงระเบียง และเรื่องที่สองคนนี้คุยกัน ก็ไม่พ้นเรื่องของจองอิน หรือเรื่องของเธอนั่นเอง

          "นี่!! รอบที่แล้วมึงก็ทำแบบนี้ แล้วเป็นไง? ไอ้เด็กเหี้ยนั่นมันก็ขโมยของของทุกคนหนีไป ตอนนี้มันยังหนีไปได้ แต่ถ้ากูเจอมันนะมึ-"
          "ไอจีซอง มึงแม่งก็ชอบหัวร้อนทุกทีเลยยยย~~ ใจเย็นๆดิวะ" ฮยอนจินแตะไหล่ฮันเพื่อให้เพื่อนใจเย็นลง 

          "เรื่องมันก็ผ่านไปนานแล้ว ปล่อยวางครับ ปล่อยวางงงง~" ฮยอนจินพูดไม่ให้ฮันโกรธมากกว่านี้ แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้สีหน้าของฮันออกจะไปทางรู้สึกเศร้าๆมากกว่า

          "หึ ดูจากสีหน้าท่าทางของมึงตอนนี้แล้ว ในใจมึงคงไม่ได้มีแค่เรื่องนี้หรอก ใช่มั้ย?"

          "...รู้ทันตลอด"

          "คิๆๆๆๆ แล้วตอนนี้มึงมีเรื่องอะไรไม่สบายใจอยู่อ่ะ?" ฮันหันไปมองหน้าฮยอนจิน ก่อนจะถอนหายใจออกเล็กน้อย

          "มึงจำเมื่อวานได้ป่ะ? ที่กูกลับมาที่ห้องแล้วก็มาอารมณ์เสียใส่มึงอ่ะยอนจิน"

          "จำได้ดิ ตอนนั้นกูเอ๋อแดกไปแป๊บนึงอ่ะ คือแบบ...กูยังคิดอยู่เลยนะว่ากูไปทำเหี้ยไรให้มึงโกรธเปล่าวะ? แต่ก็ไม่..."

          "เออนั่นแหละ กูจะบอกว่า...เมื่อวานกูโดนเพื่อนพี่ชานแขวะใส่ แล้วพี่ชานเขาเลยให้กูกลับมาก่อน เขากลัวกูจะไปต่อยพี่เขาเข้า"

          'หืม? นี่นายโดนเขาพูดแขวะใส่ด้วยหรอจีซอง? ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ไปต่อยเขาจริงๆอ่ะ' จีวอนคิดในใจ

          "ถ้ากูเป็นพี่ชาน กูก็ให้มึงกลับก่อนเหมือนกัน มึงแม่งช่วงนี้ยิ่งหัวร้อนง่ายอยู่"

          "แต่แม่งก็น่าต่อยจริงเปล่าวะ? พี่เขาพูดว่ากูเห็นแฟนดีกว่างานของรุ่นพี่ วันนั้นกูก็บอกพี่ชานแล้วนะเว้ยว่ากูจะไปรับจีวอน..."

          "เออใช่ พูดถึงจีวอน มึงบอกมึงไปรับเธอมาหนิ"

          "ก็..ใช่ไง กูไปรับจีวอนมาจริง แต่เมื่อวานจีวอน...ไม่ได้กลับมา" จากที่ฮันพูดเสียงดังประหนึ่งกำลังเถียงเพื่อนอยู่ ก็กลายเป็นพูดเสียงเบาจนคนที่แอบฟังอยู่แทบจะไม่ได้ยิน คงจะมีแค่ฮยอนจินคนเดียวเนี่ยแหละที่ได้ยินอยู่

          "ไม่ได้กลับมา? เป็นไปได้ไงวะ? ก็สองสามวันก่อนมึงเพิ่งดีใจกระโดดไปทั่วห้องอยู่ว่าจีวอนมันจะกลับมา"

          "กูก็ไม่รู้เหมือนกัน" ฮันเริ่มทำสีหน้าเศร้าลงนิดนึง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูอะไรสักอย่าง

          "แล้วมึงได้ทักไปถามจีวอนยังว่าทำไมมาไม่ได้?"

          "ทักแล้ว จีวอนบอกว่ามันมีปัญหาเรื่องพาสปอร์ตวีซ่าอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ มันเลยยังกลับมาไม่ได้ ต้องรออาทิตย์หน้าโน่น ถึงจะได้กลับมา"

          "อ้าวหรอ? เอ~~ แต่เหมือนกูจะได้ยินว่าฟิลิกซ์ก็มาเกาหลีด้วยหนิ"

          "หมอนั่นมาหาพี่ชานแหละมั้ง คนบ้านเดียวกันหน่ะ..." 

          สองคนนั้นก็ยังคงคุยกันต่อไป ส่วนจีวอนก็ได้แต่รู้สึกผิดนิดหน่อยที่ต้องโกหกคนเป็นที่รักไป เพราะตั้งแต่ที่เธอรู้จักกับฮัน จนสนิทแล้วก็กลายมาเป็นแฟนกัน เธอและเขาไม่เคยมีความลับต่อกันเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้เธอต้องจำใจโกหกฮันไป เพียงเพราะสภาพร่างกายตอนนี้ที่เธอกำลังเป็นผู้ชายอยู่ 

          "มาแอบฟังคนเขาคุยกันมันไม่ดีนะ จองอิน" เสียงบุคคลที่สี่ที่ดังอยู่ข้างๆเธอ ทำให้เธอรีบถอยออกมา

          "เอ่อออ...พี่ซึงมินยังไม่นอนหรอครับ? ผมคิดว่าพี่นอนไปแล้วซะอีก"

          "มันก็หลับไปแล้วนั่นแหละ แต่เมื่อกี้พี่ดันสะดุ้งตื่นขึ้นมา"

          "แฮร่~ งั้นผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ"

          "ครับ" จีวอนรีบเดินเข้าไปในห้องนอนของซึงมินทันทีที่พูดจบ ส่วนซึงก็เดินมาที่ตู้เย็นต่อเพื่อหาอะไรกินตามประสาคนหิวตอนดึก




8:32 น.

          ติ๊ดๆๆๆ ติ๊ดๆๆๆ กรึก!

          นาฬิกาปลุกในโทรศัพท์จีวอนดังขึ้น แสงอาทิตย์ที่เล็ดลอดเข้ามาทางผ้าม่านเพียงเล็กน้อย แต่ก็ส่องมาที่ใบหน้าอันจิ้มลิ้มของจีวอนในร่างผู้ชายอย่างพอดิบพอดี จนสุดท้ายเธอก็ต้องจำใจลุกขึ้นจากที่นอน แล้วเดินออกจากห้องไปหาของกิน

          แต่แล้ว...

          "ฮะฮ่า! บทลงโทษของคนที่ตื่นสายสุดในวันนี้ คนๆนั้นต้องไปซื้อของกินเล่นให้กับคนที่ตื่นก่อน และคนๆนั้นก็คือ...มึง!!" ฮยอนจินตะโกนลั่นห้องด้วยความสะใจ(?)ที่วันนี้เขาไม่ได้เป็นคนที่ตื่นสายสุดในห้องนี้

          "แล้ว...พี่ๆอยากกินอะไรหรอครับ? เดี๋ยวผมซื้อ-"

          "กูลิสต์ไว้ให้แล้ว แล้วก็...หาข้าวกินเองนะมึง เพราะพวกกูทำอาหารไม่เป็น เชิญครับ~~" ฮยอนจินพูดขัดจีวอนก่อนจะทำมือผายไปทางประตูห้อง เป็นเชิงว่าให้เธอไปซื้อของกินเล่นได้แล้วทำนองนั้น แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องนั้น ก็มีใครบางคนกำลังจะเดินสวนเข้ามาในห้องพอดี

          "อ้าว! จองอิน นายจะออกไปไหนหน่ะ? ฉันซื้อข้าวมาแล้วเนี่ย"

          "อะ..อ๋อ พอดีพี่ฮยอนจินให้ผมไปซื้อของกินเล่นหน่ะครับ"

          "อ้าวหรอ? โอเค เดี๋ยวรอฉันแปบนึง" ซึงมอนพูดจบก็รีบเดินเข้าไปในห้องแล้วก็วางข้าว ก่อนจะรีบเดินออกมาเจอกับจีวอนอีกที

          "ป่ะ เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน"




ซุปเปอร์มาเก็ต

          ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังเดินดูของกินเล่นตามที่ฮยอนจินลิสต์มาให้ ต่างคนต่างหยิบคนละชิ้นสองชิ้นจนครบ และเหลือขั้นตอนสุดท้ายคือการนำของกินพวกนี้ไปคิดเงินสักที

          'กินเยอะชิบหายเลยมึงนี่'

          หลังจากที่วางของที่หน้าเคาท์เตอร์ครบหมดแล้ว ในขณะที่จีวอนกำลังรอพนักงานคิดเงินอยู่นั้น มือข้างขวาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบกระเป๋าเงินออกมา

          แต่ค้นแล้วค้นอีก ก็ยังไม่เจอกระเป๋าเงินตัวเอง หรือว่า.....


          เธอจะไม่ได้เอาเงินมา!!!!!!!!


          "ทั้งหมด15,000วอนค่ะคุณลูกค้า(ประมาณ400บาท)" สิ้นสุดเสียงของพนักงานที่คิดเงินเสร็จ ความซวยก็บังเกิดกับจีวอนคนนี้จนได้

          "สะ..สักครู่นะครับ" จีวอนพูดพนักงานก่อนจะยืดคอมองหาเพื่อนชายซึงมินก่อนเป็นคนแรก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเจอเพื่อนชายตัวดีอีก

          "เดี๋ยวผมขอไปหาพี่ชายก่อนนะครับ" เมื่อพนักงานพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้ จีวอนรีบวิ่งหาเพื่อนชายทันที จีวอนวิ่งไปดูตามชั้นขายของต่างๆ แต่ก็ไม่พบ จะโทรหาก็ไม่ได้อีก

          "หาอะไรอ่ะ?"
          "เฮ้ย!!!!" ซึงมินแอบเข้ามาทางข้างหลัง ทำให้จีวอนตกใจเล็กน้อย แต่พอจีวอนตั้งสติได้ก็รีบดึงแขนซึงมินไปที่เคาท์เตอร์ทันที

          "ซึงมินนน~ เราลืมเอากระเป๋าตังมา ออกตังให้ก่อนได้เปล่า? เดี๋ยวเราเอาตังมาคืนแกทีหลัง"

          "อืมๆได้ๆ"




          สองมือของคนตัวเล็กที่เต็มไปด้วยถุงขนมกินเล่นสองถุง แต่กับคนที่กำลังเดินนำหน้าเธอนั้น กลับไม่มีถุงเลยสักถุง หนำซ้ำยังไม่คิดจะช่วยเธอถืออีก ถ้าจีวอนยังเป็นผู้หญิงอยู่ คงบ่นเพื่อนตรงหน้าแล้ว แต่ตอนนี้ก็คงทำได้แต่เดินถือถุงขนมกลับบ้านนั่นแหละ...


          ใช่ค่ะ ทั้งฉันและซึงมินตอนนี้ กำลังกลับบ้านโดยใช้วิธีการ...เดินค่ะ


          ไม่รู้ว่าเกิดอารมณ์ไหนขึ้นมา อยู่ดีๆเจ้าเพื่อนซึงมินก็เกิดอยากเดินถ่ายรูปตอนกลับห้องซะงั้น ลำบากเราที่ต้องมาถือถุงขนมที่โคตรพะรุพะรังแบบนี้ไง

          จีวอนเริ่มจะทนไม่ไหว รีบเดินจ้ำอ้าวไปที่ซึงมิน ก่อนจะเหวี่ยงถุงขนมข้างนึงไปที่ก้นของซึงมินทันที

          "อุ้ย!"

          "ไม่คิดจะช่วยเลยนะ~" ซึงมินเห็นอย่างนั้นจึงเก็บกล้องแล้วช่วยจีวอนถือของทันที

          "แต้งกิ้วนะไอลูกหมา..."

          "....?" ซึงมินหันมามองจีวอนทันที ก่อนเธอจะนึกขึ้นได้ว่าพูดอะไรออกไป

          "ฮะ..เฮ้ย! ขอโทษนะซึงมิน เอ้ย! ซึงมินฮยอง..."

          "คิๆๆๆๆ ไม่เป็นไร ฉันกับนายอายุห่างกันแค่ปีเดียวเอง ฉันไม่คิดมากหรอก เรียกไปเถอะ" พูดจบ ซึงมินก็ยิ้มให้จีวอนอย่างน่าเอ็นดู

          "ขอบคุณครับ^^" และทั้งคู่ก็เดินคุยอะไรไปเรื่อยจนไปถึงหอพัก




          "กลับมาแล้วววว" และเป็นซึงมินที่ตะโกนแหกปากลั่นห้อง ทำให้ฮยอนจินที่กลับไปคลุกตัวอยู่ในห้องเดินออกมาอีกครั้ง

          "ช้าจังวะ กูคิกว่ามึงจะพาน้องหลงแล้วซะอีก"

          "โด่ววว นี่กูนะคร้าบบบ~ ไม่พาหลงง่ายๆหรอก แค่ซุปเปอร์มาเก็ตเอง"

          "แล้วนี่มึงซื้อของมาครบป่าวเนี่ย? ไหนเอามาให้กูดูสิ" ฮยอนจินแย่งถุงขนมไปจากมือจีวอนทันทีที่พูดจบ ก่อนจะดูเช็คขนมในถุงจนครบ

          "เก็บลิสต์นี้ไว้ เพราะเผื่อกูฝากมึงซื้ออะไร มึงจะได้ซื้อถูก เข้าใจมั้ย?"

          "ครับ"

          "ไปกินข้าวกันจองอิน"
          "ครับ"

          จีวอนขานรับซึงมิน แต่ตานั้นกำลังมองไปที่ห้องที่ฮยอนจินเดินออกมา แล้วก็ได้แต่คิดว่าคนที่อยู่ในห้องอีกคนจะกินข้าวรึยังนะ? แล้วทำอะไรอยู่ในห้องถึงยังไม่ออกมาอีก?

          "มองไรอ่ะจองอิน?" แล้วก็เป็นซึงมินอีกนั่นแหละ ที่เอ่ยถามจีวอนเพราะเห็นว่ายังไม่เดินไปที่โต๊ะกินข้าวสักที

          "พี่ฮันเขา...กินข้าวรึยังอ่ะครับ?"

          "ไม่แน่ใจนะ แต่ถ้ามันยังไม่ได้กินข้าว เดี๋ยวมันหิวมันก็ออกมาเองแหละ" ซึงมินพูดก่อนจะนั่งก่อนข้าวต่อไป 







To Be Continued

- ตอนนี้ตัดจบแบบงงๆหน่อย เพราะนี่ไม่รู้จะแต่งตอนนี้ให้มันจบสวยๆยังไง แต่เอาเป็นว่าตอนนี้ขอตัดจบแบบนี้ไปก่อนเนอะ
ตอนหน้าก็ยังคงเร่งมือแต่งต่อไป ช้านิดนึง แต่พยายามจะไม่ดองแน่นอนจ้าาา-

เจอกันตอนหน้าจ้าา
รักลิกซ์~~
cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 ppqtrn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 23:24
    รอค่า สู้ๆ
    #1
    0