[StrayKids] รักเธอนะ...นายจิ้งจอก (#Hyunin #Sungin #HyunJisung)

ตอนที่ 2 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 พ.ค. 62



ตอนที่ 2


          ก๊อกๆๆ แกร๊ก!


          เสียงเปิดประตูดังขึ้น แต่ไม่มีทีท่าว่าจะทำให้คนที่นอนอยู่ตื่นได้ และทุกๆครั้งที่เธอตื่นสาย ก็จะมีแต่เพื่อนชายคนนี้เนี่ยแหละที่คอยมาปลุกทุกครั้งไป ครั้งนี้ก็เช่นกัน

          "Wake up my babe" เสียงทุ้มต่ำที่วนเวียนอยู่ข้างหูเธอนั้น ช่างน่าหลงไหลซะจริงๆ แต่คงไม่ใช่กับเพื่อนสาวที่ชื่อจีวอนแน่ๆ

ตุบ!!

          "โอ้ยยย!!!! จีวอน~ ไอเจ็บนะ นี่อย่าบอกนะว่ายูแกล้งหลับใส่ไอหน่ะ?"

          "คิๆๆๆ ก็นายชอบแกล้งปลุกฉันแบบนี้ทุกทีอ่ะ มาบงมาแบ๊บไร ฉันไม่ได้เป็นแฟนนายนะฟิลิกซ์"

          "ชิส์! ใช่เส้! ยูอ่ะมีแฟนอยู่แล้วหนิ แล้วเรื่องนี้ยูก็ไม่เคยคิดจะบอกไอหรอก งอนแล่ว~" ฟิลิกซ์ทำท่าทางง้องแง้งใส่จีวอนจนคนเธอเริ่มหมั่นไส้นิดๆ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อจะไปอาบน้ำ

          "เชิญนายงอนไปเถอะจ้าา~ ไม่ง้อหรอก แบร่~"

          "จีวอนนน~~ มาง้อไอก๊อนนนน!!!"


          หลังจากที่จีวอนอาบน้ำเสร็จ ฟิลิกซก็เริ่มบอกเรื่องที่พี่ชาน รุ่นพี่ของฟิลิกซ์หาที่พักได้แล้ว ทำให้ตอนนี้เธอกับฟิลิกซ์ต้องเริ่มเดินทางไปถึงที่พัก และไม่นานพวกเขาทั้งสองคนก็มาถึงที่พักจนได้

          "เออจีวอน เดี๋ยวไอส่งยูแค่นี้ละกันนะ"

          "อ้าว!! เข้าไปส่งเราก่อนดิฟิลิกซ์"

          "ไม่ๆๆ ยูเข้าไปเลย"

          "แล้วนายจะไปไหน?"

          "พอดีไอต้องไปหาคุณปู่หน่ะ เดี๋ยวจะสายเอา และก็นี่ ห้องที่ยูต้องไปพัก ลองหาๆดูนั่นแหละหรือไม่ก็ถามคนแถวนี้ก็ได้ ไปแล้ว บายยย~~" ฟิลิกซ์ยื่นกระดาษที่มีเลขห้องให้ ก่อนจะรีบลาจีวอนที่ยังยืนงงอยู่หน้าหอพักแห่งหนึ่งในเกาหลี

          "จะเข้าได้รึเปล่ายังไม่รู้เล๊ยยย~ฟิลิกซ์ เฮ้อออ~ เอาวะ" จีวอนบ่นพึมพำก่อนจะเริ่มเดินเข้าไปที่หอพักเรื่อยๆ จนเข้าไปเจอผู้ชาย 2-3 คนที่กำลังคุยกันอยู่อย่างเมามันส์อยู่


          "เอ่ออ...ขอโทษนะครับ"

          "........"
          ".....ครับ?"

          "พอดีผมจะถามหาห้องเลขนี้อะครับ มันอยู่ชั้นไหนหรอครับ?" หญิงสาวในร่างผู้ชายเอ่ยถามคนสองคน ก่อนจะยื่นกระดาษเลขห้องให้พวกเขาดู

          "เอ่อออ แป๊บนึงนะน้อง เดี๋ยวขอนึกแปบนึง เฮ้ยมึง! นี่เลขห้องใครวะ?" ผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนจะยื่นกระดาษไปให้ผู้ชายอีกคนดู

          "ไอสัส! มึงเองก็ไปห้องมันบ่อย ยังจำห้องมันไม่ได้อีก? โด่ววว~ ห้องเพื่อนพี่เองน้อง"ชายหนุ่มพูดหยอกกับเพื่อนของเขา ก่อนจะหันมาพูดกับคนตรงหน้าด้วยความสนิทเหมือนรู้จักกันมานาน

          "อ๋อออ แล้วห้องเพื่อนพี่อยู่ตรงไหนหรอครับ?"

          "เดี๋ยวพี่พาไปดีกว่า พี่จะไปห้องมันพอดี" ชายหนุ่มพูดก่อนจะเดินนำหน้าจีวอนในร่างผู้ชาย เดินไปสักพักก็ถึงห้องที่เธอกำลังตามหาอยู่พอดี


          ก๊อกๆๆๆ ก๊อกๆๆๆ


          "ยัง ยังไม่มีใครมาเปิดอีก สงสัยต้องใช้มุกนี้แระ"เพื่อนผู้ชายคนนี้หันมามองหน้าจีวอนในร่างผู้ชายแป๊บนึง ก่อนจะหันกลับไปที่ประตูและเรียกคนในห้องอีกครั้ง

          "เมียจ๋าาาาา~~ เปิดประตูให้เค้าหน่อยนะตะเอง ตะเองงอนเค้าหยอ~ ตะเองงงงงง~~~~!!!"

          'อ้าววว!! เชี่ยเอ้ยย~ ผู้หญิงหรอวะ? ทำไงดีวะเนี่ย เจ้าของห้องไม่ให้พักแน่ๆเลยอ่าาาา ฮือออ~~'

          จีวอนได้แต่คิดในใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเกิดเหตุการณ์ที่เธอเองไม่คาดคิด


          แกร๊ก!


          "ตะเองพ่อง! อีสัส ฟังมึงหอนอยู่หน้าห้องแล้วขนลุกชิบหาย"

          "กูไม่ใช่หมานะครับผม~"

          "กูยังไม่ได้พูดอะไรเลยป๊ะ? แล้วนี่มาหากูมีธุระอะไรรึเปล่าครับ? คุณเพื่อนนนน"

          "เออใช่ๆ เมื่อกี้น้องคนนี้เขามาถามหาห้องมึงอ่ะ น้อง...คนนี้แหละเจ้าของห้องเลข 0325" จีวอนสตั้นไปราวกับไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น เมื่อเจ้าของห้องที่เธอกำลังตามหาอยู่นั้น...

          'เหี้ยแล้วไงจีวอนนน~ นี่มันห้องไอฮยอนจินนี่หว่า อย่าบอกนะว่า...'

          "น้อง น้องงงง!!!"

          "คะๆ เอ้ย! ครับ!"

          "เมื่อกี้กูถามว่ามึงใช่คนที่พี่ชานโทรมาให้หาห้องให้ใช่ป่ะ?" ฮยอนจินพูดพร้อมกับจ้องหน้ามาที่จีวอนในร่างผู้ชายทันที

          "เอ่อออ...ชะ..ใช่ครับ"

          "เออ กูชื่อฮยอนจินนะ ที่จริงห้องนี้กูไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก มีไอซึงมินแล้วก็จีซอง รวมมึงด้วยก็สี่คน คนเยอะๆนี่มึงอยู่ได้เปล่าเนี่ย?" ฮยอนจินถามเชิงทีเล่นทีจริงใส่จีวอน

          "ดะ..ได้ครับ"

          "โอเค งั้นเข้าไปนั่งก่อนเลย เดี๋ยวกูบอกให้ว่ามึงนอนห้องไหน" ฮยอนจินบอกให้จีวอนเข้าในนั่งรอที่โซฟาในห้อง ส่วนฮยอนจินก็หันกลับไปคุยกับเพื่อนของเขาอีกพักนึง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้ให้จีวอนนั่งอยู่ในห้องคนเดียว


          'ฮืออออออ~ นี่ไอสามคนนี้มันพักอยู่ห้องเดียวกันหรอวะ?? อยากจะร้องไห้ จะโป๊ะแตกมั้ยเรา?'


          จีวอนได้แต่คิดในใจจนไม่รู้ว่าฮยอนจินเดินเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็มานั่งอยู่ข้างๆจีวอนแล้ว

          "แฮร่!!!!!!"
          "เชี่ย!!!!!"

          "คิๆๆๆๆ ขวัญอ่อนนะมึง ชื่อไรอ่ะ?"

          "........." จีวอนถึงกับเงียบไปเมื่อเจอฮยอนจินถามไป เพราะตั้งแต่เกิดเหตุการณ์แปลกๆขึ้น ตัวเธอเองก็ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในร่างผู้ชายเลย แม้กระทั่งคิดชื่อก็ยังไม่ได้คิดด้วยซ้ำ

          "อ้าว? เงียบใส่กูเฉย จำชื่อไม่ได้หรอมึง? ไหนกูขอดูบัตรประชาชนมึงหน่อยดิ" ฮยอนจินพูดพร้อมกับแบมือมาตรงหน้าจีวอนและกระดิกมือสองสามที

          สายตาที่เขากำลังมองเธอมันมีความมาดกวนอยู่ แต่ถ้าสาวๆคนไหนได้มองตาฮยอนจินในลุคนี้ อาจจะมีหัวใจกระตุกบ้างแหละ

          "ไม่ต้องดูหรอกครับ ผมจำได้"

          "ถ้ามึงจำชื่อมึงได้ มึงก็บอกกูมาสักทีดิว่าชื่อไร??"

          "เอ่ออ...." จีวอนอ้ำอึ้งอยู่พักนึง ในหัวของจีวอนเอาแต่คิดชื่อมากมาย ในใจจีวอนคงขอให้คิดชื่อมาก็ได้สักชื่อนึงก็ยังดี

          "จะ..จองอินครับ"

          "หืม? จองอิน? นามสกุล?"

          "เอ่อออ....ยางครับ ยาง จองอิน"

          "ยาง-จอง-อิน อืมๆ โอเค แล้วอายุมึงอ่ะ? เฮ้ยๆๆ!!! ยังไม่ต้องบอกกู กูขอลองทายดูละกัน" ฮยอนจินทำท่าทางคิดที่เจ้าตัวเองชอบทำเป็นประจำตอนเวลาคุยกันในกลุ่ม

          "เอ่อ...อายุสิบ-"

          "ดูจากหน้าตาอันจิ้มลิ้มของมึงแล้วเนี่ย ไม่น่าจะแก่กว่ากู อ่ะ! 18 มึงอายุ18ใช่ป่ะ?" เพราะความที่ฮยอนจินชอบพูดแทรกเพราะความคิดตัวเองเป็นหลักก่อน ทำให้เธอไม่ทันได้เอ่ยปากบอกอายุจริงๆไป


          'โว้ยย!!! ฉันอายุ19จ้าาา อายุเท่านายนั่นแหละ ไอ้น่าเกลียด!'


          "โหหหหหห พี่ทายอายุผมถูกด้วยอ่ะ เก่งมากๆเลยครับ"

          "โถ่ มันแน่อยู่แล้วไอน้องงงง~ ขนาดเดาข้อสอบกูยังเดาถูกไปมากกว่าครึ่ง กะอีแค่เดาอายุมึง เรื่องแค่นี้ บอกเลย...จิ๊บๆ!"


          'ขี้โม้จริงๆเลยเพื่อนกูเนี่ย โว้ะ!'


          จีวอนได้แต่ยิ้มให้ฮยอนจินไป แต่ภายในใจจริงๆกลับหมั่นไส้คนตรงหน้ายิ่งกว่าอะไร

          "เออ ลืมไปเลยว่าจะบอกให้มึงนอนห้องไหน มึงเข้ามาใหม่ มึงไปนอนห้องประตูสีน้ำตาลหน่ะ นั่นห้องซึงมินมัน เดี๋ยวกูจะไลน์บอกมันอีกที"

          "ครับ" จีวอนในร่างผู้ชายลุกขึ้น ก่อนจะลากกระเป๋าเข้าไปในห้องที่ฮยอนจินชี้บอกไปก่อนหน้านี้

          และเมื่อจีวอนก้าวเข้าไปในห้องของซึงมิน และที่เธอเจอตั้งแต่เข้าห้องไปก็คือ...

          ...หนังสือ...


          ...หนังสือ...


          ...และหนังสือ...


          'โอ้ย! คิมซึงมินนน~~ นี่มันห้องนอนหรือห้องสมุดวะเนี่ย? คือเข้าใจนะว่านายฉลาด มาสายเรียนเก่งโคตรๆ แต่ไม่คิดว่าแกจะมีหนังสือเยอะขนาดเน้!!!!! ถ้าบอกว่าเป็นห้องสมุด ฉันก็เชื่อ'


          "แฮร่!!!~"
          "เฮ้ย!!!!!!" จีวอนแอบบ่นในใจจนไม่ได้สังเกตว่าฮยอนจินเข้ามาหาอีกรอบ และรอบนี้เธอก็โดนแกล้งอีกครั้ง

          "คิคิคิคิคิคิ^^"

          "โห่พี่~~~"

          "ไม่ต้องมาโห่กู เดี๋ยวมึงก็ต้องโดนอย่างงี้ทุกวัน จงทำตัวให้ชินซะมึง"

          'ตอนที่ฉันเป็นผู้หญิงอยู่ ฉันก็โดนไอ้นี่แกล้ง แล้วตอนนี้ฉันเป็นผู้ชาย ฉันยังโดนมันแกล้งอีกหรอวะ? ชีวิตกูนี่ไม่เคยพ้นมันจริงๆ'

          จีวอนมองหน้าฮยอนจินแป๊บนึงก่อน จะหันกลับไปหยิบเสื้อผ้าออกมาจัดไว้ตรงปลายเตียงต่อ

          "เออใช่! เมื่อกี้กูบอกซึงมินแล้วว่าจะมีคนมานอนด้วย มันตอบโอเค มึงนอนกับมันก็...อย่างไปทำมิดีมิร้ายกับมันละกัน"

          'พูดออกมาได้ ไอ้คนน่าเกลียด'

          "ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอกครับ เพราะผมไม่ใช่พี่ซะหน่อย"

          "โหยยย ไอ้เด็กนี่มันย้อนนน นี่!!"


          เพลี้ยะ!


          "โอ้ยยย!!!" ฮยอนจินตบหัวจีวอนในร่างผู้ชายจนหัวแทบจะทิ่มไปข้างหน้าเต็มที

          "5555555 เจ็บป่ะ?"

          "เจ็บดิสัส..." จีวอนพึมพัมออกมา

          "หืม? เมื่อกี้มึงพูดว่าไรนะ?"

          "เอ่ออ...ก็เจ็บไงพี่ ตบมาได้"

          "หึ! มึงไม่ได้พูดอย่างงี้ เมื่อกี้เหมือนกูจะได้ยินว่าเจะ..."
          "พอเลยพี่ พอเลย พี่อาจจะหูแว่วก็ได้ ผมจะจัดของต่อแล้ว พี่ออกไปเลยไป" จีวอนในร่างผู้ชายพูดขัดคนตรงหน้าก่อนจะตั้งใจจัดเสื้อผ้าต่อ ส่วนฮยอนจินก็เห็นคนตัวเล็กไม่หันมาคุยต่อ ก็ค่อยๆลุกเดินออกจากห้องไป

          จีวอนจัดเสื้อผ้าเสร็จได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงฮยอนจินกำลังคุยกับใครอยู่ข้างนอก จีวอนจึงค่อยๆเดินเปิดประตูเพื่อออกไปดูว่าใครมา

          "อ้าวฮัน! ทำไมวันนี้มึงเสร็จเร็ววะ? ทุกทีกว่ามึงจะกลับก็สี่ทุ่มห้าทุ่มโน่นหน่ะ"

          "พอดีกูทำโปรเจคเพลงเสร็จก่อนอ่ะ พี่ๆเขาเลยให้กูกลับมาก่อน เออ! เมื่อกี้กูเห็นรองเท้าใครไม่ขึ้นเข้าชั้นวะ? ของมึงหรอ?" ฮันถามฮยอนจินพร้อมกับชี้ไปที่รองเท้าที่ตั้งไม่เป็นระเบียบอยู่ ซึ่งรองเท้าที่ฮันกำลังชี้อยู่ เจ้าของก็กำลังแอบดูสองคนนี้คุยกันอยู่นั่นเอง

          "หึ! ไม่ใช่ของกูอ่ะ"

          "อ่าว แล้วของใครวะ?"
          "ของ-"


          ตี้ดดด~ แกร๊ก!


          ฮยอนจินยังไม่ทันจะเอ่ยปากเจ้าของรองเท้าที่ฮันถาม เสียงประตูก็ดังขึ้นก่อนจะเผยร่างบุคคลที่สามที่เป็นเจ้าของห้องที่จีวนต้องนอนด้วย

          "อ้าววววว!!! มายืนทำไรอยู่ตรงนี้ครับพวกมึงทั้งสอง"

          "ไอ้มิน นี่รองเท้ามึงป่ะ? กูบอกมึงกี่รอบแล้ววะ ว่าให้มึงเรียงรองเท้าเข้าชั้น นี่กูอุตส่าห์ออกตังซื้อชั้นวางรองเท้ามาให้พวกมึงเลยนะเว้ย แม่ง..."

          "เดี๋ยวๆๆ นี่ไม่ใช่ของกู"

          "อ่ะนี่ก็อีกคน ไอยอนจินก็บอกว่าไม่ใช่ของมัน ถามมึงก็บอกว่าไม่ใช่ของมึง ถ้าไม่ใช่ของพวกมึงสองคนแล้วจะเป็นของใคร???"

          "ขะ...ขอผมเองครับ" ในที่สุดจีวอนที่แอบมองสามคนนี้กำลังคุยกันเรื่องรองเท้าของเจ้าตัวอยู่ ก็ต้องทำใจเดินออกไปเจอหน้าสามคนนี้จนได้

          "....ยอนจิน"

          "ว่า?"

          "ใครวะ?"

          "อ๋อออ คืองี้-"
          "นี่ใช่น้องที่มึงโทรไปบอกกูว่าจะมีคนมานอนห้องกูด้วยป่ะยอนจิน?" ซึงมินถามฮยอนจิน

          "เออใช่ น้องคนนี้เนี่ยแหละ เออจองอิน นี่พี่ซึงมิน ส่วนนี่ชื่อพี่จีซอง"


          'มึงแนะนำสองคนนี้ซะขนาดนี้แล้ว กูต้องก้มหัวคำนับพวกมึงจริงๆใช่มั้ยเนี่ย??'


          "พี่ซึงมิน พี่จีซอง สวัสดีครับ"

          "มึงไม่ได้สนิทกับกูขนาดนั้น ไม่ต้องมาเรียกกูว่าจีซอง เรียกว่าฮันพอ" ฮันพูดเสียงนิ่งก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็น

          "ตามนั้นไอน้องชาย" ส่วนซึงมินก็เดินเข้ามาตบไหล่จีวอนสองสามที ก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองไป

          'ชิส์! นี่ฉันต้องกลับไปเจอนายฮันสายหยิ่งคนนั้นอีกรอบหรอเนี่ย??? ไม่เป็นไร ฉันทำให้นายกลายเป็นจีซองกระรอกน้อยได้ทีนึงแล้ว รอก่อนละกันนะ...คุณแฟน'



- To Be Continued -

ตอนสองมาแล้วจ้าาา มาเอ็นจอยกันได้เลย
ไม่พูดมาก เจ็บค...แค่กๆๆๆ//โดเนทยาอมมาให้ที
รอตอนหน้าด้วยเน้อ บายค่าาาา
~~รักลิกซ์~~


cinna mon
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น