PARADISE [Short Fic Stray Kids]

ตอนที่ 4 : Paradise[4/4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 พ.ค. 62

Paradise[4/4]



สามปีแล้วที่ชานไม่ได้อยู่เคียงข้างฮยอนจิน โรคที่เขาเป็นทำให้สุดท้ายแล้วชานก็จากไป ชานเคยบอกกับฮยอนจินว่าเมื่อมันสุดทางแล้วอย่าพยายามยื้อเขาไว้ มันคงทำให้เขาทรมารใจถ้าเห็นคนที่เขารักทรมารกับการมีชีวิตอยู่ของเขา ฮยอนจินเชื่อฟังชาน เขาไม่พยายามยื้อให้ชานอยู่กับเขาต่อ เพราะเขาเองก็รู้สึกทรมารที่เห็นชานทรมารกับโรคนี้ การปล่อยให้เขาล่วงหน้าไปที่สรวงสรรค์ที่เขาเคยพูดไว้ก่อนมันคือทางที่ดีที่สุดแล้ว


ตั้งแต่ที่ชานจากไปฮยอนจินมีชีวิตเหมือนเดิม สิ่งที่เพิ่มเติมคือการนึกถึงชานในทุกๆวัน การซื้อของคู่กับชานมันเป็นนิสัยที่แก้ไม่หายและไม่คิดจะแก้มัน แต่ฮยอนจินไม่ได้ทำเหมือนกับว่าชานยังอยู่กับเขา เขายังคงใช้ชีวิตปกติ...ที่ไม่มีชาน ฮยอนจินยอมรับและปรับตัวกับมันได้ดีจนตัวเขาเองยังตกใจ เขาเลิกจดจ่อกับงานมากเกินไป เขาเริ่มใส่ใจและดูแลตัวเองมากขึ้น เพราะเขาคิดคิดเสมอว่าไม่มีใครคอยดูแลเขาอีกแล้ว


สามปีที่ชานจากไปฮยอนจินเขียนเรื่องราวของเขาและชานออกมาเป็นหนังสือสามเล่ม ช่วงเวลาทั้งหมดที่เขากับชานอยู่ด้วยกันถูกส่งผ่านออกมาเป็นตัวอักษร เริ่มการเดินทางด้วยตัวเขาเพียงลำพัง เมื่อมีชานเข้ามา และสุดท้ายการเดินทางนั้นก็จบลงที่บทสรุปที่ว่าเขาและชานต่างคือตัวตนเดียวกัน





บ้านขนาดกลางในชานเมืองแห่งหนึ่ง ฮยอนจินกำลังขนของเข้าบ้านทรงคลาสสิกสองชั้นหลังสีขาวซึ่งดูจะกว้างเกินไปด้วยซ้ำสำหรับเขาเพียงคนเดียว สวนหย่อมขนาดกลางที่มีพื้นหญ้าสีเขียวบริเวณหน้าบ้านกับท้องฟ้าสีฟ้าที่สดใสทำให้ฮยอนนึกถึงที่ที่ชานเคยพูดไว้กับเขา




สรวงสรรค์ที่มีหญ้าสีเขียว

ท้องฟ้าสีฟ้า

และปราสาทสวยๆ





เพียงแต่มีแค่เขาในตอนนี้ ไม่ได้มีชาน...




น้ำตาหนึ่งหยดไหลลงมา ฮยอนจินวางของลงบนโต๊ะเปิดกล่องเพื่อจะนำของออกมา แต่กล่องนี้ที่เขาเปิดเป็นกล่องที่ใส่ของของชาน น้ำตาที่ไม่ไหลมานานกลับไหลลงอีกครั้งแต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น เขาหยิบของทั้งหมดออกจากกล่อง เป็นหนังสือที่ชานชอบอ่าน อัลบั้มรูปที่มีรูปแอบถ่ายของฮยอนจินเต็มไปหมด ฮยอนจินพลิกหน้าของอัลบั้มไปเรื่อยๆจนเจอจดหมายซองหนึ่งที่ถูกสอดไว้ในซองของอัลบั้มรูปนั้น ลายมือที่จ่าหน้าถึงฮยอนจินทำให้เขาร้องไห้โฮออกมา เขาปิดอัลบั้มนั้นลง วางมันลงกับโต๊ะโดยที่ไม่ได้นำจดหมายนั้นออกมาอ่าน


ฮยอนจินเช็ดน้ำตาและจัดของทุกอย่างหมดแล้ว ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้าไปและแทนที่ดวงตะวันด้วยจันทรา ฮยอนจินนั่งลงและเปิดอัลบั้มรูปนั้นอีกครั้ง เขาดึงจดหมายออกมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาตั้งใจว่าจะอ่านจดหมายที่ชานเขียนถึงเขาโดยไม่ให้มันเปื้อนน้ำตา ฮยอนจินพยามอย่างสุดความสามรถที่จะกลั้นน้ำตาไว้ เมื่อเขาเปิดจดหมายเขาพบกับรูปใบนึงที่เขาไม่เคยเห็นแต่มีความทรงจำ


มันเป็นรูปคู่ที่ชานขอเขาถ่ายตอนก่อนจะเข้ารักษาตัวในโรงพยายาบาล ชานนั่งอยู่บนรถเข็นด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ฮยอนจินนั่งอยู่ข้างๆเขา  ด้านหลังเป็นแท่นพิธีในโบสถ์ ทั้งคู่ไม่ได้ใส่สูทเป็นพิธีการ ใส่เพียงแต่เสื้อลำลองธรรมดาและฮยอนจินมีผ้าลูกไม้คลุมอยู่ที่หัว ฮยอนจินหลุดขำออกมาเมื่อนึกถึงตอนที่ชานเอาผ้าคลุมหัวมายื่นให้เขา


“ขอแต่งงานต้องยื่นแหวนไม่ใช่หรอ พี่เนี่ย..” ฮยอนจินยิ้มพึมพำออกมาเบาๆสายตาจับจ้องไปที่คนบนรถเข็นที่ยิ้มอย่างสดใส







เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวในใจเขาเสมอมา






“ฮยอนจิน นายจำตอนพี่ว่ายน้ำชนะนายได้มั๊ย” ฮยอนจินเลิกคิ้วแต่พยักหน้า

“พี่จะขออะไรหรอ” ชานยิ้ม เขาใช้มือขวายื่นผ้าลูกไม้บางๆสีขาวผืนหนึ่งมาให้ฮยอนจิน ฮยอนจินเอียงคอด้วยความสงสัย

“แต่งงานกันนะ…..”

“....”

“มันอาจจะเห็นแก่ตัวไปหน่อยที่พี่จะยื้อนายไว้กับคนอย่างพี่ แต่..ฮยอนจิน แต่งงานกับพี่นะ ได้โปรด...ฮยอนจิน….” ชานพยายามกลั้นเสียงที่กำลังสั่น มือที่ถือลูกไม้สีขาวนั้นกำลังสั่นอย่างเห็นได้ชัด ฮยอนจินทรุดเข่าลงตรงหน้าเขาแล้วร้องไห้ออกมา เขายกมือขึ้นกุมมือที่ถือผ้าลูกไม้ของชานไว้ ฮยอนจินไม่ได้เสียใจ แต่เขาดีใจจนไม่สามารถห้ามน้ำตาที่กำลังไหลออกมาได้

“คนแบบพี่นี่แบบไหนกัน...ฮึก...ต้องเป็นคนแบบพี่สิผมถึงได้รักน่ะ...ต้องเป็นพี่เท่านั้นนะ…” ฮยอนจินกอดชานไว้ น้ำตาที่กลั้นไว้ของชานมันไหลออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ เขาอยากจะกอดอยอนจินไว้แน่นๆด้วยแขนทั้งสองข้างแต่ทำได้เพียงยกแขนขวาโอบไว้เท่านั้น มันเป็นอ้อมกอดที่แน่นที่สุดเท่าที่ฮยอนจินเคยได้รับ




หลังจากนั้นชานขอให้ฮยอนจินพาไปที่โบสถ์  ฮยอนจินขับรถพาชานมาที่โบสถ์แห่งหนึ่ง ฮยอนจินเข็นรถเข็นที่ชานนั่งเข้าไปในโบสถ์ ชานขอให้บาทหลวงทำพิธีให้เขากับฮยอนจิน ฮยอนจินแอบยิ้มกับความจริงจังของชานตอนที่กำลังขอร้องให้บาทหลวงทำพิธีให้กับพวกเขา บาทหลวงเองก็ยินดีที่จะทำพิธีให้กับชานและฮยอนจิน


ชานและฮยอนจินหันหน้าเข้าหากันหน้าแท่นพิธีที่มีบาทหลวงเปิดพระคัมภีร์ เสียงคำกล่าวของบาทหลวงดังก้องแม้เสียงจะไม่ได้ดังนักแต่รอบๆตัวพวกเขามันเงียบเกินไป ไม่มีผู้ร่วมพิธี มีเพียงคนสองคนและบาทหลวง แม้จะไม่ถูกตามหลักแต่ชานต้องการเพียงแค่สานบานต่อหน้าพระเจ้าโดยมีบาทหลวงเป็นพยานในพิธีแต่งงานนี้ก็เพียงพอสำหรับพวกเขาแล้ว


“Since it is your intention to enter into marriage, join your right hands, and declare your consent before God and his Church.”


ทั้งสองประสานมือขวาเข้าด้วยกัน


“I, Chan, take you, Hyunjin, to be my wife. I promise to be true to you in good times and in bad, in sickness and in health. I will love you and honor you all the days of my life.” ชานยิ้มจนตาปิดเมื่อกล่าวเสร็จ เขามองฮยอนจินที่มีผ้าลูกไม้ที่บดบังใบหน้า


“I, Hyunjin, take you, Chan, to be my husband. I promise to be true to you in good times and in bad, in sickness and in health. I will love you and honor you all the days of my life.”  ฮยอนจินเองก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มลางเลือนเมื่อมองผ่านผ้าลูกไม้แต่มันชัดเจนในหัวใจของชานมากเหลือเกิน


“เชิญแลกแหวน” ชานดึงกล่องกำมหยี่ขนาดเท่าฝ่ามืออกมาก่อนจะบอกให้ฮยอนจินช่วยเปิดมันออกมา ภายในเป็นแหวนเงินเรียบๆสองวงขนาดไม่ต่างกันมากนั้น แตกต่างที่วงของฮยอนจินที่ชานหยิบออกมาจากล่องมีเพชรเม็ดเล็กๆฝังอยู่ภายใน ฮยอนจินยกมือขึ้นให้ชานสวมแหวนให้ก่อนที่เขาจะดึงเอาแหวนอีกวงออกมาแล้วสวมไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของชาน


“ขอประกาศให้ทั้งคู่เป็นสามีและภรรยากัน” สิ้นคำประกาศ มือขวาของชานที่กุมมือซ้ายของฮยอนจินอยู่ก็กระชับให้แน่นขึ้น ฮยอนจินเองก็บีบมือกลับ ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“เชิญจูบสาบาน” เมื่อบาทหลวงกล่าวจบฮยอนจินเป็นฝ่ายย่อตัวลงไปให้อยู่ในระดับเดียวกันกับคนที่อยู่บนรถเข็น ชานเปิดผ้าคลุมหน้าของฮยอนจินขึ้นแล้วประคองใบหน้าของฮยอนจินมาประกบฝีปากลงเบาๆ และรั้งให้แนบชิดขึ้นก่อนจะผละออกจากกันและยิ้มให้กัน





แม้ความตายมาพรากก็มิอาจขวางกั้นคนทั้งคู่






ฮยอนจินวางรูปในมือลงเขาพบกับกระดาษแผ่นนึงที่เขียนข้อความสั้นๆถึงเขา  ฮยอนจินยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่หลั่งออกจาดวงตาทั้งสองข้างจนทำให้การมองเห็นพร่ามัว เขาอยากจะอ่านจดลายมือของชานให้ขัดๆ จดจำทุกตัวอักษรที่เขียนถึงเขา







‘ถ้านายได้เปิดจดหมายนี้แล้วแสดงว่าพี่คงไม่ได้อยู่เคียงข้างนายแล้วใช่มั๊ย?

อย่าร้องไห้เลยนะ ขอโทษที่พี่พานายหนีไปด้วยกันไม่ได้ แต่พี่ไม่ได้หนีนายไปไหน

เข้าใจใช่มั๊ย พี่ขาดนายไม่ได้หรอก เพราะงั้น ได้โปรดเข้าใจพี่นะ ในสักวัน

นายอาจจะได้มาเจอกับพี่ในสถานที่ที่พี่เคยบอกไว้ มีชีวิตต่อไปเพื่อตัวนายเอง

เถอะ

อ่านมาถึงตรงนี้แล้วยิ้มเข้าไว้นะฮยอนจิน ยิ้มเหมือนกับที่นายเคยยิ้มให้กับพี่

ไม่ต้องตามหาพี่เหมือนที่นายเคยบอกไว้หรอก เพราะพี่ไม่เคยไปไหนเลย

พี่อยู่ในใจนายนั้นแหละ

ได้โปรดยิ้ม พี่รักนาย’







ฮยอนจินกับชานไม่ได้พูดคำว่ารักกันบ่อยมากนัก เพราะพวกเขารู้สึกได้ว่าคำนี้มันมีความหมายมากมายเกินกว่าจะพูดมันออกมาได้บ่อยๆ แต่พวกเขาแสดงมันออกมาในรูปแบบของการกระทำ ทุกวันที่อยู่ด้วยกันมันมากพอที่จะไม่ต้องเอื้อยเอ่ยถ้อยคำเล่านี้ออกมา ฮยอนจินวางจดหมายของชานลงแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า เขาไม่ต้องการให้จดหมายของชานมีรอยยับหรือเปื้อนน้ำตา ฮยอนจินยกมือออกจากใบหน้าแล้วมองแหวนที่เขาสวมอยู่ เขาลูบแหวนที่เขาสวมนิ้วบนนิ้วนางข้างซ้ายเบาๆอย่างหวงแหน ที่คอเขามีแหวนอีกวงที่คล้ายกันห้อยอยู่ ภายในแหวนมีรอยสลักอย่างปราณีตเป็นชื่อของเขา




เหมือนชานต้องการจะนึกถึงเขาตลอดเวลา


เหมือนกับที่เขาเองก็นึกถึงคนที่จากไปตลอดเวลาเช่นกัน


ฮยอนจินยิ้มออกมาตามที่ชานพูด


เขามองแหวนที่เขาสวมอยู่แล้วยิ้มออกมาเหมือนกับที่เขาเคยมอบรอยยิ้มนี้ให้กับชาน





ในช่วงเวลาหนึ่งที่ฮยอนจินมีชานเขาจะจดจำมันตลอดไป จนกว่าถึงวันที่เขาและชานได้พบกับอีกครั้ง ในดินแดนแห่งความฝัน หรือที่ใดก็ตามแต่ ฮยอนจินได้ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อจดจำชาน ดั่งคำสาบานที่เคยให้ไว้เมื่อนานมาแล้ว




We keep this love in a photograph

We made these memories for ourselves

Where our eyes are never closing

Hearts are never broken

And time’s forever frozen still






เขาไม่ได้มีอัลบั้มรูปมากนั้น

แต่เขาจดจำทุกรายละเอียดบนใบหน้าของชานได้เสมอ


ความอบอุ่นของอ้อมกอดของชาน

มันชัดเจนในความทรงจำของฮยอนจิน


แม้แต่ริมฝีปากของเขาเองก็ยังคงจดจำจูบของชานได้ดี

น้ำเสียง คำพูด การกระทำต่างๆของชาน ยังชัดเจนในใจฮยอนจินเสมอมา



และตลอดไป





จบไปแล้วกับเรื่องPARADISEนะคะ
สามมารถเขาไปโวยวายกันได้ใน #พรดชานจิน ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #2 narisara1217 (@narisara1217) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:41
    me//นอนร้องไห้
    #2
    0