PARADISE [Short Fic Stray Kids]

ตอนที่ 1 : Paradise[1/4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 พ.ค. 62

Paradise[1/4]



“ฮยอนจิน เราหนีไปด้วยกันมั๊ย”

“....”

“ไปสู่สรวงสรรค์ที่มีสวนสีเขียว ท้องฟ้าสีฟ้า มีปราสาทสวยๆ แล้วก็มีแค่พี่กับนาย”

“ผมจะไป”




ในช่วงชีวิตหนึ่งคุณเคยมีคนที่ลืมไม่ได้หรือเปล่า

ผมมีคนนั้น คนที่เคยคิดจะพาผมไปสรวงสรรค์

แต่เขาล่วงหน้าผมไปแล้ว

สักวันผมจะตามเขาไป….





“พี่ชาน ตื่น เดี๋ยวทำงานสาย” เสียงเนิบๆของร่างที่นอนขดอยู่ภายในอ้อมกอดของอีกคนเรียกคนที่กอดอยู่เบาๆพร้อมขยับตัว ชานเพียงกระชับอ้อมกอดแทนคำตอบว่าเขาจะไม่ลุกในตอนนี้ ฮยอนจินถอนหายใจก่อนจะเริ่มพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นมาอีกระดับ

“ถ้าพี่ไม่ตื่นผมจะไม่ทำข้าวเที่ยงให้นะ” ชานผละกอดพร้อมเด้งตัวขึ้นอย่างเร็ว แม้ตาจะปิดแต่ก็ลุกลงจากเตียงตรงไปทางห้องน้ำทันที ฮยอนจินอมยิ้มก่อนจะลุกขึ้นเดินไปทางห้องครัวเพื่อเตรียมข้าวกล่องในกับชาน


บัง ชาน เดินออกมาจากห้องด้วยชุดสูทสีเข้ม เชิ้ตขาวและเนคไทสีแดงเลือดนก เขาตรงมาทางฮยอนจินที่กำลังจัดกล่องข้าวลงถุงกระดาษอย่างพิถีพิถันเหมือนทุกวัน ฮยอนจินเงยหน้ามองชานก่อนจะยื่นถุงกล่องข้าวให้ ชานรับถุงก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้ที่ใช้กินข้าวในห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่นักแต่ก็เพียงพอที่จะอยู่กันได้สองคน ชานเพียงแค่อ้าแขนออกและฮยอนจินก็เดินเข้ามาสวมกอดเขา เป็นกิจวัตรที่ทำกันอย่างปกติในทุกวัน ฮยอนจินผละออกจากกอดนั้นแล้วไปหยิบกระเป๋าของชานมายื่นให้กับเจ้าตัว ชานรับกระเป๋าและคว้าถุงกระดาษบนโต๊ะมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียวและเดินตรงไปที่ประตู

“เดินทางปลอดภัยนะพี่” ฮยอนจินในผ้ากันเปื้อนยืนโบกมือเบาๆ

“จะรีบกลับนะ” ชานยิ้มแล้วเดินออกประตูไป


ฮยอนจินลดมือลง ถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินกลับเข้าห้องไปจัดการธุระของตัวเองก่อนจะเดินออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย เขาเดินมาที่โต๊ะทำงานของเขาแล้วเปิดโน้ตบุ๊คขึ้น นิ้วเรียวคลิกเม้าส์สองสามทีก่อนจะรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์อย่างชินมือเหมือนกับทุกวันที่เขาทำ ในห้องมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่คลอไปเบาๆกับเสียงรัวแป้นพิมพ์ของฮยอนจิน

ทุกวันของฮยอนจินคือการปลุกชานไปทำงาน ทำข้าวกล่อง และพิมพ์นิยายของเขาเอง ฮยอนจินยกแก้วน้ำขึ้นจิบก่อนจะวางลงแล้วรัวนิ้วลงแป้นพิมพ์อีกครั้ง เวลาผ่านไปได้สักพักเขาก็หยุดแล้วลุกขึ้นไปที่ครัว ฮยอนจินกลับมาพร้อมกับข้าวหนึ่งถ้วยในมือ เขาเดินไปนั่งที่หน้าทีวีแล้วเปิดมันขึ้น เนื้อหาในทีวีเป็นสารคดีเกี่ยวกับนกอินทรี เสียงบรรยายที่ฟังลื่นหู เสียงน้ำตกและเสียงนกร้องคล้ายASMRในห้องเงียบๆทำให้ฮยอนจินดำดิ่งไปในโลกของอินทรีได้อย่างง่ายดาย เสียงช้อนกระทบกับถ้วยข้าวเบาๆเมื่อภายในภาชนะว่างเปล่า ฮยอนจินวางถ้วยข้าวลงกับโต๊ะตัวเล็กหน้าทีวีแล้วตั้งใจดูสารคดีนกอินทรีต่อ ไม่นานนักสารคดีก็จบลง ฮยอนจินคว้าถ้วยข้าวบนโต๊ะขึ้นมาแล้วเดินตรงไปที่ครัวอีกครั้ง เขาล้างถ้วยและช้อนไม่นานก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานตัวเดิม มีเสียงทีวีที่เปิดทิ้งไว้ไม่ให้ห้องเงียบอย่างในตอนแรก ฮยอนจินลงมือพิมพ์บนแป้นพิมพ์อีกครั้ง

เวลาผ่านไปภายในห้องเริ่มมืดลงแต่ฮยอนจินยังคงนั่งอยู่ที่เดิมนิ้วรัวบนแป้นอย่างจดจ่อโดยไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่ามีบุคคลคนหนึ่งเข้ามาในห้องแล้ว ชานเปิดประตูห้องเข้ามาเห็นภายในห้องมืดเขาก็คิดไว้แล้วว่าฮยอนจินต้องตกลงไปในโลกของนิยายตัวเอง ชานปิดประตูห้องเสียงเบาเพื่อไม่ให้กวนสมาธิของฮยอนจิน เขาวางกระเป๋าลงบนโซฟา ทีวีจอขนาดห้าสิบนิ้วเปิดไว้เป็นช่องสารคดี ชานเดินไปด้านหลังฮยอนจินที่รัวนิ้วบนแป้นอย่างชำนาญ เขาเพียงแค่ยืนดูฮยอนจินที่ตกเข้าไปในโลกของนิยาย ฮยอนจินเริ่มพิมพ์ช้าลงก่อนจะหยุดในที่สุด


“จบตอนแล้วหรอ” ชานทักขึ้นเมื่อเห็นฮยอนจินหยุดพิมพ์ ฮยอนจินหันมาทางต้นเสียง มีเพียงแสงจากจอโน้ตบุ๊คที่กระทบเข้ากับร่างที่ยืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าดูเหนื่อยล้าแต่ยังมีรอยยิ้มให้เขาเสมอ

“จบแล้ว พี่ไม่เปิดไฟล่ะ กลับมาตอนไหน” ฮยอนจินลุกขึ้นถอดสูทและปลดเน็คไทสีเลือดนกจากคอของชาน

“เมื่อกี้ พี่ไม่อยากกวนตอนนายทำงาน” ชานบีบเข้าเบาๆที่แก้มของฮยอนจินก่อนจะเดินไปเปิดไฟ ภายในห้องสว่างขึ้นแสงสีนวลกระทบกับร่างทั้งสองทำให้ฮยอนจินเห็นชัดว่าชานดูเหนื่อยล้าแค่ไหน

“วันนี้พี่ดูเหนื่อยมากเลยนะ งานหนักมากเลยหรอ” ฮยอนจินดันชานให้นั่งลงที่โซฟา ยกกระเป๋าและสูทที่พาดแขนเดินเข้าไปเก็บในห้อง

“อา… ค่อนข้างเลยละ วันนี้มีโปรเจคใหม่ พี่เป็นหัวหน้างานนี้” ชานตอบเมื่อฮยอนเดินออกจากห้องมา ฮยอนจินเดินเข้ามาบีบที่ไหล่ด้วยน้ำหนักมือที่กำลังดี เขานวดไปที่ไหล่และคอของชาน

“กินข้าวหมดหรือเปล่า” ฮยอนจินถาม ชานหัวเราะออกมาเบาๆ

“หมดสิ อยากกินกล่องข้าวเข้าไปด้วยแต่เดี๋ยวโดนดุ” ชานตอบติดตลก ฮยอนจินตีเข้าที่แขนของชานเบาๆ

“พี่ตะกละต่างหาก” ฮยอนจินยู่หน้า ชานยิ้มแล้วจับมือที่ตีแขนเขามาจูบเบาๆ ฮยอนจินละมือที่นวดอยู่เปลี่ยนเป็นสวมกอดชานจากข้างหลังซบคางลงที่ไหล่ขวาของชาน ชานเอียงหัวหาฮยอนจิน


ไม่มีคำพูดระหว่างคนสองคน มีเพียงเสียงทีวีที่ดังไปเรื่อยๆเท่านั้น

ราวกับว่าคุยกันในจิตใจ

ความเงียบระหว่างชานและฮยอนจินเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้บ่อยๆ

แต่เป็นความเงียบที่ไม่อึดอัด

มีเพียงความเข้าใจว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร






“อาทิตย์หน้าไปเที่ยวกันมั๊ย” ชานพูดขึ้นในความมืด บนเตียงคิงไซส์ที่มีสองร่างกอดกันกลมราวกับไม่อยากให้อากาศผ่าน ฮยอนจินเงยหน้าจากกอดของชาน เงาใบหน้าคุ้นตาเลือนลางในความมืดชานก็ก้มมองฮยอนจินเช่นกัน

“งานพี่ละ” ฮยอนจินไม่ตอบแต่ถามกลับ

“พรุ่งนี้วันสุดท้ายของโปรเจคแล้ว” ชานซุกหน้าดมกลิ่มแชมพูที่เหมือนของเขาแต่ได้กลิ่นที่แตกต่าง

“ไปสิ อยากไป อยากอยู่กับพี่” ฮอยนจินกระชับกอดซุกหน้าลงอกแกร่งของชาน



มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนสองคนดังในความเงียบ




You gave me a shoulder when I needed it

You showed the love when I wasn't feeling it

You helped me fight when I was giving in

And you made me laugh when I was losing it




“ไปซื้อของกัน” ชานเดินเข้ามาในห้อง ฮยอนจินบิดขี้เกรียจบนเตียงก่อนจะลุกขึ้นมานั่งมองไปทางชานที่ใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงขายาวสีดำ

“พี่จะไปชุดนี้อ่อ?” ฮยอนจินมองอย่างพิจารณา ชานส่ายหน้า

“พี่จะเข้ามาเปลี่ยนชุดนี่แหละ ไปอาบน้ำได้แล้ว ไปซื้อของกัน” ชานเดินไปที่ปลายเตียงยื่นมือสองข้างไปตรงหน้าฮยอนจิน ฮยอนจินจับมือสองข้างนั้นไว้แล้วดึงตัวเองเพื่อให้ยืนขึ้นมือที่จับกับมือของชานไว้ก็เปลี่ยนไปจับที่ไหล่แทน ใบหน้าของชานอยู่ต่ำกว่าระดับเอวของฮยอนจินที่ยืนอยู่บนเตียงเล็กน้อย เขากดริมฝีปากจูบหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อเล็กน้อยของฮยอนจินเบาๆ แขนสองข้างของชานโอบต้นขาฮยอนจินจนชิดอก ชานอุ้มฮยอนจินลงจากเตียงมายืนบนพื้น มือของฮยอนจินที่วางบนไหล่ก็เปลี่ยนมาคล้องเข้าที่คอของชานแทน ฮยอนจินแตะจูบเบาๆที่ริมฝีปากของชานแล้วผละออกเดินเข้าห้องน้ำไป ชานยิ้มนิดๆแล้วหมุนตัวเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า



คนสองคนในร้านเสื้อผ้ากำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าสำหรับการไปเที่ยวทะเล เสื้อฮาวายสีขาวมีลายใบไม้สีครีมอ่อนถูกยื่นไปทาบทับกับร่างของชาน ฮยอนจินกำลังเลือกเสื้อให้ชาน ชานเองก็เลือกเสื้อให้กับฮยอนจิน เสื้อฮวายสีกรมมีลวดลายคล้ายกันกับของเขาก็ถูกทาบอยู่บนตัวของฮยอนจินเช่นกัน

“พี่ใส่สีขาวแล้วขึ้นมากๆ” ฮยอนจินพูดแล้วเอาเสื้อที่ทาบบนตัวชานแยกไปไว้ในกองเสื้อที่เลือกแล้ว

“นายใส่สีไหนก็ขึ้น” ชานว่าแล้วทำแบบเดียวกันกับฮยอนจิน ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา ผ่านไปสักพักทั้งสองก็ออกมาจากร้านพร้อมถุงกระดาษในมือคนละถุง



“ไปหาข้าวกินแล้วกลับกันดีกว่า” ชานพูด ฮยอนจินพยักหน้า

“ต้องกลับไปเก็บของด้วยนี่เนอะ งั้นไปร้านนั้นก็ได้พี่” ฮยอนจินตอบ ทั้งสองเดินเคียงข้างไปกันไปร้านอาหารที่เคยมากินในครั้งก่อน

บนโต๊ะมีอาหารสามสี่อย่างจากที่ทั้งสองคนสั่ง ไม่มีเสียงพูดคุยใดๆ ทั้งสองเพียงแค่ปล่อยให้บรรยากาศรอบๆไหลไปเรื่อยๆ เสียงจากผู้คนมากมายในร้านไม่ได้ดึงความสนใจจากชานและฮยอนจิน เหมือนกับมีกับเพียงสองคนในร้าน...หรือในโลก ต่างคนต่างกิน ตักอาหารให้กันบ้าง มองหน้ากันบ้าง เป็นการทำในสิ่งที่คุ้นเคย แค่มองหน้ากัน ยิ้มให้กัน เพียงเท่านั้นเอง




“เปิดกระจกได้มั๊ยพี่” ฮยอนจินหันไปทางชานที่มองไปทางข้างหน้า ชานไม่ตอบเพียงแค่กดลดกระจกลงในฝั่งของฮยอนจินและในฝั่งของเขา




'Cause you are, you are

The reason why I'm still hanging on

'Cause you are, you are

The reason why my head is still above water

And if I could i’d get you the moon I give it to you

And if death was coming for you

I'd give my life for you



เสียงเพลงดังคลอเบาๆ ในความเงียบ ฮยอนจินขยับนิ้วช้าๆตามจังหวะเพลงที่เปิด ชานร้องเพลงออกมาเบาๆ ไม่มีคำบทสทนาเกิดขึ้น แต่เหมือนว่าพูดกันด้วยบทเพลง

เครื่องยนต์ดับสนิทประตูฝั่งข้างคนขับถูกเปิดออก ฮยอนจินเดินลงมาแล้วเปิดประตูด้านหลังเพื่อหยิบเอาถุงต่างๆออกมา ชานเดินลงมาแล้วเปิดประตูอีกฝั่งทำแบบเดียวกัน ทั้งสองถือของแล้วเดินไปขึ้นลิตฟ์ เมื่อถึงชั้นแล้วชานเดินนำไปเปิดประตูห้องเพื่อให้ฮยอนจินเข้าไปก่อน ฮยอนจินวางถุงในมือบนโต๊ะไม้ก่อนจะไปช่วยเอาของในมือชานมาวางไว้บนโต๊ะด้วย


“พี่หยุดกี่วัน” ฮยอนจินถามพร้อมรื้อของที่เป็นของใช้ออกจากถุงมาจัดเข้าชั้น ชานช่วยเอาออกจากถุงมาวางไว้บนโต๊ะ

“พี่ลาพักร้อนเดือนนึง” ชานตอบก่อนจะนั่งเอามือสองข้างรองคางมองฮยอนจินจัดของเข้าชั้นในครัว

“ไม่เก็บโควต้าหยุดไว้ปีใหม่หรอ” ฮยอนจินวางกระดาษชิทชู่เข้าชั้นเป็นสิ่งสุดท้ายแล้วหันกลับมามองชานที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว

“พี่ว่าพี่จะออกจากงาน” ฮยอนจินเลิกคิ้ว ชานเพียงแค่ยิ้ม

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” ฮยอนจินเดินมานั่งข้างๆชาน ชานส่ายหัวใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาซบหัวลงที่ไหล่ของฮยอนจิน

“พี่แค่อยากมีเวลากับนายเยอะๆ” ฮยอนจินหันมองชานที่ซบหัวลงที่ไหล่ของเขาก่อนจะซบหัวทับหัวของชานอีกที

“พี่คิดเหมือนคนแก่เลย” ฮยอนจินพูดงึมงัมไม่เต็มเสียง แต่หัวใจของเขากำลังมีความรู้สึกบางอย่างเกี่ยวกับชาน

“พี่ก็แก่แล้วนะ ต้องการนายมาดูแล”ชานพูดพลางเล่นมือฮยอนจิน

“ก็ดูแลอยู่นิตอนนี้” ฮยอนจินบีบมือที่ชานจับไว้ ชานกระชับแรงมือตอบรับแรงบีบของฮยอนจิน

“พี่อยากอยู่กับนายนานๆ” ฮยอนจินไม่ตอบอะไรแต่เปลี่ยนจากการจับมือเป็นประสานนิ้วเข้ากับมือของชานแทน





เพราะคุณคือเหตุผลที่ผมยังยืนหยัดอยู่ได้

เพราะคุณคือเหตุผลที่ผมเงยหน้าขึ้นมาหายใจ

และถ้าหากทำได้ ผมจะพาคุณขึ้นไปบนดวงจันทร์

แล้วมอบมันให้กับคุณ

และถ้าหากความตายจะพรากคุณไป

ผมจะมอบชีวิตให้แทน

[Get You The Moon - Kina (Ft.Snow)]






ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ
#พรดชานจิน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

4 ความคิดเห็น