เล่ห์ร้าย สายใยรัก

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 : ใกล้แค่เอื้อม2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    29 ก.ค. 63


Cheecha & Leena





ทางด้านในของห้องน้ำโรงแรมใกล้กับงานเลี้ยงตอนนี้หญิงสาวที่คนอื่นๆกำลังถามถึงได้หลบตัวเองมาอยู่ในห้องน้ำโดยไม่ออกไปไหน สภาพจิตใจเธอ ณ ตอนนี้ตกในอยู่ความตะลึงและร้อนรนใจกับสิ่งที่เธอได้เจอก่อนจะมานั่งใช้ความคิดอยู่ในนี้


เขามาที่นี่ได้ไง เขากลับมาทำอะไรที่นี่ แล้วเมื้อกี้เขาเห็นเรามั้ย” ตอนนี้เธอได้แต่กังวลไปต่างๆนาๆไม่เคยคิดว่าเธอเองจะต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้


ก่อนหน้าที่หญิงสาวจะเดินไปถึงห้องน้ำเธอได้เดินผ่านทางเข้าขึ้นบันไดที่นำสู่เข้างาน  สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็บังเกิดขึ้น เพราะในขณะที่เธออยู่นั้นสายตาของเธอได้หันไปสบกับชายหญิงคู่หนึ่งที่เรียกสายตาแขกในงานให้หันไปมองความสวยงามและความเหมาะสมของคนทั้งคู่ แต่เมื่อทันทีที่เธอพยายามเพ่งมองไปนั้น  มันยิ่งทำให้โลกทั้งใบของเธอต้องหยุดนิ่งด้วยความไม่คาดคิดมาก่อน  บุคคลที่กำลังเดินผ่านสายตาเธอไปนั้นไม่ใช่ใครอื่นใด เธอเป็นคนที่หายไปจากเธอนานถึงหกปี


“แบร์รี่...”


เธออุทานออกมาเหมือนคนละเมอ เพราะเสียงที่แผ่วเบานั้นไม่สามารถส่งไปถึงใครอีกคนที่เดินผ่านเธอไป ให้สัมผัสถึงการมีตัวตนของเธอ เมื่อทั้งสองเดินลับไปจากสายตาของเธอ หญิงสาวก็แทบจะก้าวเท้าไม่ออกลืมเจตนาของตนเองที่จะเข้าห้องน้ำ แรงกายของเธอแทบจะไม่มี มันทำให้เธอแทบจะทรุดลงนั่งไปกับพื้นจึงต้องรีบควานหาที่พักพิงเพื่อจะยึดไม่ให้ตัวเองทรุดลงไปนั่ง


“นะ...นั้น...เขา....”เสียงที่สั่นเทาเริ่มตั้งสติไม่ได้ ความเจ็บปวดที่เก็บไว้ ณ ตอนนี้ได้ย้ำเธออีกครั้ง


“คุณค่ะๆ... เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ ให้ฉันช่วยมั้ยค่ะ”พนักงานที่เดินสำรวจงานในบริเวณนั้นเมื่อเห็นอาการไม่ดีของหญิงสาวตรงหน้าจึงเดินเข้ามาทัก มีเสียงเรียกของพนักงานได้เรียกสติของเธอที่หายไปกลับคืนมา


“มะ...ไม่ค่ะ...ฉันเป็นไรค่ะ  ขอบคุณค่ะ”เมื่อเธอตั้งสติได้ก็รีบเดินไปยังห้องน้ำพร้อมปาดน้ำตาที่เริ่มไหลออกจากความตกใจที่เกิดขึ้น


“ฮึกๆ...อย่าร้องๆ...ริสาเธอต้องเข้มแข็ง...เธอต้องไม่อ่อนแอ ฮึก”หญิงสาวเงยใบหน้าให้น้ำตาที่กำลังจะไหลออกจากดวงตาให้เหือดหายไป พร้อมปลอบตัวเองไม่ให้อ่อนแอ มือทั้งสองบีบมือตัวเองเน้นเพื่อสกัดกั้นน้ำตาไม่ให้อ่อนไหว


“เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเราแล้ว จำไว้ๆ เธอต้องท่องให้มันขึ้นใจ...ริสา”หญิงสาวพยายามท่องให้ขึ้นใจ เธอนั่งทำใจในห้องน้ำสักพัก เมื่อเธอเริ่มทำใจได้แล้วจึงเดินออกมาโดยไม่ทันระวังจึงโดนชนหญิงสาวที่เดินสวนทางกับเธออย่างจัง


 “อุ๊ย ขอโทษค่ะ”เธอมองหญิงสาวที่เธอชนด้วยสายตาที่ขอโทษ ก่อนเธอจะมองคนตรงหน้าโดยสีหน้าทีตกใจ


“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ”หญิงสาวที่ถูกชนหันมามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีกับท่าทีที่เธอตกใจ


“ปะ...เปล่าค่ะ ขอตัวก่อนนะค่ะ”ริสารีบเดินหนีออกมาจากจุดนั้นโดยทันที เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนเดียวกับผู้หญิงที่เดินควงคู่มากับชายหนุ่มที่เธอรู้จักเขาดีกว่าใคร


“จะทำยังไงดี...”ริสาบ่นกับตัวเอง เธอเริ่มร้อนใจ ทำอะไรไม่ถูก สถานการณ์ตอนนี้กดดันให้เธอเลือกที่จะ
หลบเลี่ยงจากบุคคลเหล่านั้น


“ไม่ๆ...เราจะไม่หนี ชีช่ากับลีน่ารอเราอยู่ คนในงานออกจะเยอะแยะเขาคงไม่ทันสังเกตเห็นเรา”


เมื่อเธอเลือกได้แล้วก็รีบเดินเข้าไปในงาน เพราะลูกๆของเธอกำลังรอเธอ ด้วยความที่เธอรีบร้อนจนเกินไปโดยไม่ทันสังเกตว่ามีบุคคลที่จำจดเธอได้ยืนมองเธออยู่ในมุมหนึ่งในบริเวณนั้น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนบุคคลนั้นก็ยังจำเธอได้ดี


“เนส ตามเธอไป”


“ได้เลย รอน”


บอดี้การ์ดทั้งสองของแบร์รี่ที่ทำหน้าที่อาระขาว่าที่คู่หมั้นของจ้านายหนุ่ม ทั้งสองต่างรู้ว่าได้โดยตามสัญชาตญาณว่าต้องทำอย่างไรกับหญิงสาวที่เดินผ่านไป


“ขอโทษนะครับบอส ที่ผมเกินเลยหน้าที่”

 


ในส่วนงานเลี้ยงด้านในที่ใกล้จะเริ่มพิธีในไม่ช้าแขกเหรื่อมากมายที่ต่างก็พูดคุยและทักทายกันไปมา  ไม่ต่างกับสองหนุ่มเพื่อนรักที่ต่างบอกเล่าเรื่องงานของตนอย่างเคร่งเครียด จนสุดท้ายได้เปลี่ยนเรื่องมาเป็นโหมดส่วนตัว


“แบร์รี่ ฉันว่าแก ควรศึกษางานแต่งจีจี้เป็นการพิเศษหน่อยนะ เอาไว้ใช้กับงานแกคราวหน้าไง”


“ทำปากดีไป  แกเองจะแต่งก่อนฉันอีกซิไม่ว่า มาอยู่ที่นี่ไม่กี่อาทิตย์กลับได้ลูกโตที่แล้วแถมแม่ของลูกมาอีกด้วย”


“ฮ่าๆ...ก็น้ำยาของข้ามันดีจริงๆนี่หว่า”วิลเลี่ยมภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก


แบร์รี่มองเพื่อนชายที่แสดงความภาคภูมิใจในตนเองด้วยความหมั่นไส้ เขาเองไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันเมื่อรู้เรื่องนี้จากลูกน้องคนสนิทเรื่องที่เพื่อนรักของเขามีลูกแล้วส่วนเพื่อนรักของเขาก็เพิ่งจะมารู้ก็ต่อเมื่อลูกปาเข้าไปหกขวบ มันทำให้เขาต้องกลายเป็นลุงโดยปริยาย


“แล้วไหนละ...ลูกของแก”


“ใจเย็นๆสิวะ...เดี๋ยวแกก็จะได้เห็นเองทั้งลูกฉันและแม่ของลูก”


“นี่แก...ไปทำเขาตอนท้องตอนไหนวะ ไอวิล แกไม่เคยพลาดกับเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือวะ”


“เอ่อวะ...ตอนไหนวะ ข้าก็จำไม่ค่อยได้ รู้แค่ว่าตั้งใจทำทุกครั้งที่รักกับเธอ”


“แกนี่....หาเรื่องสร้างห่วงมาคล้องคอตัวเองชัดๆ”


“เห้ย!!...พูดให้ดีนะเว้ยไอคุณแบร์รี่ ถ้าเมียฉันได้ยินแกกล่าวหาฉันแบบนี้ เดี๋ยวก็เผ่นหนีฉันไปอีก...กว่าจะเจอกันก็ปาไปเจ็ดปีแล้ว ไม่ตอนนั้นไม่คลาดกันละก็ ฉันอยากจะบอกให้แกรู้ไว้เลยนะว่า ปานนี้ฉันคงมีลูกตั้งทีมฟุตบอลได้ทีมนึงไปแล้ว”


“อย่ามาโม้ข้า...”


“ไม่ได้โม้โว๊ย...แต่แกรู้อะไรหรือเปล่าว่าฉันยอม...ยอมจะสร้างห่วงให้มาคล้องฉันไว้กับผู้หญิงคนนี้”


“น้ำเน่าดีนะแก...ไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าพ่ออย่างแกจะถอนตัวจากคาสโนว่า เพราะแค่เพียงผู้หญิงคนเดียว”


“แกไม่เข้าใจหรอก...เมื่อไหร่ที่แกเจอใครที่รักจริงๆ แล้วแกจะรู้เอง”วิลเลี่ยมตบบ่าเพื่อนชายอย่างปลอบใจ


“ไม่มีวันหรอก...”ชายหนุ่มแสะยิ้มให้กับคำพูดของคนตรงหน้าในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้


“งั้นฉันว่าแกเริ่มจากคุณลิต้าก่อนละกัน”ยังไม่ทันทีที่วิลเลี่ยมพูดจบหญิงสาวที่เขากล่าวถึงก็เดินเข้ามาหาควงแขนว่าที่คู่หมั้นหนุ่มอย่างถือสิทธิ์


“แบร์รี่ค่ะ คอยนานมั้ยเอย”


“ไม่ครับ”


“คุณวิลเลี่ยมค่ะ...เมื่อกี้ลิต้าเพิ่งสังเกตการตกแต่งรอบๆงานนะค่ะ  ลิต้าชอบงานตกแต่งแบบนี้จังเลยค่ะ ดูบรรยากาศเหมือนสรวงสวรรค์มากเลยละค่ะ มันทำให้ฉันนึกอยากจะมีงานตกแต่งแบบนี้ในงานของตัวเองบ้างจัง”หญิงสาวมองบรรยากาศรอบๆงานที่เต็มไปด้วยแขกมากมายที่ทยอยกันเข้ามางาน


“ยัยจีจี้ได้ยินคุณลิต้าพูดแบบนี้...คงยิ้มแก้มปริแน่ๆเลยครับ ที่จริงแล้วคนที่ตกแต่งให้กับงานนี้เป็นเพื่อนรุ่นน้องของภรรยาผมเองครับ ลูกแฝดของเธอก็ยังเป็นเพื่อนกับลูกชายผมอีกด้วยนะครับ”


“จริงหรือค่ะ...แสดงว่าคนกันเองทั้งนั้นสินะค่ะ...การตกแต่งมันสวยมากๆเลยละค่ะ...ใช่มั้ยค่ะแบร์รี่”หญิงสาวถามความคิดเห็นของชายหนุ่มที่เธอควงแขนเพื่อให้ชายหนุ่มเห็นด้วยไปกับเธอ


“ครับ”


“ผมว่าพิธีกำลังจะเริ่มแล้วละครับ เชิญทางนี้ดีกว่าครับ”




เมื่อได้ยินเสียงพิธีกรที่ดำเนินรายการบนเวทีได้กล่าวขึ้น  แขกที่เข้ามาร่วมงานต่างให้สนใจกับพิธีการที่จะเกิดขึ้นต่อไปจากนี้ คู่บ่าวสาวที่ยืนรออยู่ด้านนอกก็พร้อมที่จะเข้ามาในงานแล้วเช่นกัน


“ขอเสียงปรบมือให้แก่คู่บ่าวสาวด้วยครับ”

บ่าวสาวที่เดินควงคู่กันเข้ามาในงาน ช่างอย่างสง่างามเหมือนเจ้าชายที่คล้องแขนมากับเจ้าหญิงที่เขียนในเทพนิยาย  เด็กๆที่เป็นตัวแทนของกามเทพน้อยในสรวงสวรรค์นำหน้าขบวนสร้างสีสันของงานโดยการโปรยกลีบกุหลาบหลากสีในตะกร้าด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม  ผู้เข้าร่วมมากมายต่างมองขบวนที่เดินเข้ามาอย่างชื่นชมพร้อมเสียงปรบมือเพื่อแสดงความยินดีแด่คู่บ่าวสาว


“นั้นไง ลูกชายฉัน”

วิลเลี่ยมส่งสายตาไปยังเพื่อนหนุ่มให้หันไปดูลูกชายของเขา ซึ่งตอนนี้ทำหน้าที่เป็นกามเทพนำหน้าขบวนคู่บ่าวสาวเข้ามาในงานพร้อมกับสองสาวฝาแฝดที่เดินตามหลังหนุ่มน้อย แบร์รี่มองหลานชายของเพื่อนรักด้วยความเอ็นดูแล้วต้องอึ้งไปเล็กน้อกับใบหน้าของเด็กหนุ่มที่มีสำเนาถูกแบบแปะๆ


“เป็นไง อึ้งละซิ สำเนาถูกต้องแปะ”วิลเลี่ยมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับลูกชายของตน


แบร์รี่ไม่ตอบแต่ยังคงมองไปเรื่อยๆและตนเพิ่งสังเกตเด็กสาวฝาแฝดที่เดินตามหลังลูกชายของเพื่อนรัก เขาเขามองเด็กสาวแฝดทั้งสองอย่างจดจ้องยิ่งมองกิริยาท่าทางที่ยิ้มแย้มของเด็กทั้งสองแล้วทำให้เขาต้องยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว มันทำให้เขารู้สึกชุ่มชื่นหัวใจแปลกๆเมื่อเห็นเด็กฝาแฝดทั้งสองคนนั้น


“แบร์รี่ค่ะ...คุณยิ้มอะไรหรือค่ะ”ลิต้าทันหันมาเห็นอาการของชายหนุ่มด้านข้างแล้วอดสงสัยไม่ได้ จึงมองตามทิ้งทางที่คนด้านข้างมองไป


“เปล่า...ผมแค่เห็นเด็กสาวฝาแฝดสองคนนั้นแล้วรู้สึกเอ็นดูนะครับ”เมื่อถูกจับพิรุธได้เข้าก็ตีหน้านิ่ง


“หรือค่ะ...แกสองคนน่ารักมากเลยใช่มั้ยละค่ะ”


“คงงั้นมั้งครับ”ชายหนุ่มทำเสียงไม่สนใจกับเรื่องที่หญิงสาวกล่าวมา แต่สายตาก็ยังไม่ละว่างจากเด็กสาวฝาแฝด


“แต่ลิต้าก็อดแปลกใจไม่ได้นะค่ะ ว่ามันจะทำให้คนที่ยิ้มยากอย่างคุณนั้น...กลับยิ้มออกมาได้”


“หรอ...ผมไม่ยักจะรู้ว่าผมจะเป็นอย่างที่คุณพูด”
 

เมื่อจบคำพูดของคนทั้งคู่  คู่บ่าวสาวในตอนนี้ก็ได้เดินไปถึงด้านหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้วเริ่มทำพิธีการสำคัญ

 ทางด้านหลังของห้องจัดเลี้ยง


“ริสาเราเดินไปดูทางด้านหน้ากันเถิด”ลิลลี่ที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของงานกับริสาเริ่มอยากเดินเข้าไปดูใกล้ๆ


“ไปเถิดค่ะพี่ลิลลี่ ริสาขอยืนอยู่ตรงนี้ดีกว่าค่ะ ดูในจอด้านหน้าก็เห็นแล้วละค่ะ”


“อ่าวทำไมละ...พี่ว่าไปดูใกล้ๆจะได้ฟิวมากว่านะ อีกอย่างไปยืนเป็นกำลังใจให้น้องจีจี้ด้วยไงละ”


“ริสา...ไม่ชอบคนเยอะๆนะค่ะ พี่ลิลลี่รีบไปเถอะค่ะ คุณวิลเลี่ยมเริ่มมองหาแล้วนะค่ะ”ริสาตัดบทไม่บอกถึงเหตุผลที่เท้จริงของตนเอง


“เอ่อ...เอางั้นหรอ ก็ได้ๆถ้าเปลี่ยนใจยังไงก็เดินตามพี่มาละกันนะ”


“ค่ะ”

เธอมองตามหญิงสาวรุ่นพี่ที่เดินไปก้านหน้า  พร้อมกับพยายามจะบดบังให้ตัวเองกลมกลืนหายไปกับแขกที่อยู่ในงาน แต่เธอไม่ทันสังเกตว่ามีใครค่อยสอดส่องมองพฤติกรรมของเธออยู่ในอีกมุมหนึ่งของงาน

 



เมื่อพิธีจบลงแขกมากมายต่างทยอยร่วมรับประทานอาหารที่ถูกจัดขึ้นเป็นพิเศษจากทางโรงแรม และแขกบางคนก็เดินมาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว พร้อมกับเสียงดนตรีที่ขับกล่อมให้อบอวลไปด้วยความรักของคู่บ่าวสาว


“แด๊ดดี๊!!...”เคลวินวิ่งเข้าไปหาบิดาทันทีเมื่อเสร็จภาระกิจ


“ว่าไงคนเก่ง...เหนื่อยมั้ยครับ”


“สบายมาก...”เด็กหนุ่มแสดงท่าทางที่สบายๆให้กับคนเป็นพ่อ


“ฮ่าๆ...เก่งจริงๆลูกพ่อ”คนเป็นพ่ออดลูบศีรษะลูกชายไม่ได้


“เคลวินครับ...สวัสดีคุณลุงแบร์รี่กับอาลิต้าก่อนสิครับ”คุณแม่สาวคนสวยที่ยืนอยู่ข้างสามีของตนสั่งให้
ลูกชายทักทายเพื่อนรักของสามี


“สวัสดีครับ...ผมเคลวินนะครับ เป็นลูกของแด๊ดดี๊กับหม๊ามี๊ครับ”เด็กหนุ่มหันไปหาทั้งสองพร้อมพนมมือไหว้คนทั้งสองด้วยท่าทางที่น่าเอ็นดู


“น่ารักจังเลยค่ะ...อายุเท่าไหร่แล้วค่ะเนี่ย”ลิต้าหญิงสาวอดชื่นชมในความน่ารักของเด็กหนุ่มไม่ได้


 “หกขวบครับ”เด็กหนุ่มรีบตอบแทนมารดาทันที


“วัยกำลังซนเลยใช่มั้ยค่ะ...เนี่ย”ลิต้ายิ้มแย้นให้กับเด็กหนุ่ม เพราะเธอเองก้ไม่เคยรังเกียจเด็กๆเลยในทางกลับกันเธอกลับชอบมากๆเด็กน่ารักๆเธอยิ่งชื่นชอบเป็นที่สุด


“ค่ะ”มารดาหันไปตอบหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม...แล้วหันไปมองลูกชายของตนแล้วนึกอะไรขึ้นมาได้


“เอ๊ะ แล้วชีช่ากับลีน่าไปไหนละเคลวิน น้องไม่เดินมากับเราด้วยหรือไง”หญิงสาวเริ่มมองไปตามทางที่ลูกชายเดินมา แต่กลับไม่เห็นเด็กสาวฝาแฝด


“เมื่อกี้หม๊ามี๊น้องชีช่ากับลีน่าพากลับไปแล้วครับ หม๊ามี๊”ชายหนุ่มจำได้ว่าริสาดึงตัวน้องๆของเธอกลับทันทีเมื่อพิธีเสร็จ


“อ่าว..จริงหรือ ทำไมรีบกลับจังละ”ลิลลี่แปลกใจ


“ใครหรือค่ะคุณลิลลี่”


“ก็พี่น้องฝาแฝดที่เดินตามหลังเคลวินเขานะค่ะ แม่ของเด็กพากลับไปแล้วละค่ะ”


“หรอค่ะ เอ๊ะใช่คนเดียวกันกับที่คุณวิลเลี่ยมบอกว่าเป็นคนตกแต่งงานนี้ทั้งหมดหรือเปล่าค่ะ”


“ใช่ครับ..”


“หว่า...แย่จัง ลิต้าอดเจอเขาเลยค่ะ อยากจะเชิญให้เขามาออกแบบงานของลิต้าบ้างจัง”


“เอ่อ...ถ้าคุณลิต้าสนใจจริงๆลินก็พอจะช่วยพาไปแนะนำให้ได้นะค่ะ”


“จริงหรือค่ะ ดีจังเลย ขอบคุณมากนะค่ะคุณลิลลี่”


“ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ”



ทางด้านลานจอดรถใต้ดินเด็กๆทั้งสองต่างรีบเดินตามแรงดึงของมารดา เธอเดินอย่างเร่งรีบไม่คิดจะฟังคำคัดค้านของเด็กสาวฝาแฝด เธอคิดเพียงแค่ว่าต้องรีบออกมาจากงานให้ไวที่สุด


“หม๊ามี๊ๆ จะรีบไปไหนหรือค่ะ ชีช่ายังไม่อยากกลับเลยนะค่ะ”ชีช่าเริ่มไม่เข้าใจในการกระทำของคนเป็นแม่


“ใช่ๆลีน่าก็ยังไม่อยากกลับ ยังไม่ได้เล่นกับพี่เคลวินเลย”ลีน่าเสียดายที่เธอไม่ได้เล่นกับพี่ชาย


“เอ่อ...หม๊ามี๊ติดธุระนะค่ะ ต้องรีบไปมากค่ะ ไม่งั้นไม่ทันรู้มั้ยค่ะ”หยุดตอบคำถามลูกสาวแล้วรีบเดินต่อไปยังที่รถที่จอดอยู่


“ทำไมหม๊ามี๊ไม่ปล่อยให้ชีช่ากับลีน่ากลับพร้อมป้าลิลลี่ละค่ะ”เด้กทั้งสองยังห่วงที่จะเล่นกับเด็กหนุ่ม


“ไม่ได้!!...”หญิงสาวเริ่มไม่สบอารมณ์จึงสบทใส่ลูกสาวอย่างลืมตัว


“...”ทั้งสองต่างตกใจไม่คิดว่ามารดาของตนจะโกรธพวกเธอได้ขนาดนี้ จึงยืนนิ่งแล้วก้มหน้า


“หม๊ามี๊บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้  เพราะฉะนั้นอย่าดิ้อกับหม๊ามี๊..กลับบ้าน”เธอเปิดประตูรถให้เด็กเดินเข้าไปนั่งแล้วรีบขับรถออกไป พร้อมพูดกับตัวเองในใจ


“ไม่...เธอจะไม่ปล่อยให้เด็กสองคนนี้เข้าไปใกล้เขาอีกเป็นอันขาด แค่เขาได้เห็นเด็กสองคนในวันนี้ เธอก็กังวลใจจนแทบจะบ้าตาย แม้จะรู้ว่าเขาไม่เคยรับรู้ถึงเรื่องของเด็กสองคนนี้ แต่เธอไม่อยากให้เด็กสองคนนี้จดจำใบหน้าของใครบางคนได้ คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ ต่อให้คุณอยู่ใกล้แค่เอื้อม ฉันก็ไม่มีวันให้คุณได้เจอกับแกอีกเป็นอันขาด”

 


เมื่อลับสายตาของรถที่หญิงสาวขับออกไป ร่างชายหนุ่มที่แอบดูเหตุการณ์อยู่ตลอดก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อน เขาได้ยินทุกคำพูดของหญิงสาว

 

“เรื่องนี้น่าสนใจกว่าที่คิดแหะ”บอดี้การ์ดหนุ่มพูดกับตัวเองแล้วเดินกลับเข้าไปในงานพร้อมกับภาพที่ตนเป็นคนถ่ายไว้ในมือถือตั้งแต่หญิงสาวอยู่ในงานแล้วขับรถออกไป 




.................................100%.........................................................


ปล.ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ วันนี้ไรเตอร์แค่นี้ก่อนนะค่ะ ง่วงนอนมากๆเลยค่ะ เอาไว้จะมาอัพใหม่อีกนะค่ะ คอมเม้นมาได้เรื่อยๆเลยนะค่ะ ไรเตอร์จะได้มีแรงกำลังใจ ขอบคุณคนอ่านมากๆนะค่ะ 

หากงานเขียนเกิดขอหิดพลาดประการใดต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะค่ะ

(รักคนอ่านทุกคนนะค่ะ)




เอาภาพชัดๆของลิต้าในเรื่องมาฝากคนอ่านจร้า
โดย โกจุนฮี (ไรเตอร์มีความชอบเป็นก่อนส่วนตัวจร้า
)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

582 ความคิดเห็น

  1. #572 Nattharika Nuansri (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 14:33
    เราว่าคำพูดที่ไรเตอร์เขียนว่า 'เถิด' มันทะแม่งๆยังไงไม่รู้อ่า คำนี้มันให้อารมณ์เหมือนตัวละครอยู่ในวัดนุ่งขาวห่มขาวไงไม่รู้555555 คำว่า 'เถอะ' น่ะจะเหมาะกว่าน่ะค่ะ #คหสต
    #572
    0
  2. #192 z-par (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 11:16
    มาอั๊พไวๆ ><
    #192
    0
  3. #74 แมวน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 16:38
    จัดหนักๆไปเลยค่ะไรท์เตอร์เอาให้นายแบรี่สะอึกไปเลยสมน้ำหน้า
    #74
    0
  4. #63 ขิง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 11:59
    สงสารริสา ช่วยเขียนให้แบรี่เจ็บหนักๆ(ใจ) ทีนะค้า
    #63
    0
  5. #62 ข้าว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 11:57
    ลุ้น ลุ้น กัน อัพไวๆๆน๊
    #62
    0
  6. #61 โมมิน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 10:00
    เกลียดแบร์รี่จัง สงสาร ริสา
    #61
    0
  7. #60 กัญญาภัด น้องเฟส (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 09:35
    อยากอ่านต่อแล้ว อัพไวๆน่ะค่ะ
    #60
    0
  8. #59 กวาง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 08:20
    สายสัมพันธ์ไม่ทำให้แบรรี่รู่สึกอะไรบ้าวเลยเหรอ
    #59
    0
  9. #57 โบโบ้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 07:05
    เกลียดพระเอกจัง เห็นแก่ตัวสุดๆ

    สงสารริตางะ
    #57
    0
  10. #52 Aloha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 22:00
    ลุ้นจนตัวโก่งแระจร้า อยากให้พระเอก-นางเอกเจอกัลเร็วๆจัง เข้ามาดูทุกช.มเลยคะ จะเปนกำลังใจให้นะคะ อัพทุกๆนะคะพี่นุ๋รออ่านยุ๋คะ เข้มข้นมากๆเลย อิอิ
    #52
    0