เล่ห์ร้าย สายใยรัก

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 : การกลับมาของคนในอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    29 ก.ค. 63









William & GeeGei



กริ๊งๆ เสียงเปิดประตูร้านของลิลลี่ดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ เวดดิ้งอินเลิฟ ยินดีต้อนรับค่ะ”เสียงพนักงานต้อนรับในร้านกล่าวกันอย่างพร้อมเพรียง

“สวัสดีดีค่ะ”

“อ่าว คุณจีจี้นี่เอง...เชิญทางนี้เลยค่ะ เดี๋ยวพี่เอ็มมี่พาไปหาเจ๊ลิลลี่เลยนะค่ะ เจ๊เธอรออยู่ในห้องแล้วค่ะ”

“หรอค่ะ แต่จีจี้รอผู้ช่วยจีจี้แปปนึงก่อนได้มั้ยค่ะ เผอิญว่าวันนี้แฟนจีจี้ไม่ว่างเลยเอาผู้ช่วยมาแทนนะค่ะ”

“อ้อค่ะ ได้สิค่ะงั้นเชิญนั่งรอทางนี้ดีกว่านะค่ะ เดี๋ยวเอ็มมี่ไปเอาน้ำมาให้นะค่ะ”

“ค่ะ ขอบคุณนะค่ะ”

จีจี้นั่งรอผู้ช่วยคนสำคัญของเธออย่างใจจดใจจ่อ แต่เวลาล่วงเลยได้สักพักหญิงสาวก็เริ่มจะทนไม่ไหวเลยโทรศัพท์ไปหาผู้ช่วยคนสำคัญ


“ฮัลโหล คนผู้ช่วยค่ะมาถึงยังค่ะเนี่ย”

“แปปนะๆ จีจี้ พอดีพี่ติดงานสำคัญเพิ่งคุยลูกค้าเสร็จ เลยนานไปหน่อย”

“ให้มันจิงเถิดว่าเป็นลูกค้านะค่ะ ไม่ใช่คู่ขา มิงั้นจีจี้ไม่ยอมแน่ๆ”

“จีจี้ อย่าเพิ่งโวยวายสิ พี่ก็รีบอยู่นี่ไง ทอมขับให้มันเร็วๆหน่อย”

“ได้ครับ”

“โอเค แค่นี้ก่อนนะ พี่กำลังจะไปถึงที่นั้นแหละ”

“ค่ะๆ แล้วเจอกันนะค่ะ ”




เอี๊ยดดดด เสียงรถที่เบรกดังลั่นถนน สร้างความตกใจให้กับชายหนุ่มที่นั่งด้านหลังอย่างมาก


“เฮ้ย!”เสียงสบทของทอมดังขึ้น


“เกิดอะไรขึ้น”ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ถามด้วยความตกใจ

“นายครับมีเด็กวิ่งปราดรถไปครับ”

“อะไรนะ! รีบไปดูสิ เด็กเป็นยังไงบ้าง”

“พี่เคลวิน! พี่เคลวิน!”เสียงร้องของทั้งสองสาวผสานกันอย่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“เป็นยังไงบ้างหนู”เสียงเรียกของชายหนุ่มที่วิ่งลงมาจากรถเข้าไปถามหนูน้อยที่นอนก้มอยู่บนถนน หนุ่มน้อยตอนนี้นึกว่าตนเองต้องตายแล้ว

“พี่เคลวิน ได้ยินชีช่า/ลีน่ามั้ยค่ะ”สองสาววิ่งไปหาเคลวินอย่างตกใจซึ่งทั้งสองมีสีหน้าจะร้องไห้แล้ว

“พะ...พี่...ไม่เป็นไร”เมื่อหนุ่มน้อยเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองไม่เป็นอะไรจึงตอบคำถามของสองสาวไป

“เจ้าหนู ไหวมั้ย”วิลเลี่ยมก้มลงจับแขนหนุ่มน้อยด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

“ไหวครับ แต่ว่า...”ทุกสายตามองไปยังรอยแผลที่หนุ่มน้อยก้มลงไปมองด้วยความรู้สึกเจ็บนิดๆ

“พี่เคลวินเลือดค่ะ”

“เฮ้ยเลือด!”เคลวินตกใจเองเห็นเลือดที่หัวเข่าตนเองเป็นลอยถลอก ก็ต้องตกใจ

“เจ้าหนู บ้านอยู่แถวไหนกันเนี่ยเดี๋ยวลุงไปส่งเอง”วิลเลี่ยมนึกเอ็นดูและรู้สึกเป็นห่วงหนุ่มน้อยเป็นอย่างมาก

“ไม่เป็นไรครับ ผมเดินได้”

“ไม่ละ ให้ลุงไปส่งเถิด ทอมมานี่สิ....พาเด็กๆขึ้นรถ หนูทั้งสองคนชื่ออะไรเอย”

“หนูชีช่าค่ะ”

“หนูลีน่าค่ะ”

“จร้า บอกทางบ้านของเราหน่อยสิว่าอยู่แถวไหน ลุงจะพาไปส่งเองจร้า”

“อยู่ทางด้านหน้าค่ะ ชื่อร้านเวดดิ้งอินเลิฟค่ะ”

“นายครับเป็นที่ที่เรากำลังจะไปนี่ครับ”

“งั้นเด็กๆขึ้นรถเลยนะครับ เดี๋ยวลุงจะพาไปส่งเอง”

“เอ่อ แต่ว่า...”

“คุณหนูๆเชื่อคุณวิลเลี่ยมเถิดครับ เพราะคุณหนูคนนี้คนเดินไม่ไหวแน่ๆเพราะระยะทางก็ไม่ใช่ใกล้ๆ เดี๋ยวเราจะไปส่งเอง”

“ก็ได้ค่ะ พี่เคลวินทนหน่อยนะค่ะ เดี๋ยวจะได้กลับบ้านแล้วนะค่ะ”

“พี่ไม่เป็นไรหรอกชีช่า ”

เด็กๆต่างเดินขึ้นรถไป วิลเลี่ยมอุ้มเด็กชายเข้าไปในรถอย่างถนุถนอม ด้วยความรู้สึกแปลกๆกับเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างบอกไม่ถูก เหมือนรู้สึกคุ้นเคยกับเด็กคนนี้มาก

 

“ป้าลิลลี่ขาๆ ช่วยพี่เคลวินด้วยค่ะ”เมื่อมาถึงหน้าร้านสองสาวต่างวิ่งลงจากรถแล้วรีบเข้าไปในร้านพร้อมผสานเสียงขอความช่วยเหลือ

“ว๊ายๆ เกิดอะไรขึ้นค่ะน้องชีช่า น้องลีน่า ” เอ็มมี่ที่อยู่แถวนั้นวิ่งมาอย่างตกอกตกใจเมื่อได้ยินเสียงสองสาว

“ช่วยพี่เคลวินด้วยค่ะ พี่เคลวิน เลือดออกค่ะ” สองสาวผสานเสียงอย่างพร้อมใจ

“อะไรนะค่ะ ตายแล้วๆ แล้วนี่คุณเคลวินอยู่ไหนค่ะเนี่ย”เอ็มมี่ตกใจแล้วเริ่มมองหาหนุ่มน้อย
 

“นู้นค่ะ มาแล้วค่ะ”

สองสาวหันไปชี้ทางด้านวิลเลี่ยมที่อุ้มเคลวินมา ทำให้เอ็มมี่ตกใจในใบหน้าทั้งสองคนที่มีความละม้ายคลายคลึงมาก ถ้าไม่รู้จักทั้งสองคนนึกว่าเป็นพ่อลูกกัน


“เอ็มมี่ เกิดอะไรขึ้น เสียงดังเข้าไปถึงในห้องเลย”

“อ่ะเอ่อ...คุณเคลวินนะค่ะ ได้รับบาดเจ็บค่ะ”

“อะไรนะ”

หญิงสาววิ่งออกมาจากห้องแบบไม่คิดห่วงอะไรทั้งสิ้น เธอเป็นห่วงลูกชายของเธอมาก กลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับลูกชายของเธอ


“เดี๋ยวค่ะเจ๊ มีคนช่วยคุณหนูแล้วค่ะ”

“แล้วอยู่ไหนละ”

“ทางนู้นค่ะเจ๊”ลิลลี่มองไปทางลูกชายของตนแล้วรีบวิ่งไปหาทันที

“เคลวิน!”เมื่อเห็นลูกชายกำลังเดินลงมาหาตนก็รีบวิ่งเข้าไปหาโดยไม่ทันสังเกตคนรอบข้าง

“หม๊ามี๊...”

“เป็นอะไรมากมั้ยลูก เจ็บตรงไหนบ้างบอกแม่ลูก”

“หม๊ามี๊ เคลวินไม่เป็นไรครับ แค่เจ็บแผลเล็กน้อยครับ”

“โถ่! เคลวินลูกแม่”

“โอ๋ๆ หม๊ามี๊อย่าร้องเลยนะครับ ” ลิลลี่กอดลูกด้วยความเป็นห่วงลูกอย่างมาก เธอคงใจสลายหากเกิดอะไรกับแก้วตาดวงใจของเธอ โดยไม่สนใจคนรอบข้างที่มองมาอย่างเธอด้วยความตกใจกับภาพตรงหน้าที่เห็น

“ลิลลี่...”เป็นเสียงที่เอยมาอย่างแผ่วเบา สร้างความฉงนใจให้กับคนด้านข้างว่าเจ้านายของตนรู้จักผู้หญิงตรงหน้าได้อย่างไร

“อ้าว...พี่วิลเลี่ยม มาแล้วหรือค่ะ จีจี้กำลังรออยู่แลยค่ะ”จีจี้ที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำเมื่อเห็นพี่ชายของตนก็วิ่งเข้าไปหาทันที

“เอะ เกิดอะไรขึ้นค่ะเนี่ย คุณลิลลี่”

“อ่ะ เปล่าค่ะ เผอิญเกิดอุบัติเหตุกับลูกชายนิดหน่อยค่ะ”

“อ่าวหรอค่ะ แล้วเป็นไรมากหรือเปล่าค่ะเนี่ย”

“เคลวินไม่เป็นไรแล้วครับ แผลแค่นิดเดียวไกลหัวใจครับ”

“เก่งจังเลยจร้า”จีจี้ชมเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างหน้าด้วยความเอ็นดู

“อ้อ เกือบลืมค่ะ นี่พี่ชายจีจี้เอง พี่วิลเลี่ยม”

เมื่อได้ยินคำว่าวิลเลี่ยมหญิงสาวก็ตกใจแล้วแบนสายตาจากจีจี้หันไปมองคนที่ชื่อวิลเลี่ยม ซึ่งเจ้าของชื่อยืนมองเธอตั้งแต่เธอเดินเข้ามากอดลูกชายเธอแล้ว เธอคิดในใจว่าขออย่าให้เป็นเขาคนนั้น


“วิลเลี่ยม!...”เธอตกใจมาก ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นผู้ชายที่เธอหนีเขามาเกือบเจ็ดปี

ใช่ ผมเอง ลิลลี่”สายตาของชายหนุ่มเพ่งมองมาอย่างหญิงสาวตรงหน้าอย่างเกรงขรามและกัดกรามตนเองตนเองอย่างข่มใจไม่ได้เกิดความพิโรธที่มันคับคลั่งอยู่ในใจ

“เอ๊ะ สองคนนี้รู้จักกันหรอค่ะเนี่ย ดีจังเลย”

......................................................................................................



 

“ห่า!.... พี่วิลเลี่ยมพูดว่าอะไรนะค่ะ”เสียงตกใจของจีจี้เกิดจากเรื่องที่บอกเล่ามาจากพี่ชายของเธอ
 

“เด็กคนนั้นเป็นลูกของพี่”

“เด็ก...เด็กคนไหนค่ะ อย่าบอกนะค่ะว่าเป็น...ลูกคุณของคุณลิลลี่”

“ใช่...ลูกของลิลลี่หรือลินลดา”

“เป็นไปได้ยังไงค่ะ พี่วิลเลี่ยม แล้วคุณลิลลี่เกี่ยวอะไรกับพี่...”

วิลเลี่ยมนึกไปถึงสามชั่วโมงก่อน  ทั้งเขาและหญิงสาวอีกคนเกิดการเจรจากันเป็นการส่วนตัว ในขณะที่น้องสาวของเขาไปจัดการเรื่องดอกไม้ในวันงาน

“ลิน...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

“ค่ะ...ไม่ได้เจอกันนานเลย”

เมื่อทักทายเสร็จทั้งสองก็เกิดความเงียบ สายตาชายหนุ่มจับจ้องไปยังเธอด้วยสายตาที่ค้นหาอะไรบางอย่างโดยที่เธอเองกลับไม่สนใจที่จะมองไปยังเขาหากแต่จะมองไปทางอื่นเพื่อเลี่ยงบางสิ่งบางอย่าง

“คุณไม่คิดจะถามผมหน่อยหรอ...ว่าผมมาที่นี่ทำไม”

“ก็คงไม่มีอะไรต้องถามให้มากหรอกค่ะ ก็น่าจะรู้กันอยู่ว่าคุณมาทำอะไร”

“อย่ามายี่ยวนผมหน่อยเลย...ลิน”

“ฉันเปล่า...”

“คุณ...เปลี่ยนไปมากเลยนะ”

“ฉันเปลี่ยนค่ะ...เปลี่ยนไปมากเกินกว่าที่คุณจะคิดด้วย เปลี่ยนพอจนรู้ว่าอะไรคือความจริงแล้วอะไรคือกลลวง”

“กลลวง...พูดได้น่าสนใจดีหนิ แล้วอยากรู้มั้ย ว่ากลลวงที่คุณพูดถึงเมื่อเจ็ดปีก่อนมันยังเหมือนเดิมอีกมั้ย”วิลลเลี่ยมไม่พูดเปล่า เขาย่างเท้าไปหาเธอด้วยความท้าทายทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเริ่มใจไม่ดีแต่ไม่คิดที่จะเดินหนีเหมือนอย่างเคย
 

“ก็เข้ามาสิ...แล้วคุณจะรู้ว่า ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม และฉันก็จะทำให้คุณรู้อีกว่าลิลลี่คนนี้ไม่ใช่ลินลดาที่คุณเคยรู้จักเหมือนเมื่อเจ็ดปีที่ผ่านมา” หญิงสาวไม่หลบเลี่ยงตัวเองพร้อมมองชายหนุ่มด้วยสายตาท้าทายอย่างจริงจังกับการกระทำของตน

“ลิน!!...”คำพูดของเธอมันยิ่งสร้างความโทสะให้กับวิลเลี่ยม
 

“อย่าเรียกฉันว่าลิน ฉันไม่ได้ชื่อนั้น แต่ฉันชื่อลิลลี่ แล้วอีกอย่างคุณควรออกไปห่างๆฉันด้วย   เพราะฉันไม่อยากให้ลูกฉันมาเห็นในการกระทำอุกอาจของคุณ”

“ลิน!!...นี่คุณกล้าพูดกับผัวตัวเองแบบนี้หรือ”

“หยุดนะ!...”

“ไม่หยุด มันคือเรื่องจริง ว่าผมเป็นสามีของคุณ”

“ไม่จริง! แล้วคุณก็หยุดพูดเรื่องนี้ด้วย ฉันไม่เคยมีสามี”

“ถ้าไม่เคยแล้วเด็กคนนั้นเป็นใคร!...”

วิลเลี่ยมเริ่มโมโหกับหญิงสาวตรงหน้าเขา   เขาไม่คิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน ลินลดาคนเก่าเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่เคยท้าทายเขาเลยสักครั้ง คำพูดที่อ่อนหวานและเอาใจเก่งเป็นที่หนึ่งเขายังจำได้ดี แต่มาวันนี้สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่มันกลับตรงกันข้าม ยิ่งทำให้เขารู้สึกแค้นใจว่าเหตุใดเธอถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้


“...”ลิลลี่เมื่อได้ยินเรื่องชายหนุ่มตรงหน้าตะโกนถามก็เงียบไปไม่รู้จะตอบยังไง

“บอกสิ...ว่าเป็นลูกของชู้คนไหนของคุณ ผมก้อย่างเห็นหน้ามันเหลือเกิน”

“หุบปากคุณเดี๋ยวนี้นะ...คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าเขาจะเป็นลูกชู้คนที่เท่าไหร่ของฉัน แต่สิ่งที่คุณควรรับรู้เอาไว้ก็คือ อย่างยุ่งเกี่ยวกับฉันแล้วก็ลูกอีก”

“ทำไม...ทำไมผลจะยุ่งเกี่ยวไม่ได้...หรือว่าคุณปิดบังอะไรผมอยู่”

“ไม่...มันไม่มีอะไรเกี่ยวกับคุณเลยสักอย่าง เรื่องฉันกับคุณมันจบไปนานแล้ว”

“มันไม่จบแน่ หากผมไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของใคร”

“งั้นก็เชิญคุณ ตามหาคำตอบที่ไม่มีวันเจอไปคนเดียวเถิด เพราะไม่ว่าลูกฉันจะเป็นลูกของใคร เขาก็จะมีแค่ฉันเป็นทั้งแม่และพ่อให้เขาคนเดียวเท่านั้น”

เป็นประโยคสุดท้ายที่ได้สร้างปริศนาให้กับชายหนุ่ม ก่อนที่หญิงสาวจะเดินจากไปโดนไม่สนใจสายตาของชายหนุ่มว่าเขาจะมองหล่อนอย่างไหร่ แต่ลินลดาเดินจากไปพร้อมกับคำพูดในใจ  “ในเวลานี้มันคือความจริงที่ต้องเผชิญ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

เมื่อหญิงสาวเดินลับสายตาไป วิลเลี่ยมโทรไปสั่งการลูกน้องคนสนิทให้ดำเนินการเรื่องบางอย่างที่เขาอยากรู้มากเหนือสิ่งอื่นใด

 

“ทอม สืบเรื่องลินลดาภายในหนึ่งชั่วโมง ว่าเจ็ดปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้น”

“ครับ นาย”

 

“ลินคุณหลอกทุกคนได้ แต่คุณหลอกตัวเองไม่ได้ หลักฐานมันเห็นๆกันอยู่แล้ว”

.............................................100%............................................

ปล. คอมเม้นเยอะนะค่ะ คนเขียนอยากได้กำลังใจ และคำติชมของคนอ่านมากมาย ไม่รู้ว่างานเขียนของตนเองเป็นไงบ้าง ยังไงก็แนะนำมาได้นะค่ะ ขอบคุณมากๆนะค่ะที่เข้ามาอ่าน จะพยายามต่อไปนะค่ะ

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

582 ความคิดเห็น

  1. #577 Janten89 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 20:59
    ชอบมากคะ พึงเข้ามาอ่าน
    #577
    0
  2. #404 molja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 22:28
    สนุกคะ ดำเนินเรื่องเร็วดี
    #404
    0
  3. #70 แมวน้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 15:49
    ผู้ชายเรื่องนี้เป็นงัยชอบใข่แล้วทิ้ง พอนางเอกไปบอกเพื่อให้รู้ให้รับผิดชอบก็บอกว่าไม่เอาพอมาเจออีกทีก็จะมาพรากลูกพรากแม่เค้า ตอนนางเอกอุ้มท้องก็ไม่สนใจตอนคลอดก็ไม่ดูดำดูดี พอออกมาเป็นตัว(คน)จะมาเอา เคืองอ่ะ
    #70
    0
  4. #21 voonfany (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 18:36
    สนุกค่ะ รอนะค่ะ มาไวๆนร้าาา ^^
    #21
    0
  5. #20 ฟ้าอิสระ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 18:00
    ขอบทบรรยายให้เห็นภาพด้วยนะคะ บทพูดของตัวละครเยอะเกินไปหรือเปล่า เอาใจช่วยนะคะ
    #20
    0
  6. #17 jahja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 15:44
    สนุกมากค่ะ เดินเรื่องได้เร็วและน่าติดตามมากกก อัพเร็วๆ บ่อยๆ น่ะค่ะ
    #17
    0
  7. #14 Aloha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 11:53
    เรื่องราวน่าอ่านมากเลยคะพี่ นุ๋ติดตามอ่านยุ๋นะคะ อัพทุกวันหน่อยนะคะ ขอบคุนคะ
    #14
    0
  8. #11 กวาง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 08:04
    ลิลลี่กับริสาเป็นใบเลี้ยงเดี่ยวเหมือนกันทั้งคู่

    ก็คงเพราะพวกผู้ชายมันหวังแต่ได้ แต่ไม่เคยมีความจริงใจ

    วิลเลี่ยมเจอเมียกับลูกแล้ว

    เหลืออีกคนที่คงได้เจอเมียกับลูกในงานแต่งจีจี้แน่นอน
    #11
    0