Daddyism: ในจักรวาลที่เราจะรู้จักกัน

ตอนที่ 6 : (6) D. Disaster

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45,824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,932 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

D. Disaster

n. an event or fact that has unfortunate consequences

หายนะ




จิรธัชไม่เหลือเวลาหายใจทิ้งไปวันๆ อีกแล้ว


ใช่ เขาไม่กรีดร้องโวยวายต่อโชคชะตาอัปปรีย์ ทว่าก็ไม่ได้ชอบ


บ้าน…


เขาอยากกลับบ้าน ไม่รู้สิ ในหัวมีแผนมากมาย ถ้าเจอหน้าพ่อแม่ก็อาจจะเล่นถาม-ตอบสิบคำถามเกี่ยวกับเรื่องลับสุดๆ เช่น ตอนเด็กเขาชอบเจอถุงยางที่พ่อซ่อนไว้ในกล่องลิ้นชักถุงเท้าเสมอ ครั้งหนึ่งพ่อหน้าซีดมือสั่นรีบบอกเขาว่า


กล่องหมากฝรั่งน่า ออกไปเล่นที่อื่นไป๊จิ’ 


เรื่องนี้เอามาเล่าซ้ำกี่ครั้งพ่อก็หน้าแดงม้วนต้วน แม่ด้วยซ้ำที่จิ้มเอวพ่อเอ่ยแซวซ้ำๆ 


ไม่ต้องอายนะสมพงษ์ กานดาจะรับผิดชอบสมพงษ์เองนะจ๊ะ เอิ๊กๆ’ 


ตกบ่ายบุคคลนั้นก็จรลีหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตน ทว่ากลิ่นหอม smoky จางๆ ยังฝังแน่นบนผ้าปู ปลอกหมอน โซฟา ทุกๆ อย่างที่คนๆ นี้สัมผัสผิวเนื้อด้วย


เจอแล้วต้นตอของกลิ่นที่เขาไม่แน่ใจว่าชอบหรืออยากจะชอบดีหรือเปล่า


น้ำหอมบรรจุในขวดแก้วสีดำตั้งไว้เด่นสุดจากขวดอื่นๆ บนเคาน์เตอร์ซิงค์ในห้องน้ำ


Creed’ 


ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยแฮะ


เขาอันล็อกมือถือด้วยนิ้วโป้ง เสิร์ชราคาดูฉับไว


ราวๆ หมื่นกว่าบาทต่อหนึ่งร้อยมิลลิลิตร น้ำหอมแพงมันก็หอมแบบแพงๆ แบบนี้นี่เอง คนใช้แต่โรลออนราคาย่อมเยาหาได้ตามท้องตลาดอย่างเขาก็เพิ่งเข้าใจ


จิรธัชเดินออกมาหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหนังน้ำตาลเข้ม เข้า App store ในมือถือ แล้วกดดาวน์โหลดแอป dropbox ขึ้นมาทันที


แผนแรกที่คิดในหัวคือ เขาจะค้นข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเอง ที่เก็บเอาไว้ในโปรแกรมเก็บไฟล์ส่วนตัวอย่าง dropbox ที่ลงทุนซื้อรายปีตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย


ไม่ว่าจะเป็น pdf สแกนบัตรประชาชนของนายจิรธัช รัตนาธร ใบทรานสคริปต์ รูปถ่ายต่างๆ อะไรก็ได้ที่ยืนยันการมีตัวตนของเขา


จากนั้นเขาจะยื่นมันทั้งหมดให้คนๆ นั้นดู แล้วเสนอให้ผู้ชายคนนั้นถามรายละเอียดอะไรก็ได้ เขาจะตอบมันอย่างฉะฉาน ไร้การตะกุกตะกัก แม้กระทั่งหมายเลขบัตรประชาชนสิบสามหลักก็จะตอบได้แบบไม่ลังเล


จิรธัชวาดฝันหลับตาพริ้มว่าจะได้เปิดประตูออกไปจากที่นี่อย่างเสรี เดินกลับเข้าบ้านไปหาพ่อแม่ และภาวนาว่าร่างกายของเขายังอยู่ในสภาพที่ใช้การได้อยู่


มันไม่มีอะไรแน่นอน แต่เท่าที่เป็นมาทั้งหมดในตอนนี้ก็เกินคาดเดามาตลอด ความหวังริบหรี่ยังหล่อเลี้ยงชีวิตให้ดำเนินต่อได้ หากเลิกหวังก็คงเลิกหายใจ เขาคิด


ทันทีที่กรอกอีเมลกับรหัสใส่ในโปรแกรมที่เพิ่งโหลดมาในมือถือเสร็จ คนตัวนุ่มก็ต้องหงุดหงิดที่ได้รับการปฏิเสธไม่ให้เข้า


รหัสผิด


ได้ไง


ครึ่งชั่วโมงต่อมามันก็ยังผิด จิรธัชเริ่มใจสั่น เขาความจำดีกับทุกเรื่อง ไม่มีทางซะล่ะ นิ้วเรียวแตะเข้าที่แอปพลิเคชั่นอีเมลส่วนตัวทันที ลองกรอกรหัสดูหน่อย ไม่แน่อาจมีความผิดปกติอะไรที่เขาคาดไม่ถึง ก่อนเขาโดนรถชนไม่กี่วันมีฝรั่งออกมาเปิดเผยว่าคนทั่วโลกโดนแฮ็คอีเมลมากมายจนน่าตกใจ เขาอาจเป็นหนึ่งในนั้น 


ผิดอีกแล้ว


คราวนี้ดวงหน้าซีดเผือดลองกรอกอีเมลในแอปเฟสบุ๊คอย่างงุ่นง่าน


ว่างเปล่า


ไม่มีบัญชีผู้ใช้ของ Jiratach Rattanatorn ต่อให้พิมพ์จนนิ้วล็อกอีเมลกับพาสเวิร์ดก็ไม่สอดคล้องกัน


ได้ไง


จิรธัชไม่ยอมแพ้ ลองค้นชื่อตัวเองในกูเกิ้ลทันใด เขาเคยลงหน้าเว็บมหาลัย ข่าวนักศึกษาเรียนดีประจำปีสองสามครั้ง ยังไงก็มีชื่อตัวเองแน่ๆ 


ไม่มี


ไม่มีอะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลยในโลกของอินเตอร์เน็ต ราวกับย้อนเวลาไปในช่วงที่ประเทศไทยสื่อสารผ่านจดหมาย เป็นไปได้ยังไง ไม่มีทาง


จิรธัชกดมือถือดูวันและเวลาอีกครั้ง วันและปีถูกต้องทุกประการ ไม่มีใครเล่นตลกอะไรเพิ่มเติม


แล้วทำไม...


เขาตัดสินใจพาร่างไร้เรี่ยวแรงแต่ใจยังสู้อยู่ออกนอกประตูห้องนอนเป็นครั้งแรก ชะงักตกใจกับความโอ่โถงของห้องส่วนอื่นไปชั่วครู่ ทว่าไม่มีเวลาแล้ว ยิ่งช้าจนคนๆ นั้นกลับมา เขาอาจหมดหนทางเปลี่ยนชะตาไปตลอดชีพ

****




จิรธัชตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าที่ที่เขาอยู่คือโรงแรมหรูหราระดับห้าดาว ลงลิฟต์ส่วนตัวลงมาชั้นล่างสุดก็เจอรปภ. ส่งยิ้มโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อม


“ไปห้างเหรอเปล่าครับคุณเมียม” 


‘เมียม’ หรือ 'เมีย’ นะ ชักไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน


“ห้างเหรอครับ” 


ทำไมต้องไปด้วย ไม่เข้าใจในคำถามถึงได้ย้อนถามอีกคนกลับไป


รปภ. ยิ้มให้ก่อนตอบ


“ปกติคุณเมียมชอบไปสระผมที่ห้างก่อนไปเรียนนี่ครับ” เมื่อคนตอบเห็นดวงหน้าสวยยังมีสีหน้างงงวย เขาจึงรีบผายมือไปทางลิฟต์อีกฝั่ง


“คุณเมียมเดินไปทางซ้ายสิครับ ลิฟต์จะพาเข้าตัวห้างทันที” รปภ. เก่าแก่ของโรงแรมสงสัยว่าคนสำคัญของคุณเศรษฐ์อาจเจ็บไข้ อ่านหนังสือดึกดื่น หรือประกอบกิจกรรมใดๆ ก็ตามจนตื่นมาด้วยท่าทีสับสน ถึงได้มองบริเวณรอบๆ อย่างหวาดหวั่นเช่นนั้น ทั้งที่ย้ายเข้ามาพำนักกับนายเขาร่วมปีได้แล้ว


เป็นคนเดียวที่ได้รับสิทธิพิเศษให้ร่วมใช้ชีวิตในเพนส์เฮ้าส์ยกชั้นของโรงแรมหรูที่สุดในเครือวานิชกฤษณ์กรุ๊ป


จิรธัชรวบรวมสติ เลิกคิดเรื่องตัวตนของตัวเองในโลกออนไลน์ชั่วครู่ก่อนจะลำดับความคิดจนสมบูรณ์


“โทษนะครับ ห้างชื่ออะไรนะครับคุณลุง” 


คนโดนถามงงงวยหนักกว่าเดิม คุณเมียมของนายเขาเป็นอะไรไปหนอ ทว่าก็ต้องตอบตามหน้าที่โดยไร้ข้อโต้แย้ง


“เอ็กซ์ตรอครับ...เอ็กซ์ตรอดินารี่ โรงแรมก็ชื่อเดียวกัน” 


จิรธัชตัวสั่นสะท้าน เม้มริมฝีปากสีสดรุนแรงจนได้เลือด เขาไม่สนเสียงเรียกไล่หลังของรปภ. ใจดีคนเดิม รู้เพียงว่าต้องพาตัวเองออกไปจากที่นี่


ออกไปให้พ้นจากเรื่องบ้าๆ พวกนี้ทั้งหมดเสียที

****




คนตัวเล็กแววตาอิดโรยยืนหอบน้อยๆ หน้าประตูบ้านที่เขาคุ้นเคย...ควรจะคุ้นเคยดี


เขาโดนรถชนไปไม่กี่วัน สภาพบ้านดูแปลกตาไปเยอะเพียงนี้เชียวหรือ


รั้วแสตนเลสที่แม่ภูมิใจในความสวยนักหนาเปลี่ยนเป็นรั้วไม้สีขาวสะอาดตา เรือนกล้วยไม้ของพ่อโดนกำจัดทิ้งจนเหี้ยน เปลี่ยนเป็นปูหญ้าปลูกดอกเฟื่องฟ้าหลากสีแทน


เขารอคนออกมาเปิดประตูใจจะขาด ในตอนนี้คนนุ่มนิ่มไม่ต้องการอะไรเลย นอกจากบุคคลที่ตัวเองรักที่สุด แค่สองคนนั้นหรือใครคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้าน ทุกความกลัวและความสับสนที่วิ่งพล่านในใจจะหยุดลงทันที เขาจะไม่สนใจหาคำตอบเรื่องอื่นอีก


จะเรื่องสูญเสียตัวตนในอินเตอร์เน็ตไปอย่างน่าฉงน หรือเรื่องห้างกับโรงแรมใหญ่โตใจกลางเมืองที่เขาจำได้ว่า…


“มาหาใครเหรอจ๊ะหนุ่ม” 


ผู้หญิงผิวสองสีเกล้าผมมวยลวกๆ อุ้มเด็กวัยทารกออกมาทักทายเขาด้วยท่าทีเป็นมิตร


จิรธัชแค่ต้องการให้พ่อหรือแม่เดินออกมาหาเขา แค่นั้นทำไมพระเจ้ายังให้เขาไม่ได้นะ


“ข-ขอโทษนะครับพี่ คุณกานดากับคุณสมพงษ์อยู่บ้านไหมครับ” เขาไม่แน่ใจว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ไม่สำคัญหรอก พ่อแม่อาจจะมีคนรู้จักที่เขาไม่เคยรู้โผล่เข้ามาในชีวิต


เขาแค่ต้องผ่อนลมหายใจเข้าออกเชื่องช้า มีสติเข้าไว้ อดทนเข้าไว้ ไม่มีประโยชน์จะด่วนสรุปเรื่องใดๆ 


ผู้หญิงอุ้มเด็กมองเขาด้วยท่าทีแปลกๆ ก่อนจะขยับขาให้ห่างจากรั้วไม้เล็กน้อยในทันที


“มาผิดบ้านหรือเปล่า ไม่มีคนชื่อนั้นซะหน่อยหนู” 


น้ำลายอึกใหญ่ถูกส่งเข้าลำคอแห้งผาก ความอดทนกับสติของจิรธัชชักจะร่อยหรอเต็มที


แค่เขาประสบอุบัติเหตุไปไม่กี่วัน พ่อแม่ถึงกับต้องย้ายบ้านหนีกันเลยเหรอ


เขาถอนหายใจทิ้งหนักหน่วง ชักจะแน่ใจว่าตัวเองคงดับสิ้นไปแล้ว พ่อเขากลัวผีอย่างกับอะไรดี ต่อให้แม่พยายามรั้งให้อยู่ที่เดิมคงอยู่ไม่ไหว มองไปรอบๆ ก็เจอแต่ข้าวของของเขาเต็มไปหมด ต่อให้คล้องพระเต็มคอคนกลัวก็กลัวขี้หดตดหายอยู่ดี


มันน่าน้อยใจนัก เขาทั้งรักและคิดถึงสองคนนั้นจนทุกข์ขนัดตั้งแต่ตื่นมา


ลูกที่ไหนมันจะมาหลอกพ่อแม่เล่า มาใบ้หวยน่ะว่าไปอย่าง


สมพงษ์นะสมพงษ์ ชวนกานดาหนีเขาได้ลงคอ


“พี่ย้ายมาอยู่ได้กี่วันแล้วครับ” จิรธัชพยายามถามไถ่หาข้อมูลเพิ่มเติม จากนี้ไปอาจต้องตามหากันยากหน่อย แต่เขาไม่ยอมถอดใจง่ายๆ หรอก พ่อแม่ของเขาทั้งคน


“สอง"


ยังไม่นานเท่าไหร่ ค่อยหายโมโหพ่อแม่ตัวเองลงหน่อย


“...สองปีแล้วหนูเอ๋ย” 

****




จิรธัชไม่รู้ว่าหอบตัวเองออกมานั่งตาลอยที่ห้าง…ที่เขาก็เพิ่งเคยได้ยินชื่อครั้งแรกได้อย่างไร


ใจกลางเมืองเคยเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งเขาจำได้ ถัดออกไปหน่อยก็เป็นโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ทว่าพื้นที่ตรงนี้ในตอนนี้กลับกลายเป็นที่ตั้งของโรงแรมพ่วงห้างใหญ่โตไปได้อย่างไร


เขาไม่แน่ใจว่าตอนนี้ตัวเองเป็นใคร   มีลมหายใจต่อไปเพื่อจุดประสงค์ใด และหลังจากนี้คือต้องทำอะไรต่อ


เมื่อสิ่งที่รู้และยึดมั่นไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป แม้มีจิตวิญญาณอยู่ก็เปล่าประโยชน์


ร่างกายเขาคงมลายสิ้น คนที่รักที่สุดสองคนบนโลกหายตัวไปอย่างไร้ร่องลอยราวไม่เคยมีอยู่จริง


ไม่อยากหายใจแล้ว


ไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว


หมดความจำเป็นสำหรับชีวิตเส็งเคร็งที่บีบคั้นให้เขาไร้หนทางเดินต่อ


โทรศัพท์เขาสั่นแสดงหมายเลขที่เมมไว้ว่า


Dad’ 


เขากดทิ้งทันที จะพ่อคนแรกหรือคนที่สองก็ไม่สำคัญ ถ้าไม่ใช่สมพงษ์ของเขา


เบอร์เดิมโทรกลับมาหาซ้ำๆ และเขาก็มีอารมณ์จะกดตัดสายทิ้งซ้ำๆ …


มือถือเครื่องเดิมสั่น คราวนี้เป็นข้อความ


อีเมียม มึงจะกลับมาเรียนเมื่อไหร่ หยุดไปจะอาทิตย์แล้วนะโว้ย กุคิดถึง’ 


เขาดูเบอร์ที่เมมไว้อย่างตั้งใจ


จิววี่’ 


เพื่อนเหรอ


เขาลองกดไล่ย้อนดูข้อความ น้องเมียมไม่ยอมตอบไลน์จิววี่มาราวอาทิตย์ได้ น่าจะก่อนเขาโดนรถชนสองสามวันด้วยซ้ำ จิววี่ทั้งโทรทั้งไลน์ถามไถ่ว่าเป็นยังไงบ้าง...ซ้ำๆ 


มึงไม่ต้องกลัวนะเว้ย ถ้าใครมันปากหมาอีก กุจะนั่งทับมันเอง เห็นสวยๆ แบบนี้ดุนะเหวยยย’ 


คนปากหมาทำให้น้องเมียมไม่ยอมไปเรียนงั้นเหรอ เด็กท่าทางมั่นใจในตัวเองขนาดนั้นใส่ใจมลพิษทางหูกับเขาด้วย


ไล่ดูไลน์ย้อนหลัง เด็กสองคนนี้คงเป็นเพื่อนสนิทกัน เพราะส่งรูปซิกแพคและเป้าของนักแสดงหนังโป๊หากันอยู่เนืองๆ 


เขาตัดสินใจไลน์กลับไปหาน้องจิววี่คนนี้ทันที


ไปดิ เอ่อ มีเรียนวันไหนบ้างนะ ช่วงนี้อ๊องๆ อ่ะ’ 


จิรธัชพยายามอัพเกรดภาษาตัวเองให้ทันสมัยเหมือนวัยรุ่นทวิตเตอร์เสียหน่อย ไม่ค่อยแน่ใจว่าทำไมตัวเองต้องคุยกับเพื่อนน้องด้วย สภาพจิตใจในตอนนี้ถ้ามีคนให้พึ่งพิง...ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น...เขาก็พร้อมจะโผเข้าหา


โดยเฉพาะน้องจิววี่ตัวกลมสูงกว่าเมียมเท่าตัว แววตาสดใสใส่กลิตเตอร์ขนาดนี้คงไม่เป็นพิษเป็นภัยกับตัวเขา...มากกว่าที่ไอ้คุณแด๊ดนั่นเป็นมาตลอดตั้งแต่เขาตื่นหรอก


รูปตารางเรียนทำเองติดสติกเกอร์รูปหัวใจหวานแหววถูกส่งมาให้พร้อมกับ…


มัวแต่นอนกกผัวเป้าตุงอยู่นั่น  อิ๊อยากตบ  อีไม่สวย!’ 


จิรธัชชักจะหวั่นใจ ว่าภาษาวัยรุ่นทวิตเตอร์ของเขาอาจต้องอัพเกรดไปอีกขั้น…


ไปหาที่บ้านได้มั้ย’ 


คนตัวน้อยพ่นลมหายใจเหนื่อยอ่อน ค่ำมากแล้ว เขาไม่อยากกลับโรงแรม แม้จะมาเสนอหน้านั่งอยู่ในห้างเครือเดียวกันก็ตามที


เพียงชั่วอึดใจน้องจิววี่คนสวยโทรกลับมาหาเขาทันที


เขาชั่งใจก่อนกดรับ พยายามทำน้ำเสียงให้ฟังดูน่ารักง้องแง้งเท่าที่ได้ยินน้องเมียมพูดมาคราวก่อน


"อ้อ ทะเลาะกับแฟนนิดหน่อยอ่ะ"


ภายในหนึ่งนาทีเสียงแหลมเล็กหวีดร้องโหยหวนว่าเขาไปทำอีท่าไหนถึงทะเลาะกับผัวห่อหมกฮวกได้


"ไม่ได้นะมึง คูปองส่วนลดเฉพาะเครือญาติเจ้าของห้างที่มึงให้กูมาจะหมดแล้ว มึงเลิกกับผัวลุงมึงไม่ได้นะเหวยยย"


จิรธัชคล้ายจะคลื่นไส้วิงเวียนศีรษะเมื่อได้ยินคำว่า 'ผัวลุง'


"เอ่อ สรุปให้เราไปค้างห้องจิววี่ได้ไหม" เขายังยืนยันจะหาที่หลบซ่อนตัวเท่าที่โชคจะเข้าข้าง


“ได้อ่ะได้ แต่มึงมีไรก็พูดกันดีๆ สิวะ ชาตินี้จะไปหาผัวทั้งรวยทั้งเยดุเตียงพังได้ที่ไหนอี้กกก ถ้าอีจิววี่ได้กินซักทีจะรำแก้ผ้าถวายพระพรหมเลยวุ้ยยย” 


เขาหลุดหัวเราะออกมาหน่อย ทั้งวันเพิ่งจะยิ้มได้เล็กน้อย ไม่นานจึงเปลี่ยนกลับมาเป็นเศร้าหมองหดหู่ดังเดิมก่อนพูดเสียงเครือ


“เอาสิ เรายกให้…" ขอบตาจิรธัชร้อนผ่าว ตอนนี้สิ่งที่อยากได้ที่สุดก็คือกลับไปเป็นคนว่างงานห่วยแตก ทว่ากลับบ้านมาทีไรก็เจออ้อมกอดของพ่อแม่ที่ไม่เคยต่อว่าเขาเลยสักครั้ง


มีแต่มองด้วยความเข้าใจและเห็นใจทุกคราไป


"เอาเขาไปเลยนะ เราไม่อยากได้...” 


“เข้าใจแล้ว” 


น้ำเสียงราบเรียบที่พูดแทรกขึ้นมาจากบริเวณใกล้เคียงสาดความร้อนแทรกซึมทั่วร่างนวลเนียนชั่วพริบตา มือถือถูกกดตัดสายแล้วเก็บใส่ข้างในกระเป๋ากางเกงตัวเองทันที


เมื่อจิรธัชรวบรวมความกล้าหันไปมอง ก็เห็นผู้ชายใส่เชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพับแขนมองมาทางเขาอย่างเย็นชา ใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก  ดูเขาหอบหายใจเล็กน้อยเหมือนรีบวิ่งมาอย่างไรอย่างนั้น


ถัดไปไม่ห่างคือผู้ชายตัวสูงใหญ่อีกสี่ห้าคนใส่หูฟังสายคล้องใส สวมชุดเครื่องแบบสีดำยืนกวาดมองไปรอบทิศทางเฝ้าระวังภัยให้นายท่าทีถมึงทึง


จิรธัชผุดยืนขึ้นอย่างงุ่มง่าม เขาไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไรในตอนนี้


“เอ่อ ผ-ผม…" เด็กตัวนุ่มยื่นมือไปแตะแขนของคนตัวโตเบาๆ ไม่แน่ใจว่าควรขอโทษที่ปากไม่ดี หรือช่างแม่งมันให้หมด ชีวิตเขาพังย่อยยับขนาดนี้แล้ว ยังต้องสนใจความรู้สึกของคนอื่นอีกเหรอ...


ไม่เห็นจะมีใครใส่ใจความรู้สึกหรือความต้องการของเขาบ้างเลย ไม่ว่าจะคนหรือผี 


เศรษฐ์ขยับท่อนแขนให้พ้นรัศมีของคนเด็กกว่า แววตาไร้ความรู้สึกจนอีกคนหน้าเสีย


“ขอบคุณมากที่ช่วย” 


เขาหันไปพูดกับกลุ่มบอดี้การ์ดแล้วสั่งให้ทุกคนแยกย้ายสั้นๆ จากนั้นจึงเดินมุ่งหน้าไปทางลิฟต์แก้ว กดหมายเลขที่ต้องการรวดเร็ว


จังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง มือเรียวขาวก็แทรกผ่านเข้ามาแหวกให้มันเปิดออกอีกครั้ง


คนตัวนุ่มมองเขาหน้าแดงก่ำ แววตาสั่นระริกละม้ายคล้ายเด็กหลงทาง ริมฝีปากบางโดนกัดเสียช้ำจนเขาอยากทำโทษเด็กคนนั้นเสียตอนนี้ เพราะคนที่มีสิทธิ์ทำให้กลีบปากหอมหวานบวมช้ำคือเขาคนเดียว...


“ไปด้วยคนนะครับ” ดวงตากลมโตหวานซึ้งวอนขอเขาซ้ำๆ ไม่ยอมล่วงล้ำเข้ามาภายในจนกว่าจะได้ยินคำอนุญาต


เศรษฐ์แค่นยิ้มมุมปากพยักหน้า  แต่กลับกดปุ่มลิฟต์ให้ปิดลงในทันที

****



TBC.


ที่มาของเศรษฐ์มาจากคำว่า Sage (เซจ) แปลว่าคนฉลาด จะพิมพ์เซจก็ดูแปลกๆ เลยหาคำไทยพ้องเสียงอีกคำมาแทน 555 จริงๆ เซจเป็นชื่อน้องหมาเพื่อนเราค่ะ แต่มันก็เป็นชื่อคนจริงๆ ด้วยนะ เราชอบชื่อนี้มากจนอยากจุ๊กมาตั้งชื่อแมว ชื่อลูกชื่อหลานในอนาคต :D


เรื่องน้อยใจเมียเก่งนี่ขอให้วางใจคูมแด๊ดจ้า น้องจิอย่าไปใจอ่อนลูก ไม่ต้องตาม หนีไปโลดดด 555 ตอนนี้รายละเอียดเยอะหน่อยน้า เข้าเส้นเรื่องสำคัญแย้ว ><


ขอบคุณมากเลยที่เข้ามาอ่าน ห้าหมื่นวิวสำหรับเรามันเยอะมาก นี่ตั้งใจเขียนกว่าทำงานมหาลัยแล้ว อันนั้นเบื่อมาก ._.


เม้นต์ให้เราอ่านด้วยน้า ชอบอ่านสนุกมากเลย และก็ฝาก #เมียแด๊ดดี้ ด้วยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.932K ครั้ง

12,361 ความคิดเห็น

  1. #12359 hope94 (@hope94) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 00:19
    โลกคู่ขนานหรอ?
    #12359
    0
  2. #12310 Natsuki Chan (@natsuki69otaku) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 10:31
    หลุดไปอยู่โลกคู่ขนานป่ะะ หรืออีกช่วงเวลานึงที่แน่ๆ หนูชอบแบบแบบนี้ กรี๊ดๆๆๆๆ
    #12310
    2
    • #12310-1 cat_whisperer (@letmetellyou) (จากตอนที่ 6)
      6 ธันวาคม 2562 / 10:47
      ชอบแบบนี้ก็มาเลยยย :)
      #12310-1
    • #12310-2 Natsuki Chan (@natsuki69otaku) (จากตอนที่ 6)
      6 ธันวาคม 2562 / 11:10
      งืออ ติดตามมมเลยค่าา
      #12310-2
  3. #12275 meconnize (@meconnize) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 23:07

    เวลาสองปีพ่อกับแม่ไปไหนแล้ว แล้วน้องเมียมหนีออกมา คุณเค้าคงตามหาให้ควักแน่ๆ

    ยิ่งมาเจอประโยคเด็ด คงปวดใจไม่น้อยแล้วนี่จะทิ้งน้องจริงๆเหรอ ส่วนเจ้าน้อง

    ก็ไม่ได้กล้าแบบที่ใจคิดไว้เลยสักนิด

    #12275
    0
  4. #11054 preem77 (@preem77) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 13:05
    งงงมากคอนนี้
    #11054
    0
  5. #10983 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 08:45
    เป็นเรื่องเลย
    #10983
    0
  6. #10377 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 21:48
    ทำไม อะไร ยังไง ??????
    #10377
    0
  7. #10068 Rul Virulpach (@rulvirulpach) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 10:00
    ขอไม้เรียวคะ จะตีไรท์สักสองทีทำแบบนี้กับแด๊ดเราแบบนี้ได้ไง
    #10068
    1
    • #10068-1 cat_whisperer (@letmetellyou) (จากตอนที่ 6)
      15 พฤศจิกายน 2562 / 11:16
      โอ๋เอ๋ๆๆๆ สักวันนึงน่าเนอะ!
      #10068-1
  8. #9924 blabbering (@blabbering) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 14:46
    น้องงงงลูกกก ตัวตนหาย คงเสียใจสับสนว้าเหว่มากๆๆๆ แม่สงสารหนูจับใจ
    #9924
    0
  9. #9865 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 08:04
    เฮ้ออออออ
    #9865
    0
  10. #9525 chimmyging (@chimmyging) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:53

    น้องจิของช้านนนนน
    #9525
    0
  11. #7879 alittletigerp (@firstlylifu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:40
    โลกคู่ขนานรึเปล่าาา สงสารน้องงงงงแงงงง
    #7879
    0
  12. #7296 Chibi_suke (@f-i-k) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 18:00
    มันไม่ใช่แค่ตัวตนหายแต่ทุกสิ่งดันเปลี่ยนแปลงหมดเลย คนแต่งทำให้เราอยากรู้มากว่าสรุปน้องจิอยู่โลกใบเดิมป่าว หรือถ้าคนละช่วงเวลาจริงทำไมคนยังคงสมัยไม่ต่างจากเดิม คำพูด การแต่งตัวไรงี้
    #7296
    0
  13. #7118 jk_jkjk (@jk23022536) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 18:56

    สงสารน้องงง

    #7118
    0
  14. #6870 Namoya (@plxjy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 12:53
    อยากโอบอุ้มน้องจิงจิงเลยค่ะ ยัยหนู คงจะเคว้งและสับสนมากจริงๆอะเนอะ ฮือออออ ยัยเด็กกกกก
    #6870
    0
  15. #5839 Aun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 21:24

    ตกใจ คนแต่งเอาชื่อน้องหมามาตั้งชื่อพระเอก????

    #5839
    0
  16. #5813 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 23:11
    อย่าบอกนะว่าหลุดไปอยู่ในโลกคู่ขนานอะไรทำนองนั้น555555555555
    #5813
    0
  17. #5549 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 01:07
    เอ้าาาา น้องสับสนอยู่ๆๆๆๆ อย่าทำน้องงงง
    #5549
    0
  18. #5522 meen9394 (@meen9394) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 14:43
    สงสารจิ...ต้องเคว้งเเค่ไหนอ่ะ ตื่นมาเป็นใครก็ไม่รู้ พ่อเเม่ครอบครัวที่เคยมีก็หายไป เหมือนออกมาจากอีกโลกนึงเลย เเงงงงงงชั้นชอบบบ
    #5522
    0
  19. #5489 thayyluck (@thayyluck) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:14

    บับบบโอ้ยยนยยน
    #5489
    0
  20. #4776 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 22:53
    ทำไมหายไปหมดเลย
    #4776
    0
  21. #4708 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:57
    เอาไงล่ะทีนี่ แด๊ดโกรธนะบอกเลย
    #4708
    0
  22. #3752 Meaw2524 (@Meaw2524) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 12:51
    เพิ่งมาอ่านแต่ขอบมากค่ะ สนุกค่ะไรท์
    #3752
    0
  23. วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 08:52
    น่าสนว่าทำไมตัวตนจริงๆหาย
    #3707
    0
  24. #3476 หูยไรอ่ะ (@wang-j28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 14:37
    นี่ไง มันน่าสนใจตรงตัวตนจริงน้องหายไปไหน
    #3476
    0
  25. #3282 sawitty3236 (@sawitty3236) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:05
    พล็อตสนุก น่าติดตาม ตัวละครมีเสน่ห์ มีมิติ สมจริงมากค่ะ และเนื้อเรื่องไม่ฝืนตัวละครให้มีแต่ nc ด้วยทำให้ไม่เลี่ยนเกินไป นี่อ่านซ้ำรอบ 2 รอตอนใหม่มา รีบๆ มานะ
    #3282
    0