Daddyism: ในจักรวาลที่เราจะรู้จักกัน

ตอนที่ 19 : (18) D. Deadpan

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,913 ครั้ง
    29 ส.ค. 62

D. Deadpan
adj. impassive or expressionless;
ไร้ซึ่งความรู้สึก







แสงอาทิตย์ส่องกระทบเสี้ยวหน้าจนจิรธัชทนไม่ไหว ลืมตาตื่นขึ้นมาในที่สุด เตียงนอนมุมซ้ายไร้ซึ่งเงาของชายคนที่ทำให้คืนเมื่อวานยาวนานกว่าวันไหนๆ เสื้อเซเลอร์มูนตัวยาวถูกพาดไว้บนด้ามจับตู้เสื้อผ้า คนตัวเล็กถอนหายใจ เช้านี้ง่ายกว่าที่คิดผิดจากเมื่อคืนลิบลับ


เขานอนเล่นอีกครู่หนึ่งครุ่นคิดไปเรื่อยๆ ว่าวันนี้ต้องทำอะไรบ้าง


อย่างแรกคือ ไปซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งให้จิววี่กิน เมื่อคืนเห็นบอกอยากกิน ทว่าวันนี้น้องไม่มีเรียน น่าจะปล่อยให้นอนต่อตามใจชอบ เพราะฉะนั้นเขาควรเป็นคนไปซื้อเองจะดีกว่า


จากนั้นค่อยไปร้านซีร็อกซ์น้องดาวตอนเที่ยง ถ่ายเอกสารแบบฝึกหัดและชีทสรุปที่เขาตระเตรียมให้เรียบร้อย น้องกลุ่มวันนี้เพิ่งบอกว่าจันทร์หน้าจะมีควิซ เลยขอร้องให้จิรธัชทวนสิ่งที่จะออกสอบให้ก่อนเป็นพิเศษ เขาจึงต้องกลับมาออกแบบชุดคำถามที่เป็นไปได้อย่างเร่งด่วน เอกสารประกอบการสอนวันนี้จึงเพิ่งเตรียมเสร็จได้ไม่นานนัก


แต่อยู่กับแด๊ดไม่ต้องสอนหนังสือนะคะ หมูปิ้งเหรอจะเอากี่ไม้ขอให้บอก...สั่งมาบ้านวี่ได้ทันทีเลยนะคะพี่จิ”


จิรธัชเบิกตาโพลงควานหาต้นตอเสียงทันที เด็กตัวนุ่มใส่ชุดกิโมโนสีครีมลายดอกเบญจมาศค่อยๆ ปรากฏให้เขาเห็นช้าๆ น้องนั่งคุกเข่าอยู่มุมเตียง ไม่ยอมสบสายตาเขาเสียด้วย!


ตัวแสบโผล่มาได้แล้วเหรอ เมื่อคืนร้ายนักนะเราน่ะ”


วันนี้แปลก ทำไมมีคอสตูมพิเศษใส่ด้วย ยอมรับก็ได้ว่าแอบใจอ่อนนิดหน่อย ไม่ค่อยอยากดุว่าน้องเสียแล้ว


น้องเมียมค่อยๆ คลานกระดึ๊บมาใกล้เขาอีกนิดก่อนพนมมือขึ้น


ขอโทษค่ะ"


จิรธัชกระแอมไอ ใจอ่อนหนักลงไปกว่าเดิมอีก เขาค่อนข้างชอบคนที่เอ่ยขอโทษเป็น ไม่มัวแต่ยืนยันว่าตัวเองถูกในเวลาที่กระทำผิด


อย่าทำแบบเมื่อคืนอีกนะ พี่ไม่ชอบ...” ยังพูดไม่ทันจบ น้องก็เขยิบเข้ามาวางมือที่ยังพนมอยู่บนอกเขา


"รู้แล้วค่ะ หนูเกิดมาได้ไม่นานพ่อแม่ก็เสียจากอุบัติเหตุ ต้องอยู่กับลุงกับป้าที่เขาก็ไม่มีเวลาอบรมหนูเท่าไหร่ หนูก็เลยสั่งสอนตัวเองจนกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้”


คราวหน้าอย่าทำอีกละกันนะ...” น้ำเสียงดุมลายจางไปกับมือน้อยที่ตรงเข้าโอบเอวเขาอย่างออดอ้อน จิรธัชยกมือขึ้นจะลูบหัวน้องทว่าก็ชะงักทัน


ไม่ทำแล้วค่ะ สัญญา พี่จิหายงอนหนูได้ไหมคะ”


คนโดนถามเงียบ พยายามไม่ตามใจเด็กคนนี้อีกต่อไป กลั้นใจตีหน้าเข้มสุดความสามารถ


น้องเมียมซุกหน้าเข้ากับอกเขาพูดเสียงอู้อี้ “ชีวิตหนูไม่มีอะไรจะทำให้พี่จิสบายได้ มีแค่แด๊ดที่หนูพอจะหยิบยื่นให้ได้เท่านั้น แค่ต้องมาอยู่ที่นี่พี่จิก็เหนื่อยแย่แล้ว หนูก็แค่อยากจะช่วยเท่าน้ันเอ-...”


หนูรู้จักผู้ชายคนนั้นดีขนาดไหนเชียว เขาอาจจะดีกับหนูนะ แต่เขาโคตรเกลียดขี้หน้าพี่เลยว่ะ บางทีก็ทำเหมือนจะดีด้วย…จิรธัชชะงักปากกะทันหัน เพราะอดนึกถึงเรื่อง 'แนะนำตัว’ เมื่อคืนไม่ได้


ถูกคนๆ นั้นเตือนความจำ ว่าเขาก็ยังเป็นเขาไม่ว่าจะอยู่ใต้สิ่งห่อหุ้มแบบไหนก็ตาม


เป็นความรู้สึกที่ในตอนนี้ก็ยังไม่สามารถหาคำมานิยามได้


จิรธัชตั้งใจจะปล่อยให้มวลความรู้สึกตกค้างจากคืนวานเป็นเพียงภาพจำเลือนรางเท่านั้น


"...แต่รวมๆ แม่งก็ใจร้ายอยู่ดีนั่นแหละ” เขาสลัดไล่ความนึกคิดเมื่อครู่ให้จากไปโดยเร็ว


จริงๆ หนูกับแด๊ดไม่ค่อย 'รู้จักกันเท่าไหร่หรอกค่ะ เวลาเจอหน้ากันแด๊ดชอบประหยัดไฟน่ะค่ะ เลยไม่ค่อยมีเวลาพูดคุยกันเท่าไหร่ แหะๆ”


หืม ประหยัดไฟ?"


น้องเมียมเงยหน้าขึ้นจากอกเขาแล้วทำดวงตาวิบวับใส่ก่อนอธิบาย


ก็แบบเจอหน้ากันทีไร รู้ตัวอีกทีไฟก็มืด แผ่นหลังก็แตะที่นอนแล้วอะไรแบบนั้นน่ะค่ะ แล้วตามด้วยเสียงอย่างอื่นมากกว่า...” น้องเมียมหยุดพูดและจิ้มนิ้วชี้เข้าหากันอย่างเอียงอาย


รวยเป็นแสนล้าน แต่ชอบประหยัดไฟเนอะผัวเราน่ะ” จิรธัชขำแห้งใส่เด็กตัวน้อยที่ยังโอบกอดเรือนกายเขาแน่น


ไม่งอนหนูแล้วนะคะ ป้ายมบอกว่าเวลาหนูเหลือน้อยเต็มทีแล้ว


-ป้ายมเค้าเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมากำหนดเวลาหนู


ยมทูตที่เป็นผู้หญิงไงคะ น่าจะอายุเยอะกว่าแม่หนู หนูก็เลยเรียกว่าป้า แต่ป้ายมไม่ชอบหรอก บอกว่าแม่หนูกับเขาเกิดห่างกันไม่กี่ปีเอง ป้าเป้ออาไร๊!” น้องเมียมเลียนเสียงเข้มของป้ายมที่น้องพูดถึงแล้วหัวเราะคิก


จริงๆ หนูต้องไปแล้ว ต้องไปสักที่ที่ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปเจอกับอะไร ต่อให้มีพี่หรือไม่มี หนูก็กลับเข้าร่างตัวเองไม่ได้แล้ว


จิรธัชหน้าเปลี่ยนสี เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนขมับด้วยความครียดขึ้ง เขาดึงรั้งเสื้อผ้าสีสวยบนร่างของน้องไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พูดกัดฟันเสียงต่ำ


ไม่ให้ไป"


"นี่ร่างหนู มันเป็นของหนู จะพี่หรือใครก็เอาไปจากหนูไม่ได้!”


น้องเมียมมองคนตะโกนจนเส้นคอโป่งยิ้มๆ ก่อนบีบมือเขาช้าๆ


ที่ได้อยู่ตอนนี้ก็ถือว่าได้รับสิทธิพิเศษเกินหน้าวิญญาณตนอื่นเยอะแล้วนะคะ ทั้งสวยทั้งมีป้ายมช่วยขนาดนี้หนูก็โดนพวกที่อยู่ข้างล่างมองบนจะแย่แล้วน้า คิกๆ


น้องเมียมใช้นิ้วยกผิวข้างริมฝีปากของเขาให้โค้งเป็นรอยยิ้ม


ไม่เอา...ไม่มุ่นคิ้ว ไม่ต้องกังวลแทนหนูนะ ไหนยิ้มให้หนูดูหน่อย...กว้างๆ เลยนะคะ”


จิรธัชฝืนยิ้มให้คนเรียกร้องดูเพียงครู่เดียว


ทุกคนมีชะตากรรมเป็นของตัวเอง ถึงเวลาหนูก็ต้องไป...”


อยู่ๆ น้องเมียมกลับเม้มริมฝีปาก หันไปมองเครื่องบอกเวลา รอจนเข็มนาฬิกาแตะเข้าที่เวลาหกโมงตรง น้องจึงรีบกระซิบให้แผ่วเบาที่สุดข้างหูเขา


พี่จิก็เหมือนกันนะคะ เมื่อเวลานั้นมาถึงพี่จิก็จะได้กลับไปถ้าพี่…โอ๊ยยย


ดวงหน้าสวยบูดเบี้ยวกับความปวดแสบที่ได้รับ วิญญาณโปร่งแสงพลันซีดจางลงกว่าเดิมจนจิรธัชผวาโอบกอดน้องไว้


บอกใบ้นิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่ได้รู้แล้วน่าว่าห้ามบอกเรื่องคาใจของหนูให้พี่เขาฟังโต้งๆ ขัดจังหวะเก่งงงป้าอ่ะหนูเจ็บนะโป้งแล้ว!


เด็กตัวน้อยในอ้อมกอดของจิรธัชลูบเนื้อตัวจางแสงของตัวเองป้อยๆ มองค้อนไปในทิศทางที่จิรธัชไม่เห็นแม้แต่เงาของใคร


ไหนบอกหกโมงเช้าต้องลงไปหาหัวหน้าไงเล่าขอให้โดนหักเบี้ยความดี ขอให้ gender equality ไม่มีจริงในระบบนรกอีกต่อไป ทำงานเท่าไหร่ก็ขอให้ได้เบี้ยบุญน้อยกว่ายมมีกระปู๋ เชอะ!


ลมหนาวหอบพัดผ่านร่างจิรธัชจนตัวเขาสั่นยะเยือก เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นดึงรั้งน้องเมียมให้พ้นจากอ้อมแขนเขา


น้องหันกลับมามองเขาแววตาตื่น ขยับปากไร้เสียงเร็วๆ 


ไม่ต้องห่วงหนู’


ก่อนวิญญาณเด็กน้อยจะถูกดูดให้ไหลไปหากำแพงห้องอย่างน่าเวทนา ร่างกับใบหน้าถูกดึงยืดขยายคล้ายจะแยกออกจากกันอยู่รอมร่อ


เชี่ยยยยป้าหยุดรุนแรงก่อนได้ไหมครับ นั่นเด็กตัวเล็กๆ นะโว้ย!” จิรธัชรีบกระโดดผลุงลงจากเตียง พุ่งตัวไปทางทิศเดียวกัน ยันขาไว้กับกำแพงห้อง ยื้อแขนและลำตัวโปร่งแสงซีดเซียวไว้ไม่คิดชีวิต ตอนนี้จะขึ้นสวรรค์หรือลงนรกก็พร้อมไปด้วยทั้งนั้น


ทว่ากลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลเหนี่ยวยึดตัวจิรธัชไว้ เป็นสายลมอุ่นที่เข้าโอบรัดกอดรั้งเขาแนบแน่น


ไม่ยอมปล่อย ไม่ว่าเขาจะพยายามดิ้นหนีจนสุดแรงยังไงก็ตาม


อย่าดิ้น”


ตรงนี้มีแค่เธอกับฉัน”


ลืมตาได้แล้ว...จิรธัช


เป็นชื่อของเขาจากริมฝีปากอุ่นข้างหูที่ปลุกให้คืนสติ ร่างนุ่มยังคงสั่นไหวรุนแรง ดวงตาแดงกร้าว หอบหายใจจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรัวเร็ว ยังแยกความจริงกับห้วงฝันจากกันไม่ขาด


ฝันดีกว่าความจริง"


นิ้วโป้งของคนตัวโตเกลี่ยลูบเส้นผมเปียกชื้นคล้ายปลอบประโลม มือหนาปาดเช็ดเม็ดเหงื่อบนใบหน้ามนแผ่วเบา แม้กระทั่งเจ้าตัวยังไม่รู้สึก แววตาจิรธัชยังคงเลื่อนลอย คล้ายรวบรวมสติทวนสิ่งที่ประสบมาในใจไม่รู้จบ


"อย่างน้อยเราก็รู้ว่าจะหนีมันได้...ด้วยการตื่นเสมอ


จิรธัชค่อยๆ กวาดตามองรอบห้องอย่างหวาดระแวง จนหันกลับมามองตัวเองและคนข้างๆ อีกครั้ง


มะ...เมื่อกี้ผมทำคุณเจ็บมากหรือเปล่า” คนพูดถามตะกุกตะกักตกใจเมื่อเห็นสภาพทุกอย่าง จ้องมองเสื้อเซเลอร์มูนที่ถลกขึ้นสูงจนเห็นต้นขาคนใส่อีกแล้ว ผมเผ้าคุณคนนั้นยุ่งเหยิงคล้ายมีคนจิกให้เสยขึ้น และบนแขนของอีกฝ่ายปรากฏรอยแดงช้ำเป็นหย่อมด้วย


จะปล่อยมือเธอจากตัวฉันได้หรือยัง


เมื่อสังเกตดีๆ อีกครั้ง จิรธัชก็พบว่าผ้านวมและหมอนสองใบหล่นลงไปกองบนพื้น ขาแข้งของเขาพาดอยู่บนลำตัวหนา และมือไม้ยังคงจับอยู่ที่เอวของคนร่วมเตียง


-ขอโทษที่ทำให้เจ็บตัวนะ ผมไม่ได้ตั้งใจ” น้ำเสียงของคนพูด และมือที่ละออกจากตัวอีกฝ่ายยังคงสั่นระริก คล้ายจะรู้แน่ชัดว่าเมื่อครู่คือฝันไป ทว่าทุกอย่างกลับรู้สึกสมจริง จนสับสนไปหมดว่าส่วนไหนคือสิ่งที่จิตเขาปรุงแต่งขึ้นมาเอง


หายาให้ฉันทาได้ไหม” น้ำเสียงทุ้มร้องขอแผ่วเบา


จิรธัชพยักหน้าหงึกทำตามคำขออย่างง่ายดาย จริงๆ ควรเป็นเขาที่ลุกไปหาหยูกยาเองโดยไม่ต้องรอคนเจ็บบอกด้วยซ้ำ


เด็กตัวนุ่มลงไปควานหายาจากในตะกร้า ไม่แน่ใจว่าควรใช้ยาประเภทใดกับรอยแดงจ้ำเหล่านั้น ยาแดงน่าจะเป็นช้อยส์แรกที่ถูกตัดทิ้งก่อนเพื่อน เขาคิดว่าอย่างนั้น


มีครีมแก้ฟกช้ำ พอจะได้ไหมครับ” จิรธัชเดินเข้ามาเชื่องช้า พร้อมจะลงไปข้างล่างอีกรอบถ้าคนตัวโตต้องการยาชนิดอื่น


เศรษฐ์ไม่ตอบ ทำเพียงแต่จ้องมองรอยช้ำบนท่อนแขน ครู่เดียวก็ยื่นแขนข้างขวาออกมาหน้าตน


จะให้รออีกนานไหม”


เขาเดินเข้าไปใกล้ผู้ชายที่นั่งอยู่ปลายเตียง ยืนเก้ๆ กังๆ ชั่วหนึ่งก่อนเอ่ยถาม


คุณจะอาบน้ำก่อนทายาไหม เอ่อ ต้องรีบไปทำงานต่อใช่ไหมครับ”


นี่มันหกโมงยี่สิบนาทีแล้ว ต่อเนื่องจากห้วงเวลาในฝันจนชวนขนลุก


คุณคนนั้นทำท่าครุ่นคิด เพียงครู่เดียวก็ยกมือขึ้นลูบสีข้างแผ่วเบา กัดริมฝีปากคล้ายสะกดความรู้สึก ทว่าในนาทีต่อมาก็ตีสีหน้าเรียบเฉย วางมือข้างตัวไว้เช่นเดิมราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น


จิรธัชเห็นปฏิกริยาเมื่อครู่ทั้งหมดชัดเจน เขากลืนน้ำลาย เพราะความรู้สึกผิดซัดวูบขึ้นกลางอก


คุณเจ็บตรงนั้นด้วยเหรอครับ ผม...เอ่อทำอะไรคุณบ้างตอนฝัน”


คนโดนถามไม่ตอบจนคนรอฟังยิ่งร้อนใจ รุดนั่งบนปลายเตียงเช่นกัน


ขอดูหน่อยได้ไหม” คนตัวเล็กชี้นิ้วไปยังบริเวณที่คุณเขาแตะลูบเมื่อตอนนั้น


ยิ่งเศรษฐ์ยังคงนิ่งเงียบ จิรธัชยิ่งใจเสียขยับตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น


ขอดูนิดนะครับ นะ” เขาโยนมรรยาททิ้งลงถังขยะเล็กๆ ข้างเตียง ทำท่าจะดึงชายเสื้อสีชมพูขึ้นรอมร่อ


เศรษฐ์ผงะคล้ายตกใจ มุ่นคิ้ว และถอยตัวออกห่างร่างนุ่มที่รุกคืบเข้ามาเมื่อครู่


ไม่มีอะไร”


นำ้เสียงทุ้มดุคล้ายจะซ่อนอีกใจความหนึ่งไว้มากกว่า


ไม่ต้องยุ่ง’


น่าจะเป็นสิ่งที่คนเอ่ยต้องการสื่อ วิเคราะห์จากท่าทีไม่ชอบใจและไม่ต้องการให้เขาทำประชิดยุ่งย่าม


จิรธัชได้สติ พยักหน้า และเขยิบให้ห่างพอควร


งั้นเอ่อ...” คนตัวเล็กช่างใจแต่ก็เลือกปล่อยวาง จะห่วงใยหรือรู้สึกผิดไปทำไม ถ้าอีกคนไม่ต้องการ


งั้นคุณทายาที่แขนนะครับ”


เขารีบเปิดฝาหลอดครีมออก แล้วบีบมันออกมาเพียงนิดเดียว


ยื่นนิ้วมาสิครับ”


เศรษฐ์ซ่อนความประหลาดใจไว้เนียนสนิท ไม่ได้คิดว่าตัวเองต้องทายาเอง ทว่าก็ยื่นส่งนิ้วชี้ของตนออกมาโดยดี


คุณค่อยๆ ทานะ เบามือหน่อย”


เศรษฐ์ป้ายยาขนาดเม็ดถั่วเขียวลงบนท่อนแขนตัวเองลวกๆ ไม่ใส่ใจนัก


ทาดีๆ หน่อยก็ไม่ได้” คนตัวเล็กบ่นพึมพำ ทำคิ้วยุ่ง ไม่ชอบสิ่งที่เห็นเท่าไหร่ ทว่าก็ไม่กล้าถือวิสาสะแตะตัวอีกฝ่าย ทั้งที่อยากจัดการทาให้ เพราะกลัวจะโดนดุอีก


อีกข้างนะครับเขาเอ่ยไม่เต็มเสียง สายตายังไม่ละไปจากแขนข้างนั้น มันยังคงเปื้อนเนื้อครีมสีขาวให้เห็น


จิรธัชบีบยาใส่นิ้วชี้สลับข้างให้คนเจ็บอีกครั้ง เศรษฐ์ยังไม่ทันได้ป้ายครีมสีขุ่นลงไป เขาก็ร้องสบถเป็นภาษาอังกฤษสั้นๆ ก่อนจะแตะมือเข้าที่บั้นเอว สีหน้าไม่สู้ดี ทว่าเพียงครู่เดียวก็กลับมาทำหน้าไร้ความรู้สึกดังเดิม


คนตัวนุ่มถอนหายใจรุนแรง หมดความอดทน พุ่งเข้าถลกเสื้อตัวยาวขึ้นรวดเร็ว


ขอโทษนะ ผมทนไม่ไหวแล้ว”


จิรธัชไม่สนใจจะสังเกตท่าทีของคนที่เขาบุกใกล้ มือน้อยถลกเสื้อเซเลอร์มูนขึ้นอีกจนถึงช่วงอกของคนใส่ เพ่งสายตามองหาร่องรอยฟกช้ำอย่างตั้งใจ เขยิบเข้ามาจนประชิดเมื่อยังมองไม่เห็นแม้แต่หนึ่งรอยแดง


ไม่เห็นว่าตรงไหนจะแดงเลย ทำไม”


เศรษฐ์ไม่ได้เจ็บตรงนั้น จริงๆ คือไม่ได้เจ็บตรงไหนเลย มีรอยแดงตามแขนก็จริง ทว่าเขาก็ไม่รู้สึกปวดแสบอะไร ไม่ถือโกรธ ไม่คิดอะไรทั้งนั้น แค่อยากยืดเวลาช่วงเช้าออกไปให้นานที่สุด นานเท่าที่ตารางวันนี้จะเอื้อให้ได้


เด็กตัวนุ่มค่อยๆ ไล่มองช้าๆ อย่างใช้สมาธิอีกครั้ง จากกล้ามท้องขึ้นลอนทรงสวย ขยับลงมาแถวสีข้าง ช่วงเอว สะโพกหนา จนถึงเครื่องเพศไร้การปกปิดของอีกฝ่าย เขากลืนน้ำลาย อายเล็กน้อยที่ลืมคิดไปว่าคนๆ นี้ไม่มีเครื่องใส่สำรองสำหรับด้านล่าง เมื่อคืนก็นอนด้วยสภาพโล่งโจ้งภายในเช่นนั้นไม่ปริปากบ่น ก็ปกติชอบนอนเปลือยนี่นาเรื่องนั้นจึงไม่ใช่ปัญหา


ฉันเจ็บ...” เศรษฐ์โกหกหน้าตาย ทำเสียงคล้ายรำคาญที่คนอายุน้อยหาไม่เจอเสียที


ตรงนี้” คนปรุงแต่งอาการเท็จคว้ามือคนตัวขาวให้วางลงบนหน้าท้องแกร่ง


ตะ...ตรงนั้น อ้อ เอ่อ ก็ เอ่อ”


จิรธัชพบว่าตัวเองตะกุกตะกักนานเกินไป ต้องรีบพ่นอะไรสักอย่างแล้ว


-เข้าใจแล้วครับ ก็ เอ่อ อ่ะ เอ่อ” คล้ายต้องคำสาปให้วาจาวิ่นขาดหนูแทะเช่นนี้


แล้วก็ตรงนี้...ด้วย”


มือหนาจับมือน้อยให้เลื่อนลงต่ำตรงพื้นที่ตัดเข้าเป็นรูปตัววี หมิ่นเหม่จวนจะสัมผัสเข้ากับอะไรที่จิรธัชไม่ควรแตะ


เศรษฐ์ค้นพบความเพลิดเพลินชนิดใหม่ของตนในเช้าวันนี้


การแกล้งเด็กคนนี้สนุก


มากเกินไปแล้ว


สรุปฉันเป็นอะไร พอจะรู้ไหม” เสียงทุ้มกระเซ้าถามข้างใบหูเล็กสีแดงแจ๋


คนตัวนุ่มมองซ้ายมองขวาหาที่วางสายตาไม่ได้เลย ผิวแก้มของเขาร้อนผ่าวไม่แพ้ปลายนิ้วที่แตะต้องผิวเนื้อของอีกฝ่ายอยู่


-ผมไม่รู้” เขาพึมพำตอบก้มหน้างุด


ฉันหวังพึ่งเธอ...คนเดียวแท้ๆ”


ความอุ่นชื้นแตะงับเข้าที่ปลายหูแผ่วเบาเมื่อคนตัวนุ่มไม่ทันระวัง จิรธัชเด้งตัวหนีราวโดนไฟลวก กระชากมือออกด้วยแรงน้อยนิดที่เหลืออยู่   จากนั้นจึงรีบดึงผ้านวมบนพื้นขึ้นมาพันส่วนล่างของผู้ชายตัวโตลวกๆ ทันที


ทำอะไร”


เสียงดุเอ่ยถามคนหน้างุดที่จ้องมองลายดอกไม้บนชายผ้าปูที่นอนข้างๆ แทน


คุณโป๊"


เธอเองไม่ใช่เหรอที่ถกเสื้อฉันขึ้น...” เศรษฐ์แสร้งถอนหายใจ ทำแววตากร้าวเอ่ยเสียงแข็ง “...โดยที่ฉันไม่เต็มใจสักนิด”


จิรธัชกะพริบตาช้าๆ ความรู้สึกผิดแล่นวูบขึ้นกลางอกอีกครั้ง


ยิ่งคุณเศรษฐ์เสมองไปด้านอื่น ไม่ยอมสบสายตาเขาอีก มือไม้ก็ปิดป้องร่างกายด้านบน คนตัวเล็กยิ่งสะท้อนใจ


ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองแท้ๆ


เมื่อคืนอุตส่าห์ฉอดแว้ดๆ เรื่อง consent เสียดิบดี


คนตัวนุ่มนับหนึ่งถึงสามในใจแล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวมาใกล้อีกฝ่าย ทว่ายังคงเว้นระยะห่างให้คุณคนนี้ไม่อึดอัด


ขอโทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจ”


ตอนนั้นรู้สึกผิด เป็นห่วงคุ...”


ห่วงว่าตัวเองต้องรับผิดชอบ?” เสียงทุ้มเข้มถามแทรกขึ้นทันควัน


จิรธัชนิ่งไป ถามตัวเองเหมือนกันว่าห่วงอย่างไหนมากกว่า


อือ ทั้งสองอย่าง แต่คิดว่าห่วงคุณมากกว่าอยู่ดี”


คนอายุน้อยค่อยๆ จัดแจงดึงเสื้อตัวยาวให้ปิดคลุมลำตัวคนตัวโตเหมือนเก่า


ไม่โป๊แล้วครับ”


จะไม่ทำยุ่มย่ามอีก...” ริมฝีปากนุ่มหยุ่นเอ่ยสิ่งที่ใจจับโยงออกมาเป็นถ้อยคำ


ใครจะอยากให้คนแปลกหน้าเห็น ผมคิดน้อยไปจริงๆ”


ประโยคเมื่อคืนยังจำได้ดี


'ไม่สนอยู่แล้วว่าใครจะมองยังไง...โดยเฉพาะคนแปลกหน้าอย่างเธอ'


ก็ถูกแล้ว


เมื่อไหร่ก็จะคงสถานะนั้นไว้ไม่ผันเปลี่ยน


จิรธัชส่ายหัวไล่ความคิดเมื่อครู่ทิ้งก่อนเปลี่ยนเรื่อง


“ผมไม่เห็นรอยแดงเลย สงสัยจะช้ำในหรือเปล่า คุณควรไปให้หมอดูดีกว่านะ...” 


“เมื่อกี้ตัดพ้อเหรอ” 


จิรธัชแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ภาวนาให้ฟังผิดเพี้ยนไป ทว่าใจมันก็ไม่สงบสุขแล้ว เขาผุดยืนขึ้นโดยยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน


ดวงตาดุดันวาววับเป็นประกาย มีความตื่นเต้นบางอย่างถูกจุดขึ้นข้างในจนดับไม่ทัน


มือหนาคว้าหมับเข้าที่แขนขาว รั้งตัวคนนุ่มนิ่มให้นั่งลง...บนตักเขา


ท่อนแขนแข็งแรงพาดทับหน้าท้องเด็กตัวนุ่มแนบแน่น เพราะอีกคนออกแรงดิ้น


“ตอนฝันเธอก็ดิ้น...มากกว่านี้อีก” 


จิรธัชชะงักไป คิดย้อนถึงช่วงนั้น


“ฉันถึงต้องกอดเอาไว้ให้แน่น ทั้งที่ไม่ได้อยากยุ่งกับคนหลับ” 


สายลมอุ่นๆ โอบรัดเนื้อตัวในฝันที่แท้คือฝีมือคนๆ นี้เองหรอกเหรอ


“ตะ...แต่ตอนนี้ผมไม่ดิ้นแล้ว คุณไม่ต้องจับ” 


“ดี” เสียงทุ้มเอ่ยข้างหูคนตัวเล็กอย่างพอใจ ยอมปล่อยแขนออกจากตัวเขาในทันที


“คุณเศรษฐ์!” 


“ว่าไง” ปลายคางคนถามคลึงเบาๆ ลงบนหัวไหล่มนซ้ำๆ อย่างเย้าแหย่


ยิ่งเห็นแผ่นหลังเล็กยอบสั่น เศรษฐ์ยิ่งกดน้ำหนักลงบนนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ


“ผะ...ผมไม่ได้จะหนีแล้ว คุณไม่ต้องทำแบบนี้” 


ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...ที่น้อยใจฉัน” 


จิรธัชหูอื้อตาลายไปหมดเมื่อได้ยินคำถามนั้น เขากระแทกแผ่นหลังเข้ากับลำตัวของอีกฝ่ายสุดแรง


ในหัวได้ยินแต่คำว่าหนี หนี หนี หนีโว้ย


เขาไม่ใช่คนปากแข็ง แต่คำถามน่าเวียนหัวเมื่อครู่ยังไม่ใช่สิ่งที่เขามีคำตอบในตอนนี้


“ไม่แกล้งแล้วนะ นั่งนิ่งๆ ก่อน” 


เศรษฐ์ซุกมือใต้ผ้าห่มแล้วรั้งเอวจิรธัชให้หยุดอยู่กับที่ ราวใช้ถุงมือจับวัตถุแตกง่าย


“ผมไม่อยากอยู่ใกล้คุณแล้ว เลิกยุ่ง เลิกจับตัว ต่างคนต่าง...” 


“ฟังฉันก่อนได้ไหม” เสียงทุ้มที่นุ่มกว่าคราไหนกระซิบเว้าวอนข้างใบหูเขา


ลมหายใจอุ่นร้อนเร่งขยับเข้าใกล้ผิวแก้มนวล ราวกลัวเวลาจะไม่อยู่ข้างเขาอีกต่อไป


เสียงทุ้มฉวยจังหวะกระซิบข้างหูคนชะงัก เชื่องช้าทว่าชัดเจน


ไม่มีคนแปลกหน้าที่ไหนรู้จักชื่อกัน...จิรธัช” 


ถ้อยคำเมื่อครู่สาดสีเรื่อจางๆ บนใบหน้าคนฟังทันทีที่ได้ยิน


“เธอได้ยินที่ฉันพูดไหม” คนตัวโตก้มกระซิบถามใกล้ผิวแก้มสีระเรื่ออีกครั้ง


จิรธัชเงียบ สมองกำลังประมวลผลอย่างหนัก


“เข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า” ปลายนิ้วร้อนจัดของเศรษฐ์เขี่ยเส้นผมนุ่มเล่น ก่อนจะวกเข้าคลึงแตะใบหูขึ้นสีของเด็กตัวน้อย คล้ายทวงถามอีกครา


“ผะ...ผมฟังภาษาคนเข้าใจ!” จิรธัชละล่ำละลักตอบพร้อมขยับศีรษะหนี


เศรษฐ์แตะมือเข้าที่บั้นเอวอีกฝ่ายนุ่มนวลก่อนกระซิบแผ่วเบา 


ลุกได้แล้วครับ"


จิรธัชหันขวับกลับมามองคนพูด แน่ใจว่าหูฟังไม่ผิด 


คนตัวเล็กจ้องมองเขาตาแป๋ว ราวประหลาดใจในถ้อยคำที่ได้ยิน


“มองทำไม” เศรษฐ์กลั้นยิ้ม ทำเป็นถามไปอย่างนั้น


"เอ่อ คุณพูดเพราะ" จิรธัชตอบและหันหน้ากลับไปอีกทางตามเดิม


"ฉันไม่เคยพูดคำหยาบ...เป็นภาษาไทย"


"หมายถึงพูดเพราะเป็นพิเศษกับผม"


เศรษฐ์พักคางลงบนศีรษะของคนสูงน้อยกว่าก่อนพึมพำ


“ไม่ใช่ครั้งแรก เธอไม่ได้ยินเอง” 


"ผมไม่ใช่ที่วางหัวของใครนะ" จิรธัชบ่น ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วมันเกิดขึ้นเมื่อไหร่เล่า ทำท่าลึกลับซับซ้อนอมพะงำแบบนี้คงไม่มีทางเฉลยให้ฟังแน่ เขาจึงไม่คิดจะซักไซ้ต่อ


"ไว้คราวหน้าก็หลับให้มันช้าๆ หน่อยก็คงจะได้ยินเอง"


"เมื่อคืน!" คนหัวไวอนุมานคำตอบจากคำบอกใบ้เมื่อครู่ทันที


"ฉันชอบคนฉลาด"


"..."


"และเธอก็ไม่โง่...มากจนเกินไป"


เขาค่อยๆ ดันให้เรือนร่างบอบบางบนตักลุกขึ้นก่อนแล้วจึงยืนขึ้นบ้าง คนตัวโตปัดผ้าห่มให้พ้นตัว ถอดเสื้อที่ยืมมาลงไปกองบนพื้นทันที จนคนเด็กกว่าเบี่ยงสายตาหนีแทบไม่ทัน


"Sorry for that. Didn't mean to show off this often. (โทษที ไม่ได้ตั้งใจจะโชว์หุ่นบ่อยขนาดนี้)"


เศรษฐ์หันหลังให้อีกฝ่ายก่อนยกยิ้มมุมปาก คว้าผ้าเช็ดตัวที่แขวนบนราวไม้แล้วพึมพำ


“จะอาบน้ำ” 


ทันทีที่ประตูบานนั้นถูกปิดลง คนตัวนุ่มก็ทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดท่า พรูลมหายใจร้อนผ่าว ขยี้เส้นผมตนรุนแรงจนยุ่งเหยิง


ไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว


ว่าตัวเขาเองกำลังรู้สึกอะไรอยู่กันแน่







เป็นเวลาเกือบห้านาทีที่จิรธัชจ้องมองเพดานขาวโพลน อย่างไม่รู้วิธีจะพาตัวเองออกจากความคิดที่วกวนราวเขาวงกตยังไง


เขาตัดสินใจระงับความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดไว้ ยังมีอะไรที่สำคัญกว่า


จากนั้นจึงเปิดมือถือขึ้นมาแล้วจดทุกอย่างที่ได้ยินจากน้องเมียมไว้ในโปรแกรม notes


เชื่อว่าน้องจงใจเลือกสื่อสารกับเขาในความฝัน เจ้าเด็กแสบ


อย่างแรกคือ เขาอาจจะได้กลับไปถ้า…


ถ้าอะไรได้บ้าง


ถ้า...ทำสิ่งที่น้องเมียมคาใจสำเร็จ? 


แบบนั้นจะดำเนินตามสูตรนิยายยอดนิยมทั่วโลก


ถ้า...จิรธัชอยากจะกลับ? 


มันเลือกได้ดังใจปรารถนาจริงหรือ


ถ้า...เจอรักแท้ แก้ไขอดีต แก้ปมในใจตน ปรับปรุงชีวิตเจ้าของร่างให้ดีขึ้นจากหน้ามือเป็นหลังมือ ช่วยเหลือคนตกยาก กระชากหน้ากากคนทำผิด บำเพ็ญประโยชน์ต่อสังคม ค้ำจุนคนรอบข้าง


จิรธัชลิสต์ทุกพล็อตที่เคยได้ยินมาลงในนั้นจนแทบหมดแรง


ที่ยากไปกว่านั้นคือ น้องเมียมยังไม่เคยบอกเรื่อง 'คาใจ’ ให้เขาฟัง 


'เกิดใหม่อีกครั้ง...ผมดันกลายเป็นโคนันยอดนักสืบ'


คือชื่อนิยายที่จิรธัชจะเขียนออนไลน์แล้วติดเหรียญทุกตอนหาเลี้ยงชีพ หากวันไหนไม่มีนักเรียนสนใจจะเรียนกับเขาแล้ว


จิรธัชพิมพ์จุดไข่ปลายาวๆ กั้นแยกสมมติฐานรวมดาวพล็อตแฟนตาซีผีสางเมื่อครู่เอาไว้ด้านบน


เขาค่อยๆ ทบทวนความทรงจำตั้งแต่วินาทีแรกที่พบสบตากับร่างนุ่มโปร่งแสง ค่อยๆ พิมพ์มันลงบน notes


มีความปรารถนาไหนที่น้องเคยบอกเขาบ้าง


เท่าที่จำได้มีแต่


‘หนูอยากนอนรอผัวรวยๆ อยู่บ้าน สบายๆ อ่ะค่ะ ช่วยสานฝันหนูให้เป็นจริงด้วยนะคะพี่จิ จุ๊บๆ’ 


อาจไม่ตรงกับประโยคเดิมเป๊ะๆ โดยเฉพาะจุ๊บๆ เขาเติมเอง


จิรธัชเลื่อนหาอีโมจิรูปกากบาทอยู่นานจนเจอ แล้วพิมพ์เครื่องหมายนั้นหน้าข้อความเมื่อครู่


ความปรารถนาไหนที่น้องเมียมได้พูดออกมาให้เขาฟัง สิ่งนั้นทั้งหมดไม่ใช่เรื่องคาใจของน้อง


ตอนนี้เขาจะสรุปเอาเองละกันว่าเรื่องคาใจของน้องเมียมไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับผู้ชายหน้าดุคนนั้น


เหมือนจะง่ายขึ้น แต่ก็แค่ขีดฆ่าสิ่งที่ไม่น่าใช่ออกได้อย่างหนึ่งเท่านั้น


จิรธัชเริ่มปวดหัว เขากลิ้งไปมาบนที่นอน เอาหัวที่เริ่มปวดกระแทกลงบนฟูกนุ่มซ้ำๆ 


พลันนึกออกถึงประโยคหนึ่งของน้อง


น้องเมียมบอกเขาว่าไม่มีทางกลับร่างเดิมได้แล้ว ไม่ว่าจะมีเขาอยู่หรือไม่


หมายความว่าถ้า... (เขาวงกลมคำว่าถ้าหนักๆ ในใจ) จิรธัชได้กลับไปยังโลกที่จากมา ร่างน้อยนี้อาจต้องสลายเสื่อมไปตามกฏธรรมชาติหรอกหรือ


แค่คิดถึงภาพนั้นในจินตนาการ วิญญาณกาฝากอย่างเขาก็สะเทือนใจจนตัวทรุด


ทำไมต้องเลือกด้วย ทำไมถึงกลับไปมีชีวิตดังเดิมทั้งคู่ไม่ได้


จิรธัชเริ่มฟุ้งซ่านหนัก เขาสมมติภาพที่จะเกิดขึ้นตามหลังจากกายของน้องแตกสลาย


นึกถึงปฏิกริยาของคนที่นี่ที่เขารู้จัก


คุณเศรษฐ์จะรับหน้าที่ดำเนินการทุกอย่าง เขาแน่ใจ จะเสียใจมากขนาดไหนเขาไม่อาจคาดเดา


น้องจิววี่จะร้องไห้มาสคาร่าไหลเปรอะอยู่หน้ากรอบรูปน้องนานขนาดไหนกัน


จุลที่รู้จักน้องเมียมนานกว่าใครพวกจะทำอย่างไร ดูเข้มแข็งทว่าอายุยังน้อยอยู่ จะรับมือกับการสูญเสียเพื่อนสมัยวัยเยาว์ และแสดงมันออกมายังไงบ้าง


เป็นห่วง


จิรธัชรู้สึกแบบนี้กับทุกๆ คนที่เขานึกถึงในใจ


ทว่าอยู่ๆ หัวใจเขากลับนิ่งอึ้ง ยอกปวดและเจ็บเคืองแทนน้องเมียม จนต้องทุบอกตัวเองซ้ำๆ เผื่อความรู้สึกนั้นจะคลายลง


อ้อ ไอ้คนที่ลือกันว่าขายตัวอ่ะหรอตายแล้ว’ 


เมื่อข่าวกระจายไปที่คณะอักษร นั่นคือประโยคที่จะถูกถ่ายทอดในวงกว้างใช่หรือเปล่า


สุดท้ายน้องเมียมจะถูกลดทอน จนเหลือเพียงประโยคเดียวที่อธิบายสิ่งที่น้องเป็น


ก็แค่ 'ไอ้คนที่ถูกลือ...’ 


ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย


คนที่ตายไปแล้วย่อมจะมีชีวิตอยู่ได้ในความทรงจำของคนอื่น


ในตอนนั้นเขานึกถึงย่าที่เสียไปเมื่อสามปีที่แล้ว


ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึง


จะเป็นดวงดาวเปล่งปลั่งที่สุดในฟากฟ้าของเขาตลอดไป


จะไม่ลืม


ไม่มีวัน


จิรธัชซับหางตาชื้น ลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้า ค้นเจอเสื้อนิสิตสีขาวสามสี่ตัวที่ถูกพับไว้ลวกๆ ทิ้งไว้มุมตู้ปะปนกับชุดนอนวาบหวิว


เขาเดินวกไปที่โต๊ะส่วนตัวของจิววี่ มองตารางเรียนสีหวานแหววที่น้องวี่ติดไว้ตรงผนัง


พรุ่งนี้เช้ามีเรียน Literature and Film วรรณกรรมกับภาพยนตร์เหรอ ส่วนตอนบ่ายมีคลาส Pop Fiction มันคืออะไรวะนั่น


ในขณะที่ช่างใจว่าสิ่งที่คิดจะทำถูกต้องดีแล้วหรือเปล่า เสียงออดก็ดังขึ้นหน้าร้าน


แน่นอนว่าจิววี่ไม่ตื่นเพราะน้องไม่มีเรียน


เขาจึงกระวีกระวาดลงไปหาต้นตอเสียง และเห็นลูกน้องคุณเศรษฐ์คนที่นั่งประจำข้างอีกคนที่ขับรถ


“สวัสดีครับคุณเมียม” น้ำเสียงนอบน้อมราวกับเขายังเป็นคนของเจ้านายตนเรียกรอยยิ้มน้อยๆ จากจิรธัช


“สวัสดีครับคุณโจ คุณกับคุณแสงสบายดีนะครับ” 


เจ้าของชื่อละล่ำละลักตอบรับการคาดเดาของเขา คล้ายตกใจที่จิรธัชถามไถ่ทักทายเพิ่มเติม


เสื้อเชิ้ตสีครามกับกางเกงสแล็กบนไม้แขวนถูกส่งยื่นให้เขา มันถูกคลุมด้วยถุงพลาสติกขนาดใหญ่มีซิปรูดอีกที ของของคุณเศรษฐ์จะไม่มีวันยับและปนเปื้อนด้วยผงฝุ่นใดๆ ตามด้วยกระเป๋าหนังสีดำใบย่อมที่ถูกหยิบส่งให้เขา ซึ่งจิรธัชก็ไม่แน่ใจว่าในนั้นมีอะไรบ้าง คาดเดาจากน้ำหนักน่าจะเป็นเครื่องใช้ส่วนตัวบางอย่าง ได้ยินเสียงขวดแก้วกระทบกันเมื่อครู่ อาจเป็นน้ำหอม เจลใส่ผม และอะไรต่อมิอะไรที่คุณเขาใช้ประจำทุกเช้านั่นแหละ


จิรธัชยิ้มให้อีกครั้ง และเอ่ยบอกชายตัวสูงใหญ่ให้เบาใจ


“จะส่งให้ถึงมือเลย คุณกับเพื่อนจะเข้ามารอในร้านก่อนไหมครับ” 


ลูกน้องคุณเศรษฐ์คนนี้รีบส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างสุภาพ และถอยกลับขึ้นรถประจำกายนายตนทันที


คนตัวเล็กเดินกลับขึ้นมาข้างบน และพบว่าข้างในห้องยังว่างเปล่า


เขาตัดสินใจดึงเตารีดและที่รองรีดที่ตั้งไว้ตรงมุมห้องออกมา


ถอนหายใจมวลใหญ่ มาถึงขนาดนี้แล้วก็ต้องลองสักตั้ง


‘เกิดใหม่อีกครั้งผมก็ยังต้องเรียนหนังสือ’ 


นั่นจะเป็นอีกเรื่องที่เขาจะลองร่างพล็อตดู เผื่อหาลำไพ่พิเศษในยามที่การเงินฝืดเคืองหนักกว่านี้


ทว่ายังไม่ทันได้เสียบปลั๊กเตารีด จิรธัชก็ต้องวางเสื้อนิสิตยับๆ ทิ้งไว้บนที่รอง เมื่อมีเสียงเคาะประตูพร้อมกับบานประตูไม้ที่ถูกผลักออกง่ายดายผิดไปจากปกติ


สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือ เรือนกายกำยำเปียกชื้นและเส้นผมที่เปียกลู่ปิดหน้าตา


เมื่อมองดีๆ จิรธัชก็เห็นฟองสีขาวบนศีรษะคนๆ นั้นด้วย


ทะ...ทำไมเป็นกลิ่นแชมพู 'ราคาถูก’ ของเขา


ของดีๆ มีไม่ใช้ จิววี่กับแม่ใช้แชมพูที่มีขายตามร้านขายอุปกรณ์เสริมสวยโดยเฉพาะ


หอมฟุ้งแม้อยู่ในระยะห่างและมีส่วนผสมราคาแพง น้องวี่อวดอ้างสรรพคุณให้เขาฟังอยู่บ่อยๆ 


“คะ...คุณเข้ามาในนี้ทำไม ยังอาบน้ำไม่เสร็จเลยนี่” 


เศรษฐ์หรี่ตามองเขา คล้ายว่าอาจมีของเหลวเข้าตา


“น้ำไม่ไหล” 


“...” 


“เธอช่วยเข้ามาดูหน่อยได้ไหม” 






TBC.


อุตะ หิมะตกรถไม่ติดหรือเปล่าาาา มาลงสองวันติดๆ แย้ววว คนอะไรช่างขยันขนาดเน้!!!

ช่วงคำถามเงินล้านนนน: น้ำไม่ไหลเป็นเรื่องจริงหรือหลอก!

กด 1 น้ำมันไม่ไหลจริงๆ จ้าาาา อย่าไปว่าอิแด๊ด//กางปีกปกป้อง!
กด 2 มารยาสาไถยแน่ๆๆ มันคือแผนของผู้ชายแก่ๆ ร้ายกาจคนนั้นนนน!




เม้นท์ให้กำลังใจคนขยันเยอะๆๆๆ หรือติด #เมียแด๊ดดี้ ได้เลยยย โทนโฆษณาชวนเชื่อมาก บางทีก็เขินนะ 5555











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.913K ครั้ง

12,351 ความคิดเห็น

  1. #12351 meconnize (@meconnize) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 20:37

    คุณเศรษฐเปนคนเจ้าเล่ห์ทั้งแต่เมื่อไหร่กันค่ะ น้องแค่ฝันร้ายกอดน้องนิดหน่อยทำมาเปนมีแผลเจ็บปวดปานนั้น

    ส่วนเจ้าน้องมีคนเรียกชื่อและรู้จักตัวตนข้างใจแล้วนะ ถึงคนๆนี้จะปากร้ายชอบทำร้ายจิตใจ

    แต่ก็เปนคนเดียวที่ฮีลลิ่งได้ดี เพราะว่าคุณเค้าเปนคนที่รู้จักว่าเรามีตัวตนในร่างน้องเมียมล่ะมั้ง

    คุณเศรษฐอย่างเจ้าอารม แกล้งนอ้งให้มากความ สงสารน้องเหอะ

    #12351
    0
  2. #12259 Unun7889 (@Unun7889) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 21:05
    2แน่นอนนนนนนนนน
    #12259
    0
  3. #12117 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 04:12
    2222222
    #12117
    0
  4. #11922 PhantiraCherry (@PhantiraCherry) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 08:01
    กด2 หึๆ
    #11922
    0
  5. #10465 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 14:37
    กด 2 อิแด๊ดมารยาชัวววว 5555
    #10465
    0
  6. #9972 blabbering (@blabbering) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 15:13
    ไม่รอดแน่เลยนน
    #9972
    0
  7. #9971 blabbering (@blabbering) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 15:13
    น้องหนีไปรู้กแมมมม่
    #9971
    0
  8. #9970 blabbering (@blabbering) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 15:13
    คนแก่หลอกน้องเข้าห้องน่ำแน่นอนน
    #9970
    0
  9. #9969 blabbering (@blabbering) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 15:12
    แต่โคดชอบตอนน้องจิเขินเลยค่ะ
    #9969
    0
  10. #9968 blabbering (@blabbering) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 15:12
    แต่ค่ดขี้เก๊กชห
    #9968
    0
  11. #9967 blabbering (@blabbering) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 15:12
    อยากให้น้องทัช ให้น้องแตะตัว ทายา
    #9967
    0
  12. #9966 blabbering (@blabbering) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 15:11
    หน้าตายมากกก แกล้งน้องแก่นังแก่
    #9966
    0
  13. #9906 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 23:00
    หลอกเข้าห้องน้ำป่ะเนี่ยยยย 555555
    #9906
    0
  14. #9623 BenzKaewmukda (@BenzKaewmukda) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 23:26
    รอฉันรอไรท์ อยู่555แต่ไม่รุ้ไรท์อยุ่หนใด
    #9623
    0
  15. #9511 chimmyging (@chimmyging) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:48
    ชอบมากค่าไม่เคยชอบนิยายขนาดนี้มาก่อน เจอเรื่องนี้เข้าไปถึงกับไปไม่ถูกเลย ชอบม่กจริงๆ
    #9511
    1
    • #9511-1 cat_whisperer (@letmetellyou) (จากตอนที่ 19)
      3 พฤศจิกายน 2562 / 18:24
      แงงง ดีใจจังงง ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ปั่นคอมเม้นต์ให้ด้วย 555
      #9511-1
  16. #9236 551137 (@551137) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 17:03
    แด๊ดดดดดดคะ คนเค้าดูออก ฮื่อออ อยากดองไว้อ่านมาแต่ใจรอไม่ไหวตลอดด55
    #9236
    0
  17. #8660 Keree (@Keree) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 04:13

    เทออออ นิยายเทอสนุกมากเลยทำไมปิดตอนอ่า

    #8660
    0
  18. #8601 EATWELL (@fafah249) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 00:40
    ชอบความน้องวิเคราะห์ตลก555555555เอ็นดู เกลียดมารยาอิแด๊ดมากแต่ก็เชียร์โว้ยยยย
    #8601
    0
  19. #7870 PCHC74 (@Ploy74) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 21:34
    น้องงงงงง
    #7870
    2
    • #7870-1 cat_whisperer (@letmetellyou) (จากตอนที่ 19)
      1 ตุลาคม 2562 / 21:40
      หายไปไหนนนมาาาา คิดถุงนะ!
      #7870-1
    • #7870-2 ooD.AmP.ii~KloGiee (@reeyun) (จากตอนที่ 19)
      3 พฤศจิกายน 2562 / 12:43
      เขาเรียกว่าเธอ ตั้งนานแล้วเหรอ? ทำไมฉันไม่ชิน
      #7870-2
  20. #7831 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 19:31
    น้องงงงงง
    #7831
    0
  21. #7347 peace71807997 (@peace71807997) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 08:18
    น้องจิอย่าเข้าไปนะ กดอะไรก็ช่างผลลัพธ์เท่ากันนะลู๊กกก หนูเสียตัวแน่
    #7347
    0
  22. #7289 Jeanne33 (@Jeanne33) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 21:43
    กด2จ้า
    #7289
    0
  23. #7200 star3421 (@milk3421) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 06:47
    กดมันทั้งสองตัว!
    #7200
    0
  24. #7170 น้องหมีไม่หนีไปไหน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:18

    ขอยืนยันคำตอบ กด 1 ค่ะ

    #7170
    0
  25. #7161 ศศพินทุ์ ปัคมา (@sasapin12345) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 17:52
    ไรท์ๆๆๆ มาๆๆๆ คิดฮอดนะ
    #7161
    0