คัดลอกลิงก์เเล้ว

[เชอรีนxเนสท์] Kitten or You #เชอเนสท์

คนทุกคน ถ้าเลือกได้ก็คงไม่อยากจะเป็นศัตรูกับอะไรสักอย่างบนโลกใบนี้หรอกใช่มั้ย ฉันเองก็เหมือนกัน ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากเกิดมาชนะทุกอย่าง แต่ดันมาแพ้อะไรที่ไม่ควรแพ้แบบนี้หรอก!

ยอดวิวรวม

7,611

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


7,611

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


140
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ธ.ค. 59 / 14:45 น.
นิยาย [չxʷ] Kitten or You #ʷ [เชอรีนxเนสท์] Kitten or You #เชอเนสท์ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนสท์ค่ะ เป็นทาสแมว
เชอรีนค่ะ..ฮะ ฮัดชิ่ว!

.
.
.
.
วันช็อตชั่ววูบ (อีกแล้ว) วะฮ่า วันช็อตเรื่องนี้เกิดจากประโยคๆเดียวของคุณเชอ
"เนสท์ไม่ใช่แมว แต่แพ้"
ก็แพ้ไปแล้วอ่ะนะ ทำไงได้ ฝาก #เชอเนสท์ ด้วยนะคะ ;) 


เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ธ.ค. 59 / 14:45


[ เชอรีนxเนสท์ ] Kitten or You #เชอเนสท์

เนสท์หรือแมวหรือแมวหรือเนสท์ เอ๊ะ..



คนทุกคน ถ้าเลือกได้ก็คงไม่อยากจะเป็นศัตรูกับอะไรสักอย่างบนโลกใบนี้หรอกใช่มั้ย ฉันเองก็เหมือนกัน ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากเกิดมาชนะทุกอย่าง แต่ดันมาแพ้อะไรที่ไม่ควรแพ้แบบนี้หรอก!



'ฮัดชิ้ว!'

.

"ผ้าค่ะ.."

"ขอบคุณค่ะ" รับผ้าขนหนูสีขาวสะอาดจากคนตัวเล็กที่เอื้อมมือมารับสิ่งมีชีวิตจน'เคย'ฟู เพราะตอนนี้ขนขาวๆของมันลู่ลงแนบลำตัว ทำให้ตัวที่เล็กอยู่แล้วยิ่งเล็กเข้าไปใหญ่ เจ้าของห้องรับเจ้าตัวเล็กไว้ในอุ้งมือพร้อมกับผ้าขนหนูอีกผืน ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม



'เมี๊ยว' เสียงร้องครางอ่อนอย่างหมดแรง เจ้าตัวเล็กซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นจากผ้าขนหนูในมือของเจ้าของห้องอย่างออดอ้อน

"ชู่ว ไม่เสียงดังนะคับ เดี๋ยวพี่เนสท์โดนดุนะ โอเคมั้ย" น้ำเสียงใจดีกับดวงตากลมโตนั้น ทำเอาแขกอีกคนในห้องละสายตาไปแทบไม่ได้ แอบจินตนาการไม่ได้ว่า ถ้าตัวเองเป็นแมวตัวน้อยๆที่อยู่ในอุ้งมือของอีกคนบ้าง จะมีความสุขขนาดไหนกัน



"น่ารักจัง"

ชิบ..ปากดันไปไวกว่าความคิด



"คะ..พูดกับเรารึเปล่า?"

คนตัวเล็กกว่าเงยหน้าถาม ให้คนขี้แอบมองได้แต่อึกอัก มือไม้อยู่ไม่ถูกที่ ขยี้เช็ดผมที่เปียกอยู่แรงๆกลบเกลื่อนไปเสียอย่างนั้น

"ม..หมายถึงแมวหน่ะ" กับผีหล่ะสิ...

'ฮัดชิ้ว!'



"ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่ช่วย" คนตัวเล็กยิ้มให้ตาหยี

"เราชื่อเนสท์นะ เธออ่ะ"



"หืม..อ๋อ..เชอรีนค่ะ ชื่อเชอรีน" ตอบออกไปอึกอัก ไม่เหมือนเชอรีนคนมั่นใจเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเพราะกำลังคุยกับคนแปลกหน้า หรือเพราะดวงตาซุกซนของอีกคนกันแน่

"พ่อเราบอกว่า ถ้าอยากรู้จักใครให้บอกชื่อตัวเองก่อนอ่ะ"

ย..อยากรู้จักเหรอ?

"เนอะเหมียวเนอะ" อ..อ้าว พูดจาแปลกๆให้ใจสั่นแล้วก็หันไปเล่นกับแมวเฉยเลย เชอรีนมองอีกคนเล็กน้อยก่อนจะถือโอกาสกวาดสายตามองรอบๆห้องของอีกคน ห้องเล็กๆสไตล์เด็กหอ แบ่งสัดส่วนค่อนข้างจะชัดเจน โต๊ะอ่านหนังสือที่เธอกำลังอาศัยใช้เก้าอี้อยู่นี่หน่ะ บนผนังหัวโต๊ะมีโพสอิทเล็กๆกับลายมือน่ารักแปะเรียงสีอยู่ โต๊ะมีหนังสือพวกๆการสื่อสารมวลชน กับชีทที่มีลายมือของเจ้าของชีทเต็มพื้นที่ขาวในกระดาษ ลายมือมีระเบียบซะจนน่าอิจฉา ปากกาลายการ์ตูนมาลี4-5แท่งในกล่องลายแมวนั่นอีก จะว่าไปทั้งที่ชีทกับหนังสือก็มีสติ๊กเกอร์แมวเล็กๆติดไว้พอน่ารักเกือบจะทุกสิ่งอย่างเลยก็ว่าได้.. อะไรจะชอบขนาดนี้หล่ะเนี่ย

"ห้องรกหน่อยนะ"

อุ่ย.. เสียงจากเจ้าของห้องเรียกสติคนช่างสำรวจให้วางปากกาลายแมวในมือที่เผลอหยิบขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ลงที่เดิม

"ไม่รกหรอก ห้องเรารกกว่าอีก" ยกมือเกาแก้มเขินๆเมื่อโดนจับได้ว่าใช้สายตาสอดส่องห้องไปเสียทั่ว

"แล้ว..ทำไมถึงไปช่วยน้องไว้อ่ะ ตัวเองเลยเปียกหมดเลยเนี่ย" คำถามที่มาพร้อมดวงตากลมโตที่ปิดความสงสัยไว้ไม่มิด เชอรีนมอง 'น้องในมือของเนสท์เล็กน้อยก่อนจะเสตาออกไปนอกระเบียง สายฝนเริ่มเบาลงแล้วผิดกับชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่เทกระหน่ำลงมาไม่หยุด ท่ามกลางสายฝน ผู้คนพากันวิ่งหนีหลบฝนกันเพื่อให้ตัวเองเปียกน้อยที่สุด เธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ในตอนที่กำลังจะวิ่งเข้าอาคาร สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นเจ้าตัวเล็กนี่ ทุรนทุรายอยู่ในแอ่งน้ำ แมวเกลียดน้ำนี่.. ถ้าตายเพราะน้ำมันจะน่าสงสารขนาดไหนกัน จะทำเป็นใจร้ายมองไม่เห็นก็ไม่ได้ ต้องฝ่าฝนออกไปอุ้มมันขึ้นมาหลบใต้หอนี้ แล้วก็โดนอีกคนที่นั่งตาแป๋วอยู่นี่ลากแขนขึ้นมาบนห้องแบบเอ๋อๆงงๆ



"เพราะเรารู้มั้ง ว่าการต้องอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบมันโคตรจะทรมานเลย แล้วมันก็กำลังจะตาย..ถ้าเป็นเนสท์จะไม่ช่วยเหรอ" ถามกลับบ้างก็ได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าซะผมสะบัด

"ม่ายย เราก็ต้องช่วยสิ แค่คิดว่า ถ้าเป็นคนอื่นก็อาจจะไม่ช่วยไง เพราะถ้ามันตาย เราก็คงจะเสียใจมาก" เนสท์ทอดสายตามองสิ่งมีชีวิตเล็กๆในอ้อมกอด ยู่ปากน้อยๆ นึกไม่ออกเลยว่าถ้าคนร่าเริงคนนี้ต้องร้องไห้มันจะน่าสงสารขนาดไหน

"นี่แมวของเนสท์เหรอ ชื่ออะไรอ่ะ"

"ม่ายย" เนสท์ลากเสียงส่ายหน้าผมสะบัด (อีกแล้ว) "แมวของเซเว่นข้างล่างอ่ะ แต่เราเห็นมาตั้งแต่มันเกิด ซื้ออะไรให้กินตลอดเลย บนหอเค้าห้ามเลี้ยง เดี๋ยวพรุ่งนี้เราค่อยแอบเอาไปคืนที่เดิม" น้ำเสียงร่าเริงถูกดึงมาใช้อีกครั้ง ตาหยีๆเวลายิ้มนั่นก็ด้วย

"ก็ดูดิ น่ารักขนาดนี้จะไม่รักได้ไง..เนอะ" คนตัวเล็กหอบแมวตัวน้อยที่หลับตาพริ้มขึ้นอวดเธอ เชอรีนมองแล้วก็ยิ้มตาม นี่หรือเปล่าที่เค้าบอกว่าเวลาคนเราเล่าถึงสิ่งที่ชอบมันจะน่าฟังขึ้น10เท่า อยากจะตอบว่าน่ารักมาก..แมวเหรอ..เปล่า เนสท์หน่ะ.. ;)

.

.

'ฮัดชิ่ว!'

"จะกลับแล้วเหรอ" เสียงเล็กเอ่ยถาม เชอรีนที่ผมกับเสื้อผ้าเริ่มจะแห้งแล้ว ลุกขึ้นเดินไปแขวนผ้าเช็ดหัวที่ระเบียง ท้องฟ้าสีส้มบอกเวลาเย็นย่ำ โชคดีที่เธอไม่ได้พกอะไรติดตัวมาแถมยังลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้องก็เลยไม่มีอะไรเสียหาย เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่า ตอนที่ไม่มีโทรศัพท์เธอก็อยู่ได้ การอยู่ในห้องเล็กๆนี้โดยไร้เครื่องมือสื่อสารมันได้น่าเบื่อเลยสักนิด เอาจริงๆก็ไม่ได้อยากรีบกลับสักเท่าไหร่

"มันเย็นแล้วอ่ะ เรารบกวนเนสท์นานเล่า" บอกพลางจัดผมเผ้าที่ฟูยุ่งให้เข้าที่

"หิวมะ"

"หืม จะเลี้ยงเหรอ?"

"นี่อยู่บ้านหรืออยู่หออ่ะ"

"อ่า.."

"เคยกินมาม่าเด็กหอป่ะ ทำหน้างงงี้ไม่เคยอ่ะดิ นั่งก่อนมาเดี๋ยวทำให้กิน" สิ้นคำพูดคนตัวเล็กก็กึ่งลากกึ่งจูงอีกคนที่ทำหน้าเอ๋อๆมานั่งลงที่เตียง

"รอแป๊ปนึง โอเค๊" บอกทิ้งท้ายแล้วขยิบตาใส่อย่างน่ารัก ให้คนที่มึนๆเพราะโดนมัดมือชกตื่นจากภวังค์

เพิ่งรู้ตัวว่าไอ้คำถามที่ยิงๆมาเนี่ยไม่ได้ต้องการอยากจะได้คำตอบอะไร เพราะถึงเชอรีนจะตอบว่าเคยกินแล้วเนสท์ก็คงจะกึ่งบังคับให้อีกคนอยู่ต่ออยู่ดี



โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กถูกยกมาตั้งไว้กลางห้อง กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เพิ่งต้มร้อนๆฟุ้งอบอวลไปทั่ว เชอรีนที่ไม่ค่อยได้ทานอาหารประเภทนี้นักอดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ ควันที่ลอยคุ้งปะทะใบหน้าพร้อมกับกลิ่นหอมๆ เนสท์นั่งลงฝั่งตรงข้ามพร้อมกับบะหมี่อีกชาม

นั่งมองเฉยๆไม่อิ่มนะคุณคนตัวเล็กบอกกลั้วรอยยิ้ม 2มือหยิบช้อนตะเกียบซูดมาม่าฉบับเด็กหอที่เจ้าตัวภูมิใจนักหนาเข้าปาก ให้คนเป็นแขกลงมือกินตาม

อื้มมม อร่อยอ่ะเอ่ยชมทันทีที่ได้ชิมคำแรก เนสท์หัวเราะร่ากับใบหน้าอร่อยโอเว่อร์ของอีกคน ดูจากใบหน้าและท่าทางจะดูเป็นคุณหนูอยู่หน่อยๆก็พอจะเดาได้ว่าไม่ค่อยได้กินอะไรง่ายๆแบบนี้

ปกติอยู่ห้องกินอะไรเนี่ย หื้อ

ก็..ส่วนมากก็กินนอกบ้านกับเพื่อนอ่ะ ใต้หอก็จะมีพวกฟู้ดคอร์ดกับร้านกาแฟ ถ้าขี้เกียจลงข้างล่างก็อาหารแช่แข็งอ่ะ ในตู้เย็นมีติดไว้ตลอดเลย งั่มพูดจบก็กินต่อไม่ให้ขาดปาก เนสท์ส่ายหัวยิ้มๆ พอแค่ที่สังเกตเห็น อาการเคี้ยวจนละเอียดก่อนค่อยพูดเนี่ย ประเภทแบบเธอๆไม่ค่อยจะทำกันหรอก

หอเหรอ?”

อ๋อ..เป็นคอนโดหน่ะ อยู่หลังมอฝั่งนู้นชี้ตะเกียบไปทางที่อยู่ตัวเอง ปากก็เคี้ยวไปยิ้มไปเหมือนเด็กไม่มีผิด เนสท์ที่รู้สึกว่ามีอย่างอื่นน่าสนใจมากกว่ามาม่าเด็กหอของตัวเอง ก็วางตะเกียบแล้วเท้าคางมองแบบจริงๆจังๆ

"ขอเดาว่าส่วนมากก็ขี้เกียจ?"

"ช่ายย 555555555" ตอบเสร็จก็หัวเราะร่วนอย่างถูกใจ

"กินแต่ของเวฟแบบเนี้ย ไม่ดีเลยน้า"

"แล้วทำไงอ่า มาทำให้กินทุกวันมั้ยหล่ะ" เนสท์มองคนที่ยักคิ้วกลับมาให้อย่างกวนๆแล้วก็ได้แต่ยักไหล่

"ทำเก่งแต่มาม่าหอนะ ทนกินทุกมื้อได้มั้ยหล่ะ"

"ถ้าเนสท์ทำเราก็กินได้หมดแหละ..ฮัดชิ่ว!" เสียงจามเล็กๆดังกลบให้เนสท์ได้แต่หัวเราะอย่างเอ็นดู เพิ่งสังเกตเหมือนกันว่าอีกคนจามจนจมูกขาวเริ่มจะแดงระเรื่อ

"งือ ขอโทษค่ะ" เชอรีนก้มหัวให้อย่างอายๆเพราะเผลอจามบนโต๊ะอาหารซะได้ ถ้าอยู่ที่บ้านก็คงจะโดนดุไปแล้ว และถ้าอยู่กับเพื่อนก็คงจะโดนมองแรงไม่ใช่น้อย

"ฮ่าๆ อ่ะนี่ ทิชชู่ค่ะ" แต่เนสท์กับส่งกลับมาเพียงแค่เสียงหัวเราะ และทิชชู่ในมือ เชอรีนรับทิชชู่มาแล้วสั่งขี้มูกลงไป หน้าแดงพอๆกับจมูกเพราะยังอายไม่หาย แต่พอเจอสายตาของคนขี้เล่นที่เท้าคางมองกัน ก็ยิ่งเขินไปกันใหญ่



โอ้ย นี่มันวันอะไรเนี่ย มันคงไม่ใช่วันของรีน ถึงได้ไม่เป็นตัวของตัวเองขนาดนี้ ฮืออ



"เราขอไปห้องน้ำก่อนนะ" สิ้นเสียงก็หนีหายเข้าห้องน้ำทันที คล้อยหลังคนตัวสูงกว่า เนสท์ก็ได้แต่ยิ้มขำกับท่าทางของอีกคน ก็เล่นเขินได้น่าแกล้งซะขนาดนี้..



แกร๊ก

เสียงประตูห้องน้ำดังขึ้นเบาๆ เชอรีนที่หนีไปสงบจิตสงบใจสักพักก็เดินออกมา ถ้วยจานชามช้อนถูกอีกคนยกไปเก็บเรียบร้อย แผ่นหลังเล็กของเนสท์เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วให้เชอรีนหยุดที่ประตูระเบียงแล้วยืนมองอย่างสบายตา ..อยากได้แบบนี้มาไว้ที่บ้านมั่งจัง..



"อ้าว ออกมาแล้วเหรอ เข้านานจัง นี่มาม่าหอเราทำพิษเลยป่ะเนี่ย" คนตัวเล็กที่เพิ่งล้างจานเสร็จ หันมาถามเสียงขี้เล่นพร้อมกับเช็ดมือเปียกๆของตัวเองไปด้วย

"เปล่าซะหน่อย.." ยู่ปากใส่คนขี้แซวเล็กๆ ให้อีกคนหัวเราะร่ากว่าเดิม

"แล้วนี่ล้างเสร็จแล้วเหรอ เกรงใจอ่าา ทำให้เรากินแล้วยังล้างชามให้อีก"

"ใครบอกว่าเราล้างให้ นี่เราเอาของรีนแยกไว้ให้เธอมาล้างเองหรอก"

"หะ"

"ฮ่าๆ เราล้อเล่นน่า ทำหน้างงซะ" คนขี้แกล้งหัวเราะอย่างสะใจที่แกล้งอีกคนได้ เมื่อเดินเข้ามาใกล้ เนสท์ก็อดจะยกมือบีบแก้มใสนั้นเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวเสียไม่ได้



"อื้อ" เชอรีนที่ตั้งตัวไม่ทัน ผละถอยหลังแทบจะในทันที เนสท์ใจเสียเล็กน้อยที่อีกคนมีปฎิกิริยาคล้ายจะรังเกียจกันแบบนั้น แต่พอคิดขึ้นได้ว่ายังไม่ทันได้สนิทกัน ก็ลดมือลงก่อนจะยิ้มเบาๆตอบไป



"ขอโทษที เรามือไวไปหน่อย"

"มันไม่ใช่แบบนั้นนะ.. ฮัดชิ้ว! คือ.."

"ไม่เป็นไร แค่นี้เอง ..กินยาซะนะจะได้หายไวๆ จมูกเธอแดงหมดแล้ว" ส่งน้ำส่งยาที่เตรียมไว้ตั้งแต่อีกคนลุกเข้าห้องน้ำไปให้ พร้อมกับรอยยิ้มใจดีเหมือนเดิม แต่เชอรีนก็ยังอดรู้สึกแย่เล็กๆไม่ได้ ใบหน้าของเนสท์ในยามที่เธอถอยห่างจากอีกคนนั้น ทำไมถึงได้ติดตานักก็ไม่รู้

.

.

"จะกลับเลยรึเปล่า ใกล้จะมืดแล้วนะ" คราวนี้เป็นเนสท์ที่เอ่ยบอกเอง เชอรีนลุกยืนเต็มความสูง พร้อมกับเนสท์ที่เดินนำไปเตรียมจะเปิดประตูให้ มองหน้าอีกคนที่ตอนนี้เรียบนิ่งมีประดับเพียงรอยยิ้มอ่อนๆเหมือนยิ้มตามมารยาทแล้วก็อดจะอึดอัดไม่ได้ ความรู้สึกในใจบอกให้เธอทำอะไรสักอย่าง



"เนสท์..เนสท์โกรธอะไรเรารึเปล่า" ตัดสินใจคว้ามือที่อยู่ตรงกลอนประตูเพื่อหยุดให้คนตัวเล็กกว่าหันมามองหน้ากัน

"หืม เปล่านี่"

ปกติอะไรหล่ะคะคนสวย ถ้าปกติคนร่าเริงขี้เล่นไม่มายิ้มเย็นชาใส่กันแบบนี้หรอก แต่ก็นะ #เชอแค่คิด ไม่ได้กล้าพูดออกไปแต่อย่างใด

"ถ้าไม่โกรธก็..ยิ้มให้เราเหมือนเดิมได้มั้ย"

ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากเป็นคนที่ทำให้รอบยิ้มพวกนั้นหายไปเลย..

คนตัวเล็กหลุบสายตาลงเหมือนใช้ความคิด ถึงจะแอบนอยด์เล็กๆแต่ก็ไม่อยากให้ช่วงเวลาดีๆระหว่างวันจบด้วยอาการพารานอยด์ด้วยเหตุผลไร้สาระ คิดเข้าข้างตัวเองว่าอีกคนคงแค่ตกใจไม่ได้จะมารังเกียจอะไรกันนักหรอก ไม่งั้นจะมาถามไถ่ให้เมื่อยทำไมกับอีแค่เธอไม่ยิ้มเหมือนอย่างที่เคยทำแค่นั้น คิดได้อย่างนั้นก็เงยหน้ามองอีกคนพร้อมดวงตาสุกใส รอยยิ้มสว่างต่างจากตอนแรกถูกส่งไปให้

"เราไม่ได้เป็นไรซะหน่อย อย่าคิดมากดิ" เนสท์ว่าแล้วยักคิ้วกวนๆ เชอรีนมองแล้วก็เผลอยิ้มตาม แอบคิดเล็กๆไม่ได้เหมือนกันนะว่าแค่เห็นเนสท์ยิ้มเธอก็ยิ้มแล้ว อะไรมันง่ายดายเสียขนาดนี้ ถึงจะแอบตามอารมณ์ไม่ทันนิดๆก็เถอะนะ..



"งั้น.. เนสท์เดินไปส่งเราหน่อยนะ เราจำทางลงไม่ได้แล้วอ่ะ เดี๋ยวหลงง" ว่าแล้วก็ชิงเปิดประตู ก่อนผายมือให้เนสท์ที่แอบยิ้มขำๆกับเหตุผลที่โคตรๆจะไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

"เชิญค่าองค์หญิง"

ได้ยินอย่างนั้น คนตัวเล็กก็แสร้งคว้าแขนอีกคนที่ทำตัวเป็นองครักษ์คู่กาย เล่ยตามบทที่เชอรีนเป็นคนปูทาง ส่วนคนเริ่มที่เห็นอีกคนเล่นด้วยก็ได้แต่หัวเราะขำๆกับท่าทางขององค์หญิงที่เล่นใหญ่เกินบทบาท เสียงหัวเราะดังขึ้นประสานกันห้องกังวาลไปทั่วบริเวณ เนสท์ได้แต่แอบขอโทษเพื่อนร่วมหอที่คงขมักเขม้นอ่านหนังสือและคงด่าไล่หลังเธอในใจ แต่ความสุขของเธอ2คนมันก็ดันห้ามไม่ได้จริงๆ ;)

.

.

.

.

"อ้าวเชอ..พี่เนสท์!"

...

บทสนทนาแอบทุกขัดจังหวะเล็กน้อยด้วยสีหน้าตื่นๆของคนตัวสูงโปร่งอีกคนที่เดินสวนขึ้นพอดี เชอรีนอยากนึกตบหน้าตัวเองในใจ อีกแค่ชั้นเดียวก็จะถึงชั้นล่างอยู่แล้ว...ใช่ ห้องเนสท์หน่ะ อยู่แค่ชั้น2 เดินเลี้ยวซ้ายจากห้องแค่สิบเก้า เดินลงบันไดมาก็ถึงทางออกแล้ว เด็กอนุบาลยังมาถูก แต่เนสท์ก็บ้าจี้เดินลงมาส่งเธอ เพราะกลัวเธอหลงจริงๆหรือเพราะอยากลงมาส่งก็ไม่รู้สินะ อิอิ แต่นั่นไม่ได้น่าสนใจเท่ายัยตัวสูงที่ยืนจังก้าอยู่นี่หรอก ลืมนึกไปเสียสนิทว่าเพื่อนตัวดีอย่าง'แอปเปิ้ล'ก็พักอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน ว่าแต่..พี่เหรอ?



"อ้าวแอปเปิ้ล เพิ่งกลับเหรอ" เนสท์ถามเสียงใส ชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยกับกองชีทในมือก็ทำให้พอจะเดาได้

"ใช่พี่เนสท์ พอดีแอปเพิ่งเลิกชมรม แล้วนี่.." ปากตอบคนตัวเล็ก แต่สายตาก็ไม่วายมองคนเป็น'เพื่อน' ที่ยืนคล้องแขนกับคนที่เป็น'พี่รหัส'ของเธอ ท่าทางสนิทสนมเสียจนน่าสงสัย



"แกมาทำไรที่นี่อ่ะคุณเชอ"

"อ้าว นี่รู้จักกันด้วยเหรอ" เป็นเนสท์ที่มองคนข้างกายสลับกับรุ่นน้องคนสนิทควบตำแหน่งน้องรหัสอย่างงงๆ

"เชออ่ะเป็นเพื่อนสนิทแอปค่ะ ..แต่พี่เนสท์กับเชอเหอะ มาอยู่ด้วยกันได้ไง" สายตาจับผิดทำเอาเชอรีนอึกอัก ต่างจากเนสท์ที่ตอบไปแบบปลื้มๆ

"ก็เมื่อกี้ที่ฝนตกอ่ะ เชอรีนวิ่งไปช่วยไอ้ตัวเล็กมาจากท่อ ตัวงี้เปียกหมดเลย พี่ก็เลยพาไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวบนห้อง" เล่าไปจิ้มแขนอีกคนไป เหตุการณ์ที่น่าปลื้มสำหรับเนสท์ แต่สำหรับแอปเปิ้ลหน่ะ ไม่เลยสักนิด..มันจะเป็นไปได้ยังไง

"ไอ้ตัวเล็ก? แมวหน้าเซเว่นอ่ะนะ? "

เนสท์พยักหน้า.. ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่อยากเชื่อ

"แล้วนั่น ที่แขนเสื้อพี่ ขนแมวป่ะหน่ะ" แอปเปิ้ลชี้นิ้วเมื่อสังเกตเห็นขนสีขาวที่เสื้อสีเข้มของคนตัวเล็ก เนสท์มองตามแล้วเอามือปัดๆอย่างไม่คิดอะไร

แต่คนข้างๆเนี่ยสิ

"เนสท์!" เชอรีนร้องเสียงหลง 2ขาก้าวถอยอัตโนมัติ เผลอขมวดคิ้วแล้วยกมือปิดปากแทบจะทันที

'ฮัดชิ้ว!'

"....." เนสท์ยืนนิ่งอย่างตกใจ ท่าทางโมโหของอีกคนทำเอาเธอพูดไม่ออก

"เชอ แกโอเคมั้ย?" แอปเปิ้ลถาม เพราะสีหน้าของเพื่อนดูไม่ค่อยดีนัก เชอรีนส่ายหน้าแล้วเดินเลี่ยงลงมาหา

"รู้ทั้งรู้ว่า../แอปเปิ้ล!"

"ห..หะ"

"ไปกับฉัน มานี่" แขนขาวโดนดึง(ลาก) ไปแบบงงๆ แอปเปิ้ลที่ตามอารมณ์เพื่อนไม่ทันก็ได้แต่ยอมให้เชอรีนลากไป โดยไม่ทันได้มองว่ารุ่นพี่อย่างเนสท์ กำลังยืนเม้มปากและมองมาทางคนที่ไม่แม่แต่จะเอ่ยลาด้วยแววตาตัดพ้อเพียงใด

.

.

อึกๆๆ

ยาเม็ดเล็กถูกส่งเข้าปากบางพร้อมกับน้ำที่ถูกกระดกเร็วจนหมดขวดภายในคราวเดียว

'ฮู่ว'

"อะไรของแกวะเชอ" คำถามมากมายที่แอปเปิ้ลอยากจะเอ่ยถามแต่ก็ยังคงต้องอุดไว้ เพราะอาการที่ดูไม่ค่อยจะดีของคนเป็นเพื่อน เชอรีนวางขวดน้ำเปล่าๆลงข้างกาย เสยผมลวกๆ จมูกกับดวงหน้าที่แดงระเรื่อเริ่มกลับมาขาวอมชมพูอีกครั้ง

"แกว่าแปลกมั้ย ฉันอยู่ในห้องกับเนสท์กับแมวตัวนึงตั้งแต่บ่าย แต่อาการมันแทบไม่ออกเลย แค่คัดจมูกนิดเดียว แต่พอแกทักก็กลายเป็นแบบนี้เนี่ย" หมายถึงไอ้อาการจามจนหูแดงหน้าแดงเพราะโดนขนที่เนสท์ปัดใส่ก่อนหน้านี้หน่ะนะ

"โทษฉันเฉย" แอปพึมพัม "แต่เรื่องที่แกไปช่วยไอ้ตัวเล็กไว้นี่จริงเหรอ"

"ก็..อือ.."

"แล้วไม่ห่วงตัวเองหรือไง แกแพ้ขนแมวนะไอคุณเชอ ฉันย้ำให้เผื่อแกลืม" แอปเปิ้ลเอ่ยเสียงดุ

"ก็ไม่ได้ลืมว่าแพ้..แต่ถ้าคนที่แกไม่ชอบหน้าจมน้ำกำลังจะตายต่อหน้า แกจะช่วยมั้ย" เชอรีนถามเสียงอ่อน ให้คนที่ได้ฟังเหตุผลอ่อนตามลงไปด้วย

"แล้วทำไมต้องลากฉันออกมาด้วยหะ"

"ก็บอกแล้วไง ว่าอาการมันออก กลัวเนสท์รู้..."

"รู้ว่า?"

"ว่าฉันแพ้ขนแมวไง"

"แล้วทำไมต้องกลัวพี่เนสท์รู้"

“เอ๋า..ก็..”

“ก็ ?”

“ไม่รู้อ่ะ...แค่คิดว่า เนสท์ดูชอบแมวมาก แบบว่า ทาสแมวตัวแม่อ่ะ ถ้าเค้ารู้ว่าฉันแพ้ขนจะยอมให้ฉันเข้าใกล้ป่ะ” เสียงอ่อนๆกับหน้าหงอยๆที่แอปเปิ้ลเองก็เพิ่งจะเคยเห็น

“ถ้าฉันจำไม่ผิดแกเลิกกับแฟนเก่าเพราะมันซื้อแมวเป็นของขวัญให้แกไม่ใช่เหรอ”

“แล้วมันไม่น่าเลิกตรงไหน ถ้าฉันตายขึ้นมาจะทำไง มีปัญหาทำคืนป๊าม๊าฉันหรือไง” เอ๋า..ไอ้นี่

 

แล้วแกจะอยากอยู่ใกล้พี่เนสท์ไปทำไม ถ้ารู้ว่าตัวเองจะตาย

“......”

คำถามที่ไม่ทำเอาสมองหยุดประมวลผล เชอรีนนิ่งคิด เพราะตั้งแต่รู้ตัวว่าแพ้อะไรก็ไม่เคยจะเอาตัวเองเข้าไปใกล้สิ่งนั้นเลยสักครั้ง

“ใครใช้ให้พี่รหัสแกน่ารักขนาดนั้น...”

.

.

.

"แอป..ฉันว่าฉันชอบเนสท์"

"หะ"

"ชั้นชอบเนสท์"

แอปเปิ้ลรู้สึกว่ามีง.งูอยู่บนหัวตัวเองเป็นร้อยตัว จากคำพูดเพ้อๆเมื่อกี้ก็พอจะเดาได้ แต่ไม่คิดว่าเอาจริง คนแพ้ขนแมวกับทาสแมวเนี่ยนะ..

“เอาจริงอ่ะ”

“อือ อยากได้ จะเอา”

อย่าสำลักขนแมวตายก่อนละกัน!

 

 

.

.

.

“แอปเปิ้ลเพื่อนรัก ฉันซื้อขนมมาฝาก ทุกคนด้วยนะคะ เชอซื้อมาฝาก ตามสบายเลยนะ” ขนมนมเนยสองถุงใหญ่ถูกวางลงกลางโต๊ะที่มีกลุ่มนักศึกษานิเทศน์นั่งรวมกันอยู่ในเวลาเลิกเรียนที่เป็นเวลากิจกรมมของคณะ มีทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องกรี๊ดกร๊าดขอบคุณเชอรีนกันยกใหญ่ แน่นอนว่าสายตาของคนตัวขาวก็โฟกัสแค่พี่รหัสคนสวยของแอปเปิ้ลอย่างเนสท์ ที่นั่งอยู่ไม่ไกล เนสท์ยังคงนั่งนิ่งในขณะที่เพื่อนๆลุกมาแย่งชิงขนมกันอย่างสนุกสนาน เชอรีนมองแผ่นหลังของคนที่ไม่สนใจกันแม้แต่นิด ก็ได้แต่หันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนตัวแสบ แอปเปิ้ลบุ้ยหน้าไปทางเนสท์ ก่อนจะส่งสายตาแกมบังคับให้รีบเข้าไปง้อซะ

ก็เมื่อวานหลังจากที่บอกเพื่อนตัวดีไปว่าอยากจะเดินหน้าเข้าหาเนสท์แบบจริงจัง แอปเปิ้ลก็ทำตัวเป็นแม่สื่อให้ เธอถึงได้รู้ว่าเนสท์ไม่พอใจเล็กๆ(รึเปล่า)กับท่าทางของเธอเมื่อวาน ซึ่งเธอก็ลืมไปเสียสนิทว่าไม่ได้แม้แต่จะบอกลาคนตัวเล็กเพราะมัวแต่รีบลากแอปเปิ้ลออกมาด้วยกัน เชอรีนตรงดิ่งไปนั่งตรงกันข้ามกับเนสท์ที่นั่งอยู่คนเดียวเพราะเพื่อนๆไปจับกลุ่มแย่งขนมกันอยู่ โดยไม่ลืมปิดจมูกด้วยแมสก์สีขาวสะอาดเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

“เนสท์.. เชอซื้อขนมมาฝาก” คุ้กกี้ถุงเล็กที่ถูกแยกไว้ส่งไปตรงหน้าอีกคนที่ยังไม่ยิ้มเลยแม้แต่น้อย

“เดี๋ยวนี้คุยกับเราต้องใส่แมสก์ละเหรอ” เนสท์เค่นยิ้ม มือเล็กๆก็ยังเขียนรายงานไม่หยุด ไม่แม้แต่จะมองหน้าอีกคนด้วยซ้ำ

“เรา..เราไม่ค่อยสบายอ่ะ”

“แล้วเมื่อวานรีบลากแอปไปไหนอ่ะ ลืมปิดแก๊สที่บ้านหรือว่า?”  น้ำเสียงประชดประชันสุดๆ

“....เนสท์โกรธเราเหรอ...ข..ขอโทษ..”

“ขอโทษเรื่องอะไรอ่ะ ขอโทษที่รีบหนีไปหรือขอโทษที่โกหก”

“เราโกหกอะไรเนสท์ เราไม่ได้..”

ปั้ก!

ปากกาในมือขอคนตัวเล็กถูกวางอย่างแรงจนเชอรีนสะดุ้ง รู้สึกไปไม่เป็นเมื่อเจอคำถามจี้จุดพร้อมกับหน้าเหวี่ยงๆที่ถึงยังดูดีมากๆในสายตาของเธอ แต่ก็โคตรน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ฮืออ

“ถ้ายังไม่คิดจะพูดความจริงก็ไม่ต้องคุยกัน” บอกเสียงเรียบแล้วลุกเต็มความสูง พาตัวเองออกจากโต๊ะก่อนจะโดนมือขาวๆของอีกคนคว้าแขนเอาไว้ เชอรีนเม้มปากแน่น ดึงแมสก์ที่ปิดปากอยู่ลงมาไว้ที่คาง สองมือของเธอรวบมือทั้งสองข้างของเนสท์เอาไว้ ไม่ได้สนใจว่าคนทั้งคณะจะกำลังมองมาที่ทั้งคู่ยังไง ปกติก็ไม่ค่อยได้แคร์ใครหน้าไหนอยู่แล้ว แต่กับคนตรงหน้าคนนี้ มันดันแคร์มากๆ แคร์จนไม่อยากปล่อยให้อะไรมาทำลายรอยยิ้มของเนสท์เลยด้วยซ้ำ

“แพ้ขนแมวทำไมไม่บอก” คำถามแรกก็น็อก...คนโดนถามได้แต่หันไปคาดโทษเพื่อนที่ดันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้มาให้       

“....”

“ตอบดิเชอ แพ้ขนแมวทำไมไม่บอก”

“ก็เรากลัวไม่ได้อยู่ใกล้เนสท์นี่!” ในเมื่ออีกคนรู้ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องปิดบังอีก

“แล้วถ้าเชอเป็นอะไรขึ้นมาเราจะทำยังไง...พี่จะทำยังไงคะ” น้ำเสียงสั่นๆกับมือเล็กที่ยื่นมาแตะใบหน้ากัน ครั้งนี้เชอรีนไม่ได้ถอยหนี เธอยกมือขึ้นกุมมืออีกคนที่แก้มเอาไว้

“ขอโทษ เชอขอโทษ..”

“แล้วเวลาอยู่ใกล้เราจะไม่แย่เหรอ ถ้าเราต้องเลิกชอบแมวเพื่ออยู่กับเชอ..” เนสท์ก้มหน้า รู้ว่ามันยาก และไม่อยากให้ตัวเองเป็นต้นเหตุของอาการเจ็บป่วยของอีกคน

“งั้นเราใกล้กันแบบพอดีๆได้มั้ย เราอยู่ตรงไหนก็ได้ ให้ได้เห็นเนสท์อ่ะ อย่าเลิกชอบแมวเลยนะ เพราะตอนที่เนสท์อยู่กับแมว..แมวที่เนสท์ชอบ เนสท์น่ารักมาก อย่าเลิกชอบมันเลยนะ”

พูดพร้อมกระชับสองมือเล็กไว้แน่น 

“ตั้งแต่เกิดมาเราเข้าใจว่าตัวเองชนะทุกอย่าง ไม่เคยยอม ไม่เคยแพ้อะไรเลยนอกจากขนแมว...” เด็กตัวสูงเอ่ยเสียงนิ่มให้เนสท์ต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตา

“แต่ตอนนี้รู้แล้วหล่ะ ว่าถึงเนสท์ไม่ใช่แมวแต่เราก็แพ้..แพ้แล้ว ...ทั้งใจเลย


ฮิ้วววว

ของหวานต้องสยบเมื่อพบเชอเนสท์

เอาไปเลยคร่า เชอเนสท์ไปเลยคร่า


“เลิกแซวได้แล้ว!” เป็นเชอรีนที่เอ่ยปรามเพื่อนตัวเองรวมไปถึงคนอื่นในคณะที่โห่หิ้วกันไม่หยุด ในขณะที่คนตัวเล็กอย่างเนสท์เขินอายมุดเข้ามาอยู่ในอ้อมอกของเธอเรียบร้อย..น่ารักขนาดนี้ จะไม่แพ้ได้ไง...เนอะ ;)

 

..





.

.

.

.


.

.

Bonus **


กรุ๊ปไลน์ นิเทศน์’59กร๊าวใจ๋’ (4) เมื่อวาน

นุ้งแอป : Send a voice mail

นุ้งแอป : [เสียงvoice]

"แอป..ฉันว่าฉันชอบเนสท์"

"หะ"

"ชั้นชอบเนสท์"

 “เอาจริงอ่ะ”

“อือ อยากได้ จะเอา”

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : แร๊งงง ฝากบอกรีนว่ารักกับพี่ฟรีวิปครีม

เนสพุ่นแหล่วว : ยอมแล้วทูนหัว...

จะเอาตอนไหนตอนนี้เลยได้มั้ย

เดอะพะพะพะพิม : อินี่แรงกว่า กุลสตรีคะเก็บอาการ 1.2.3 !

เนสพุ่นแหล่วว : เจ้าค่ะคุณหญิงแม่

นุ้งแอป : หายโกรธมันยัง?

เนสพุ่นแหล่วว : หายตั้งแต่คำแรกแล้วค่ะลูก...

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : ยังไงต่อ บุกเลยป่ะ

นุ้งแอป : แอปมีแผน

นุ้งแอป :ว่าแต่

นุ้งแอป :น้องจะได้อะไรคะ

เนสพุ่นแหล่วว : เบอร์พี่เอม ประธานเชียร์วิศวะ เอาป่ะ

เนสพุ่นแหล่วว : send a sticker

เดอะพะพะพะพิม : เอา! น้องเอมของชุ้น!

เดอะพะพะพะพิม : แกมีเบอร์ทำไมไม่บอกชั้นน

เนสพุ่นแหล่วว : เอ๋า เอมกิ๊กเนสท์พี่ไม่รู้เหรอ

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : อยากด่า

เนสพุ่นแหล่วว : ด่าพี่พิมไมอ่ะคุณตอง

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : ด่าแกอ่ะแหละ!

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : send a sticker

 นุ้งแอป : นี่ จะเอามั้ยคะแผนอ่ะ

เนสพุ่นแหล่วว : แผนมาเบอร์ไปค่ะลูกสาว

นุ้งแอป Start group calling…..

 

 

กรุ๊ปไลน์ นิเทศน์’59กร๊าวใจ๋’ (4) วันนี้


นุ้งแอป : ป้าเนสท์ขายออกแล้วครับทั่นผู้ชม

นุ้งแอป : sent a sticter

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : กินแมวไม่พอ กินน้องเชอกูเข้าไปอีก

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : อิคำแก้วมันร้ายนะคะหัวหน้า

เนสพุ่นแหล่วว : เชอของใคร พูดให้มันดีๆค่ะคุณใบตอง

 บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : หวาย มีความหวงว่ะ

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : sent a sticter

นุ้งแอป : มากราบอกป๋านี่มา ไม่ได้หนูพี่แย่ละรู้ป่ะ

 เนสพุ่นแหล่วว : กราบแทบอกเลยเจ้าค่ะคุณแอป

ขอบพระคุณนะเจ้าคะ ไม่ได้น้องพี่แย่เลยเนี่ยย

เดอะพะพะพะพิม : ต้องขอบคุณแอปหรือขอบคุณมารยาแกกันแน่

 เดอะพะพะพะพิม : อุ้บส์

เนสพุ่นแหล่วว : คุณพิม!

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : อิจคนไม่ต้องบิน

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง : sent a sticter เบ้ปาก

 เนสพุ่นแหล่วว : บ้า ตอนนี้ก็ยังต้องบินนะ แต่ไม่ได้เป็นนก

เนสพุ่นแหล่วว : พอดีมีเครื่องบินส่วนตัว ;)

 

เดอะพะพะพะพิม leave group

บตคนฟรุ้งฟริ้งกุ๊งกริ๊ง leave group

เนสพุ่นแหล่วว : อ่าว เห้ย..

นุ้งแอป : เรื่องนี้แอปจะไม่ยุ่ง

นุ้งแอป : อย่าลืมเบอร์พี่เอมของน้องก็พอ บรัยส์

นุ้งแอป : send a sticker

.

.

.

 

“ทำอะไรอยู่เหรอคะ”

“เปล่าค่ะ ห้องเชอสวยดีเนอะ” โทรศัพท์เครื่องสวยถูกเก็บเข้ากระเป๋า พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บรรยากาศคอนโดชั้นเจ็ดของคนที่ยืนซ้อนกอดอยู่ด้านหลัง เนสท์ลูบหัวเด็กน้อยที่เอาแก้มมาถูเธอยังกับลูกแมว

“เชอว่าจะวาดแมวมาติดไว้บ้าง ดีมั้ย” ความใส่ใจของอีกคนทำเอาอมยิ้ม คิดไม่ผิดจริงๆที่อ่อย เอ่ย ที่เลือกคนนี้ ;)

“อะไรที่เชอว่าดีเนสท์ก็ว่าดี อ่ะ เชอ!” เบี่ยงหน้าหลบแทบไม่ทันเมื่อคนตัวขาวกดจมูกลงบนแก้มใสแบบไม่ให้รู้ตัว เนสท์ยกมือกุมแก้ม สายตาร้ายกาจที่มองทอดไปยังใบหน้าใสของเชอรีนบ้าง แกล้งคล้องคอแล้วดึงเข้ามาใกล้ให้อีกคนใจสั่นเล่นๆ

.

.

เค้าบอกว่าคนเลี้ยงแมวก็คือแม่แมว และแม่ของแมว...ก็เสือไง หง๊าว..

 


ฟิคที่เกิดจากประโยคๆเดียวจริงๆค่ะ ฮือออ

“เนสท์ไม่ใช่แมว แต่แพ้”  ฮือออออออออ

ช่วงนี้ไรท์หลงคุณเชอหนักม๊ากกกกกกก

อาจจะมีเอนเอียงบ้าง ให้อภัยกันนะคะ ><

ขอขอบคุณแขกรับเชิญ อป พบต พพม และ พอ ค่ะ รักส์ทุกคน จุ้บๆ XD



ณ ทรู39


ฟค : อยู่ต่อมั้ย
ชร : เค้าบอกที่นี่แมวเยอะ
ฟค : ชอบแมวปะ
ชร : ชอบ แต่แพ้ขน
ฟค : แล้วแพ้เนสมั้ย

ชร : เนสไม่ใช่แมว แต่แพ้ >//<


 @CherNestLand   


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ แว่นเฉื่อย จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. #11 ::N_E_V:: (@twainidel) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:18
    น่ารักอ่ะแกร๊ ชอบค่ะชอบ ติดตามนะคะ
    #11
    0
  2. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:46
    เขินว้อยยยยยยยยยยย ชอบกกรุ๊ปไลน์มากแบบมากเวอร์555555555ฌคตรตลก แบบเห็นภาพอ่ะ เพิ่งมาลงเรือนี้โมเมนท์เยอะมาก ติดตามเลยค่ะ
    #10
    0
  3. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:46
    เขินว้อยยยยยยยยยยย ชอบกกรุ๊ปไลน์มากแบบมากเวอร์555555555ฌคตรตลก แบบเห็นภาพอ่ะ เพิ่งมาลงเรือนี้โมเมนท์เยอะมาก ติดตามเลยค่ะ
    #9
    0
  4. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:46
    เขินว้อยยยยยยยยยยย ชอบกกรุ๊ปไลน์มากแบบมากเวอร์555555555ฌคตรตลก แบบเห็นภาพอ่ะ เพิ่งมาลงเรือนี้โมเมนท์เยอะมาก ติดตามเลยค่ะ
    #8
    0
  5. #7 The Dag (@TheDag) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 09:23
    น่ารักอะ ไม่ใช่แมวแต่แพ้~ อั๊ยย
    #7
    0
  6. วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:50
    ได้โปรดไปต่อ24/7 ด้วยได้มั้ย
    ขอร้องน้า
    #6
    0
  7. #5 bcmbvrs (@baipo-baipo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 05:58
    น่าร้ากกกกก><
    #5
    0
  8. #4 iaifnoii (@kanokwan5) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 01:47
    อรั๊ยยยย 5555 น่ารักอ่ะแกรรรร ดีต่อใจจริมๆ
    #4
    0
  9. วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 19:55
    ปลื้มไรท์มากกก อยากให้มีเขอเนสท์อีกคงมีคนอ่านเยอะแน่
    #3
    0
  10. #2 คุณใบ
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 12:04
    ไม่ธรรมดาจริงๆ
    #2
    0
  11. วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 11:24
    เขินหนักมาก ขึ้นเรือแทบไม่ทัน ขอพี่เอมกับแอปด้วยนะคะ
    #1
    0