YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 9 : 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7667 ครั้ง
    7 พ.ย. 61


08



พอวาขยับตัวเล็กน้อยก่อนเปลือกตาจะค่อยๆ เปิดขึ้นแล้วหยีลงเมื่อรู้สึกถึงความหน่วงที่ช่วงล่างกับแสงสว่างจากแดดที่ส่องเข้ามาภายในห้อง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วมองสภาพห้องที่ดูคุ้นตาอยู่บ้างก่อนจะพลิกตัวไปอีกด้านเพื่อมองหาใครบางคนที่น่าจะอยู่ด้วยกัน


แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่า


หัวใจเล็กๆ ของพอวากระตุกวูบไปชั่วขณะก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นไม่ไกลก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำของคนที่เขามองหา


“ตื่นแล้วเหรอ”


ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว แขนข้างหนึ่งยกขึ้นใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เปียก สาบเสื้อที่แหวกกว้างเผยให้เห็นแผ่นอกแกร่ง พอวาเผลอมองตาค้างก่อนจะส่งเสียงตอบในลำคอเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้


เมื่อไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี เด็กหนุ่มเลยค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่ง ใบหน้าหวานแอบนิ่วไปเล็กน้อย ถ้าหากเทียบกับครั้งแรกที่ตื่นมา ครั้งนี้ถือว่าดีกว่าเก่ามาก คนแก่กว่าไม่ได้สนใจสายตาของร่างที่อยู่บนเตียงที่แอบมองมาเป็นระยะ ชายหนุ่มเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ห่างจากเตียงไม่มากแล้วจัดการตัวเองต่อ


เป็นพอวาเองที่รู้สึกเก้อเขินขึ้นมา บรรยากาศแบบนี้ช่างเหนือกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก เมื่อคืนหลังจากตัวอ่อนหมดแรงไปกับเซ็กซ์ของอีกฝ่าย พอวาก็แทบเดินไม่ไหวจนเสี่ยต้องคอยพยุงออกมาขึ้นรถ และหลังจากนั้นทุกอย่างก็มืดไป


ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าหลังจากนั้นได้ถูกอุ้มลงจากรถโดยฝีมือของเสี่ย


“ผมช่วยเช็ดผมให้ไหมครับ”


ดวงตาคมกริบของคนตัวโตกว่าจ้องมองใบหน้าสวยผ่านกระจกนิ่งๆ หลังจากที่ฟังประโยคนั้นจบ


ใช่ว่าเขาจะไม่เคยมีคนเสนอตัวเช็ดผมให้เสียเมื่อไหร่ ก่อนหน้านี้ก็เป็นออกัสที่พยายามเล่นบทคนรักที่แสนว่าง่าย คอยออดอ้อนเอาใจเขาอยู่เรื่อยเมื่อมีโอกาส แต่พอเป็นเด็กน้อยของเขาพูดขึ้นมาบ้าง ความรู้สึกมันเลยแปลกๆ ขึ้นมา เพราะอีกฝ่ายไม่ได้มีทีท่าว่ากำลังประจบประแจงอยู่เลยสักนิด


พอวานั่งเงียบๆ มองมือของตัวเองที่ประสานไว้บนตักเมื่อเกิดความเงียบขึ้นหลังจากที่เขาหลุดถามประโยคนั้นออกไป ก่อนจะสะดุ้งตัวน้อยๆ เมื่อร่างของคนที่คิดว่าไม่ยอมรับการช่วยเหลือเดินเข้ามานั่งชิดจนเห็นแผงอกอยู่ในระยะไม่เกินหนึ่งไม้บรรทัด พร้อมความชื้นบนมือของผ้าขนหนูผืนจ้อยที่ถูกวางลงเป็นเชิงให้จัดการ


พอวาค่อยๆ จับเอาผ้าผืนเล็กขึ้น ขณะที่พยายามควบคุมสายตาไม่ให้มองไปยังใบหน้าหรือสายตาของอีกฝ่ายที่อาจจับจ้องอยู่ เด็กหนุ่มจัดการเช็ดผมที่เปียกชื้นด้วยแรงที่ไม่เบาและไม่หนักจนเกินไปอย่างตั้งใจ


เช็ดไปสักพัก ผมที่ชื้นก็เริ่มหมาดขึ้น พอวาตั้งใจจะลุกขึ้นไปหาผ้าผืนใหม่มาจัดการต่อเพราะผืนนี้ที่ใช้อยู่คงไม่สามารถใช้ต่อไปได้อีกหากต้องการให้ผมแห้งเร็ว แต่พอตั้งท่าจะหยุดมือเสียงทุ้มของเสี่ยก็ดังขัดขึ้น


“พอแค่นี้แหละ ใช้ไดร์เป่าต่อจะเร็วกว่า”


สองมือนิ่มหยุดค้าง ก่อนจะลดมือลงพร้อมความรู้สึกที่บอกไม่ถูก


“ขอโทษครับ”


ริมฝีปากอิ่มพึมพำออกมาแผ่วเบาพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย พอวาลืมไปเสียสนิทว่าคนระดับเสี่ยคงมีเครื่องเป่าผมไว้ใช้งานอยู่แล้ว เขาคงจะทำเรื่องยุ่งไม่เข้าท่าให้อีกฝ่ายเสียเวลาสินะ


ร่างสูงใหญ่ของเสี่ยลุกขึ้นจากเตียง เสียงสลิปเปอร์ดังเป็นจังหวะตามที่ก้าวเดิน พอวายังคงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเพราะเริ่มรู้สึกร้อนๆ ขึ้นมาที่แถวกระบอกตา จู่ๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ฉายขึ้นในหัวสมอง เด็กหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าเขาได้เผลอทำเรื่องผิดพลาดลงไปเป็นครั้งที่สองอีกหรือเปล่า


“ลุกไม่ไหวเหรอ?” เสียงเท้าเงียบลงก่อนจะตามมาด้วยคำถามจากคนแก่กว่าที่หันมามองร่างบอบบางของพอวาที่นั่งเงียบก้มหน้าตาอยู่บนเตียง


คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันน้อยๆ เมื่อเห็นสภาพของใบหน้าหวานที่เงยขึ้น “เป็นอะไรไป ถ้าลุกขึ้นมาไดร์ไม่ไหวก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง”


“หวะ ไหวครับ”


นิ่งอึ้งกับความหมายที่แท้จริงของเสี่ยได้ไม่นาน พอวาก็รีบส่งเสียงตอบกลับไป แล้วเขยิบตัวลงจากที่นอนสีขาวเพื่อเดินไปหาชายหนุ่มที่ยืนรออยู่


หลังจากที่ส่งอีกฝ่ายไปทำงานที่หน้าประตู พอวาก็ถูกสั่งให้เข้าไปนอนพักต่อโดยมีอี้คอยเฝ้าดูแลอยู่ด้วยภายในห้องคอนโดหรูของเสี่ย


มือซ้ายที่พ่วงด้วยตำแหน่งพ่อบ้านกลายๆ นั่งอ่านเอกสารงานอยู่หน้าประตูห้องนอนที่ปิดสนิทขณะเฝ้ารอให้คนด้านในพักผ่อนให้รู้สึกดีขึ้น จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง หนุ่มชาวจีนถึงได้ลุกขึ้นไปเคาะประตูปลุกคนของเจ้านายให้ตื่นเพื่อมารับประทานอาหารเช้าและยา ก่อนที่หลังจากนั้นจะส่งหน้าที่ดูแลต่อให้อินทัชพาไปส่งที่หอพักตามปกติ ส่วนตัวเองก็กลับไปทำหน้าที่ต่อ


ครืดดดด


ครืดดดด


ครืดดดด


ครืดดดด


แรงสั่นจากสมาร์ทโฟนที่เกิดขึ้นถี่ๆ ทำให้อี้ต้องล้วงกระเป๋าแล้วหยิบมันขึ้นมาดู ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของคนสนิทเสี่ยฉายความเบื่อหน่ายออกมาเมื่อเห็นชื่อคนส่งข้อความ


คงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากคุณออกัส


คนโปรดของเสี่ยที่อี้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะสามารถใช้ใบหน้าหวานๆ กับเสียงใสๆ และร่างกายเล็กๆ นั้นครอบครองตำแหน่งนี้ได้อีกนานเท่าไหร่


เขากำลังจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเมื่อเห็นว่าไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไร แต่ข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นพร้อมชื่อคนส่งที่เป็นชื่อของแจ๊คสันทำให้มือซ้ายต้องขมวดคิ้ว


ดูท่าว่าเด็กที่เสี่ยเก็บมาจากท่าเรือจะก่อเรื่องขึ้นซะแล้ว


พอวามองร่างคนสนิทของเสี่ยที่ยืนพิงกำแพงหน้าลิฟต์ชั้นจอดรถด้วยความงุนงง เมื่อประมาณสิบนาทีก่อน อี้พึ่งจะขอตัวแยกไปทำงานให้เสี่ยต่อไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงได้มีท่าทางราวกับกำลังดักรอเขาอยู่อย่างนั้นล่ะ


“คุณพอวา...ไม่ทราบว่าพอจะว่างสักสองสามชั่วโมงไหมครับ?”


หืม...คนถูกถามส่งเสียงครางในลำคอก่อนจะตวัดสายตาไปมองใบหน้าของพี่เลี้ยงประจำตัวอย่างสงสัย แต่ดูเหมือนว่าอินทัชก็ไม่รู้เช่นกันว่ามือซ้ายของเสี่ยมีเรื่องอะไร


“ทำไมเหรอครับ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”


คนที่มีตำแหน่งพ่อบ้านพ่วงท้ายเกิดอาการอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าจะบอกอีกฝ่ายอย่างไรดี เพราะอันที่จริงแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร แต่การประชุมใหญ่ช่วงบ่ายในวันนี้จะให้เจ้านายอารมณ์เสียเข้าไปก็ดูจะไม่ดีเท่าไหร่ เขาเองก็จนปัญญา นึกทางแก้ไม่ออกเลยคิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคงจะสามารถช่วยอะไรได้


ถ้าหากว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดเดาล่ะก็นะ...


“ช่วยไปหาเสี่ยที่หนึ่งกับผมก่อนได้ไหมครับ”








แจ๊คสันมองเศษแก้วที่แตกกับใบหน้าที่ใกล้จะร้องไห้เต็มทีของเมฆ ชายหนุ่มที่ถูกเก็บกลับมาจากท่าเรือเมื่อสองเดือนก่อนอย่างอ่อนใจกับลูกไม้ตื้นๆ ที่อีกฝ่ายกระทำแล้วสังเกตสีหน้าของเจ้านายที่ไม่บ่งบอกว่ากำลังรู้สึกอย่างไรอยู่


แต่ที่แน่ๆ คือเสี่ยกำลังหงุดหงิด


“ข ขอโทษครับ ฮึก ผมไม่ได้ตั้งใจ”


ยิ่งเห็นบรรยากาศมาคุเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ แจ๊คสันก็ยิ่งอยากให้ร่างของอี้ปรากฏตัวขึ้นไวๆ เท่านั้น ยอมรับว่าถึงแม้จะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นมือขวาของเสี่ย แต่งานรับมือกับคนประเภทนี้เขาไม่มีความสามารถพอที่จะจัดการได้ดีเท่ากับอี้จริงๆ


เห็นแฟ้มเอกสารสำคัญที่ร่วงลงพื้นโดยมีสายตาของเจ้านายมองกระดาษที่เปียกชุ่มไปด้วยกาแฟด้วยความดุดัน แจ๊คสันก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมา จะให้เดินเข้าไปจัดการเก็บก็ยังไม่มีคำสั่งเรียก เลยได้แต่รีบส่งข้อความด่วนไปหามือซ้ายที่คงอยู่คอนโดที่ห่างจากบริษัทไปแค่สามช่วงตึกตั้งแต่เสียงของแตกหลังจากร่างของตัวปัญหาเข้าไปได้ไม่ถึงนาที


เฮ้ออ


จะทำตัวให้เจ้านายเขาสนใจหรือเรียกร้องให้โดยเขี่ยทิ้งไวๆ กันแน่นะ


“แจ๊คสัน”


เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อลูกน้องด้วยน้ำเสียงตวัดห้วน ก่อนจะส่งสายตาไปยังร่างของตัวก่อเรื่องเป็นเชิงให้คนสนิทเข้ามาลากตัวอีกฝ่ายออกไป แจ๊คสันที่รอเวลานี้มาตลอดจึงรีบเข้าไปจับตัวของอีกฝ่ายแล้วจัดการพยายามลากออกไป แต่ดูเหมือนว่าเมฆเองก็ยังไม่ยอมแพ้ส่งเสียงสะอึกสะอื้นร้องขอโทษแถมยังทำท่าจะเข้าไปดูแผลจนแจ๊คสันต้องออกแรงจับอีกฝ่ายไว้แน่นกว่าเดิม


“เดี๋ยวก่อน....” ดวงตาเรียวรีของเด็กหนุ่มเหมือนมีความหวังขึ้นมาเมื่อเสียงทุ้มต่ำของคนที่มีอำนาจที่สุดในห้องดังขึ้นอีกครั้ง


เมฆพยายามส่งสายตาเว้าวอน ตั้งแต่ที่ถูกช่วยมาเมื่อสองเดือนก่อนเขาก็ถูกส่งตัวมาช่วยงานทำความสะอาด โอกาสที่จะได้เห็นหน้าอิทธิพลแทบจะไม่มี กว่าจะตีสนิทผู้คนรอบตัวและแอบอาศัยข่าวลือเรื่องที่อีกฝ่ายถูกใจเขาจนช่วยออกมาจากท่าเรือเพื่อให้ลูกน้องปลายแถวเชื่อได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย พอเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนได้ถูกสั่งให้มาช่วยงานที่ชั้นนี้ ในที่สุด เมฆจึงได้เห็นหน้าของคนที่เฝ้ารอมาตลอด แต่จนแล้วจนเล่าอีกฝ่ายก็ดูจะจำเขาไม่ได้แต่อย่างใด


เขามีอะไรที่ไม่น่าสนใจกัน


หากโดนจับออกไปคราวนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสเข้าใกล้ได้มากเท่านี้อีกหรือเปล่า งานทั้งหมดก็คงจะพังไม่เป็นท่า แต่ที่มากกว่านั้นคงเป็นเพราะเขากำลังรู้สึกชอบอีกฝ่ายเข้าแล้วจริงๆ


แค่คิดว่าทุกอย่างจะไม่สำเร็จ ดวงตาของเขาก็ผลิตน้ำตาออกมาไหลอาบแก้มเต็มไปหมดขณะมองแฟ้มเอกสารอีกหลายแฟ้มที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะ


“นายนั่นเองที่วิ่งมาหาฉันที่ท่าเรือ"


เมฆรีบพยักหน้ารับ กลีบปากเรียวเล็กกำลังจะคลี่ยิ้มออกเมื่ออีกฝ่ายจำเขาได้ แต่ประโยคต่อมาก็ทำให้ร่างเล็กของชายหนุ่มแทบล้มลงไปกองกับพื้น


“ส่งไปทำงานที่อื่นให้ไกลหูไกลตา หรือไม่ก็ส่งกลับพรรคพวกของมันที่กำลังรอข่าวอยู่”


“ค คะคุณหมายความว่ายังไงครับ” ริมฝีปากสั่นน้อยๆ เมื่อเห็นสีหน้าที่กำลังบ่งบอกว่ารับรู้เบื้องหลังทุกอย่างที่เขากำลังทำ


“ถามตัวเองซะสิ ว่าเข้ามาหาฉันเพื่ออะไร”


“ผมชอบเสี่ย! จริงๆ นะครับ! ผมชอบเสี่ยจริงๆ จะให้เลิกติดต่อกับคนพวกนั้นก็ได้ ผมจะไม่ทำงานให้พวกนั้นอีกแล้ว แค่คุณยอมให้ผมอยู่ด้วยก็พอ นะครับ”


ไม่มีเสียงสัญญาณใดๆ ตอบกลับมาจากชายหนุ่มที่นั่งหน้าเรียบอยู่ แจ๊คสันที่เห็นอาการของเจ้านายพอจะเดาได้จึงรีบลากร่างของเมฆออกจากห้องให้เร็วที่สุดก่อนที่เสี่ยจะโมโหไปมากกว่านี้


เมฆส่งเสียงร้องสลับพูดอ้อนวอน แต่ก็ถูกฝ่ามือของแจ๊คสันประกบปิดไว้จนฟังไม่รู้เรื่อง


พอเปิดประตูห้องออกก็มองเห็นร่างของอี้ที่รีบเร่งสาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับร่างของใครบางคนที่แจ๊คสันไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเดินตามหลังมือซ้ายมาด้วย


“เป็นยังไงบ้าง” แจ๊คสันไม่มีคำพูดจะตอบ ได้แต่บุ้ยปากให้อี้มองสภาพของเมฆที่โดนเข้าจับไว้แน่น ก่อนจะขอตัวไปทำหน้าที่ที่ได้รับให้เรียบร้อย ปล่อยให้อี้รับภาระต่อจากตรงนี้ต่อไป


หรือจะกลายเป็นคุณพอวามากกว่าเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน


 “ผู้ชายคนนั้นทำอะไรผิดหรือเปล่าครับ แถมยังร้องไห้อีก” เสียงนุ่มทุ้มของเด็กหนุ่มถามขึ้นหลังจากที่ร่างของแจ๊คสันกับชายหนุ่มคนที่ว่าได้หายลับไปจากสายตา


พอวามองภาพที่พึ่งผ่านตาไปอย่างตกใจปนสงสัย ปกติตัวของลูกน้องเสี่ยแต่ละคนก็ใหญ่โตอยู่แล้ว เมื่อกี้คนที่ถูกคุณแจ๊คสันลากออกมาถูกมือเพียงข้างเดียวจับเอาไว้ด้วยซ้ำ


“ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ ถ้ายังไงคุณพอวาลองเข้าไปดูด้านในหน่อยดีไหมครับ บอกตรงๆ ว่าผมไม่มั่นใจว่าตัวเองจะเอาอยู่”


“อะไรนะครับ? ถ้าคุณอี้เอาไม่อยู่แล้วผมจะทำได้เหรอ”


นั่นมันเจ้านายคุณนะ....


ริมฝีปากอิ่มได้แต่พยายามจะหาประโยคพูดออกไป แต่ก็พูดไม่ออกเมื่อเจอสีหน้าน่าสงสารของอีกฝ่าย นี่เขาคงตัดสินใจผิดพลาดใช่ไหมที่ยอมใจอ่อนตามอีกฝ่ายมาง่ายๆ


“งั้นผมจะเข้าไปดูเสี่ยก่อน แล้วคุณพอวาเดินตามเข้ามานะครับ”


ไม่รอให้คนของเจ้านายรับปาก อี้ก็จัดการเนียนจับแขนของนักศึกษาปีหนึ่งไปยังหน้าประตูห้องแล้วเคาะเป็นสัญญาณสามครั้ง แล้วจึงค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปพร้อมกับปล่อยแขนของเด็กหนุ่มทิ้ง


ร่างโปร่งบางของพอวาเดินตามมือซ้ายของคนแก่กว่าเข้ามาเงียบๆ ก่อนจะกวาดมองสภาพห้องทำงานของอีกฝ่ายคร่าวๆ อย่างสนใจ โดยเฉพาะกระจกรอบทิศที่สามารถมองออกไปเห็นแม่น้ำกับตึกอาคารสวยๆ อีกหลายอาคาร


“เสี่ยครับ”


ใบหน้าหวานละความสนใจกับวิวของห้องมายังร่างของเสี่ยที่นั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ ก่อนสายตาจะเลยไปยังพื้นที่ที่เต็มไปด้วยเศษแก้วแตกและน้ำสีเข้มของกาแฟ


“อี้ จัดการให้คนทำเอกสารใหม่มาก่อนบ่ายวัน.....พอวา?” คำสั่งของเสี่ยสะดุดไปเมื่อเหลือบเห็นร่างของเด็กน้อยที่ยืนเยื้องอยู่ทางด้านหลังของลูกน้องเขาอีกที


“ออกไปก่อน แล้วก็จัดการเอกสารตามที่ฉันสั่งด้วย”


“ครับเสี่ย”


“ส่วนเธอ...มานี่”



                                                           



                                                                     ...

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กันนะคะ

มาอัปบ่อยเกินไปหรือเปล่าไม่รู้55555




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.667K ครั้ง

21,018 ความคิดเห็น

  1. #20639 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 21:12
    นั่น555555555555 ความซึนของเสี่ยอะเนอะ
    #20639
    0
  2. #20607 Ning38975 (@Ning38975) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 10:40

    น่าร้ากกก
    #20607
    0
  3. #20513 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 16:01
    แหม่ๆๆๆๆๆๆๆ อยากจะแหม่ๆๆๆๆๆๆๆ เอาจริงๆถ้าไม่มีอี้เสี่ยจะทำไงพี่อี้สุดยอดพ่อบ้าน55555
    #20513
    0
  4. #20452 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 10:00
    มีเด็กมาหลงเสี่ยอีกแล้ว
    #20452
    0
  5. #20405 sunzen (@hyacin04) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:05
    อ้ากกกกกกกกก น้องพอวาาา
    #20405
    0
  6. #20363 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 10:29
    แหม่ “ส่วนเธอ... มานี่”
    #20363
    0
  7. #20347 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 22:27
    บ้านเล็กบ้านน้อยอิเสี่ยเยอะเกิ้นนน
    #20347
    0
  8. #20299 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:09
    เสี่ยเป็นไบโพล่า
    #20299
    0
  9. #20291 Dekaommeu (@GG_Tamutami) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 19:27
    แอะรักน้องแล้วยังๆๆๆ
    #20291
    0
  10. #20247 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:13
    ดกทองงงงงง
    #20247
    0
  11. #20232 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:54

    เดี๋ยวนี้เป็นแหล่งพลังงานให้เสี่ยด้วยเหรอเนี่ย

    #20232
    0
  12. #20222 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:23
    แงววงวงงงงว
    #20222
    0
  13. #20126 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 02:50
    อยู่ใกล้คนอันตรายก็เหมือนได้ลิ้มลองน้ำผึ้งอาบยาพิษนั่นแหละนะ
    #20126
    0
  14. #19985 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:14
    เค้าอุตส่าห์รับมาก้กลับทำตึวเองเองนะ
    #19985
    0
  15. #19942 你我 (@oniisanrabbit) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 10:33

    หน่องงงไปหมดแหล่ววว

    #19942
    0
  16. #19793 CKsosiE (@CKsosiE) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 01:02
    อารมณ์ดีเลยสิท่า 55555
    #19793
    0
  17. #19742 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:18

    แหมมมม เรียกน้องทำไมคะเสี่ย

    #19742
    0
  18. #19728 jnmmmmh_ (@playboyboy12) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 00:52
    เสี่ยโคตรหลงงงง
    #19728
    0
  19. #19668 marinine (@JUNE21821) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 09:03
    แล่วๆๆ
    #19668
    0
  20. #19636 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 00:31
    มานี่ 555โอ๊ยย
    #19636
    0
  21. #19538 TooinloveToletgo (@TooinloveToletgo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 23:44
    ส่วนเทอ มานี่ อร๊าสยยยฟยฟยบ
    #19538
    0
  22. #19493 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 18:30
    ก็น้าาาาา ตอนแรกเหมือนจะหงิดอี้ต่อ แต่เห็นน้องก่อน 5555555+
    #19493
    0
  23. #19469 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 18:24
    เสี่ยฮอตนะคะ
    #19469
    0
  24. #19170 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:30
    เสี่ยเสน่ห์แรงจังน้าาา
    #19170
    0
  25. #19145 ropweekkm (@ropweekkm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:12
    หลงน้องอ่ะสิดูออก
    #19145
    0