YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 8 : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,659 ครั้ง
    16 พ.ย. 61

07


ช่วงนี้ที่คณะของพอวาใกล้จะมีงานโอเพ่นเฮ้าส์ นักศึกษาทุนปีหนึ่งที่ใกล้จะขึ้นปีสองในอีกไม่ช้าจึงต้องอยู่ช่วยกิจกรรมในครั้งนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ และเพราะต้องอยู่เตรียมงานก่อนวันจริงเกือบสองอาทิตย์เลยส่งผลกระทบต่องานพาร์ทไทม์ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตอย่างรุนแรงเพราะนั่นหมายความว่าพอวาจะไม่สามารถไปทำงานตามเดิมได้ปกติ แล้วพอไม่สามารถไปทำงานได้ทางร้านก็คงอยากจะหาพนักงานใหม่ที่พร้อมเข้ามาทำงานแทนที่มากกว่าที่จะรอให้เขาผ่านพ้นช่วงนี้ไปแล้วเข้าทำงานตามเดิม


พอคิดได้แบบนั้นใบหน้าหวานจึงเคร่งเครียดจนคล้ายกับบูดบึ้ง ทุกวันนี้เขาสามารถประหยัดค่ารถและค่าอาหารบางมื้อได้เพราะเสี่ยแต่ก็ใช่ว่าจะสามารถเก็บเป็นเงินได้เยอะขึ้นกว่าเก่า ค่าใช้จ่ายอย่างอื่นยังคงเป็นพอวาที่ต้องรับผิดชอบผลของการกระทำของตนเอง เงินที่พ่อกับแม่จะโอนมาให้ทุกเดือนก็เป็นเพียงก้อนพอดีๆ สำหรับค่าใช้จ่ายที่จำเป็นและเหลือเป็นค่ากินอีกพอสมควรเท่านั้น และเขาก็ปากหนักเกินกว่าที่จะร้องขอเพิ่มเพราะไม่เคยทำมาก่อน งานรับจ้างทำรายงานช่วงนี้ก็ต้องลดน้อยลงเพราะใกล้จะสอบเต็มที ดังนั้นพอวาเลยไม่อยากเอาเกรดของตัวเองมาเสี่ยงไปด้วย กลายเป็นว่าช่วงที่ยากลำบากกำลังจะเริ่มใหม่อีกครั้งหลังจากที่พึ่งผ่านมาได้ไม่นาน


“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เสียงของอินทัชดังขึ้นขณะที่ขับรถไปส่งพอวาที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต คนที่ตอนนี้กลายเป็นพี่เลี้ยงกลายๆ ของเด็กหนุ่มสังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติไปเลยถามขึ้นอย่างเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่มหาวิทยาลัย โดยเฉพาะเรื่องของกลุ่มเพื่อนที่เขาคอยจับสังเกตมาสักระยะว่าทุกวันนี้พอวาเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ไม่ค่อยมีเพื่อนที่คบค้าสมาคมด้วยเท่าไหร่


“แค่เครียดเรื่องงานนิดหน่อย วันนี้พี่อินทัชไม่ต้องอยู่รอรับกลับก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมกลับเองดีกว่า”


“ให้ผมอยู่รอรับคุณพอวาจะดีกว่านะครับ”


“ไม่เป็นไร อยากนั่งรถเมล์กลับคิดอะไรคนเดียวมากกว่า”


“แต่ว่า...”


“นะครับ”


อินทัชเงียบแล้วกลับไปสนใจการขับรถตามเดิม พอวาจึงคิดว่าอีกฝ่ายเข้าใจดีแล้ว แต่หารู้ไม่ว่าหลังจากที่จอดรถส่งพอวาลงแถวที่ทำงานพิเศษ หนุ่มผิวเข้มก็จัดการรายงานสถานการณ์ของเด็กน้อยให้ผู้เป็นนายได้ทราบทันทีผ่านทางอี้ คาดว่าไม่นานเรื่องนี้คงได้รู้ไปถึงหูเสี่ยแน่นอน


“ลา? ถ้าขนาดลาเป็นสิบวันแบบนี้ลาออกไปจะดีกว่านะ ที่ร้านคงไม่สามารถให้ลาหรือรอได้นานขนาดนั้น”


“ครับ” เป็นไปตามที่พอวาคิด เขาขอคุยกับผู้จัดการร้านทันทีหลังจากที่หมดเวลางานของตนเอง แต่พออีกฝ่ายได้ฟังคำอธิบายปนร้องขอของเด็กหนุ่มก็ไม่ได้มีทีท่าที่จะเข้าใจแต่อย่างใด หล่อนไม่ได้แยแสกับการที่จะมีพนักงานลาออกไปสักคนเพราะที่แห่งนี้เดี๋ยวก็มีเด็กมัธยมหรือคนใหม่ๆ เข้ามาสมัครงานเรื่อยๆ อยู่ดีนั่นแหละ


พอวาจึงได้แต่เดินคอตกออกมาจากห้องพักพนักงานหลังจากที่ทำเรื่องลาออกและรับเงินทั้งหมดของเดือนก่อนผสมกับเดือนนี้ที่พึ่งทำไปได้แค่ไม่กี่วัน


“เดี๋ยวก่อนพอวา”


“ครับผู้จัดการ” เด็กหนุ่มหันหน้าไปมองร่างของผู้จัดการที่เดินออกมา


“ช่วยยกลังของเข้าไปเก็บที่โกดังหลังร้านให้หน่อยสิ”


“แต่ว่าผมไม่ใช่พนักงานของที่นี่แล้วนะครับ” เขาแย้งออกไปอย่างไม่ยอม ในเมื่อไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานนี้อีกเรื่องอะไรที่พอวาจะต้องทำตามที่อีกฝ่ายสั่งด้วย ที่สำคัญ หล่อนเองก็ดูเฉยชาไม่ได้รู้สึกเห็นใจเขาเลยสักนิด


“เอ๊ะ นี่ไม่คิดจะน้ำใจเลยเหรอ พอลาออกปุ๊บก็ไม่คิดที่จะช่วยกันเลย ทั้งๆ ที่เห็นของวางอยู่เนี่ยนะ”


“ไม่ใช่ว่าผมไม่มีน้ำใจ แต่มันเป็นหน้าที่ของทางร้านไม่ใช่เหรอครับ ตอนนี้ผมก็เหมือนเป็นลูกค้าคนหนึ่งแล้ว”


“ก็แค่ยกของแค่นี้ ทำไม่ได้?” อีกฝ่ายเท้าแขนขึ้นอย่างไม่พอใจ ส่วนพอวาเองก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมาแล้วบ้างเหมือนกัน เขาไม่ได้ไร้น้ำใจขนาดที่จะไม่คิดช่วยหรอกถ้าหากคนตรงข้ามไม่ใช่คนที่ก่อนหน้ายังพูดจาเหมือนเรื่องอนาคตของเขาเป็นแค่เรื่องเล็กๆ แถมยังใช้น้ำเสียงไม่ดีแบบนี้ใส่อีก


แต่ก่อนที่จะได้โต้ตอบอะไรกลับไป พอวาก็รู้สึกได้ถึงแรงที่กดทับลงบนไหล่พร้อมร่างกายสูงใหญ่ของใครบางคนที่มายืนอยู่ข้างๆ


“เสร็จหรือยัง?”


...เสี่ย


ใบหน้าหวานหันไปมองคนที่อยู่ดีๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ด้วยความตกใจ น้ำหนักที่ทับไหล่ลงมาคือแขนของอีกฝ่ายที่กำลังโอบไหล่เขาไว้นั่นเอง


“มาได้ยังไงครับ?”


“หิว” ใบหน้าหล่อเหลาหันมาตอบคำถามของพอวา ก่อนจะหันไปจ้องหน้าผู้จัดการร้านที่ยังคงยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความงุนงงแล้วส่งเสียงเรียกแจ๊คสันที่อยู่ด้านหลังจนหล่อนรู้สึกกลัว เพราะผู้ชายตัวโตสองคนที่มาใหม่ดูเป็นพวกผู้มีอิทธิพลมากกว่าที่จะเป็นลูกค้า ต่อให้จะหล่อแต่เธอก็ไม่อยากยุ่งด้วยสักเท่าไหร่หรอกนะ


“แจ๊คสัน ยกลังพวกนี้แทนพอวาซะ”


“ครับ”


“เดี๋ยวครับ คุณแจ๊คสันไม่ต้องยก มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณนะครับ”


“มันก็ไม่ใช่หน้าที่ของเธอเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” อิทธิพลย้อนถามคนหน้าหวานที่ส่งเสียงห้ามไม่ให้ลูกน้องของเขาทำตามคำสั่ง ก่อนจะปรายดวงตาคู่คมไปมองร่างของผู้จัดการร้านนิ่งๆ เป็นการกดดันอีกฝ่าย


“เอ่อ คุณลูกค้าจะมายกของพวกนี้ได้ยังไงคะ เป็นหน้าที่ของทางร้านเองค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ” รีบพูดเอาตัวรอดจากอันตรายที่อาจเจอได้หากยังดื้อดึงที่จะใช้งานอดีตเด็กพาร์ทไทม์ หล่อนก้มหัวลงอีกสองสามรอบเพื่อเป็นการขอโทษ แล้วรีบยกกล่องลังเข้าไปทางหลังร้านโดยที่ไม่สบตากับคนที่ยืนมองอยู่ทันที


“มีคนรู้หน้าที่ตัวเองแล้ว งั้นก็ไปกันเถอะ” ชายหนุ่มออกแรงกระชับไหล่บางก่อนจะเปลี่ยนเป็นเดินโอบเอวของพอวาออกไปยังนอกร้านที่มีรถยนต์ของตนเองจอดอยู่


พอวายังคงมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้าที่ไม่รู้ว่าทำไมเสี่ยถึงได้มาปรากฏตัวที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตในเวลานี้


“หิวหรือเปล่า”


เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ แล้วมองคนถาม ไม่ใช่ว่าเป็นเสี่ยเองหรอกเหรอที่เป็นคนหิว แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มาถามเขา แต่จะว่าไปตั้งแต่อินทัชมาส่งที่ร้านพอวาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทานอะไรก่อนด้วย


“นิดหน่อยครับ แต่เดี๋ยวค่อยกลับไปทานที่ห้องได้”


“จะกลับไปกินมาม่าน่ะเหรอ?”


พอวาพยักหน้าหงึกหงัก ก็ในห้องตอนนี้มีแค่มาม่าเพียงอย่างเดียวมันก็คงต้องเป็นแบบนั้นนี่นา


“เฮ้อ” เสี่ยอิทธิพลถอนใจมองสภาพของพอวาอย่างเหนื่อยใจ ทีแรกเขาคิดว่าคนอ่อนกว่าคงมีความอดทนไม่มาก พอเจอลูกไม้ที่เขาคอยอำนวยความสะดวกให้คงรีบหาโอกาสฝากเนื้อฝากตัว แต่ผ่านมาเกือบสองเดือนแล้วพอวาก็ยังมีทีท่าปกติ จนเขารู้สึกขัดใจนิสัยของอีกฝ่ายขึ้นมา


นี่ใช่เด็กคนเดียวกับที่ยอมเอาตัวเข้าแลกกับเงินก้อนเล็กๆ ในคืนนั้นจริงเหรอ?


พอวาอาจจะจำไม่ได้ แต่คนที่ได้ลิ้มลองรสชาติหอมหวานของเด็กน้อยอย่างอิทธิพลยังจดจำร่างกายขาวเนียนที่บิดเร่าร้องครวญครางใต้ร่างเขาได้ไม่ลืม


“เสี่ยเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” เสียงนุ่มทุ้มถามออกไปด้วยความเป็นห่วงเพราะเห็นอีกฝ่ายถอนหายใจออกมา ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าคมเพื่อหาร่องรอยความผิดปกติ


ก่อนหน้านี้อินทัชพึ่งบอกว่าอีกฝ่ายยุ่งมาก คงจะเหนื่อยกับงานล่ะมั้ง


พอวาปล่อยให้ความรู้สึกอยู่เหนือการควบคุมจึงได้เผลอแสดงอาการออกไป โดยไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มกำลังมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแบบไหน


“เปล่า พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าหรือเปล่า?”


“ไม่ต้องครับ” เพราะไม่ต้องทำงานที่ซุปเปอร์และไม่มีงานเสริมอย่างอื่น วันพรุ่งนี้ของพอวาจึงมีแค่นัดหมายไปช่วยเตรียมงานที่มหาวิทยาลัยเท่านั้นในช่วงเย็น


“อืม งั้นไปธุระกับฉันหน่อยแล้วกัน” ไม่รอให้พอวาตอบ แขนหนาก็โอบกระชับเอวบางแล้วดันร่างของพอวาไปยังรถยนต์ที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนหน้า


พอขึ้นรถมาได้พอวาก็ส่งเสียงถามถึงธุระที่ว่า แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ตอบอะไร บอกเพียงแค่เดี๋ยวไปถึงก็รู้ ดังนั้นพอวาเลยได้แต่พยายามมองเส้นทางที่รถวิ่งไปยังจุดหมายโดยที่พิงร่างของตนเองไว้กับข้างตัวของอีกฝ่ายจนกระทั่งเคลิ้มหลับไป


“เบาแอร์ลงหน่อย”


“ครับเสี่ย”


พอวาถูกปลุกให้ตื่นโดยเสียงของเสี่ย เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดขึ้นแล้วกระพริบมองใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องมองมาก่อนหน้าด้วยอาการมึนงงก่อนจะค่อยรู้สึกตัวแล้วหันไปสำรวจสถานที่ที่มาถึง


ร้านสปา?


“สั่งคนให้เตรียมอาหารไว้แล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ”


พอวาเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้าไปภายในร้าน เพราะช่วงหลังเขาเองก็มาที่แห่งนี้บ่อยเกือบทุกสัปดาห์จึงรู้สึกคุ้นเคยดี ห้องที่พวกเขาเข้าไปไม่เหมือนกับครั้งไหนๆ ที่เด็กหนุ่มเคยมา


เขาไม่แน่ใจว่าสถานที่แห่งนี้จะสามารถเรียกว่าห้องได้หรือเปล่าเพราะมันเหมือนกับเรียวกังขนาดย่อมอีกหลังที่อยู่ลึกไปทางสวนหินสวนไม้ พอวามองบรรยากาศที่ไม่เคยเห็นมาก่อนภายในร้านอย่างอึ้งๆ เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะมีสถานที่แบบนี้ซ่อนตัวอยู่ภายในร้านสปาด้วย


“ชอบไหม”


อีกแล้ว ไม่รู้ทำไมชายหนุ่มถึงชอบถามเขาด้วยคำถามแบบนี้ แล้วพอวาจะตอบอะไรได้นอกจากชอบ เพราะเขาเองก็ชอบมันจริงๆ


“ครับ ชอบ”


พวกเขาเดินเข้าไปยังห้องด้านในที่มีอาหารหน้าตาน่ารับประทานจัดวางไว้ก่อนหน้าแล้ว ชายหนุ่มเป็นคนนั่งลงก่อน ก่อนจะให้พอวาที่ทำท่าจะเดินไปฝั่งตรงข้ามมานั่งข้างกันแทน เท่ากับว่าตอนนี้ภายในห้องเลยมีเพียงเขาสองคนเท่านั้น


พอวามองอาหารตรงหน้าอย่างสำรวจก่อนจะเริ่มลงมือรับประทานโดยที่ไม่ลืมคีบจานโปรดของอีกฝ่ายที่ตนเองจำได้ให้คนแก่กว่าอย่างเป็นธรรมชาติ คล้ายกับเคยทำเรื่องแบบนี้จนเคยชิน


ทานไปได้สักพัก พอวาก็เริ่มลดความเร็วในการกินลง เพราะเครียดเรื่องที่เกิดขึ้นเลยทำให้กินไปได้แค่นิดเดียวก็รู้สึกอิ่ม เด็กหนุ่มเลยหันมาให้บริการกับเสี่ยแทน กุ้งตัวโตถูกแกะและวางลงอย่างเรียบร้อยบนถ้วยของเสี่ย ก่อนจะมีอาหารอย่างอื่นที่ตามมาเรื่อยๆ จนจบมื้อ


พอทานเสร็จก็เกิดเป็นความเงียบขึ้นมา มือใหญ่จับเอาขวดเหล้ารินลงแก้วอย่างเงียบเชียบขณะที่แอบลอบสำรวจใบหน้าสวยหวานของพอวาที่ดูมีเรื่องกังวลในใจอย่างสงบ


“อยากดื่มหน่อยไหม” ถามขึ้นพลางดันแก้วไปตรงหน้าของคนอ่อนกว่า พอวาไม่ปฏิเสธ เด็กหนุ่มยกแก้วขึ้นดื่มขึ้นจดหมดในครั้งเดียวก่อนจะวางลงบนโต๊ะแล้วเป็นฝ่ายรินใหม่ให้ตนเองอีกเรื่อยๆ


อาการแบบนั้นทำให้เสี่ยหนุ่มต้องหยุดดื่มเสียเองก่อนจะยกแขนโอบไหล่บางให้เอนตัวเข้ามาหาเงียบๆ ดวงหน้าสวยของเด็กหนุ่มยอมซบง่ายๆ ก่อนเปลือกตาจะปิดลง พอวาหยุดนิ่งใช้ความคิดที่กำลังตีวุ่นภายในสมอง ไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องทุน เรื่องค่าใช้จ่าย รวมไปถึงเรื่องของเสี่ย


หากจะมีเรื่องไหนที่ยากลำบากมากที่สุดในตอนนี้ก็คงเป็นเรื่องของผู้ชายที่กำลังโอบเขาอยู่


เหนื่อย


แค่คิดว่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นพอวาก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาแล้ว เดิมทีนิสัยของเขาก็ไม่ใช่คนที่สามารถทนลำบากได้เท่าไหร่ แต่ที่อดทนได้จนถึงตอนนี้ก็เพราะกำลังรับผิดชอบผลของการกระทำตัวเองอยู่ ทั้งๆ ที่ทุกอย่างกำลังไปได้ดี หากทำงานอีกสักสองเดือนเขาก็จะสามารถกลับไปใช้ชีวิตแบบปกติได้โดยไม่ต้องทำงานพาร์ทไทม์ แต่อาจจะยังรับจ้างทำรายงานอยู่เพื่อไว้เป็นส่วนของเงินเก็บเพราะเป็นงานที่ไม่เหนื่อยมากและได้ค่าตอบแทนสูงกว่า


เหมือนอิทธิพลจะรู้วิธีที่ทำให้คนสามารถระเบิดความต้องการของตนเองออกมาได้ง่ายๆ ดวงตาที่ปิดอยู่ของพอวาจึงชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ทำท่าจะไหลลงมาได้ทุกเมื่อ


ชายหนุ่มเลือกที่จะใช้ความเงียบเป็นเครื่องมือ ในขณะที่ก่อนหน้าอินทัชพยายามซักถามแต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมา


อยู่นิ่งๆ ได้เกือบสิบนาทีพอวาก็ดูเหมือนจะสงบขึ้น ร่างบอบบางจึงค่อยๆ ดันตัวออกมาอย่างเชื่องช้าแล้วหาเรื่องอื่นพูดคุย


“เสี่ยจะไปนวดหรือเปล่าครับ”


“ไม่ ลองลุกขึ้นไปเปิดประตูตรงหน้าดูสิ


ร่างโปร่งบางเดินไปยังประตูขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างว่าง่ายแล้วค่อยๆ เลื่อนมันออก ดวงตากลมโตเบิกกว้างเป็นประกายเมื่อเห็นทิวทัศน์ด้านนอกที่มีบ่อน้ำร้อนขนาดใหญ่อยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้และแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในยามย่ำคืน ใกล้ๆ กันก็มีกำแพงน้ำตกที่ช่วยเสริมสร้างบรรยากาศอีก


สวย


ภาพตรงหน้าสวยจนพอวาไม่คิดว่าเขาจะมีโอกาสได้เห็นอะไรแบบนี้


เด็กหนุ่มยืนชื่นชมบรรยากาศอย่างเหม่อลอยก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นจากด้านหลังที่โอบล้อมลงมาพร้อมแขนแกร่งที่ล้อมรอบกระชับเอวของเขาไว้


“เหนื่อยหรือเปล่า ไปแช่น้ำกันดีไหม หืม”


คนเจ้าเล่ห์ใช้เสียงทุ้มเจือความแหบพร่ากระซิบถามข้างใบหูจนเด็กหนุ่มที่ก่อนหน้ายังเกือบร้องไห้เพราะความเครียดต้องหน้าร้อนขึ้นมาด้วยความเขินอาย


พอวาเหมือนจะเริ่มมึนขึ้นมาหน่อยๆ แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่รู้สึกตัวดี อาจเป็นเพราะความเมา ความกดดันหรือความอ่อนแอของใจ คราวนี้เด็กหนุ่มถึงได้พยักหน้าน้อยๆ อย่างยินยอมไปกับข้อเสนอนั้นของเสี่ย


“รู้ใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร”


ใบหน้าหวานเอียงหันไปมองหน้าคนพูดด้านหลัง แล้วใช้ดวงตากลมโตที่แดงช้ำเล็กน้อยจากการแอบร้องไห้เมื่อครู่สำรวจใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มอย่างละเอียดโดยที่ไม่เคยทำมาก่อน


หัวใจของพอวาเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นก่อนจะตอบคำถามออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ครับ”







CUT 

งดส่ง (12/11/2018  เวลา  22.01 น.)

สามารถเข้าไปอ่านในบล็อกได้เลยค่ะ

วิธีหาบล็อก > หาช่องทางติดต่อทางทวิตเตอร์เรา หรือ หาจากแท็กนิยายในทวิตเตอร์



..

ขอบคุณที่ติดตาม+คอมเมนต์มากๆ ค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.659K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,674 ความคิดเห็น

  1. #21600 lek0868909108 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 12:36
    พอวาาาหลงรักเสี่ยและชอบเซ็กส์กับเสี่ยแล้สวเสี่ยหลอกล่อเก่งอย่าทำน้องเสียใจนะ
    #21,600
    0
  2. #21565 YungYing0711 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 16:09
    อิเสี่ย ใช้จุดอ่อนน้อนนนแง๊ จะดึงน้องออกมายังไงกลัวน้องเสรยจัยยยย
    #21,565
    0
  3. #21551 Inthukarnw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 22:34
    เสี่ย ต้อนเก่งเหลือเกิ๊นนนน
    #21,551
    0
  4. #21509 Pamgun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 17:11

    น้วยแน้วววววว

    #21,509
    0
  5. #21485 GFMB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 14:08
    พอวาาาาาาา~~
    #21,485
    0
  6. #21479 7daysWY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 18:58
    ช่องทางทวิตเตอร์ของไรท์?
    #21,479
    1
    • #21479-1 7daysWY(จากตอนที่ 8)
      9 กันยายน 2563 / 19:19
      โอเคเจอละ
      #21479-1
  7. #21331 97line (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 17:08
    เสี่ย....
    #21,331
    0
  8. #21272 premmiii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 12:23
    เสี่ยนะเสี่ย
    #21,272
    0
  9. #21201 Biekps99 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 02:21
    ล่อลวงน้องนะเสี่ย
    #21,201
    0
  10. #21160 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 21:33
    หลอกเด็กกกกกกก
    #21,160
    0
  11. #21130 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 19:24

    ยังจะดืมเยอะนี่นาหรือว่าวางแผนไว้แล้ว

    #21,130
    0
  12. #21049 SweetMw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 14:01
    ชอบตอนที่น้องจิกอีเสี่ยว่าเป็นคนแก่กว่าอะ55555 เสี่ยคือแซ่บรืมอายุ ให้รู้ไปนะคะว่าเป็นเด็กเสี่ยอะดียังไง
    #21,049
    0
  13. #21043 nok23nok (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 13:08
    ขอช่องทางที่cut คะ
    #21,043
    1
    • #21043-1 SweetMw(จากตอนที่ 8)
      11 กันยายน 2562 / 14:01
      เสิร์ชชื่อเรื่อง พิมพ์ blog ลงท้าย ในกูเกิ้ลเลยค่ะ
      #21043-1
  14. #20681 732516 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 20:10
    ขอช่องทางเข้าบล๊อก โหน่ยคะ
    #20,681
    0
  15. #20638 Fueled me (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 21:03
    แงงงงงง บ้าไปแล้ว
    #20,638
    0
  16. #20451 pommys (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 09:20
    เสียตัวครั้งที่2
    #20,451
    0
  17. #20361 S.Map (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 02:07
    ตอนแรกก็หลงอ่าเนอะ นานไปจะเบื่อน้องไหม๊
    #20,361
    0
  18. #20346 BrownieBear (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 22:20
    อิเสี่ยกิงน้องงงงง
    #20,346
    0
  19. #20298 makeky~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:01
    หนูลูก
    #20,298
    0
  20. #20246 View_Aranya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:10
    พระเอกจะไม่เป็นเอดส์ตายตอนจบใช่ไหม
    #20,246
    0
  21. #20231 Nuthathai Por (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:42

    แบบนี้เรียกว่าหลอกล่อได้ไหมอ่ะเสี่ย

    #20,231
    0
  22. #20221 12311232123312 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:17
    😆😆😆😆😆😆
    #20,221
    0
  23. #20125 wonnybum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 02:04
    แงงงงงง แบบนี้ถอนตัวไม่ได้แล้วพอวาเอ๊ยยย มีแต่ต้องเดินหน้าอย่างเดียว แต่ไม่นานก็จะตกกระป๋องเหมือนคนอื่นๆ
    #20,125
    0
  24. #19983 My Little G. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 21:29
    เสีายเทอน่ะมาหลอกล่อน้องงง
    #19,983
    0
  25. #19941 你我 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 10:29

    น้องง ไม่เข้มแข็งเอาศะเลยย เสี่ยอันตรายนะลูกก

    #19,941
    0