YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 7 : 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133,959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,923 ครั้ง
    5 พ.ย. 61

06


“ชอบไหม”


เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมแรงลมที่ปะทะเข้าใบหน้าจนเส้นผมปลิวพลิ้วไหว พอวาหันหน้าไปมองคนถามที่ยืนอยู่ข้างกันแล้วพยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองวิวของท้องน้ำและสองข้างทางต่อ


เด็กหนุ่มไม่คิดมาก่อนเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายจะพามาล่องเรือพร้อมทานอาหารในบรรยากาศสวยงามแบบนี้ ดวงตากลมโตหยีลงเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าลมแรงจนเกินไป ในขณะที่ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มขึ้น


อิทธิพลมองใบหน้าสวยหวานของพอวาที่ฉายไปด้วยความสุขอย่างถูกใจ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่พาเด็กหนุ่มมาที่แบบนี้ เขาคาดอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่เคยมีโอกาสได้ขึ้นมาทานอาหารชั้นเลิศพร้อมล่องเรือหรูแบบส่วนตัวแบบนี้มาก่อนแน่นอน ดังนั้นเมื่อเห็นอาการของพอวาที่แสดงออกว่าชื่นชอบมันมากแค่ไหน เขาก็รู้สึกเหมือนได้รับชัยชนะ


“เดี๋ยวค่อยมาดูวิวต่อ ตอนนี้เธอควรมาทานอาหารได้แล้ว” มือหนาวางลงบนบ่าเล็กเบาๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องจัดการยกอาหารออกมา


พอวาเดินตามเสี่ยไปอย่างว่าง่ายโดยที่มือข้างหนึ่งถูกคนแก่กว่ากอบกุมไว้อยู่ ดวงตากลมโตจ้องมองข้อมือที่ถูกจับไว้ด้วยความรู้สึกสับสน


ก่อนหน้านี้ที่กำลังเรียนอยู่ พอวาปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับภาพและข่าวที่เห็นจนแทบไม่มีอะไรเข้าหัวเลยสักนิด ระหว่างที่นั่งรถมายังจุดหมายก็นั่งนิ่งเงียบจนคุณอินทัชที่มารอรับต้องเอ่ยถามว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า


ช่วงเวลานั้นเขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก กะว่าหากได้เจอหน้าของอีกฝ่าย พอวาจะทำตัวเป็นก้อนหินนิ่งๆ พอเขาเบื่อ อีกหน่อยก็คงจะเลิกราไปเอง แต่พอได้เห็นเรือที่จอดอยู่พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนรออยู่ก่อนหน้า พอวาก็เหมือนลืมความตั้งใจเดิมไปหมดสิ้น


บรรยากาศสวยๆ ของสองฝากฝั่งแม่น้ำในยามเย็นล่อลวงให้เข้าเผลอยิ้มออกมาอย่างถูกใจ ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเผลอหันตัวไปยิ้มให้กับเสี่ยอย่างลืมตัวอีกด้วย


ร้าย....


ความร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ของคนแก่กว่ากำลังปั่นป่วนหัวใจของพอวาจนน่าหงุดหงิด


หลังจากทานอาหารเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว พอวาถูกพาขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าของเรือเพื่อชมบรรยากาศในยามค่ำคืนที่มีแสงไฟจากอาคารต่างๆ ส่องสว่างอย่างสวยงาม


สายลมพัดโชยมาทำให้รู้สึกเย็นผิวนิดหน่อยจนต้องลูบแขนเบาๆ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงความอุ่นจากแผ่นอกของใครบางคนที่ทาบทับเข้ามาจากด้านหลังพร้อมกับแขนทั้งสองข้างที่จับราวเอาไว้


“เสี่ย!”


เสียงห้าวหันไปตวาดน้อยๆ ด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกเหมือนโดนล็อกให้อยู่ภายใต้วงแขนของอีกคน ก่อนจะต้องหันกลับไปทางเดิมเมื่อรู้สึกถึงความใกล้ชิดของใบหน้าที่อันตรายเกินไป


แม้ไม่ได้กอด แต่พอวาก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกกอดอย่างอ้อมๆ อยู่ดี คนเด็กกว่าตีหน้ายุ่งโดยที่คนข้างหลังไม่รู้ แล้วพยายามทำตัวให้อยู่นิ่งเพื่อที่จะไม่ไปชนหรือไปโดนตัวของเสี่ยให้มากกว่าเดิม


“ถูกใจหรือเปล่า”


พอวาทำหน้าไม่ถูกกับคำถามนี้ หากเป็นคนอื่น พอวาคงคิดว่ากำลังถูกตามจีบอยู่ แต่พอเป็นคนอย่างเสี่ย เขาก็รู้สึกกังวลขึ้นมา ไม่รู้ว่าที่อีกฝ่ายทำถึงขนาดนี้เพราะอะไร แต่ก็ยอมตอบออกไปตามความจริง


“ครับ”


“เดี๋ยวฉันมีงานต้องไปสะสางต่อ จะให้อินทัชพาไปสปาแล้วค่อยไปส่งนะ เข้าใจไหม” จบประโยคอิทธิพลก็ใช้มือแตะเบาๆ ที่ผมสีน้ำตาลคาราเมลของคนหน้าหวานแล้วลูบไปมาคล้ายกล่อมเด็กจนแก้มขาวนวลของพอวาขึ้นสีระเรื่อพร้อมจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติไป


ร้านสปาแบบออนเซ็นคือสถานที่ที่อินทัชรับหน้าที่เป็นคนขับรถพาคนของเสี่ยมาส่งพร้อมดูแลความเรียบร้อย


ตัวร้านเป็นเรียวกังขนาดใหญ่สไตล์ญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและเงียบสงบ พอวามองมันด้วยสายตาเป็นประกายก่อนจะหันไปมองอินทัชที่ยืนผายมือเชิญให้เข้าไปด้านในอย่างสุภาพ เด็กหนุ่มก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนจะเดินนำหน้าลูกน้องของเสี่ยเข้าไป


ระหว่างทางก่อนจะถึงประตูใหญ่ถูกโรยด้วยหินก้อนเล็กๆ สีขาว และมีอิฐก้อนที่ปูเป็นทางเดินโดยมีดวงไฟหลอดเล็กๆ ส่องสว่างอยู่ตลอดทาง พอเดินไปถึงหน้าบานประตูก็พบกับพนักงานสาวที่แต่งตัวในชุดกิโมโนยืนต้อนรับพร้อมเชิญให้ไปนั่งรอที่ห้องพิเศษก่อน


พอวามองบรรยากาศของร้านที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายและมีระดับเงียบๆ แม้ภายในใจจะตื่นเต้นแค่ไหนก็ตาม สายตาของหนุ่มผิวเข้มคอยลอบมองกิริยาคนของเจ้านายโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว แล้วคอยส่งข้อความรายงานให้กับอี้เป็นระยะ เพื่อที่มือซ้ายของเสี่ยจะได้มีความเคลื่อนไหวของพอวาไว้คอยรายงานหากเสี่ยต้องการทราบ


ครืดดด


บานประตูถูกเลื่อนออกโดยหญิงสาวชุดกิโมโนที่ดูโดดเด่นกว่าคนก่อนหน้าที่เป็นฝ่ายพาพอวามาในห้องนี้ หล่อนยิ้มหวานแล้วมองใบหน้าของลูกค้าพิเศษอย่างนอบน้อม


“สวัสดีค่ะคุณพอวา ขออภัยที่ปล่อยให้รอนานด้วยนะคะ เชิญคุณพอวาทางนี้เลยค่ะ” เข้ามานั่งได้ไม่ถึง 10นาทีดีก็ถูกต้อนให้ไปที่อื่นต่อ พอวาหันไปมองหน้าของอินทัชชั่วครู่หนึ่ง พอไม่เห็นว่าอีกฝ่ายทักท้วงอะไรก็เดินตามพนักงานของทางร้านไปง่ายๆ


คราวนี้พอวาถูกพามาในส่วนห้องที่คล้ายกับห้องนวดเพราะเขาเห็นมีเตียงที่วางอยู่แถมยังได้กลิ่นหอมอโรมาที่อบอวลไปทั่วทั้งห้องจนรู้สึกเคลิบเคลิ้ม ชุดคลุมสีเทาถูกส่งมาให้ก่อนพนักงานหญิงจะเอ่ยบอกตำแหน่งห้องเปลี่ยนชุดให้เขาเข้าไปจัดการ


พอเปลี่ยนชุดเสร็จพอวาก็เดินออกมาหาอีกฝ่ายที่ยืนรออยู่ก่อนหน้าแถมยังมีพนักงานที่ดูมีอายุแต่ใบหน้ายังดูสวยอยู่เพิ่มมาอีกหนึ่งคน


“นี่คือพนักงานที่วันนี้จะเป็นคนให้บริการกับคุณพอวานะคะ”


“อ่า ผมถามได้ใช่ไหมครับว่าต้องทำอะไรบ้าง?”


“ได้แน่นอนค่ะ วันนี้คุณพอวามีนวดน้ำมันเพื่อผ่อนคลายกับแช่บ่อออนเซ็น  ไม่ทราบว่าอยากเพิ่มเติมอะไรอีกหรือเปล่าคะ ทางคุณอิทธิพลกำชับมาว่าคุณพอวาค่อนข้างเหนื่อยล้า ทางเราเลยคิดว่าจะให้บริการนวดกับแช่ออนเซ็นแบบเริ่มต้นก่อน เพื่อให้ร่างกายของคุณพอวาค่อยๆ ปรับตัว”


“โอเคแล้วครับ ไม่ต้องเพิ่มอะไรแล้ว” พอวาว่าเสียงแผ่วเพราะคำพูดของพนักงานที่บอกว่าใครบางคนกำชับมายังดังก้องอยู่ในหัว เขาขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างช้าๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงขณะที่รับรู้ได้ถึงความเปียกของน้ำมันที่ถูกชโลมลงบนตามร่างกายและแรงบีบที่นวดลงมาอย่างกำลังดี


คืนนั้นร่างโปร่งบางของพอวาก้าวเท้าลงจากรถพร้อมความรู้สึกเบาโหวง ความเมื่อยล้าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเหมือนถูกยกออกไปเกือบทั้งหมด แถมยังรู้สึกชอบใจที่ตามผิวมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำมันติดมาด้วยจนรู้สึกว่าคืนนี้คงจะนอนหลับสนิทดี







ห้องทำงานชั้นบนสุดของตึก K คือสถานที่ที่อิทธิพลเข้ามาสะสางงานทันทีหลังจากแยกกับพอวาเมื่อตอนช่วงหัวค่ำ กองเอกสารที่วางอยู่แม้มีไม่มากแต่เป็นเรื่องสำคัญทั้งหมดที่ควรรีบจัดการให้เรียบร้อย เขาจึงยอมตัดใจไม่ไปสปากับเด็กน้อยแล้วกลับมาทำงานที่ค้างคาไว้ให้เสร็จ


แต่มันก็อดพะวงไม่ได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นนอกเหนือจากคำสั่งหรือเปล่า


“พอวาเป็นไงบ้าง?”


“ดูเหมือนจะอารมณ์ดีมากหลังจากกลับจากสปาครับ” อี้ตอบทันทีเพราะได้รับข้อความรายงานจากอินทัชสักพักแล้วว่าได้ไปส่งคนของเจ้านายอย่างเรียบร้อย แรกๆ อี้ก็ทำหน้าที่เป็นมือซ้ายและคอยดูแลกิจการบางส่วนของเสี่ยอย่างปกติ แต่ไม่รู้ว่าทำไมพักหลังสองสามปีมานี้เขาถึงได้มีตำแหน่งเป็นเหมือนพวกกงกงในวังเพิ่มก็ไม่รู้เพราะต้องคอยจัดการดูแลคนพิเศษของเสี่ยทั้งหมด


“ได้บอกทางนั้นไว้หรือเปล่าว่าแตะต้องพอวาได้แค่ไหน”


“บอกครับ ผมกำชับตามคำสั่งของเสี่ยเป็นอย่างดี รับรองว่าคุณลีไม่กล้าล่วงเกินคำสั่งของนายแน่นอนครับ” ดวงตาคู่เรียวของมือซ้ายหนุ่มแอบมองท่าทางของเสี่ยที่ดูผ่อนคลายลง อี้ไม่รู้ว่าเจ้านายของตนเองจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าออกอาการหวงคุณพอวามากกว่าคนอื่นขนาดไหน แม้เขาจะรู้นิสัยของเสี่ยดีว่าไม่ชอบให้คนอื่นจับของๆ ตน แต่กับคนอื่นเสี่ยก็ไม่เข้มงวดแม้กระทั่งกำหนดจุดที่สามารถนวดได้ขนาดนี้


ไม่ใช่แค่ห้ามไม่ให้นวดส่วนหน้าอย่างแผ่นอกและหน้าท้อง แต่ยังห้ามไปถึงสะโพกอีกด้วย คุณลีสามารถนวดได้แค่ช่วงไหล่และแผ่นหลังด้านบนเท่านั้น รวมไปถึงแขน และขาที่ห้ามเลยขึ้นเหนือจากเข่าเกินสองคืบ


เกรงว่าอีกไม่นานเขาคงได้เห็นอะไรประหลาดๆ จากคำสั่งของเจ้านายตัวเองอีกแน่นอน


เฮ้อออ


อี้แอบถอนหายใจออกมาเงียบๆ รู้สึกว่าในอนาคตจะเกิดเรื่องยุ่งยากให้เขาคอยสะสางอย่างไรไม่รู้ แต่ถอนใจได้ไม่เท่าไหร่ แรงสั่นสะเทือนจากสมาร์ทโฟนพร้อมข้อความจากคนโปรดของเสี่ยก็โชว์ขึ้นให้เขาได้ปวดหัวอีกรอบ


“เสี่ยครับ”


“มีอะไร”


“คุณออกัสส่งรูปมาครับ แต่ผมยังไม่ได้เปิดดู เสี่ยจะดูไหมครับ” เขาถามความต้องการของนายว่าอยากจะเห็นรูปหน้าหวานๆ ของดาราหนุ่มในท่วงท่าหวิวๆ หรือเปล่า เพราะเห็นคุณดาราดังส่งรูปมาทีไรก็ไม่ค่อยจะพ้นแนวนี้ทุกทีจนอี้ยังรู้สึกเอียนแทนคนเป็นนาย


“ไม่ล่ะ ไม่มีอารมณ์”


“ครับ” เขาผงกหัวรับคำ ก่อนจะสไลด์หน้าจอเข้าไปยังกล่องแชทของหนุ่มดอกไม้แล้วพิมพ์ข้อความลงไปสั้นๆ อย่างที่ทำประจำในช่วงนี้ว่า ‘เสี่ยบอกว่าคุณออกัสดูดีมากครับ’ แล้วเก็บสมาร์ทโฟนลงกระเป๋าเตรียมเดินตามเจ้านายที่สะสางงานเสร็จเรียบร้อยไปยังลิฟต์ทันที







พอวาใช้ชีวิตโดยที่เรื่องของเสี่ยและลูกน้องของอีกฝ่ายกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันไปแล้วอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว หลังจากคืนนั้นเขาก็มีโอกาสได้พบกับเสี่ยอีกหลายต่อหลายครั้งแม้จะไม่ได้บ่อยแทบทุกวัน บางทีอีกฝ่ายก็พาไปทานอาหารบ้าง พาไปแช่ออนเซ็นซึ่งเดี๋ยวนี้กลายเป็นกิจกรรมที่พอวารู้สึกชื่นชอบมากเป็นพิเศษ พาไปสถานที่ที่พอวาไม่เคยมีโอกาสไปมาก่อน แถมเกือบทุกครั้งที่พบกันชายหนุ่มยังทำตัวแปลกๆ ให้เขารู้สึกเข้าข้างตัวเองอย่างอดไม่ได้อีก ไม่ว่าจะคำพูด สัมผัส และสายตา


ทุกอย่างที่เสี่ยแสดงออกมากำลังดูดกลืนพอวาเข้าไปอย่างช้าๆ


เด็กหน้าหวานแกล้งทำเป็นไม่สนใจแล้วพยายามใช้ชีวิตตรงนี้ให้ดีที่สุด คิดไปถึงว่าหากทุกอย่างกลายเป็นเรื่องจริงได้ก็คงดี


วันนี้หลังเลิกคลาสก็เดินไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ที่ประจำโดยมีอินทัชเป็นสารถีเช่นเดิมด้วยความเคยชิน ก่อนรถยนต์คันหรูจะแล่นออกไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าผู้โดยสารด้านในจะเป็นนักศึกษาทุนอย่างพอวา


“คุณพอวาจะไปซุปเปอร์มาร์เก็ตหรือจะไปธุระที่ไหนก่อนหรือเปล่าครับ”


“ไม่ครับ ไปส่งผมที่ซุปเปอร์ฯ เลยก็ได้ ว่าแต่ทำไมช่วงนี้ถึงดูเหนื่อยกันจังครับ” เป็นเพราะรู้สึกคุ้นเคยกันแล้ว เดี๋ยวนี้พอวาจึงได้พูดคุยกับลูกน้องของเสี่ยคนนี้ได้อย่างไม่รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด แถมบางครั้งยังแอบถามเรื่องของผู้ชายคนนั้นจากลูกน้องของเขาอีกด้วย


“ครับ?” อินทัชเลิกคิ้วแล้วแอบมองใบหน้าของเด็กหนุ่มผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะมองตรงไปยังถนนด้านหน้าต่อ


อินทัชไม่ได้ซื่อบื้อขนาดฟังไม่ออกหรอกว่าคำถามของพอวานั้นหมายถึงใคร แต่แค่อยากทดลองดูปฏิกิริยาของคนอ่อนกว่าดูว่าจะเป็นอย่างไร และผลปรากฏก็ค่อนข้างเป็นไปอย่างที่หนุ่มผิวเข้มคาดเดา


พอวาเงียบ…


อินทัชเห็นแล้วรู้สึกสงสารขึ้นมาไม่น้อย จากที่ใกล้ชิดกับอีกฝ่ายมาเป็นเวลาเกือบเดือน เขาก็รู้สึกเอ็นดูเด็กหนุ่มอยู่มากเหมือนกัน และรู้สึกเสียดายหากว่าเจ้านายของตนจะใจร้ายกับพอวาจริงๆ เพราะเขารู้สึกได้ว่าเด็กคนนี้ของเสี่ยไม่เหมือนกับคนก่อนหน้าหลายคนที่ผ่านมา


“ช่วงนี้ต้องสะสางงานเก่าให้เรียบร้อยก่อนสิ้นเดือน คงจะยุ่งมากครับ”


“ยุ่งมากแค่ไหนเหรอครับ?” เสียงนุ่มเจืออารมณ์บางอย่างที่ปิดไม่มิด ก่อนดวงตาคู่สวยจะทอดมองวิวข้างทางแทนระหว่างรอฟังคำตอบของอินทัช


“ก็...ยุ่งมากๆ คุณพอวาอยากให้ผมติดต่อเสี่ยให้ไหมครับ?”


ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ยอมรับว่าคำถามของอินทัชน่าสนใจจนเผลอเงยหน้ามองคนขับรถอย่างลืมตัว


“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวจะยิ่งยุ่งไปซะเปล่าๆ”


จู่ๆ ก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา เพราะเมื่อสองวันก่อนอยู่ดีๆ อีกฝ่ายก็เล่นโผล่มาในซุปเปอร์ฯที่เขาทำงานก่อนเวลาเลิกงานเกือบ 10นาที ด้วยสภาพเหน็ดเหนื่อยอย่างที่พอวาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาจึงรู้สึกเป็นห่วงแปลกๆ


ยิ่งไปกว่านั้น...พอวาได้ยอมเปิดประตูห้องให้อีกฝ่ายได้เข้ามานั่งพักตามคำเรียกร้องที่ดูเว้าวอนมากกว่าจะเป็นคำสั่ง พร้อมทั้งต้มมาม่าให้ทานเมื่อเสียงทุ้มนั้นบ่นหิวออกมาอย่างออดอ้อน


แม้จะไม่ได้มีอะไรที่มากกว่านั้นเกิดขึ้น แต่พอวารู้ตัวดีว่าตอนนี้เขาได้ตกลงไปยังหลุมที่อีกฝ่ายขุดไว้เข้าเสียแล้ว





                                                            ...

                            ขอบคุณสำหรับการติดตามและคอมเมนต์มากๆ ค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.923K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,681 ความคิดเห็น

  1. #21670 beerbeer2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 10:20
    เสี่ยอย่ามาเล่นๆแล้วทำน้องเจ็บนะ
    #21,670
    0
  2. #21599 lek0868909108 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 12:07
    กลัวน้องเสียใจ
    #21,599
    0
  3. #21564 YungYing0711 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 15:40
    เราจะขุดดินที่บ้านไปกลบหลุมที่เสี่ยขุด เราจะไม่ให้น้อนนนต้องเสียใจ
    #21,564
    0
  4. #21549 Inthukarnw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 22:19
    คุณอี้ ทำงานได้ดีเกินคาด 5555
    #21,549
    0
  5. #21545 MinnyMeen-lonely (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 19:37

    กลับมาอ่านอีกแล้ววว หลงรักเรื่องนี้ตั้งแต่ปีที่แล้วจนถึงตอนนี้5555

    #21,545
    0
  6. #21506 KatCher (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 14:30
    ไม่นะ! จับมือแม่ขึ้นจากหลุมเดี๋ยวนี้น้องพอวา

    ม่ายยยย!!!!
    #21,506
    0
  7. #21484 GFMB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 14:01
    อ่านแล้วอ่านอีกได้

    งื้ออออ
    #21,484
    0
  8. #21476 makurn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 18:34
    กลับมาอ่าน ครั้งที่ 100 ค่ะ
    #21,476
    0
  9. #21459 hiimwooq_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 03:46
    อิจฉาพอวาที่ได้นวดจัง อยากนวดบ้างㅠ.ㅠ ทำงานมาเหนื่อยๆปวดตัวหลายวันแล้วพออ่านแล้วรส.ว่าพอวาต้องโล่งมากแน่ๆ
    #21,459
    0
  10. #21455 Fernnn2207 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 22:35
    อ่านแน้วเขินนน
    #21,455
    0
  11. #21330 97line (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 15:28
    :))))))
    #21,330
    0
  12. #21271 premmiii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 12:20
    เสี่ยอย่าทำน้องเสียใจนะ ส่วนน้อง อย่างี่เง่ามากเกินไปเน้อ 55555
    #21,271
    0
  13. #21200 Biekps99 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 02:05
    เขาหลงหนู่หลงเขาละเนี่ย
    #21,200
    0
  14. #21157 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 18:27
    ลูกกกก วงวารรรรร
    #21,157
    0
  15. #21048 SweetMw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 13:46
    โอ๊ยฮื้อ ติดบ่วงความน่ารักของพอวาเข้าจังๆเลยค่ะ น่ารักจังเลยรู้กกกก ไม่ได้พี่อี้ก็ขอพี่อินทัชนะคะ อยากได้้้้้
    #21,048
    0
  16. #20687 Noey No Ey (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:53
    หนูพอวาาาาา
    #20,687
    0
  17. #20637 Fueled me (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 20:50
    เสี่ยอ้อนเป็นด้วยหรอคะ ใจมันกระตุกๆอะ แงงงวงวงว
    #20,637
    0
  18. #20615 fluorite (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 03:15
    ยัยน้องใจเย็นๆ
    #20,615
    0
  19. #20512 J-preem (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 13:53
    มีแต่น้องเถอะเสี่ยขอร้องง กราบบบบบบ
    #20,512
    0
  20. #20450 pommys (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 09:14
    ตกหลุมรัก
    #20,450
    0
  21. #20404 sunzen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 10:46
    เอ็นดูน้องพอวาาาา
    #20,404
    0
  22. #20360 S.Map (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 01:49
    พอวาน่ารัก
    #20,360
    0
  23. #20345 BrownieBear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 22:10
    พอวา ทำไมน่ารักจังง
    #20,345
    0
  24. #20297 makeky~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:53
    พอวาลูก
    #20,297
    0
  25. #20230 Nuthathai Por (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:18

    หวงเกินไปรึป่าวเสี่ย ทำแบบนี้กลัวน้องจะเคยชินจนลืมความเป็นตัวเองซะจริง

    #20,230
    0