YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 47 : 44

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8722 ครั้ง
    30 ม.ค. 62


44



            พอวาเข้ามาทันการเช็กชื่อแบบฉิวเฉียด โชคดีที่มีนักศึกษาจากเซคก่อนหน้าของอาจารย์ตามเข้ามาถามเรื่องงานที่สั่ง คนที่มาสายอย่างเขากับเพื่อนร่วมเซคอีกสองสามคนเลยพลอยรอดตัวไปด้วย


                ตลอดระยะเวลาทั้งคลาส พอวาพยายามตั้งใจฟังในสิ่งที่อาจารย์สอน แต่ก็ดูเหมือนว่าสมาธิของเขาจะเอาแต่วกกลับไปคิดเรื่องที่เจนจิราบอกจนเวลาหมดไปวิชาหนึ่ง


                เป็นไร ภูผาถามขึ้นทันทีที่เลิกเรียน ถ้าไม่ติดว่าอาจารย์คนนี้โหดมาก ใครเผลอคุยกันจะถูกเรียกออกไปให้สอนแทนหน้าห้อง เขาก็คงจะเอ่ยถามตั้งแต่เห็นอาการแปลกๆ ของอีกฝ่ายแล้ว


                เปล่า


                 โกหกไม่เนียน หรือว่าเจอเจนแล้ว?”


                    รู้ได้ไง


                 ก็ก่อนหน้านี้ยัยนั่นมาถามหานายกับฉันน่ะสิ อยู่ดีๆ ก็มาดักรอเขาแถวโถงลิฟต์เพื่อตามหาพอวา ทีแรกภูผาคิดว่าเจนจิราจะมาหาเรื่องอะไรอีก แต่พอเห็นท่าทางร้อนใจกับสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาก็เลยส่ายหน้าปฏิเสธบอกว่าไม่รู้ไป


                หรอ ตอบออกมาสั้นๆ แล้วถอนหายใจออกมา


                พอวาไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เจนจิราพูดจะเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แต่เขาคงไม่เอาเรื่องพวกนี้ไปถามหาความจริงจากคนรักแน่ๆ เรื่องบางอย่างก็ควรปล่อยให้มันเป็นไปตามที่มันควรจะเป็น ไม่ต้องไปรีดเค้นหรือขุดคุ้ยให้ทั้งตัวเองและคนสำคัญต้องเสียความรู้สึก


                 เพราะหากพ่อของหล่อนถูกลดตำแหน่งเพราะทำงานไม่ดี ไม่ได้เกี่ยวกับเสี่ยเลยสักนิด นั่นไม่เท่ากับเขาได้ทำร้ายความรู้สึกของชายหนุ่มไปแล้วหรือ


                หรือต่อให้เสี่ยบอกว่าใช่ แล้วเขาจะทำอะไรได้


                พอวายังไม่เห็นประโยชน์ของการทำตัวเป็นคนดีไปถามหาสาเหตุที่แท้จริงเรื่องของบิดาเจนจิราเลยสักนิด แต่ก็อดที่จะเก็บเอามาคิดไม่ได้


                เล่ามาเลยว่ามีอะไร มาขอโทษหรอ ลูกชายคุณนภารีบถามด้วยความสนใจทันที นับเวลาตั้งแต่วันนั้นที่เพื่อนเขาถูกอาจารย์เรียกไปพบก็ผ่านมาเป็นสัปดาห์ได้แล้ว หากเจนจิรายังไม่ขอโทษอีก สงสัยคลิปเสียงที่พอวาเคยอัดไว้คงได้ถูกเอาไปปล่อยลงกรุ๊ปแชทสักกรุ๊ปหนึ่งแน่ๆ


                 อืม มาขอโทษ แต่ขอโทษเพราะต้องขอโทษ ไม่ได้คิดได้จริงๆ ว่าต้องขอโทษทำไม พอพูดถึงเรื่องนี้ พอวาก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ เขายังจำน้ำเสียงกับท่าทางตอนที่เจนพยายามขอโทษในลิฟต์ได้อยู่เลย


                ภูผาฟังสิ่งที่พอวาบ่นแล้วได้แต่หัวเราะออกมา ก็นะ หวังให้คนแบบนั้นสำนึกผิดได้ก็ดูจะยากไปสักหน่อย คนเรามีหลายประเภท แต่ตั้งแต่เกิดมา ภูผายังไม่เคยเจอใครที่อาการหนักเท่ากับเจนจิรามาก่อน ได้ข่าวว่าลงทุนจ้างคนไปถ่ายรูปเพื่อนเขาด้วย และผู้หญิงแปลกๆ ที่ภูผาเคยเห็นในร้านตอนนั้นก็อาจจะเป็นปาปารัสซี่ที่เจนจิราจ้างมาก็ได้  


                เออ เดี๋ยวนายต้องไปลองชุดไม่ใช่หรอ ไปด้วยคนดิ น่าจะสนุกดี ใบหน้าหวานที่กำลังก้มลงเก็บของบนโต๊ะเงยขึ้นมองหน้าเพื่อนสนิทที่ลุกจากเก้าอี้ยืนรออยู่ก่อนแล้ว จากนั้นก็ขมวดคิ้วนึกอยู่ครู่หนึ่งว่าสิ่งที่ภูผาพูดหมายถึงอะไร


                อ๋ออ เอาสิ ให้ภูไปช่วยดูด้วยอีกคนก็ดีเหมือนกัน

 




 

 

 

                “เป็นไง โอเคไหม


                “ผมว่ามันดูภูมิฐานเกินไป คุณพอวายังเด็กอยู่เลือกสีที่อ่อนกว่านี้ดีไหมครับ


                “ฉันก็ว่างั้น ลองเปลี่ยนเป็นสีขาวดู


                “แต่นี่ก็ลองตัวที่สามแล้วนะ คนที่ถูกแนะนำให้ลองชุดเพิ่มร้องประท้วงพลางมองใบหน้าของพี่เลี้ยงผิวเข้มกับเพื่อนสนิทที่ขอติดสอยห้อยตามมาด้วยอย่างนึกสนุกพอรู้ว่าหลังเรียนเสร็จเขาต้องมาลองชุดที่ร้านเสื้อผ้าเพื่อเตรียมไปงานเปิดตัวธุรกิจใหม่ของคนรัก


                ทั้งหมดนี้มันก็ถูกออกแบบกับตัดมาเพื่อให้นายลองไม่ใช่หรือไง ก็ลองๆ ไปเถอะน่าภูผาว่าพลางพยักพเยิดไปทางชุดที่ถูกแขวนไว้อีกสองชุด ตัวหนึ่งเป็นสีขาวที่เขาอยากเห็นเพื่อนหน้าหวานลอง กับอีกตัวเป็นสีน้ำเงินเข้ม


                “ลองสีขาวอย่างที่คุณภูผาว่าก็ดีนะครับอินทัชเอ่ยสนับสนุน สีดำที่คุณพอวาใส่อยู่ตอนนี้ก็ดีอยู่หรอก แต่เพราะมันยิ่งไปขับให้ผิวอีกฝ่ายดูเด่นขึ้น เจ้านายเขาคงได้มองตาขวางแน่ๆ


                “แล้วทางเสี่ยว่าไงบ้างครับ  พอวาหันหน้ามาทางคนสนิทที่ก่อนหน้านี้ได้ทำการถ่ายรูปเขาตอนลองชุดทั้งหมดส่งไปให้เจ้านายตัวเองดู


                “เสี่ยบอกว่าเดี๋ยววิดีโอคอลมาหาครับพอได้ยินแบบนั้น พอวาเลยยอมหยิบชุดสูทสีขาวจากมือของเพื่อนตาโตมาแล้วหันกลับเดินเข้าไปในส่วนลองชุดใหม่เพื่อเปลี่ยนเป็นรอบที่สี่ระหว่างรอคนแก่กว่าติดต่อมา เพราะคงไม่พ้นให้เสี่ยเป็นคนช่วยเลือกอีกนั่นแหละ


                งานเปิดตัวธุรกิจใหม่ที่พอวาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นธุรกิจประเภทอะไรจะถูกจัดขึ้นที่ฮ่องกง-มาเก๊าในอาทิตย์หน้า โชคดีที่ตั้งแต่ขึ้นปีสองมา วิชาเกือบทุกวิชาก็แทบจะไม่มีการเช็กชื่ออีก ยกเว้นก็แค่ของอาจารย์วันนี้เท่านั้น เด็กทุนคนดีเลยสามารถแอบโดดเรียนไปออกงานกับคนรักถึงต่างประเทศได้ ถึงแม้จะแอบรู้สึกผิดอยู่บ้างแต่พอคิดว่าโอกาสเกเรหนีเรียนแบบนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ


                ตอนนี้มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่พอวารู้สึกกังวลก็คือ เขาควรพาเสี่ยไปที่หาคนที่บ้านหรือเปล่า แล้วจะบอกพ่อกับแม่ยังไงว่าได้แอบย้ายมาอยู่กับแฟนแล้ว


                สายโทรศัพท์เมื่อวานจากแม่ก็ดูจะคิดถึงลูกชายคนเดียวของบ้านเป็นพิเศษ ถึงก่อนหน้านี้มารดาคนสวยจะบอกอยู่เสมอว่าคิดถึงอยากให้กลับไปบ้านบ้าง แต่ก็ไม่ได้พูดบ่อยเหมือนกับช่วงนี้ แถมยังถามเกี่ยวกับคนรักเขาอีกหลายประโยคด้วยความสนใจจนพอวารู้สึกแปลกๆ


                การกลับบ้านไม่ใช่เรื่องยากหรอก เพราะเสี่ยคงพร้อมซื้อตั๋วเครื่องบินให้เขาทุกเมื่อ แต่การที่จะไปเผชิญหน้ากับพ่อแม่นี่สิ คือสิ่งที่พอวารู้สึกมามันยาก แถมอาจต้องพาคนแก่กว่าไปด้วยอีก


                เด็กหนุ่มคิดว่าหลังจากกลับงานเลี้ยงนี้เขาจะลองปรึกษากับเสี่ยเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวของตัวเองดู


                “คุณพอวาออกมาพอดีเลย สักครู่นะครับเสี่ย ร่างโปร่งบางเดินออกมาจากห้องลองชุดพร้อมชุดสูทสีขาวตัวใหม่ เด็กหน้าหวานยื่นมือออกไปรับโทรศัพท์จากอินทัชก่อนจะหันหน้าจอเข้าหาตัวเองแล้วทักทายคนที่โทรมาซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก เสี่ย


                    "ได้ชุดที่ถูกใจหรือยัง


                “ยังครับ นี่ลองตัวที่สี่แล้ว แล้วอีกสามชุดที่ส่งไปให้ดูเป็นไงบ้างครับ


                    ยังไม่เหมาะเท่าไหร่ แต่ตัวที่ใส่อยู่นี้น่ารักดีใบหน้าหวานของคนถูกชมเหวอไปเล็กน้อย อย่างมากกล้องของโทรศัพท์นี่ก็ถ่ายได้แค่ช่วงบนที่อาจเห็นมากสุดได้ถึงอก แต่อีกฝ่ายกลับชมออกมาราวกับเห็นทั้งชุดแล้วอย่างไรอย่างนั้น


                “ยังไม่เห็นทั้งชุดเลยนะครับ เสียงนุ่มทุ้มแย้งออกไปอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะสังเกตด้านหลังของคนเป็นเสี่ยได้ว่าไม่ใช่ห้องทำงานของอีกฝ่ายที่บริษัท รวมทั้งยังไม่ใช่ห้องทำงานที่ผับหรือที่ท่าเรือหรือที่ไหนๆ ที่พอวาเคยไป ทว่าคล้ายกับเป็นบ้านคนมากกว่า


                คิ้วสวยขมวดเข้าหากันน้อยๆ ด้วยความสงสัยก่อนจะถามออกไป เสี่ยอยู่ไหนเหรอครับ

 

                    "บ้านผู้จัดการ อิทธิพลตอบ แล้วช้อนดวงตาคู่คมจ้องมองประตูห้องที่สามคนพ่อแม่ลูกขอตัวหายเข้าไปพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวเมื่อครู่


                เจนจิราคงถูกบิดาสั่งสอนด้วยตัวเองแล้ว


                อิทธิพลไม่ได้บอกให้ครอบครัวของเด็กสาวรู้ว่าหากยังคงตั้งใจทำงานให้ดีต่อไปเหมือนที่เคยเป็นมา โอกาสกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่นั่นต้องหมายถึงเจนจิราทำตัวดีขึ้นตามผลงานด้วย หากสั่งสอนลูกน้องเป็นอย่างดีได้ แต่สั่งสอนลูกสาวตัวเองไม่ได้ ก็ให้อยู่ตรงนั้นไปนั่นแหละ เพราะนี่ก็นับว่าเขาใจดีมากแล้วที่ยังเห็นแก่หน้าของเด็กน้อยของตัวเอง


                เรื่องคราวนี้เขาก็แค่ต้องการดัดนิสัยและทำให้เจนจิรารู้ว่าอะไรที่ไม่สมควรยุ่ง


                เด็กอย่างหล่อนบอกให้รู้เรื่องดีๆ ไม่ได้ เพราะดูจากนิสัยคงไม่มีทางยอมรับตัวเองแน่ๆ


                งั้นเดี๋ยวให้พี่อินเป็นคนถือโทรศัพท์แล้วเสี่ยลองดูชุดนี้เต็มๆ ดีกว่า พอวาไม่ถามอะไรอีก กวักมือเรียกพี่เลี้ยงคนสนิทให้มารับโทรศัพท์ไป ส่วนตัวเองก็ก้าวถอยหลังเพื่อให้คนแก่กว่าสามารถมองเห็นได้ชัดเจนตั้งแต่หัวจรดเท้า


                    เอาชุดนี้


                “เสี่ย


                “หืม


                “โอเคแน่ใช่ไหมครับเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามขึ้นมาเบาๆ เขาไม่เห็นว่าสายตาของคนรักจะพิจารณาที่ชุดเลยสักนิด ส่วนสาเหตุที่รู้น่ะหรือ ก็เพราะเสี่ยกำลังใช้ดวงตาคมๆ คู่นั้นจ้องหน้าเขาอยู่นี่ไง


                แบบนี้เขาเรียกว่าช่วยดูชุดที่ไหนเนี่ย


                    "อืม


                    โอเค


                ชุดนี้ก็ชุดนี้


                ยังไงพอวาก็รู้สึกว่า ไม่ว่าจะชุดไหนก็ถูกตัดออกมาได้ดีหมดทั้งนั้น


                “งั้นเอาชุดนี้นะครับ เด็กหน้าหวานหันไปบอกประโยคนี้กับอินทัชทื่ยืนถือกล้องอยู่เพื่อให้อีกฝ่ายออกไปแจ้งพนักงานด้านนอก ก่อนจะยื่นแขนไปรับเครื่องมือสื่อสารมาจากหนุ่มผิวเข้มเพื่อคุยกับคนเป็นเสี่ยต่ออีกนิดหน่อยเพราะเริ่มเห็นท่าทางยียวนชวนหมั่นไส้จากเพื่อนตัวเล็กที่นั่งมองอยู่


                “เดี๋ยวผมไปคาเฟ่กับภูผาต่อนะครับพอวาว่าก่อนจะแอบยื่นแขนไปตีไหล่ของภูผาเบาๆ ที่ทำท่าล้อเลียนทั้งที่เขาก็ไม่ได้หวานแหววอะไรมากมายสักหน่อย เดี๋ยวก็ไม่ไปกินขนมเป็นเพื่อนด้วยซะเลย


                    ไม่ต้องกินจนอิ่มล่ะ เดี๋ยวคืนนี้พาไปล่องแม่น้ำดินเนอร์


                “โอเคครับ

 




                    ดวงตากลมโตมองใบหน้าของคนที่กำลังก้มมองเมนูอาหารเงียบๆ พอรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มกำลังจะเงยหน้าขึ้น พอวาก็รีบย้ายสายตาไปมองอย่างอื่นทันทีจนอิทธิพลนึกขำกับท่าทางตลกๆ นี้ของเด็กน้อยตัวเอง


                เป็นอะไร หืม


                “เปล่านี่ครับ แค่รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อยจำได้ว่าช่วงแรกๆ ที่รู้จักกัน หรือจะให้ถูกต้องคงต้องบอกว่าช่วงแรกที่เสี่ยพยายามเข้ามาทำให้เขาตกหลุมก็เคยพามาดินเนอร์บนเรือแบบนี้เหมือนกัน


                ทว่าตอนนี้สถานะของเขาไม่ใช่เด็กคนหนึ่งของเสี่ย


                แต่เป็นคนรักของเสี่ย


                ถ้าจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงโกหก


                แปลกยังไง


                “ก็..จำไม่ได้หรอครับ ช่วงแรกๆ เสี่ยเคยพาผมมาทานข้าวแบบนี้ด้วยครั้งหนึ่งหลังพูดจบ พอวาก็มองหน้าของชายหนุ่มที่ทำท่าคิดอยู่ แต่แล้วก็ต้องรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายใช้เวลานานเกินไป


                ดวงตาคู่คมมองใบหน้าหวานที่เริ่มออกอาการงอแงขึ้นมาแล้วต้องทำเป็นหน้านิ่ง เดี๋ยวนี้แค่เขาแกล้งนิดแกล้งหน่อยก็ออกอาการแล้ว ผิดกับเมื่อก่อนลิบลับที่พอวามักจะซ่อนความรู้สึกเอาไว้ภายใต้ใบหน้ายิ้มๆ ที่ดูเหมือนไม่ได้คิดมากอะไร


                จำได้น่า ฉันไม่ได้พาใครมาดินเนอร์แบบนี้ง่ายๆ หรอกนะถ้าไม่ได้อยากได้จริงๆ คนเป็นเสี่ยได้แต่บอกเหตุผลต่อท้ายเงียบๆ ในใจ เพราะถ้าพูดออกไปเดี๋ยวจะถูกลูกแมวน้อยแถวนี้เอาเล็บข่วนอีก เพราะแค่นี้รอยข่วนบนตัวเขาก็เยอะพอแล้ว


                หรอครับ พอวาย้อนถามยิ้มๆ เหมือนกวนเล่นเสียมากกว่า แต่แล้วใบหน้าหวานของเด็กดื้อก็ต้องนิ่งไปเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของคนรัก ครับ ตอนนี้ก็พาหนูมาคนเดียวไง


                “พี่อิท!”


                “ไม่เรียกเสี่ยแล้วหรอ


                “ห้ามเรียกหนู


                “ทำไมน่ารักจะตาย เรียกทีไรก็เขินเขาทุกที


                “ก็วาไม่ชอบนี่


                คราวนี้เป็นคนแก่กว่าที่ต้องนิ่งไปบ้างกับคำเรียกแทนตัวของคนรัก เขารู้สึกว่าแบบนี้ดูลื่นหูกว่าคำว่าผมที่พอวาใช้แทนตัวเองเยอะเลย มานี่หน่อย


                ชายหนุ่มยกมือขึ้นกวักเรียกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเบาๆ เป็นเชิงให้ลุกมาหา แต่พอวากลับส่ายหน้าปฏิเสธ


                มาเร็ว เด็กดื้อ


                “ไม่เอา


                “ทำไม หรือว่ายังปวดเอวอยู่ เสียงทุ้มต่ำถามด้วยความจริงจัง จากนั้นก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นเดินไปหาเด็กหน้าหวานเอง พอวาที่ได้ยินแบบนั้นยิ่งอยากจะมุดหน้าหนีลงไปกับโต๊ะ ถึงในนี้จะมีแค่เขากับเสี่ยก็เถอะ แต่พวกคุณอี้กับพี่อินก็อยู่ห่างออกไปไม่ไกลเท่าไหร่ ถ้าพูดเสียงดังหน่อยก็คงได้ยินไม่ยาก


                ไหน บอกมาเร็วว่ายังปวดอยู่หรือเปล่าเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ยั้งแรงไว้เท่าไหร่ด้วย ไม่ใช่ว่าเคล็ดขัดยอกไปหรอกนะ


                ไม่ค่อยแล้วครับ พอวาตอบเสียงเบา จากนั้นก็มุดหน้าลงกับท้องแล้วกอดเอวของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้วยความอาย


                เดี๋ยวคืนนี้ค่อยเช็กอีกครั้งแล้วกันใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคนพูดทันทีที่ได้ยินประโยคนี้จบ แล้วพอวาก็ได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของคนแก่กว่าที่จ้องมา


                เขาคิดว่าการเช็กอีกครั้งของคนรักต้องไม่ใช่แค่การมองด้วยตาเปล่าเท่านั้นแน่ๆ

 

 





 

 

                งานที่ฮ่องกงจะถูกจัดขึ้นในวันเสาร์


                เด็กหน้าหวานจัดการเลือกเสื้อผ้าสำหรับตัวเองและเสี่ยทั้งสามวันแล้วค่อยให้แม่บ้านสาวรับหน้าที่จัดกระเป๋า เพราะหากให้พอวาจัดเอง เกรงว่าทุกอย่างจะเละหมด


                พอเลือกชุดครบเสร็จจนเป็นที่พอใจ คุณพอวาของเสี่ยก็เดินออกจากห้องเสื้อผ้าที่อยู่ภายในห้องนอนไปยังบริเวณเตียงที่มีร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มกำลังนอนเอนตัวพักสายตาอยู่


                “เสร็จแล้วเหรออิทธิพลถามขึ้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา  เขาให้อี้จองตั๋วเครื่องบินเป็นไฟล์ทคืนนี้ตอนดึก กะว่าให้พอวาเรียนวิชาของนี้เสร็จแล้วมีเวลาเหลือสำหรับการเดินทางไปสนามบิน


                “ครับ เดี๋ยวตอนกลางวันพวกพี่หนิงจะเข้ามาจัดกระเป๋าให้ ไปทานข้าวเช้ากันเถอะครับ


                “อืม มีเรียนสิบโมงเหมือนเดิมใช่ไหม


                “ครับ


                “เดี๋ยวไปส่ง ไม่รู้ว่าจะยกความดีความชอบหรือตำหนิมือซ้ายอย่างเฉินอี้ดีที่ขนงานเข้ามาให้เขาเคลียร์หมดจนมีเวลาว่างก่อนที่จะบินแบบนี้


                “วันนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอครับ พอวาหันมาถามแล้วถูกเกี่ยวเอวเข้าไปโอบไว้หลวมๆ ระหว่างที่เดินออกจากห้องนอนไปด้วยกัน ความจริงเด็กหน้าหวานก็รู้สึกแปลกตั้งแต่แรกแล้วแหละที่ยังเห็นคนที่มักจะออกไปทำงานตั้งแต่ยังไม่แปดโมงดียังอยู่บ้านแบบนี้ แต่ก็คิดว่าอีกฝ่ายอาจจะออกไปสายหน่อยเท่านั้น


                “อืม วันนี้ว่าง


                “งั้นตอนเที่ยงไปกินข้าวกันนะครับ ริมฝีปากอิ่มยิ้มหวานแล้วเอนตัวเข้าใกล้คนแก่กว่าเพื่ออ้อน นานๆ ทีถึงจะมีโอกาสแบบนี้ จากที่คิดว่าพอย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วอาจจะทำให้มีเวลามากขึ้น พอวาถึงได้รู้ว่าไม่จริงอย่างที่คิด


                เสี่ยยังคงทำงานเหมือนก่อนหน้าที่พวกเขาจะรู้จักกัน ส่วนเขาก็ต้องเรียน ต่างคนต่างมีหน้าที่และความรับผิดชอบของตัวเอง มีแค่ช่วงเวลาในตอนเย็นและช่วงเวลาเข้านอนเท่านั้นที่เขาทั้งคู่ถึงได้ใช้เวลาด้วยกัน


                แต่พอวาก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ได้มากมายนัก เพราะเขาก็ต้องทำงาน อ่านหนังสือ และเรียนภาษาจีนอีก เวลาตอนเช้าก็มีแทบนับวันในหนึ่งสัปดาห์ได้เพราะพอวามักตื่นหลังจากที่อีกคนออกไปทำงานแล้ว คงมีแค่วันหยุดที่ตรงกันอย่างวันอาทิตย์เท่านั้นที่ได้อยู่ด้วยกันทั้งวันจริงๆ จังๆ แต่ช่วงนี้เสี่ยก็ดันต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัดบ่อยๆ แทบอาทิตย์เว้นอาทิตย์จนพอวาชักเหงา


                ดังนั้นพอรู้ว่าวันนี้คนรักที่มักงานยุ่งมีเวลาว่าง เด็กหน้าหวานเลยไม่รอช้าชักชวนอีกฝ่ายไปทานข้าวด้วยกันในช่วงพักก่อนที่จะต้องไปเรียนต่อในคาบบ่าย


                “เอาสิ

               

 





 

                ดวงตากลมโตมองหาร่างของเพื่อนตัวเล็กที่ก่อนหน้าแชทมาบอกว่ารออยู่ในห้องเรียนแล้วไปมาก่อนจะเจอภูผาที่นั่งฟุบหน้าอยู่บนเก้าอี้แถวหลังที่ค่อนไปทางท้ายห้อง


                “ภู พอวาส่งมือไปขยับแขนเจ้าตัวเบาๆ ก่อนใบหน้าของภูผาจะค่อยๆ เงยขึ้นมาแล้วเลิกคิ้วใส่เพื่อนหน้าหวานที่ขัดจังหวะการงีบ


                “มาแล้วหรอ


                “ทำไมง่วงตั้งแต่ยังไม่เริ่มเรียนล่ะเนี่ย


                เมื่อคืนเล่นเกมดึกไปหน่อย ตอบเสียงเอื่อยแล้วพยายามยกหัวขึ้นมา ถ้าเมื่อเช้าไม่มีคนปลุก เขาก็อาจจะยังไม่ตื่นด้วยซ้ำ


                “อันนี้งานที่ต้องส่งวันพรุ่งนี้ ฝากส่งให้ด้วยนะ เสียงนุ่มทุ้มว่าพลางชูแผ่นงานที่มีกำหนดส่งวันพรุ่งนี้ให้อีกฝ่ายดูแล้วค่อยยื่นให้ภูผาไปเก็บเข้ากระเป๋า แล้วถ้าอาจารย์สั่งงานอะไรก็อย่าลืมแชทมาบอกเราด้วยนะ


                “รู้แล้วครับคุณพอวา ไม่ลืมบอกแน่นอน แล้วถ้าเกิดอาจารย์ควิซขึ้นมาอะ


                “ก็ซวยไง แต่คะแนนคงไม่เยอะหรอก แต่จะดีที่สุดคือไม่ต้องมีควิซหรือการเก็บคะแนนย่อยใดๆ เกิดขึ้นในระหว่างที่ไม่อยู่นั่นแหละ


                “เฮ้อ น่าอิจฉาจริงๆไม่ว่าเปล่า มือไม้ของเด็กตาโตยังยื่นมาผลักไหล่ของพอวาเบาๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะนึกอะไรได้ เออ ก่อนฉันเข้ามาบังเอิญเดินสวนกับพวกเจนด้วย


                “หืม แล้วยังไงต่อคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ทำไมตอนไม่อยากจะเจอก็ดันมีเรื่องให้เจออยู่เรื่อยๆ แต่ก็คงไม่แปลกอะไร เพราะยังไงก็เรียนอยู่ในตึกเดียวกัน มันก็คงต้องมีสวนหรือผ่านกันบ้างล่ะนะ


                “ก็ไม่ทำไม แต่หน้าดูแปลกๆพูดง่ายๆ ว่าดูไม่ใช่เจนจิราในยามปกติที่ภูผาเคยเห็นเท่าไหร่ แถมวันนี้หล่อนดูแต่งหน้าแต่งตามาหนาเป็นพิเศษราวกับต้องการปกปิดอะไรบางอย่างด้วย แต่เขาก็ไม่รู้อยู่ดีเพราะแค่เห็นผ่านๆ ตอนที่เดินสวนกันก็เท่านั้น


                และข้อสันนิษฐานของพอวาก็ทำให้ภูผาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ พึ่งไปกดสิวมามั้ง


                “นี่พูดจริงหรือกวนตีนวะเนี่ย


                “อ้าว ก็บอกว่าหน้าดูแปลกๆ ส่วนใหญ่พวกเจนก็ชอบไปหาหมอดูแลผิวอยู่แล้ว อาจจะพึ่งไปหาหมอมาก็ได้ก่อนหน้านี้เขายังเคยถูกชวนให้ไปนั่งเฝ้าเลยด้วยซ้ำ


                เพราะสีหน้าของพอวาดูจริงจังกับคำตอบ ภูผาจึงทำได้แต่เออๆ ออๆ ไป ทั้งที่ใจจริงแล้วเขาไม่คิดว่าสาเหตุของการที่ใบหน้าของหล่อนบวมขึ้นมาจะเป็นเพราะการเสริมความงามแบบที่พอวาบอก


                “ช่างเถอะ ต่อไปเวลาภูเจอก็ไม่ต้องสนใจแล้วนะ เพราะเราไม่อยากรับรู้เรื่องของคนแบบนั้นอีก มาคุยเรื่องงานคู่ของอาจารย์โต้งกันดีกว่าว่าจะเอายังไงดี

 








...



ตอนแต่งเองก็ยังรู้สึกว่ามดมันขึ้น ความแฟนกันอะเนอะ

เนื้อเรื่องหลังจากนี้ก็เหมือนจะหวานกันไปวันๆ ใช้ชีวิตกันไปในแต่ละวันของเสี่ยกับน้อง
พอวาก็มีความร้ายๆ (จริงๆ ก็มีความร้ายมานานแล้ว 5555)
ไม่รู้ว่าจะเบื่อกันหรือเปล่า เพราะไม่มีเรื่องดราม่าหรือวุ่นวายแล้ว
แต่นั่นก็หมายความว่า ใกล้เข้าสู่ตอนจบเข้าไปทุกที เริ่มเตรียมใจกันล่วงหน้าได้เลยค่ะ ;w;


อัปเดตปกด้วย
เล่มสองเรียบร้อยแล้วนะคะ





พอเอาจับมาร่วมกันทั้งเล่ม 1 กับ 2 ก็จะได้ประมาณนี้




สุดท้าย 
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่าน คอมเมนต์ รวมถึงสกรีมใน #เด็กเสี่ยอิทธิพล ให้มากๆ เลยนะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.722K ครั้ง

21,007 ความคิดเห็น

  1. #20715 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 14:51
    แหมเสี่ยยย หวานเชียว
    #20715
    0
  2. #20675 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 21:49
    หวานจริงไม่ติงนัง
    #20675
    0
  3. #20542 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 21:23
    เขิลบทสนทนาบนเรือจริงโว้ยยยยยเลื่อนอ่านหลายรอบมาก ละเรื่องกดสิวก็...ขอผ่านไปเลยจ้ะ555555
    #20542
    0
  4. #20504 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 09:49
    ไปกดสิวมา จริงจังป่ะวา
    #20504
    0
  5. #20497 MindTharanisorn (@MindTharanisorn) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 22:14
    ภูนายกับเราหัวอกเดียวกัน
    #หนูวาพี่อิท......
    #20497
    0
  6. #20283 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 17:15
    ใช่อย่าไปสนใจคนแบบนั้นเลย
    #20283
    0
  7. #20202 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 00:35
    หวานกันจนอิจฉาคนมีแฟนจังเล้ยยยยยยยย #ทีมภู
    #20202
    0
  8. #20025 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:33
    หนูวากึบพี่อิท
    #20025
    0
  9. #19846 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 14:32

    หนูก็มา วาก็มา >////////<

    #19846
    0
  10. #19521 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 08:32
    พอวาน่ารัก
    #19521
    0
  11. #19418 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 03:17
    หนูอย่างนั้น พี่อิทอย่างนี้ แถมรอยข่วนบนตัวเสี่ยอีก ให้ตายเถอะโรบิ้น กรี้สสสสสสสสสสส
    #19418
    0
  12. #19237 Ing_KH_ (@Ing_KH_) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:10
    หนูนา พี่อิท กาากสหสากากกสหส
    #19237
    1
    • #19237-1 Ing_KH_ (@Ing_KH_) (จากตอนที่ 47)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:11
      **หนูวา
      #19237-1
  13. #19236 Ing_KH_ (@Ing_KH_) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:10
    หนูนา พี่อิท กาากสหสกสหส
    #19236
    1
    • #19236-1 Ing_KH_ (@Ing_KH_) (จากตอนที่ 47)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:11
      *หนูวา
      #19236-1
  14. #19217 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:27
    แหมมมมม พี่กับหนู เขินนนน
    #19217
    0
  15. #19146 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:49
    หนูกับพี่!!!! แหม
    #19146
    0
  16. #19044 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:43
    หนูพอวาเมียเสี่ยอิท555555
    #19044
    0
  17. #18983 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:50
    เขินๆๆๆๆๆ
    #18983
    0
  18. #18785 CBS_Peachiz (@Dew_30) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:15
    คำว่า หนู ของเสี่ยเนี่ย คือทำคนอ่านเขินมากนะคะ >//<
    #18785
    0
  19. #18404 somruethai1307 (@somruethai1307) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:14
    เมียเสี่ย
    #18404
    0
  20. #18389 mmamaexx (@mmamaexx) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:41
    เสี่ยมันหลงคนเมียแห่งปีจริงๆ555555
    #18389
    0
  21. #18230 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:18
    เสี่ยยยยยย
    #18230
    0
  22. #18078 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:33
    มีเรื่องของเด็กภูไหม. ดูเป็นเด็กกวนตีน ติดเกม5555
    #18078
    0
  23. #17425 JUG77 (@JUG77) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:42

    หนูน้อยของเสี่ย
    #17425
    0
  24. #17402 Meem Vsk (@xxixemc) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:17
    วาโดนเสี่ยหลอกไปแต่งงานเป่าเนี๊ย
    #17402
    0
  25. #17393 subtle'z (@29556) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:37
    ต้องโดนเสี่ยมาอีกชุดแน่ๆ หนังออกเยอะจุงเดือนนี้ 55555
    #17393
    0