YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 45 : 42

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150,303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,496 ครั้ง
    23 ม.ค. 62


42




                    ภายในห้องครัวของคอนโดที่เจียจิ้งใช้พักตลอดระยะเวลาที่อยู่ไทยกำลังเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กๆ


                เด็กหนุ่มยกมือขึ้นปาดเหงื่อบริเวณขมับทิ้งหลังจากยืนอยู่หน้าไอร้อนของหม้อต้มยำและกระทะที่ทอดปลาทับทิมตัวใหญ่เสร็จเรียบร้อย เขาพยายามทำตามสูตรและคำแนะนำทุกอย่างจากที่เรียนมาเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด


                ต้มยำกุ้งน้ำข้นและปลาทับทิมลุยสวนคือเมนูหลักที่เขาคิดจะอวดฝีมือ นอกจากนี้ยังมีกุ้งชุบแป้งทอดกับข้าวผัดปูที่เป็นเมนูง่ายๆ กันพลาด ส่วนอาหารรสอ่อนที่เพื่อนพี่ชายอยากให้ช่วยทำเพิ่มด้วยคือไก่ตุ๋นเครื่องยาที่ต้องใช้ความพิถีพิถันเป็นพิเศษ


                กลายเป็นว่า เมนูที่เจียจิ้งต้องใช้ความเอาใจใส่มากที่สุดกลับไม่ใช่อาหารไทยที่อุตส่าห์เรียนมา แต่เป็นการตุ๋นไก่กับเครื่องยาเครื่องเทศต่างๆ แทน


                เฮียพลใกล้จะถึงหรือยัง


                ใกล้แล้วครับ อาถังตอบเรียบๆ แล้วช่วยยกจานอาหารที่เสร็จแล้วไปจัดที่โต๊ะตามคำสั่งของคุณชายจอมเอาแต่ใจ


                นายว่าเฮียจะชอบอาหารที่ฉันทำหรือเปล่า


                ถ้ารสชาติดี เจ้านายผมก็คงชอบแหละครับก็เล่นทำตามสูตรที่มีเชฟชื่อดังสอนเป๊ะๆ ขนาดนั้น ต้องใส่อะไรขนาดไหน กะปริมาณเท่าไหร่ เรียกได้ว่าทุกอย่างแทบจะช้อนตวงหมด ถ้ารสชาติออกมาแย่ เขาก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว


                งั้นฉันไปเตรียมตัวหน่อยดีกว่า ตัวเหม็นไปหมดแล้ว พูดจบก็เดินออกจากครัวไป ทิ้งให้อาถังที่ชินกับนิสัยแบบนี้ของอีกฝ่ายแล้วเป็นคนจัดการจัดโต๊ะต่อ


                ไม่รู้ว่าเขาเคยไปทำอะไรขัดใจเสี่ยหรือเปล่าถึงได้ถูกส่งตัวมาคอยดูแลคุณชายนิสัยเสียแบบนี้ แต่พอคิดว่าเหลืออีกไม่กี่วันก็ต้องจากกัน อาถังที่หน้านิ่งมาตลอดก็อดที่จะยกยิ้มดีใจขึ้นนิดๆ ไม่ได้ที่จะได้เป็นอิสระเสียที


                Rrr Rrr


                แรงสั่นสะเทือนและเสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นทำให้มือที่กำลังจะยกของดังวางลงแล้วเปลี่ยนไปล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับแทน


                ครับ?”


                เสี่ยกำลังจะเข้าไปแล้ว เป็นอี้นั่นเองที่โทรมาบอกความเคลื่อนไหวของคนเป็นนายให้รู้ ตอนนี้มือซ้ายของเสี่ยกำลังเดินตามหลังเจ้านายกับเด็กหน้าหวานไปยังโถงลิฟต์ติดๆ 


                รู้แล้วครับ เดี๋ยวผมจะออกไปรอหน้าประตู


                อืม งั้นแค่นี้นะ ลิฟต์จะมาแล้ว


                พอสายถูกตัดไป อาถังก็รีบหยิบของที่เหลือไปทาง แล้วเดินไปเคาะประตูบอกคนที่ตอนนี้กำลังอาบน้ำใหม่หรือแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ไม่รู้ให้เจ้าตัวทราบว่าคนที่รอกำลังจะมาถึงแล้ว


                เจียจิ้งที่เกือบจะเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปชำระล้างร่างกายอีกรอบถึงกับต้องรีบเปลี่ยนแผนเมื่อได้ยินเจ้าก้อนหินถังบอก เด็กหนุ่มรีบเดินกลับมาที่เตียงที่มีเสื้อผ้าหลายชุดวางกองอยู่แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีเขียวอ่อนขึ้นมาใส่


                เขายกแขนขึ้นมาดมกลิ่นตัวเองนิดๆ แล้วขมวดคิ้ว มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ พอตัดสินใจกับตัวเองได้ เด็กหนุ่มก็ค่อยเดินออกไปเตรียมยิ้มกว้างต้อนรับเพื่อนพี่ชาย


                ทว่า


                ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก รอยยิ้มกว้างจนตาหยีของเจียจิ้งก็ต้องนิ่งค้างไปเมื่อเห็นใบหน้าหวานของใครบางคนที่มาพร้อมกับอิทธิพล


                พอวา


                มาได้ยังไง


                ไม่ใช่ว่าถูกเขี่ยทิ้งไปแล้วหรือ


                คุณชายเป็นเสียงของอาถังที่เรียกเบาๆ เพื่อเตือนให้ทักทายคนทั้งสองก่อน เจียจิ้งจึงได้สติค่อยๆ ก้มหัวลงเป็นการทักทายคนแก่กว่า


                เชิญครับ ผมเตรียมอาหารไว้หลายอย่างเลย ดวงตากลมโตของพอวาจ้องมองท่าทางร่าเริงของเจียจิ้งเงียบๆ ก่อนจะเดินตามหลังของเสี่ยเข้าไปยังด้านใน


                ห้องคอนโดแห่งนี้เทียบกับคอนโดที่เสี่ยเคยให้เขาอยู่แล้วถือว่าขนาดไม่ต่างกันมากนัก แต่ที่นี่ดูจะเก่ากว่านิดหน่อย เด็กหน้าหวานใช้สายตาสำรวจเงียบๆ ก่อนจะต้องอึ้งไปเมื่อเห็นหน้าตาอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ


                โห


                ทำเองจริงเหรอเนี่ย


                ผมตั้งใจทำสุดฝีมือเลย ที่สำคัญ มีไก่ตุ๋นสูตรลับของตระกูลด้วย เห็นเฮียบอกว่าอยากได้อาหารรสอ่อนๆ ผมเลยตั้งใจตุ๋นหม้อนี้เป็นพิเศษเลยเพราะฟังในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่ออก พอวาเลยได้แต่นั่งลงอย่างไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ผิดกับคนเป็นพ่อบ้านที่เผลอยิ้มขำออกมานิดๆ แต่ก็รีบเก็บสีหน้านั้นลงไปอย่างไวจนเจียจิ้งไม่ทันได้เห็น


                ขอบใจ เสียงทุ้มต่ำบอกสั้นๆ แล้วมองหน้าตาอาหารห้าอย่างบนโต๊ะเงียบๆ ยอมรับว่าเจียจิ้งมีฝีมือไม่เบา เพราะทุกอย่างดูน่ารับประทานไปหมด ส่วนรสชาติ ไว้เดี๋ยวตักเข้าปากก็คงรู้เอง


                ว่าแต่ ไม่เห็นเฮียบอกว่าจะพาคุณพอวามาด้วย ไม่งั้นผมจะได้เตรียมอาหารให้เยอะกว่านี้


                ใครว่า ไก่ตุ๋นสูตรพิเศษนั่นไงฟังจบ คิ้วของเจียจิ้งก็แอบขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ


                เมื่อกี้เฮียว่าอะไรนะครับ


                “พอวาไม่ค่อยสบาย ฉันเลยบอกให้ช่วยเตรียมอะไรอ่อนๆ ไว้ ก็เป็นไก่ตุ๋นนั่นไม่ใช่เหรอคราวนี้เจียจิ้งยิ้มต่อไม่ออกกับคำตอบที่ได้ยิน สรุปว่าเมนูที่เขาใส่ใจมากที่สุด ทุ่มเทมากที่สุดตั้งแต่ขั้นตอนแรกยันขั้นตอนสุดท้าย แถมยังคอยยืนช้อนฟองจนขาเมื่อยกว่าน้ำซุปจะใสไม่ใช่สิ่งที่ชายหนุ่มจะทานแต่กลายเป็นพอวา


                คุณชายตัวร้ายอดเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่ได้ เจียจิ้งกำหมัดแน่นอย่างระงับอารมณ์หงุดหงิดที่กำลังวิ่งพล่านไปตัวร่างแล้วหันไปมองใบหน้าของคนที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างพอวาพลางกัดปากเจ็บใจ


                เฮียกับคุณพอวาเป็นอะไรกันเหรอครับ ถามออกไปแล้ว ในที่สุดเจียจิ้งก็รวบรวมความกล้าถามออกไปสักที


                คนรักฉันเอง


                แม่งเอ๊ย


                นี่สรุปว่าเขาเข้าใจผิดไปเองใช่ไหมที่คิดว่าอีกฝ่ายตกกระป๋องไปแล้ว


                เด็กหนุ่มนั่งนิ่ง บอกไม่ถูกว่าตอนนี้กำลังรู้สึกอย่างไร เรื่องเสียใจมันไม่เท่าไหร่ เพราะความรู้สึกชอบที่มีไม่ได้ลึกซึ้งขนาดทำให้ฟูมฟายได้ อีกอย่าง เขาตัดใจไปสักพักแล้วตั้งแต่ที่เคยคิดว่าพอวาถูกเขี่ยทิ้งเพราะไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว


                มันไม่สนุกหรอก กับการทุ่มใจไปให้กับคนที่เราไม่สามารถคาดเดาได้เลยอย่างอิทธิพล


                ยิ่งวันนั้นที่เขาเป็นฝ่ายเข้าใจผิดไปเองว่าพอวาคงถูกทิ้ง เจียจิ้งก็ยิ่งตระหนักได้ถึงอันตรายที่จะเจอหากตกลงไปในหลุมของเพื่อนพี่ชายจริงๆ


                ที่สำคัญ


                การได้เห็นพอวาวันนั้น ก็เหมือนกับการได้เห็นหนังฉายซ้ำ ก่อนหน้านั้นไม่นานเป็นออกัส ต่อมาถึงคิวพอวา แล้วเขาจะรอดจนชนะได้จริงๆ หรือ เจียจิ้งไม่มีความรู้สึกมั่นใจเลยสักนิด นอกจากนี้เขายังไม่อยากตกเป็นเครื่องมือของญาติผู้พี่อย่างเฉินกวานซีด้วย ดังนั้นเลือกถอยออกมาตั้งแต่ตอนนั้นเสียดีกว่า


                เจียจิ้งสูดลมหายใจเข้าปอดลึก มองภาพที่คนเป็นเสี่ยกำลังรินน้ำลงแก้วให้กับคนรักของตัวเองก่อนใครเพื่อน แล้วสังเกตสีหน้าของพอวาที่ดูมีความสุขฉาบไว้อยู่เงียบๆ พอเห็นแบบนั้น มือที่เคยกำไว้แน่นของเขาก็ค่อยๆ คลายออก แล้วจึงเอ่ย


                “งั้น...ทานกันเลยดีไหมครับ"


                “เอาสิ

 

                 





                “อาหารอร่อยมากเลย ขอบคุณนะครับ


                หลังทานเสร็จ เป็นพอวาที่เอ่ยชมขึ้นมาเป็นคนแรก เขาไม่คิดมาก่อนว่ารสชาติที่เจียจิ้งทำจะอร่อยขนาดนี้ นอกจากหน้าตาจะน่ารับประทาน รสชาติยังยอดเยี่ยมสู้ตามร้านอาหารได้เลย


                อิทธิพลมองใบหน้าหวานของเด็กน้อยตัวเองแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปแปลคำชมเมื่อครู่ให้คุณชายตระกูลเฉินฟัง


                เจียจิ้งรับฟังคำชมที่คนแก่กว่าบอกยิ้มๆ มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว เขายืนทำทุกอย่างจนขาแข็งไปหมด ถ้าบอกว่าไม่อร่อยล่ะก็ น่าดู


                ขอบคุณที่ชมนะครับ ถ้าเฮียอยากให้แฟนเฮียทำอาหารได้อร่อยแบบนี้ก็ลองส่งไปเรียนดูบ้างสิครับ รับรองว่าต้องโดนมีดบาด หรือไม่ก็น้ำมันกระเด็นจนแสบผิวไปหมดแน่ๆ


                ไม่เป็นไร มีแม่บ้านคอยทำอาหารอยู่แล้ว


                เพล้ง


                เป็นอีกครั้งที่เจียจิ้งรู้สึกหน้าแตก ตอนนี้เด็กหนุ่มไม่อยากจะพูดหรือหาเรื่องอะไรอีกแล้วเพราะรับความรู้สึกชาๆ ที่หน้าไม่ไหว เขาไม่คิดเลยสักนิดว่าผู้ชายที่กวานซีเคยบอกว่าใช้เงินเลี้ยงคนไว้บนเตียงจะออกตัวออกหน้าเพื่อคนรักได้ขนาดนี้


                “มีอะไรหรือเปล่าครับพอวาที่นั่งเงียบมานานเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นเด็กที่นั่งฝั่งตรงข้ามยกแก้วน้ำขึ้นดื่มด้วยท่าทางผิดปกติหลังเสี่ยพูดอะไรบางอย่างจบ


                เปล่า แค่เจียจิ้งแนะนำให้เธอลองไปเรียนทำอาหารดู


                “อ๋อ คงไม่ไหวหรอกครับให้เขาทำอะไรง่ายๆ อย่างทอดไข่ ต้มมาม่า ทำแซนวิช ปิ้งขนมปังล่ะก็ยังพอไหว แต่ให้ไปทำอาหารเป็นเรื่องเป็นราวคงไม่น่ารอด


                ทางด้านอิทธิพลก็ไม่ได้คาดหวังให้เด็กน้อยของตัวเองต้องไปเข้าครัวทำอาหารอยู่แล้ว แค่ทุกวันนี้พอวาอยู่เฉยๆ ทำตัวน่ารักแบบไม่รู้ตัวไปวันๆ ก็พอ


                งั้นเดี๋ยวผมไปเอาของหวานมาเลยดีกว่านั่งไปก็เริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วน เจียจิ้งเลยลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในครัวแล้วหยิบข้าวเหนียวมะม่วงเจ้าดังที่ให้อาถังเป็นคนออกไปซื้อก่อนหน้านี้มาจัดใส่จาน แต่ติดที่ว่ามีเพียงสองกล่อง ดังนั้นเด็กหนุ่มเลยต้องมานั่งนับจำนวนชิ้นมะม่วงกับเล็งปริมาณข้าวเหนียวแต่ละจานให้เท่าๆ กัน


                เฮ้อ


                รู้สึกอนาถตัวเองจริงๆ


                นอกจากแย่งไม่ได้แล้วยังต้องมาบริการขนาดนี้อีก








                    ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่พอวาก็ยังไม่เห็นประกาศขอโทษจากเจนจิราแปะลงบอร์ดของคณะแต่อย่างใด รวมทั้งยังไม่มีจดหมายขอโทษสักฉบับตามตกลง


                เด็กหนุ่มได้รับการติดต่อจากอาจารย์ว่าอดีตเพื่อนร่วมกลุ่มจะเป็นฝ่ายติดต่อกับเขาเองโดยตรง แต่นี่ล่วงเลยระยะเวลากำหนดที่ตกลงกันไว้แล้ว เด็กทุนก็ยังไม่ได้รับสัญญาณใดๆ จากหล่อน


                “เอาไง ไม่เห็นเพื่อนรักนายจะทำอะไรสักอย่าง ภูผาว่าพลางโบ้ยไปทางกลุ่มของเจนจิราที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานภายในห้องเรียนรวม จะอย่างไรพวกเขาก็คงไม่สามารถหลีกเลี่ยงกันไปได้ตลอด อย่างเทอมนี้ก็ดันลงเรียนเซคเดียวกันหนึ่งวิชา


                “ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าให้เวลาแล้วแต่ไม่ยอมรักษาไว้เอง เราว่าเราจะส่งคลิปเสียงที่แอบอัดเข้ากรุ๊ปรวมอะ


                ภูผาที่กำลังมองคู่อริของเพื่อนสนิทรีบหันหน้าขวับมามองเพื่อนตัวเองทันทีทันใดกับประโยคเมื่อครู่ของพอวา


                ดวงตาโตๆ ของเด็กหนุ่มที่ไม่รู้ตัวว่าถูกคนรักของเพื่อนหน้าหวานเรียกว่าเด็กตาห่านเบิกโพล่งซะยิ่งกว่าครั้งใดเสียอีกกับความร้ายกาจและวิธีจัดการกับเจนจิรา


                “อะไร ทำไมต้องมองเราแบบนี้ด้วย


                “โห ร้ายกาจ นี่เท่ากับนายกำลังจะแหกชัดๆ นี่เพื่อนเขามันอยู่กับแฟนมากไปปะวะ ทำไมมันเริ่มดูร้ายขึ้นเรื่อยๆ ผิดกับช่วงแรกที่รู้จักกันขนาดนี้


                หรือจริงๆ พอวาเป็นแบบนี้อยู่แล้ว...


                ภูผาคิดว่าเหตุผลนี้น่าจะเข้าท่ากว่า เพราะถ้าให้คิดดีๆ เพื่อนของเขาก็ไม่ธรรมดาตั้งแต่ที่คิดจะเอาตัวเข้าไปเกี่ยวกับกลุ่มพวกนั้นแล้ว


                “ทำไม


                “นี่ถ้าวันไหนฉันแกล้งนายหนักๆ จะโดนแก้แค้นคืนไหมเนี่ยเด็กหน้าหวานหัวเราะคิกคักออกมากับท่าทางหวาดกลัวที่แกล้งทำของเพื่อนตัวเล็ก


                นี่หากเขาบอกภูผาด้วยว่า นอกจากจะส่งคลิปเบื้องหลังของเจนแล้ว เขาจะไปฟ้องเสี่ยให้รู้ด้วย อีกฝ่ายอาจจะเฮฮาไม่ออก


                “ยังไงก็ระวังแล้วกัน แฉกันขนาดนี้ ยัยนั่นต้องตรงมาเหวี่ยงแน่ๆ


                “ก็ลองทำดู คราวนี้เราคงไม่ยอมอยู่เฉยๆ แล้วที่ผ่านมาเขาถือว่าอย่างไรก็เคยรู้จักกัน เลยพยายามไม่ตอบโต้กลับไป


                แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เจนควรรู้ตัวสักทีว่าต้องหยุด เพราะสิ่งที่เธอทำมันผิด แถมเขายังมีคนรักที่พึ่งพาได้อยู่ทั้งคน พอวาเลยรู้สึกว่าไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องคิดมากอีกหากจะตอกกลับอีกฝ่ายไปบ้าง


                แล้วเรื่องที่บอกว่าจะไปเรียนภาษาจีนอะไรนั่น สรุปจะเริ่มเมื่อไหร่ ภูผาเปลี่ยนเรื่องถามเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเพื่อนหน้าหวานส่งแชทมาพูดเรื่องนี้พร้อมเอ่ยชวนเขาไปนั่งเรียนด้วย แต่ติดที่เขาไม่ได้สนใจเลยตอบปฏิเสธไป


                อาทิตย์หน้านี่แหละอยู่ดีๆ คนรักของเขาก็เสนอเรื่องให้ไปเรียนภาษาจีนขึ้น เด็กหนุ่มยังจำท่าทางที่เหมือนไม่ได้วางแผนมาก่อนล่วงหน้าของคนแก่เจ้าเล่ห์ได้ดี ทำเป็นบอกให้เขาลองไปเรียนเล่นดูเฉยๆ ว่าชอบหรือเปล่า แต่พอวารู้แก่ใจดีว่าเสี่ยอยากให้เขาเรียนจริงๆ


                เด็กหน้าหวานรู้สึกได้ว่านับวันความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคนรักก็ยิ่งดูจริงจังขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากลัว เหมือนว่าชายหนุ่มคอยวางแผนเอาไว้ตลอด


                อย่างการไปเรียนภาษาจีนครั้งนี้สำหรับเขา ก็เหมือนการถลำลึกและเดินตามเส้นทางที่เสี่ยวางไว้ให้นั่นแหละ


                ดูจริงจังดีเนอะ เพื่อนตัวเล็กอดออกความเห็นขึ้นมาไม่ได้


                อืม


                “เป็นอะไร อึดอัดขึ้นมาหรือไงถามออกมาเมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของพอวา ก็นะ ถ้าเป็นเขาก็คงอึดอัดเหมือนกันที่คบกันแล้วยังต้องไปนั่งเรียนอะไรเพิ่มอีกเพื่ออีกฝ่าย


                ทว่า


                “เปล่า แค่กำลังคิดว่าจะบอกพ่อกับแม่ยังไงดีเรื่องเสี่ย


                เวร


                ภูผาถอนหายใจยาว เขาก็นึกว่ามันจะเครียดเรื่องที่คุณอิทธิพลจริงจังจนถึงขั้นให้ไปเรียนภาษา ที่ไหนได้ ดันมากังวลว่าจะบอกที่บ้านยังไง


                สนิทกับพ่อกับแม่ไม่ใช่หรือไง บอกไปตรงๆ เลยก็ไม่น่ามีปัญหาปะ


                คงงั้นมั้ง ไม่รู้เหมือนกันอะถึงครอบครัวเขาจะรู้เรื่องรสนิยมความชอบอยู่แล้ว และเข้าใจดีโดยเฉพาะแม่ แต่พอวาก็ไม่เคยบอกคนที่บ้านเกี่ยวกับหัวข้อแบบนี้มาก่อน


                อย่างมากแม่ก็รู้ว่าช่วงก่อนหน้าจะเข้ามหาวิทยาลัยเขาก็เคยมีคุยๆ กับคนอื่นบ้าง


                แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การคุยเฉยๆ ไง


                แถมยังย้ายมาอยู่บ้านเขาแล้วด้วย


                คุณอิทธิพลเขาเป็นแฟนคนแรกหรือไงวะ ภูผาขมวดคิ้วถาม พูดกันตามเนื้อผ้า เพื่อนเขามันก็หน้าตาดีเอนเอียงไปทางน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ นั่นแหละ แล้วจะไม่เคยคบใครมาก่อนเลยหรือไง อย่างน้อยๆ ก็น่าจะโดนจีบบ้าง เพราะถ้าเขาชอบผู้ชายด้วยกันก็คงนึกพิศวาสมันขึ้นมาเหมือนกัน


                “ก็ไม่เชิง แต่จะนับว่าเป็นคนแรกก็ได้ เพราะสมัยมัธยมมันก็เป็นแค่อารมณ์หยอกกันเล่น อาจจะมีความรู้สึกเกินเพื่อนนิดหน่อย แต่พอวาก็ไม่ได้เก็บมาคิดจริงจังอะไร เพราะอีกแค่ไม่เท่าไหร่ก็ต้องแยกกันไปตามทาง


                งั้นก็ลองเกริ่นๆ ดู


                “ก็เพราะพอจะเกริ่นทีไรก็มีตัวขัดจังหวะทุกทีนี่สิ


                “ตัวขัดจังหวะ?”


                “อือ ลูกหมาน่ะ ชื่อลิลลี่ ตอนนี้พ่อกับแม่โอ๋ยังกับอะไรดีส่งเสียงร้องทีหนึ่งแม่เขาที่กำลังคุยอยู่ก็รีบบอกวางเพื่อไปดูน้องเผื่อว่าน้องจะเป็นอะไร ไม่กินข้าวหน่อยพ่อก็ขับรถไปตลาดซื้อเนื้อไก่มาให้ หลงไอ้ตัวเล็กนั่นจนหายคิดถึงลูกชายตัวเองไปแล้วมั้ง


                อ๋ออภูผาลากตอบเสียงยาวแล้วหันไปมองทางประตูห้องดูว่าเมื่อไหร่ร่างของอาจารย์ผู้สอนจะเข้ามาสักทีเพราะเลยเวลาเรียนมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว พอเห็นว่ายังไม่มีใครเข้ามา เขาจึงค่อยหันมามองเพื่อนสนิทที่กำลังทำอะไรบางอย่างกับโทรศัพท์อยู่


                อย่าบอกนะว่ากำลังจะส่งไฟล์เสียงในกรุ๊ปรวม


                ทำอะไรน่ะ


                “คุยกับเสี่ย          


                “กูล่ะเบื่อจริงๆภูผาบ่นพึมพำออกมาเบาๆ แล้วถอนหายใจด้วยความเซ็ง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาใช้บ้าง แต่ไม่ได้เป็นการตอบแชทไปยิ้มไปแบบพอวา เพราะลูกชายคุณนภากำลังใช้แอปฯ นาฬิกาจับเวลาอยู่


                ถึงแล้ว


                ‘ป้าเฉินบอกว่าเมื่อเช้าเสี่ยไม่ได้กินอะไรเพราะต้องรีบไปสนามบิน อย่าลืมหาอะไรทานก่อนไปทำงานด้วยนะครับ


                ‘ครับ


                ถ้าบินกลับวันนี้เลยอย่าลืมบอกวาด้วยนะ


                พอวาเผลอพิมพ์แทนตัวเองว่าวาออกไปด้วยความเคยชิน รู้ตัวอีกที ข้อความทั้งหมดก็ถูกส่งไปแล้ว แถมยังขึ้นว่าอ่านแล้วอีกด้วย


                ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความรู้สึกแปลกๆ จากนั้นก็เปลี่ยนไปส่งข้อความหาพ่อบ้านคนเก่งที่วันนี้บินตามเจ้านายไปดูโปรเจคใหญ่นี้ด้วยเพื่อย้ำให้อีกฝ่ายดูแลเสี่ยให้ดี


                และคนสุดท้าย


                คือคุณพิมพ์พรรณ มารดาของเขาเอง


                แม่จ๋า มีเรื่องจะบอก


                ‘วามีแฟนแล้วนะ'


                พอกดส่งเรียบร้อย พอวาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกไปเปราะหนึ่ง ในเมื่อจะบอกทางโทรศัพท์ทีไรก็ไม่ประสบผลสำเร็จสักที งั้นเขาขอพิมพ์บอกในแชทก่อนเพื่อให้มารดาสุดที่รักมีเวลาตั้งตัวนิดหน่อยแล้วกัน กะว่าอีกสักห้านาที เด็กหนุ่มค่อยโทรไปหามารดา ทว่ายังไม่ทันที่จะได้กดปิดหน้าจอ ข้อความที่ส่งกลับมาสั้นๆ ก็ทำให้ดวงตากลมโตต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ


                    'แม่รู้นานแล้วลูก'


                    'ยอมสารภาพสักที'


                    หา!


                    รู้นานแล้ว รู้ได้ไง เขามั่นใจว่าไม่เคยพูดเกี่ยวกับเรื่องเสี่ยให้แม่รู้มาก่อนแม้แต่น้อย ในเฟซบุ๊กก็ไม่มีโพสต์ไหนที่เอ่ยถึงใครเป็นพิเศษ


                    พอวาเผลออ้าปากออกมา จากนั้นบนหน้าจอโทรศัพท์ก็ขึ้นสายเรียกเข้าจาก 'แม่จ๋า' ขึ้นมาให้หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นจนภูผาที่กำลังนั่งจับเวลาเตรียมโดดเรียนหากอาจารย์ยังไม่เข้ามาภายใน 5 นาทีต้องหันมาเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจกับอาการตื่นตระหนกของเพื่อนสนิท 


                เป็นไร


                “แม่โทรมา


                    "ก็รีบรับซะสิ"


                    "แต่เมื่อกี้พึ่งบอกแม่เรื่องเสี่ยไป" 


                    "งั้นก็ดีเลย จะได้โดดพอดี ปะ"


                    เดี๋ยวนะ นี่สรุปว่ามันเห็นเรื่องของเขาเป็นโอกาสในการที่จะได้ออกจากห้องก่อนเวลาที่จับไว้ใช่ไหมเนี่ย เด็กหน้าหวานกัดปากแน่นด้วยความรู้สึกร้อนใจ ตอนนี้ในหัวของเขามีคำพูดมากมายเต็มไปหมด แต่จับเอามาเรียบเรียงให้ฟังรู้เรื่องแทบไม่ได้  ประโยคที่เคยซ้อมก่อนหน้านี้คนเดียวหน้ากระจกก็ดูจะหายวับไปจากความจำดื้อๆ ตอนออกไปนำเสนองานหน้าชั้นยังไม่รู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้


                    นี่มันตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนนั่งลุ้นเกรดแต่ละวิชาอีก


                    สุดท้ายพอวาก็ต้องกดรับสายจากมารดาอยู่ดี



                    "ฮัลโหล แม่"








 


 

                บ้านสองชั้นขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่คือจุดหมายปลายทางโปรเจคสำคัญของคนเป็นเสี่ย


                ดวงตาคู่คมจ้องมองรั้วประตูสีขาวที่สีเริ่มถลอกหลุดลอกออกมาเล็กน้อยตามกาลเวลาแล้วกดกริ่งที่อยู่เหนือช่องใส่จดหมายหนึ่งครั้งด้วยความรู้สึกตื่นเต้นนิดๆ ยิ่งเห็นบรรยากาศร่มรื่นภายในรั้วบ้านที่มีทั้งต้นไม้ดอกไม้และสนามหญ้าเล็กๆ อิทธิพลก็ยิ่งอยากเห็นภาพยามที่เด็กน้อยของตัวเองอยู่บ้านขึ้นมาบ้าง


                ยืนรอเพียงไม่นาน เขาก็เห็นเงาร่างของใครคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมกับลูกสุนัขตัวเล็กที่วิ่งตามหลังมาด้วยไม่ห่าง ชายหนุ่มเห็นแล้วว่าหญิงวัยกลางคนที่เดินมามีสีหน้าสงสัยเมื่อเห็นคนแปลกหน้าอย่างเขา


                “สวัสดีครับ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายพร้อมยกมือขึ้นไหว้ จากนั้นก็ฉีกยิ้มสุภาพจนคนสนิทที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังอย่างอี้เกือบหลุดหัวเราะให้กับท่าทางแบบนั้น


                นี่สรุปเจ้านายเขาจะมาหาพ่อแม่คุณพอวาเพื่อฝากเนื้อฝากตัวหรือมาหาเสียงให้พรรคการเมืองกันแน่


                สวัสดีค่ะ มาติดต่อซื้อภาพวาดหรือคะเพราะเห็นใบหน้าและท่าทางของอีกฝ่ายดูปกติ ไม่ได้หลงทางหรือมาบ้านผิด คุณพิมพ์พรรณจึงยกมือขึ้นรับไหว้น้อยๆ แล้วเอ่ยถามเผื่อว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะเป็นแขกของสามีที่ตอนนี้ออกไปดูความเรียบร้อยของบ้านเช่าอยู่


                ทว่าเมื่อลองพิจารณาดีๆ เธอก็รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนพึ่งเคยเห็นหน้าตาของชายหนุ่มมาจากที่ไหน


            

                เปล่าครับ ผมมาขอพบคุณน้าน่ะครับ


                “คะ?”          









...


พอมั่นใจว่าคนนี้ใช่ เสี่ยเค้าก็วางแผนเป็นขั้นเป็นตอน

จากฟีดแบคครึ่งแรก เจียจิ้งกลายเป็นที่น่าเอ็นดูขึ้นมาถึงยังจะมีแขวะและแอบกัดน้องพอวา

เอาจริงๆ เจียจิ้งก็ยังมีนิสัยที่อ่านแล้วน่าหมั่นไส้ ที่เรื่องจบง่ายไม่ร้ายไปกว่านี้เพราะเจียจิ้งรักตัวเองมากกว่าด้วย

ชีวิตยังอีกยาวไกล เดี๋ยวคนที่เหมาะก็เข้ามาในชีวิตเองเนาะ หรือจะเข้ามาแล้วก็ไม่รู้ 55555

ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม คอมเมนต์ให้กันมากๆ นะคะ รวมไปถึงคนที่สกรีมในแท็ก #เด็กเสี่ยอิทธิพล ด้วย



...

สงสารเจียจิ้งหน่อย

ทำสุดฝีมือเพราะคิดว่าเฮียพลรีเควส สุดท้ายกลายเป็นของแฟนเฮียเค้า

พอจะกัดหรือแซะเขาหน่อยเรื่องทำอาหารไม่ได้ ก็ถูกสวนกลับจนเถียงไม่ออก

นี่ถึงขั้นต้องเอาข้าวเหนียวมะม่วงมาแบ่งให้น้องวาด้วย สั่งไป 2 กล่องเพราะกะได้ดินเนอร์กับเฮีย 2 คน

สุดท้าย เค้าพกแฟนเค้ามาด้วย เฮ้อ .__.


ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม คอมเมนต์ หรือสกรีม #เด็กเสี่ยอิทธิพล ให้มากๆ เลยนะคะ



สนใจสั่งจองหนังสือ คลิ๊กที่รูปได้เลยค่ะ






สำหรับคนที่เก็บเงินไม่ทันรอบพรีฯ เราจะพิมพ์เกินมาจำนวนหนึ่งเป็นรอบสตอกด้วย

แต่เนื่องจากยังไม่แน่ใจกับจำนวนเท่าไหร่สำหรับสตอก เลยอยากให้ช่วยเข้าไปกรอกข้อมูลให้หน่อยนะคะ

ฟอร์มประเมินจำนวนรอบสตอก

เราจะใช้ประเมินจำนวนสตอกคร่าวๆ เท่านั้น ไม่ใช่การจองสตอกนะคะ

ขอความร่วมมือว่าไม่กรอกเล่นๆ นะคะ ขอคนที่คิดว่าจะซื้อจริงๆ แต่เก็บเงินไม่ทันหรือไม่พร้อมในรอบพรีฯ 


ขอบคุณมากค่ะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.496K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,682 ความคิดเห็น

  1. #21680 beerbeer2 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2564 / 03:38
    แรงไม่หยุด ดอดพบแม่ยายก่อนเลย เริ่ด
    #21,680
    0
  2. #21648 JJKJUNG. (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 21:39
    แกกกกไม่อยากจะพูดนะ แต่ภูผากับนายอี้มันเหมาะกันจริงๆ ดูกวนๆดีเคมีได้มากอยากให้ปะทะฝีปากกัน55555555
    #21,648
    0
  3. #21635 lek0868909108 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 22:36
    สงสารจิ้งแต่ก็ขำ/วาส่งคลิปเบยย/เสี่ยไปหาพ่อตาแม่ยายแล้วว
    #21,635
    0
  4. #21570 YungYing0711 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 04:35
    โอ๊ยยย ไปหาแม่ยายแล้วววว555
    #21,570
    0
  5. #21554 Inthukarnw (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 19:15
    นอกจากชอบพี่อิท น้องวาแล้ว ยังชอบน้องภูผา น้องจิ้ง กับบรรดาลูกน้องพี่อิท
    #21,554
    0
  6. #21532 984363270 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 17:47
    อ๋อออออ......ไปหาพ่อตาแม่ยายนี่เองแหมมมมมมมม!!!!!
    #21,532
    0
  7. #21501 GFMB (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 21:06
    อ่อออ ไปหาพ่อแม่ภรรยาาาาาา~~~
    #21,501
    0
  8. #21462 LalanaU-piphat (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 01:39
    แม่งเอ้ย 555555
    #21,462
    0
  9. #21441 me1311 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 22:57
    เจียจิ้งนางก็น่ารักนะ เพิ่งรู้สึกว่าน่ารักตอนเล็งปริมาณข้าวเหนียวนี่แหละ
    #21,441
    0
  10. #21426 ppuunnch (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 03:45
    ทำตัวน่ารักแบบไม่รู้ตัวไปวันๆก็พอ อารายเนี่ยยยตลกกกก555555555555555555555
    #21,426
    0
  11. #21383 1478Koko (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 17:23
    จิงจังแค่ไหนนนน ไปขอเลยแล้วกัน
    #21,383
    0
  12. #21369 97line (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 06:01
    มาหาพ่อแม่น้องแต่ไม่บอกน้องนะ :)
    #21,369
    0
  13. #21310 Premmii (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 20:37
    แงงงง แพ้เลยอ่า น่ารักมหทดาก่ฟยหยยฟนไ
    #21,310
    0
  14. #21237 Biekps99 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 02:55
    ไปหาแม่เลยเหรอ
    #21,237
    0
  15. #21086 SweetMw (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 00:09
    วงวานน้องจีจี้อะเรียนทำอาหารไทยไปแต่ของที่เราทำสุดฝีมือเขารีเควสให้แฟนเขาว่ะ นกในนกจะจิกจะกัดเขาก็กางปีกปกป้องอย่างแน่นเลย ทำไรไม่ได้ กอดๆนะรู้ก พี่แนะนำก้อหินถังนะคะ เย็นชาไม่ต่างกัน จริงๆพี่เสี่ยไม่น่าเรียกคุณน้าอะ เสี่ยเกิดช้ากว่าแม่น้องเค้ากี่ปีเอง 55555 หยอกๆน้าเสี่ยน้า
    #21,086
    0
  16. #21026 Piszerel (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 15:58
    แอบสงสารเจียจิ้งน้า
    ตรง ทำตัวน่ารักแยยไม่รู้ตัว คือน่ารักมากๆๆๆๆๆ~
    #21,026
    1
    • #21026-1 Piszerel(จากตอนที่ 45)
      27 สิงหาคม 2562 / 15:58
      *

      แบบ.
      #21026-1
  17. #21013 PAMMIISUGER (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 18:33
    หลงน้องหนักเลยนะพ่อเสี่ยไมโครเวฟ
    #21,013
    0
  18. #21012 FD_Claire (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 17:08
    555 สงสารเจียจิ้ง
    #21,012
    0
  19. #20714 BaiTong23 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 13:46
    วงวารเจียจิ้ง
    #20,714
    0
  20. #20673 Fueled me (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 21:30
    นั่นไงธุระต่างจังหวัดอะ5555555555
    #20,673
    0
  21. #20628 GiantBirdd (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 16:18
    ร้ายยยย
    #20,628
    0
  22. #20623 fluorite (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 10:05
    ถังจิ้งรึปะะะะ
    #20,623
    0
  23. #20502 pommys (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 09:29
    อ้อออออออออออออ นี่สินะ โปรเจ็คใหญ่และสำคัญ
    #20,502
    0
  24. #20495 MindTharanisorn (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 20:30
    เราเข้าใจอารมณ์​เธอเลยพอวา

    นี่แค่บอกแม่ว่ามีคนที่ชอบแล้ว​ ยังเกือบเป็นลมเลย​ ถ้าเกิดมีแฟนขึ้นมาแล้วต้องบอกแม่​ คงอาการ​หนักกว่าพอว่า​สิบเท่า
    #20,495
    0
  25. #20398 S.Map (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 09:30
    เสี่ยนี่มันเสี่ยจริงๆ
    #20,398
    0