YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 42 : 39

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8477 ครั้ง
    17 ม.ค. 62


39



                     เช้านี้พอวามามหาวิทยาลัยด้วยความรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่


                ความจริงเขารู้สึกไม่สบายตัวตั้งแต่เมื่อเช้าตอนที่คนรักเขย่าตัวปลุกแล้ว แต่ก็คิดว่าคงไม่เป็นอะไรมาก ทว่าพอเรียนไปได้เกือบชั่วโมง ใบหน้าหวานที่ค่อยๆ ซีดลงเรื่อยๆ พร้อมกับความรู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียน


                วา เป็นอะไรภูผากระซิบถามเสียงเบาด้วยความเป็นห่วง เขาสังเกตมาสักพักแล้วว่าอาการของเพื่อนสนิทดูไม่ปกติเท่าไหร่ เดี๋ยวก็ยกมือขึ้นปิดปากเหมือนจะอาเจียน เดี๋ยวก็จับท้องแน่น


                ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ กระซิบตอบเสียงเบาแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทันที ตอนนี้เขารู้สึกอยากอ้วกขึ้นมาแล้วจริงๆ หลังจากที่นั่งพะอืดพะอมมาพักใหญ่


                ภูผามองตามร่างของเพื่อนที่เดินออกจากห้องไปเงียบๆ แล้วก็เก็บข้าวของบนโต๊ะยัดลงกระเป๋าเพื่อตามออกไปบ้าง โชคดีที่วิชานี้เป็นเซคใหญ่ แถมที่นั่งที่พวกเขาเลือกก็อยู่เกือบแถวสุดท้าย เวลาที่จะลุกเดินออกไปจึงทำให้ไม่รู้สึกเก้อเขินมากนัก


                พอเดินตามมาถึงห้องน้ำ ลูกชายเจ้าของร้านเพชรก็ได้ยินเสียงอาเจียนสลับกับเสียงกดชักโครก


                วา อ้วกเหรอ


                “อืออคนที่อยู่ข้างในร้องตอบออกมาเบาๆ ตอนนี้นอกจากอยากอ้วกแล้วเขายังปวดท้องอีกด้วย สงสัยคงเป็นเพราะอาหารที่ทานไปเมื่อวานแน่ๆ


                “เป็นไง ดีขึ้นยังเพื่อนตัวเล็กถามทันทีที่เปิดประตูออกไป ใบหน้าหวานพยักหน้าเล็กน้อย พอได้ระบายออกไปก็เหมือนจะดีขึ้นนิดหน่อย


                แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรดี ร่างของพอวาก็วิ่งเข้าไปอาเจียนใส่ชักโครกใหม่อีกรอบ คราวนี้แม้แต่เวลาหันมาปิดประตูก็ยังไม่มี ภูผาจึงได้เห็นภาพแผ่นหลังของเพื่อนกำลังก้มตัวงออย่างชัดเจน


                เฮ้ย ไปทำอะไรมาวะเนี่ย ถึงได้อ้วกแตกขนาดนี้ภูผาถามพลางเดินไปช่วยลูบหลังให้


                อืออ สงสัยอาหารเมื่อวานแน่ๆ เสียงนุ่มทุ้มตอบเบาๆ แล้วยื่นมือไปกดน้ำ จากนั้นก็เดินไปล้างหน้าล้างปากที่อ่างด้านนอก


                ไปกินอะไรมา


                หลายอย่าง เมื่อวานตอนเย็นเราเผลอกินเนื้อแปลกๆ เข้าไปด้วยอ่ะ คงเป็นอันนั้นแหละตอบเสร็จก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาพิมพ์ข้อความถามคนรักว่ามีอาการเหมือนกันหรือเปล่า


                รอเพียงไม่นาน ชายหนุ่มก็ตอบกลับมาว่า ไม่ ดังนั้นพอวาจึงยิ่งแน่ใจมากขึ้นว่าสาเหตุคงเป็นเพราะเนื้อจานนั้นที่เขากินเข้าไปคนเดียวแน่ๆ


                ไปห้องพยาบาลหน่อยไหม


                “ไม่เป็นไร เหลืออีกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว เราค่อยกลับไปนอนพักทีเดียวก็ได้เพราะเคยมีอาการแบบนี้มาก่อน พอวาเลยไม่ได้ตื่นเต้นมาก คาดว่าคงจะเป็นอาหารเป็นพิษนั่นแหละ เดี๋ยวหลังจากที่พี่เลี้ยงคนสนิทมารับ สิ่งที่เขาต้องกำชับอีกฝ่ายก็คือการแวะร้านยา


                แน่ใจนะ


                “อือ เดี๋ยวร่างกายมันก็ขับพิษออกมาเองแหละ


                “เออๆ ตามใจ งั้นลงไปข้างล่างเลยก็แล้วกัน เหลืออีกไม่ถึงยี่สิบนาทีอาจารย์ก็คงปล่อยคลาสแล้ว


                “อืมพอวายกมือปิดปากอีกรอบ อาการคลื่นไส้ดูท่าว่าจะมาเป็นระยะพร้อมกับอาการมวนท้อง เด็กหนุ่มหน้าหวานเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับเพื่อนสนิทที่ช่วยถือของให้


                ร่างของพอวาเดินผ่านเจนจิราพอดี หล่อนเชิดหน้าแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นกดเล่นต่อ แต่ความจริงแล้วแอบตามมาดูสถานการณ์ตั้งแต่ที่เห็นพอวาเดินปิดปากออกจากห้องเรียนแล้ว


                ทั้งภูผากับพอวาไม่ได้รู้เลยสักนิดว่าวิชานี้มีเจนจิรานั่งเรียนอยู่ด้วย คงเพราะมันเป็นคาบแรกและเซคที่ใหญ่พอสมควรทำให้คนทั้งสองมองไม่เห็นหล่อน


                เจนจิรายกยิ้มมองท่าทางซีดเซียวของพอวาที่เดินไปยังลิฟต์ จากนั้นก็ส่งข้อความฝากบอกให้เพื่อนที่ยังนั่งอยู่ในคลาสหยิบของออกมาให้ด้วย


                อยากรู้จริงๆ ว่าอาจารย์ที่ปรึกษาหรืออาจารย์ที่รับผิดชอบดูแลนักศึกษาทุนจะทำยังไงถ้าหล่อนไปบอกเกี่ยวกับพฤติกรรมฉาวต่างๆ ของพอวา








               

                กว่าอิทธิพลจะกลับถึงบ้านก็เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว


                ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นเสี่ยเดินตรงไปยังห้องนอนทันที แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ปิดประตูดี เสียงของแตกตกพื้นก็ดังแว่วมาจากห้องน้ำให้ได้ยิน


                วา!”


                ก๊อก ก๊อก ก๊อก


                มือหนาเคาะประตูห้องน้ำแรงๆ พลางส่งเสียงเรียกคนด้านในไปด้วย วา เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงของแตก เป็นอะไรหรือเปล่า


                ก๊อก ก๊อก ก๊อก


                วาเปิดประตูก่อนน้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความร้อนใจ เมื่อตอนกลางวันอินทัชรายงานมาว่าพอวาไม่สบาย แต่ตอนนั้นเขาติดงานและประชุมในช่วงบ่ายเลยสั่งให้อีกฝ่ายพาเด็กน้อยของตัวเองไปโรงพยาบาลก่อน ผลสรุปว่าอาหารเป็นพิษจริงๆ อย่างที่เจ้าตัววินิจฉัยตัวเองไว้


                ยืนเคาะเรียกอยู่อีกสองรอบ บานประตูห้องน้ำก็ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าหวานขาวซีดกับร่างระโหยโรยแรง อิทธิพลรีบยื่นแขนไปรับพอวาที่ตอนนี้แทบหมดแรงจากการถ่ายท้องมาประคองไว้


                ไหวไหม


                “ไหว พอวาตอบเสียงอ่อน ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว เพียงแต่อาจจะดูหมดแรงไปหน่อยเพราะตั้งแต่สี่โมงก็วิ่งเข้าวิ่งออกห้องน้ำเป็นว่าเล่น


                เกลือแร่ล่ะ


                เด็กหน้าหวานยกมือชี้นิ้วไปที่ขวดบนหัวเตียง ก่อนหน้าที่เสี่ยจะมา เขาก็นอนจิบเกลือแร่สลับกับวิ่งไปเข้าห้องน้ำนี่แหละ


                ดวงตาคู่คมมองหน้าเด็กดื้อที่ตอนแรกจะไม่ยอมไปโรงพยาบาลแต่จะให้อินทัชหาร้านขายยาแทนแล้วดุไม่ลง เห็นสภาพอีกฝ่ายแทบจะไร้เรี่ยวแรงแบบนี้ คำพูดที่เตรียมมาสั่งสอนก็ต้องพับเก็บลงไปแล้วยื่นมือไปหยิบขวดเกลือแร่มาส่งให้เจ้าตัวจิบ


                พรุ่งนี้จะไปเรียนไหวหรือเปล่า


                ไหวสิครับ ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อยเพราะเคยป่วยแบบนี้มาก่อน แถมตอนนั้นอาการยังหนักกว่านี้อีก พอวาเลยพอประมาณร่างกายตัวเองได้ เอาไว้ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยหยุดก็ยังไม่สาย แต่ยังไงตอนนี้เขาก็คิดว่าการไปเรียนพรุ่งนี้เป็นอะไรที่สบายมากอยู่ดี


                “ยังปวดท้องอยู่ไหม


                “ไม่ค่อยแล้วครับ


                คราวหน้าอย่ากินอะไรซี้ซั้วอีกล่ะริมฝีปากอิ่มยู่เล็กน้อย ใครจะไปคิดว่าเนื้อแค่ชิ้นเดียวจะทำพิษได้ขนาดนี้ ตอนที่รู้สึกว่ารสชาติมันแปลกๆ พอวาก็ไม่ได้แตะต้องเนื้อจานนั้นอีกเลย แต่ก็นะ เขาดันเผลอกินมันเข้าไปแล้วนี่


                รู้แล้วครับ


                “แล้วมีไข้หรือเปล่า หืม ไม่ถามเปล่า คนแก่กว่ายังยกมือขึ้นอังหน้าผากกับลำคอเพื่อวัดความร้อนของร่างกายคนรักคร่าวๆ พอรู้สึกว่าตัวของพอวาไม่ได้ร้อนอย่างที่คิด อิทธิพลก็ถอนหายใจออกมาเสียงเบา


                พอวาเห็นท่าทางเป็นห่วงของชายหนุ่มแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แต่ดูเหมือนจะผิดเวลาไปหน่อย เพราะดันได้สายตาดุๆ กลับมาแทน


                ยังจะยิ้มอีก


                “ก็ผมมีความสุขนี่


                “ทั้งอาเจียนทั้งท้องเสียเนี่ยนะ


                “ไม่ใช่เรื่องนั้นสิครับรู้ทั้งรู้ว่าเขายิ้มเพราะอะไร แต่ก็ยังจะมากวนกันอีก


                ถ้าจะเข้าห้องน้ำอีก คราวนี้ไม่ต้องล็อกประตูแล้วนะจู่ๆ เสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยขึ้นมาพลางใช้มือเกลี่ยแก้มนุ่มนิ่มของเด็กหน้าหวานเล่น พอวาที่ได้ยินแบบนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัย ทำไมครับ


                “แรงจะไม่มีอยู่แล้ว ถ้าเกิดลุกไม่ไหวฉันจะได้เปิดเข้าไปหาได้เลย ไม่ต้องเสียเวลาไปหากุญแจสำรอง ฟังจบพอวาก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันที จะบ้าหรือ เขาถ่ายท้องนะ ไม่ได้เข้าไปแปรงฟันล้างหน้าสักหน่อย ถ้าจะหมดแรงขนาดลากร่างกายตัวเองออกมาไม่ไหวก็ปล่อยให้เขานอนในห้องน้ำสักคืนก็ได้


                ไม่เอาครับ


                “วา


                “…”


                “อย่าดื้อ


                “มันเหม็น


                “แล้วบนโลกนี้มีใครหอม?” อิทธิพลย้อนถาม


                “ผมถ่ายท้องนะครับ


                “ฉันรู้


                “รู้แล้วเสี่ยยังจะเข้าไปอีกเหรอ


                “อืม


                ดวงตากลมโตสบกับแววตาจริงจังของคนเป็นเสี่ยแล้วก็ต้องรู้สึกอึดอัดขึ้นมาแถวโพรงจมูก สีหน้าของอิทธิพลไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกตื้นตันมากมายไม่รู้มาจากไหน ไม่มีใครอยากให้คนรักมาเห็นสภาพแย่ๆ ของตัวเองนักหรอก แถมกรณีนี้ยังมีกลิ่นไม่พึงประสงค์เพิ่มเข้ามาด้วยอีกต่างหาก


                “เสี่ย...


                “ทำไม ไม่เชื่อหรือ?” เปล่า ใบหน้าหวานส่ายไปมา เขารู้ว่าชายหนุ่มพูดจริงทำจริงแน่ๆ แต่.. ผมอาย


                “มานี่มา อิทธิพลดึงร่างของคนอ่อนกว่ามากอดไว้หลวมๆ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกอย่างไร เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นไปได้ขนาดนี้


                พอวานั่งนิ่งๆ เป็นตุ๊กตาให้คนรักกอด ใบหน้าหวานซีดซบลงไปกับไหล่ของอีกฝ่ายแล้วปิดเปลือกตาลง พวกเขานั่งกอดกันแบบนี้บนเตียงเงียบๆ เกือบห้านาที หลังจากนั้นอิทธิพลก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนเด็กกว่า


                เพลียจนหลับไปซะแล้ว


                แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาห่วงได้ยังไง ถ้าเกิดมีอุบัติเหตุอะไรในห้องน้ำ

 




 

 

                กว่าพอวาจะรู้สึกตัวตื่นอีกที ก็เป็นเวลาเช้ามืดของวันใหม่แล้ว ร่างโปร่งบางขยับตัวตะแคงหันหน้าไปทางซ้ายมือที่เสี่ยนอนแล้วค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาพร้อมกับอาการงัวเงียเล็กน้อย จากนั้นถึงสัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่างแปะอยู่บนหน้าผาก


                แผ่นเจลลดไข้?


                เด็กหนุ่มเอามืออังร่างกายเพื่อเช็กความร้อนของตัวเองทันทีเพราะไม่ได้รู้สึกไม่สบายตัวแต่อย่างใด ทว่าเมื่อคืนตอนที่เขาหลับไม่รู้เรื่องคงจะตัวร้อนคล้ายมีไข้อ่อนๆ ขึ้นมา แผ่นเจลที่หมดความเย็นแล้วอย่างสิ้นเชิงถึงได้มาประทับอยู่บนหน้าผากแบบนี้


                โครก


                พอวายกมือจับท้องตัวเองทันที เมื่อวานตอนเย็นเขาไม่ได้ทานอะไรเลยนอกจากจิบเกลือแร่สลับกับดื่มน้ำสะอาด ท้องเลยร้องโครกครากขนาดนี้เพราะความหิว


                ร่างของเด็กหนุ่มค่อยๆ พยายามลงจากเตียงด้วยความเบามากที่สุดเพราะกลัวจะรบกวนคนที่หลับอยู่ แต่ยังไม่ทันที่จะได้หย่อนขาลงไป เสียงทุ้มต่ำติดแหบนิดๆ ของอิทธิพลก็ดังขึ้นเสียก่อน


                ไปไหน


                “ไปในครัวครับ เพราะมีแสงไฟทางเดินในห้อง พอวาถึงได้เห็นใบหน้าของคนรักที่กำลังขมวดคิ้วยุ่งอยู่


                ก็มันหิวนี่


                รอในนี้แหละ ตอนนี้พวกป้าเฉินคงตื่นมาเตรียมอาหารแล้ว ไว้ให้ยกข้าวต้มเข้ามาให้ ความจริงอิทธิพลตื่นมาสักพักแล้ว แต่เขาแค่ไม่ได้ขยับตัวลุกไปไหน ทว่าพอจับความเคลื่อนไหวของคนที่นอนข้างกันได้ ชายหนุ่มถึงได้ลืมตาขึ้นมาดู


                ออกไปหาอะไรรองท้องก่อนหน่อยไม่ได้เหรอครับเขากินบิสกิตหรือขนมที่ซื้อมาจากญี่ปุ่นก่อนก็ได้ กว่าป้าเฉินหรือพวกพี่หนิงพี่หลิงจะทำอาหารเสร็จก็คงอีกนาน


                คนเป็นเสี่ยฟังการต่อรองของเด็กน้อยแล้วก็บอกไม่ถูกว่าควรรู้สึกอย่างไรดี ยังหายป่วยไม่เต็มร้อยแท้ๆ แล้วเขาจะทำอะไรได้นอกจากเดินตามออกไปเป็นเพื่อนเพื่อจับตาดูว่าพอวาจะหยิบอะไรเข้าปากบ้าง ถึงอีกฝ่ายจะไม่ใช่เด็กเล็กๆ และรู้ดีว่าอะไรที่ทานได้หรือควรเลี่ยงไปก่อนก็เถอะ








                    พอแล้วเสียงเตือนดังขึ้นเมื่อพอวาทำท่าจะหยิบซองคุกกี้มาฉีกกินเรื่อยๆ ไม่หยุด เขาไม่ได้หวงของกิน แต่กลัวว่าจากที่ใกล้จะหายดีจะกลายเป็นซ้ำให้อาการหนักกว่าเดิม ที่สำคัญ ข้าวต้มที่สั่งให้ในครัวทำก็คงใกล้จะเสร็จแล้ว


                คนถูกห้ามยู่ปากเล็กน้อยแต่ก็ยอมหยุดมือลง จากนั้นพวกเขาสองคนจึงเดินกลับไปยังห้องนอนเพื่อจัดการล้างหน้าแปรงฟัน


                พอวายืนด้านซ้ายของอ่างล้างหน้า ส่วนคนเป็นเสี่ยยืนด้านขวา ต่างฝ่ายต่างทำธุระของตัวเองไปแต่สายตาก็หันไปสบกันเรื่อยๆ ในกระจก ดวงตากลมโตของเด็กหน้าหวานมองใบหน้าของคนรักที่สะท้อนอยู่บนกระจกบานใหญ่แล้วก็ค่อยๆ เขยิบตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละนิด


                อิทธิพลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เขารู้สึกได้ว่าตั้งแต่คบกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว เด็กน้อยของตัวเองก็ดูจะขี้อ้อนและเปิดเผยมากขึ้น แถมยังกล้าเถียงหรืองอนใส่ซึ่งๆ หน้าให้เขารู้ตัวอีกด้วย ต่างจากเมื่อก่อนที่เจ้าตัวมักจะเงียบและเก็บงำความคิดไว้เพียงคนเดียว แม้อาจจะยังไม่ถึงขั้นที่เขาต้องการ แต่ตอนนี้ก็นับว่าพัฒนากว่าเมื่อก่อนมากแล้ว


                หืมคนเป็นเสี่ยร้องออกมาเบาๆ ในลำคอเป็นเชิงถาม พอวาที่แปรงฟันเสร็จก่อนจึงรีบจัดการบ้วนปากแล้วหันมาฉีกยิ้มหวานใส่ เพียงเท่านี้ อิทธิพลก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กดื้อของตัวเองกำลังจะสารภาพอะไรบางอย่างออกมา


                ผมว่าจะบอกตั้งแต่เมื่อวาน แต่เห็นเสี่ยดูเหนื่อยๆ เลยกะจะเก็บเอาไว้ก่อน แต่บอกตอนนี้เลยดีกว่า เพราะรู้ทีหลังเดี๋ยวก็จะดุกันอีกริมฝีปากอิ่มพูดเจื้อยแจ้วแล้วตบท้ายประโยคด้วยการย่นจมูกนิดๆ


                อิทธิพลมองท่าทางน่ามันเขี้ยวของคนรักแล้วอยากจะล็อกคออีกฝ่ายเข้ามาบีบแก้มให้ช้ำ แต่ความจริงสิ่งที่เขาทำคือการยื่นแขนไปโอบเอวอีกฝ่ายเอาไว้หลวมๆ แล้วค่อยก้มหน้าบ้วนปากให้เรียบร้อยเพื่อหันมาฟังเด็กน้อยเล่าต่อ


                จำเพื่อนผู้หญิงที่ผมเคยเล่าให้ฟังได้ไหมครับ ที่เธอขู่ว่าจะเอาเรื่องของผมกับเสี่ยไปฟ้องอาจารย์ที่มหาฯลัย


                เด็กที่ชื่อเจนจิราน่ะหรอ พอวาตาโตมองคนแก่กว่าที่พูดชื่อคู่กรณีของเขาขึ้นมาได้ถูกต้อง เท่าที่จำได้ เด็กหนุ่มมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยบอกชื่อให้เสี่ยรู้


                งั้นก็แสดงว่า...


                นี่แอบไปสืบมาแล้วเหรอครับ


                อิทธิพลใช้ความเงียบเป็นคำตอบ ชายหนุ่มมองใบหน้าน่ารักที่เหวอไปนิดๆ แล้วยกยิ้มมุมปากขึ้น เขาก็แค่ให้คนไปสืบมานิดหน่อย อันที่จริงทีแรกอิทธิพลคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องมีสาระอะไร ก็แค่เด็กทะเลาะกันแล้วพาลกลายเป็นปัญหาที่รบกวนจิตใจของคนรัก ทว่ายิ่งสืบ ข้อมูลต่างๆ ที่ปรากฏก็ยิ่งทำให้เขาต้องขมวดคิ้วไปพักใหญ่กับสิ่งที่เกิดขึ้น


                ไม่ต้องไปใส่ใจ คนเป็นเสี่ยเอ่ยออกมาง่ายๆ แล้วยื่นมือไปบีบเนื้อบริเวณแก้มของพอวาจนปากยู่


                ผมก็ไม่ได้ใส่ใจสักหน่อยเสียงนุ่มทุ้มรีบแย้งทันทีที่เสี่ยเอามือออกไป ดวงตาคู่คมจ้องมองคนดื้อที่เถียงขึ้นมานิ่ง แล้วค่อยถามเสียงเรียบ แน่ใจ?”


                พอวาคิดว่าเขาไม่รู้หรืออย่างไรว่าอีกฝ่ายนิสัยเป็นแบบไหน ถึงปากจะบอกว่าไม่ได้ใส่ใจ แต่อิทธิพลก็เชื่อว่าแฟนเด็กของเขาต้องเอาเรื่องพวกนี้เก็บไปคิดให้รกสมองไม่มากก็น้อย


                “ใส่ใจนิดเดียวก็ได้พอวาตอบอีกครั้งเสียงอ่อย


                มันก็มีบ้างที่เขาเอาคำขู่ของเจนจิรามาคิดให้ตัวเองเครียด โดยเฉพาะก่อนหน้านี้ที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเสี่ยเป็นเรื่องอ่อนไหวที่ไร้ความชัดเจน แต่หลังจากที่พวกเขาตกลงคบกันอย่างเป็นทางการแล้ว พอวาก็ไม่ได้รู้สึกเครียดกับคำพูดของเจนจิราอีก แต่เปลี่ยนเป็นความรู้สึกระแวงปนวิตกนิดๆ เสียมากกว่าว่าหล่อนจะทำอย่างที่ขู่จริงหรือเปล่า


                และหากทำ มันจะเกิดขึ้นตอนไหน

 





 

 

                เฉินอี้ แจ๊คสัน รวมไปถึงอินทัชที่ตอนนี้กลายเป็นคนว่างงานชั่วคราวเพราะถูกเจ้านายแย่งหน้าที่ไปกำลังนั่งล้อมวงผลัดกันเล่นหมากรุกระหว่างรอเสี่ยเข้างาน


                เดินดิ เสียงของพ่อบ้านคนเก่งยั่วประสาทหนุ่มตาน้ำข้าวกันอย่างเห็นๆ ดวงตาเรียวรีของเฉินอี้จ้องมองหมากบนกระดานด้วยสายตาวาววับ เขาฝึกเล่นของพวกนี้ตั้งแต่เด็ก ให้ตายแจ๊คสันก็ไม่มีทางเอาชนะได้


                เดี๋ยว


                “หึๆ อินทัชหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของคนถูกท้าทาย เขาเองก็พึ่งจะแพ้ไปเหมือนกัน ดังนั้นเลยเข้าใจความรู้สึกของแจ๊คสันดีว่ากำลังรู้สึกอย่างไร


                โดยเฉพาะมีคนกวนประสาทอย่างเฉินอี้คอยปั่นอารมณ์ให้หงุดหงิดแบบนี้


                ปึก


                ปึก


                  หลังจากแจ๊คสันเดินหมากบนกระดานเสร็จ อี้ก็จัดการเดินต่อทันทีอย่างไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัวทัน


                   แล้วก็...

     

                “กูชนะ!” 


                ผลเป็นไปตามคาด หนุ่มชาวจีนยิ้มร่าเด้งตัวขึ้นกระตุกเนกไทออกทันทีก่อนจะกัดปากยักคิ้วยื่นมือไปกระดิกตรงหน้าเพื่อนสนิทที่กำลังหัวเสียได้ที่หลังจากได้รับความพ่ายแพ้รอบที่ร้อย


                จ่ายมาๆ


                “มึงโกงอ่ะอี้แจ๊คสันโวยวายออกมา เขาเสียเปรียบเห็นๆ เพราะพึ่งจะเริ่มเล่นเป็นได้แค่สองปีกว่า ในขณะที่ไอ้ตี๋ตรงหน้ามันเล่นมาแล้วกว่าครึ่งชีวิต


                “อย่าแพ้แล้วพาลครับน้อง ไปฝึกมาใหม่อีกสิบปีแล้วค่อยมาแข่งกับพี่ก็ยังไม่สายนะจ๊ะหนูแจ๊คกี้” นอกจากจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้วกับคำว่าโกงที่ถูกกล่าวหาแล้ว มือซ้ายของเสี่ยยังยื่นมือไปเกาคางของหนุ่มลูกครึ่งที่ตัวใหญ่กว่าอย่างไม่เกรงกลัวพร้อมเอ่ยเรียกชื่อหนูแจ๊คกี้ออกมาจนอินทัชเกือบจะสำลักน้ำที่ดื่มอยู่


                แม่งเอ๊ย สุดท้ายแจ๊คสันก็ต้องยอมควักเงินสดสามพันออกไปให้อี้อยู่ดี


                มา ต่อไปตามึงละอิน


                พี่เลี้ยงผิวเข้มรีบส่ายหน้าปฏิเสธ เขาเสียไปแล้วสามพัน แล้วเรื่องอะไรจะต้องเสียเพิ่มอีกเป็นหกพัน ที่สำคัญ ตอนนี้ด้านหลังของเฉินอี้ก็มีใครบางคนกำลังยืนกอดอกมองด้วยสายตาเรียบนิ่งราวกับประเมินผลอยู่


                อะไรวะ พึ่งเล่นไปแค่นิดเดียวเอง


                “เหรอ


                “เออ เฮ้ย! ขอโทษครับเสี่ยพอจำได้ว่าเสียงที่ตอบกลับมาเป็นของใคร ร่างของคุณพ่อบ้านก็รีบหันหลังไปมองแล้วก้มหัวขอโทษอย่างอัตโนมัติ


                นี่เจ้านายเขาโผล่มาตอนไหนวะ ทำไมถึงไม่ได้ยินเสียงลิฟต์หรือเสียงรองเท้าเลยสักนิด


                ไปส่งคุณพอวาเรียบร้อยแล้วเหรอครับ อาการตอนนี้ดีขึ้นหรือยังครับ หนุ่มมือขวากับพี่เลี้ยงคนสนิทของเด็กหน้าหวานมองสกิลการปรับเปลี่ยนเอาตัวรอดของเพื่อนร่วมงานอย่างนึกทึ่ง เมื่อกี้พึ่งจะวางท่าเป็นนักเลงคุมผับทวงเงินพวกเขาหยกๆ ตอนนี้กลายร่างเป็นมือซ้ายคนสำคัญที่คอยจัดการเรื่องราวต่างๆ รอบตัวของเจ้านายอย่างมืออาชีพเสียแล้ว


                อืม ดีขึ้นแล้วพอถูกถามเรื่องของคนรัก อิทธิพลก็เลือกไหลตามน้ำไปกับคนสนิทด้วยถึงแม้จะรู้ทันก็ตาม


                เมื่อเช้าอาถังติดต่อมาบอกว่าคุณเจียจิ้งอยากเชิญเสี่ยไปทานอาหารฝีมือที่ทำก่อนกลับฮ่องกง จะให้ผมตอบตกลงหรือปฏิเสธไปดีครับ?” อี้เอ่ยถามต่อ ตอนนี้เหลือเพียงแค่สามวัน คุณชายจากฮ่องกงที่พวกเขาเคยคิดว่าจะเป็นตัวปัญหาก็จะเดินทางลากกระเป๋ากลับบ้านแล้ว


                เมื่อไหร่?”


                “ตามเวลาที่เสี่ยสะดวกเลยครับ แต่ขอภายในวันศุกร์ เพราะวันเสาร์คุณเจียจิ้งจะบินกลับแล้วฟังจบอิทธิพลก็เผลอเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าวันเวลาจะผ่านไปรวดเร็วขนาดนี้


                “ไปหน่อยก็ดี ตั้งแต่มาอยู่ฉันก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่คนเป็นเสี่ยว่าออกมานิ่งๆ จะว่าไปเขาก็ไม่ได้รู้ความเคลื่อนไหวหรือการใช้ชีวิตของเด็กนี่เท่าไหร่ เพราะเรื่องทุกอย่างยกให้ลูกน้องเป็นคนจัดการหมด ไหนๆ เจียจิ้งก็จะกลับอยู่แล้ว แวะไปนั่งทานอาหารฝีมือของอีกฝ่ายสักเล็กน้อยเป็นการส่งท้ายก็ไม่ได้เสียเวลาเท่าไหร่


                 ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมไปดูตารางงานให้นะครับ


                “ไม่ต้องหรอก เอาเป็นพรุ่งนี้ตอนเย็นแล้วกัน


                “ครับ


                “อ้อ บอกเจียจิ้งด้วยว่าให้ทำอาหารอ่อนๆ ด้วยสักสองอย่าง ไม่ลืมที่จะกำชับเรื่องนี้ก่อนเดินเข้าไปในห้องทำงาน ถึงแม้อาการป่วยของพอวาจะดีขึ้นมากแล้ว แต่เขาก็ยังไม่อยากให้อีกฝ่ายทานอาหารรสจัดเท่าไหร่ และคาดว่าเจียจิ้งคงต้องโชว์ฝีมือที่เรียนมาด้วยการทำเมนูประเภทต้มยำหรืออะไรที่รสจัดจ้านแน่ๆ


                ครับเสี่ย

 

 

                                 

 

      



                  


...



น้องท้องค่ะ
ท้องเสียเพราะอาหารเป็นพิษ ขอหลบรองเท้าแป๊บ 55555
จริงๆ เรื่องน้องจะท้องตอนไหนเคยบอกไปแล้วในตอนที่ 21 ที่แจ้งเรื่อง mpreg นะคะ
แต่มันก็สักพักแล้วเนอะ หลายคนอาจจะลืมๆ ไปแล้วว่าเนื้อหาของเจ้าตัวเล็กจะไม่ได้อยู่ในเรื่องหลัก
ที่สำคัญ ตอนนี้น้องยังเรียนอยู่ด้วย ถ้าท้องตอนนี้ชีวิตคงไม่สนุกเท่าไหร่


นอกจากนี้ขอเอ็นดูคอมเมนต์ที่เริ่มเรื่องสามชั้น/เนื้อหมูเป็นพิษ/กินเยอะ/ท้องอืด ด้วยค่ะ อ่านแล้วตลกมาก
บางคนก็เมนต์คุยกันอีก เพราะตอนกลางวันส่วนใหญ่เราเจอแต่เมนต์ท้องแน่ๆ ตัวเล็กมาแล้ว หลานกำลังมา
พอตอนดึกดันเจอเมนต์ท้องอืด เนื้อหมูไม่สุก กินปิ้งย่างเยอะ สามชั้นทำพิษ แล้วขำ



แล้วก็เห็นมีคนถามเหตุผลว่าทำไมพอวาถึงต้องทำเป็นไม่ชอบหรืออยากเข้าใกล้โซ่ด้วย
ทั้งๆ ที่โซ่ก็แค่มาบอกชอบ แล้วก็ไม่ได้ตามตื๊อให้รำคาญ

ขอตอบตรงนี้เลยแล้วกันน้า เพราะในเนื้อเรื่องคงไม่มีฉากหรือคำอธิบายเพิ่ม
พอวาไม่ได้ไม่ชอบหรือรังเกียจ แต่เป็นเพราะในเมื่อน้องรู้แล้วว่าอีกฝ่ายชอบ แล้วน้องก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว คือ เสี่ย
น้องเลยไม่อยากจะเข้าไปใกล้/ยุ่งเกี่ยว/หรือคุยกับโซ่มากเพราะต้องการเว้นระยะห่าง ไม่อยากให้ความหวัง
มันอาจจะดูไม่น่ารักเท่าไหร่ที่ตั้งแง่ไม่อยากยุ่งกับโซ่ทั้งที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ตื๊อจนวุ่นวาย
ส่วนท่าทางของโซ่บางอย่างพอวาก็ไม่ชอบจริงตามที่บรรยายไป
อย่างที่โซ่เอามือเกาแก้มเกาคางเพราะเขินๆ อายๆ ทำตัวไม่ถูกตอนที่ขอนัดเจอ
แล้วพอวารู้สึกไม่ชอบใจกับท่าทางนั้นเพราะเกิดการเอาไปเทียบกับคนรักของตัวเองที่ภูมิฐาน/เป็นผู้ใหญ่กว่าน่ะค่ะ



แล้วก็ขออัปเดตร่างปกเล่ม 2 ด้วยนะคะ
ไว้ถ้านักวาดลงสีได้ประมาณ 80-90% เราจะเอามาอัปเดตให้ชมอีกครั้ง








สุดท้าย ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม คอมเมนต์ รวมถึงสกรีมใน #เด็กเสี่ยอิทธิพล มากๆ เลยนะคะ
แล้วเจอกันใหม่ในครึ่งหลัง

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.477K ครั้ง

20,937 ความคิดเห็น

  1. #20711 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 22:17
    ตกใจหมดนึกว่าท้อง
    #20711
    0
  2. #20670 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 21:05
    น้องดื้ออะ กินอะไรไปเรื่อยเลย55555555555
    #20670
    0
  3. #20605 Dekaommeu (@GG_Tamutami) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 22:07
    ใจหายวาบตอนน้องอ้วก//พุทโธธัมโมสังโฆ
    #20605
    0
  4. #20538 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 14:03
    ชอบความอบอุ่นของเสี่ยกับหนูว่า และยิ่งกว่านั้นคือความน่าเอ็นดูของตาลุง3คนอะ5555555
    #20538
    0
  5. #20499 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 09:03
    นึกว่าท้อง
    #20499
    0
  6. #20394 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 01:05
    ตอนแรกคือคิดว่าท้องเลยอ่ะ โว๊ะะะะ
    #20394
    0
  7. #20278 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 14:16
    ไรท์หลอกเราอ่ะอุตส่าห์ดีใจนึกว่าจะได้หลาน
    #20278
    0
  8. #20192 namneau (@Bnp79951212) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 20:25
    ตอนแรกในใจนี่คิดว่าแฝดรึป่าว สรุปผิดคาด 55555555
    #20192
    0
  9. #20020 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:24
    ท้องแน่ๆท้องเสียบักหอยยยย
    #20020
    0
  10. #19841 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 04:40

    ตอนแรกก็คิดว่าน้องท้อง ไหงกลายเป็นว่าท้องเสียล่ะลูก

    #19841
    0
  11. #19679 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 12:57
    ตอนแรกก็คิดน่ะว่าท้องแหงๆ 5555โอ๊ย
    #19679
    0
  12. #19531 IDKOUO (@IDKOUO) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 18:38
    อ้ย ตอนบอกว่าน้องท้อง คือเขวี้ยงโทรศัพท์แล้ว ปงพจขำ/งใหงไ ปล.เจนคือกัดไม่ปล่อยเลยนะ เธอเป็นบ้าจริงๆอ่ะ
    #19531
    0
  13. #19516 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 13:14
    พอวาหายไวๆนะ
    #19516
    0
  14. #19484 devil.in (@love2017) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 16:25

    ตอนอ่านทอร์ค 'น้องท้องค่ะ' อิเชี่ยยยย ตอนนั้นกลิ้งไปกลิ้งมาตั้งนาน พออ่านบรรทัดต่อมา...ตาย..ไรท์! ฮืออออ 555

    #19484
    0
  15. #19433 Gabriel Redocean (@g-abriel20224) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 13:19
    พี่อี้พี่อินพี่แจ๊คน่ารัก55555
    #19433
    0
  16. #19425 MeltMind_ (@maijabong) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 09:32
    แอบตกใจว่าเห้ย น้องท้องเหรอ แต่น้องยังเรียนอยู่นะ คิดไปคิดมา อ้าว น้องแค่อาหารเป็นพิษเพราะเนื้อหมู 5555
    #19425
    0
  17. #19404 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 22:23
    ขำพี่อี้ 5555555
    #19404
    0
  18. #19209 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:16
    น้องงงงง
    #19209
    0
  19. #19131 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:39
    ขำตรงตอบเออ แล้วเฮ้ย!!5555อี๋เป็นคนตลก
    #19131
    0
  20. #19128 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:09
    อี้เนียนเก่งมาก อย่างฮา 55555555555
    #19128
    0
  21. #19034 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:15
    น้องกินเยอะอย่างที่เสี่ยบอกจริงๆ5555556
    #19034
    0
  22. #18961 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:26
    ขำ555555 ไหลเก่งงงงง
    #18961
    0
  23. #18877 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:41
    แง๊ จริงๆนี้ก็คิดอยู่ว่าท้องตอนนี้คงไม่ตลกเท่าไหร่ ถึงลุงเขาจะใหญ่มากๆก็เถอะ แต่ก็อยากให้เห็นเจ้าตัวเล็กในพาร์ทหลักเหมือนกันนะคะ
    #18877
    0
  24. #18770 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:42
    ตอนน้องไม่สบาย เสี่ยดูแลน้องดีมากเลยน่ารักมั่กก ;-;
    #18770
    0
  25. #18769 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:41
    นึกว่าเสี่ยจะเข้ามาแจมด้วยซะแล้ว555555555
    #18769
    0