YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 36 : 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8247 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61


33



                “คุณพอวาล่ะ?” ร่างของอี้ก้าวเท้าเข้ามาภายในร้านสปาพร้อมกับสอดส่องสายตาหาคนของเจ้านายไปด้วย เขาได้รับสายจากอินทัชราวสองชั่วโมงก่อน ติดที่ตอนนั้นยังมีงานที่ต้องรีบสะสางให้เรียบร้อยถึงได้โผล่หน้ามาช้ากว่าที่ควรจะเป็นแบบนี้


                “ยังอยู่ข้างในอินทัชตอบเสียงเรียบแล้วดึงแขนเพื่อนร่วมงานไปยังห้องรับรองที่ค่อนข้างมีความส่วนตัวห้องหนึ่งภายในร้าน


                “มีอะไรวะ ไหนบอกว่าเมื่อเช้ายังดีๆ อยู่ทันทีที่ประตูห้องปิดลง เสียงของเฉินอี้ก็รีบถามขึ้นทันทีด้วยความสงสัย


                คอยดูว่าถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่จริงๆ เขาจะลุกขึ้นถีบให้


                ถึงจะมีหน้าที่คอยดูแลคุณพอวาแบบใกล้ชิดร่วมกับอินทัชตามคำสั่งของเสี่ยระหว่างที่อีกฝ่ายไปฮ่องกง แต่เขาก็ยังเป็นมือซ้ายที่ต้องทำงานอื่นอยู่เหมือนกันนะโว้ย


                “รู้หรือเปล่าว่าเสี่ยกลับวันไหน


                “ถามทำไม?”


                “ท่าทางคุณพอวาดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเสี่ย


                “ไม่สบายหรือไง?” อี้ถามอย่างไม่เข้าใจ อยู่ดีๆ อี้ก็รู้สึกราวกับเห็นแจ๊คสันคนที่สองเกิดขึ้นกับอินทัช


                “ไม่น่าใช่ ยังไงตอนขากลับนี้ก็ช่วยดูหน่อยแล้วกัน เผื่อจะจับสังเกตอะไรได้บ้าง


                “แล้วคุณพอวาบอกเองเหรอว่าจะคุยกับเสี่ย


                “ใช่


                “งั้นก็รอไม่นาน เพราะเสี่ยจะถึงพรุ่งนี้บ่าย หนุ่มเชื้อสายจีนว่าออกมาเรียบๆ พลางใช้มือถูไปมาบนปากแก้วน้ำที่วางอยู่ เรื่องตารางงานส่วนตัวของเจ้านายมีเพียงแค่คนสนิทอย่างเขากับแจ๊คสันเท่านั้นที่รู้


                เฉินอี้จัดการนั่งซักถามพี่เลี้ยงผิวเข้มต่ออย่างละเอียด บางทีเขาอาจต้องเร่งจัดการเรื่องงานวันเกิดที่คนเป็นนายสั่งเอาไว้ให้เร็วยิ่งขึ้นเผื่อจะเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน


                เพราะสัญชาติญาณของพ่อบ้านกำลังร้องบอก ว่าควรทำทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในคืนนี้ ต่อให้สุดท้ายแล้วจะได้ใช้ประโยชน์หรือไม่ก็ตาม เตรียมพร้อมไว้รับสถานการณ์ดีที่สุด





 

 

 

                “เจราจากับเฮียพลเป็นยังไงบ้างฮะ เสียงใสๆ ของเจียจิ้งเอ่ยถามญาติผู้พี่ผ่านทางโทรศัพท์มือถืออย่างสนใจ ตอนแรกเขากะว่าจะขอตามไปด้วยเพราะเริ่มคิดถึงบ้าน แต่พอคิดว่านี่อาจจะเป็นการแสดงออกที่เข้าทางคนปลายสายพอดี เด็กหนุ่มก็เลือกที่จะอยู่ที่ไทยต่อเงียบๆ


                ก๊อคงคิดว่าเขาโง่น่าดูที่จะถูกจูงจมูกได้ง่ายๆ


                เรื่องอิทธิพล เจียจิ้งยอมรับว่าชอบอีกฝ่ายตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอจริงๆ แต่เขาก็รู้อีกว่าทั้งหมดเป็นสิ่งที่ญาติผู้พี่ต้องการทั้งนั้น พอยิ่งได้เห็นออกัสและพอวา รวมไปถึงเห็นจุดจบของคนทั้งสองที่สุดท้ายก็ถูกทิ้งได้ง่ายๆ โดยใช้เวลาเพียงไม่นาน เด็กหนุ่มก็เริ่มรู้สึกว่าไม่อยากเอาตัวเข้าไปเสี่ยง


                นอกจากนี้ เขายังรู้สึกด้วยว่าการกระทำของเฉินกวานซีดูน่าสงสัยจนเริ่มรู้สึกระแวงขึ้นมานิดๆ


                อืม ก็น่าจะละนะ ดูเหมือนอิทธิพลยังลังเลอะไรอยู่ แต่วันนี้คงได้รู้คำตอบ น้ำเสียงของเฉินกวานซีดูผิดเพี้ยนไปจากที่เป็นเล็กน้อย ปกติอีกฝ่ายมักจะมีน้ำเสียงที่มั่นอกมั่นใจเวลาคุยเรื่องนี้กับญาติผู้น้อง แต่ทว่าตอนนี้กลับดูกระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่เจียจิ้งก็ยังฟังออก


                “ทำไมเหรอฮะ


                “ก็.. ประโยคของกวานซีชะงักไปราวกับพึ่งนึกได้ว่าเรื่องพวกนี้เป็นความลับที่แม้แต่เจียจิ้งก็ห้ามรู้ เขาจึงแสร้งทำเสียงกุกกักเล็กน้อยก่อนจะพ่นประโยคหลีกเลี่ยงออกมาแทน โทษทีอาจิ้ง พอดีเลขาเอาแฟ้มงานเข้ามาให้ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง


                “เดี๋ยวสิ อะไรกันเนี่ย คิ้วของเจียจิ้งขมวดเข้าหากันแน่นพลางมองหน้าจอที่ขึ้นว่าสิ้นสุดการโทรแล้วเรียบร้อยอย่างขัดใจ


                เขายังไม่ได้ถามเลยว่างานวันเกิดของอิทธิพลจะจัดวันไหน


 

 

 

 

 

 

                นอนไม่หลับ...


                ต่อให้จะพยายามข่มตาลงยังไงพอวาก็ไม่สามารถบังคับให้คืนนี้หลับลงได้อยู่ดี ดวงตากลมโตแวววาวท่ามกลางความมืดของห้อง แสงสลัวจากไฟด้านนอกที่ลอดผ่านม่านเข้ามากลายเป็นจุดรวมสายตาของเด็กหนุ่มในค่ำคืนนี้


                เขาคิดถึงสายโทรเข้าของเสี่ยเมื่อตอนช่วงหัวค่ำ อีกฝ่ายโทรเข้ามาถึงห้าครั้งติดต่อกัน แต่พอวากลับไม่คิดจะกดรับแต่อย่างใด ได้แต่ปล่อยให้มันสั่นอยู่แบบนั้นจนอีกฝ่ายล้มเลิกการติดต่อไปเอง


                ไม่อยากรับสาย


                ไม่อยากคุย


                ตอนนี้เขาแค่อยากอยู่เงียบๆ คนเดียวเท่านั้น ต่อให้รู้ว่าการกระทำแบบนี้จะงี่เง่ามากๆ ก็ตาม


                พอคิดถึงพฤติกรรมของตัวเองที่เคยพยายามอยากเป็นส่วนหนึ่งกับกลุ่มของเจน เขาก็ต้องกัดริมฝีปากแน่น 


                ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นตัวเองถึงได้พยายามกระเสือกกระสนอยากจะกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งกับคนพวกนั้น สาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาแทบไม่มีเงินเก็บเลยแม้แต่น้อยทั้งที่เงินแต่ละเดือนที่พ่อกับแม่โอนให้ก็ไม่ได้น้อยเลย ก็เป็นเพราะทำตัวเองทั้งหมด


                ยิ่งคิด พอวาก็ยิ่งรู้สึกว่าทั้งหมดเป็นความผิดพลาด แต่ที่มากที่สุดคงเป็นเรื่องที่เขากำลังรักผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยมีความชัดเจนให้เขารู้สึกมั่นใจถึงฐานะของตนเองเลย


                ต่อให้การกระทำทั้งหมดของพวกเขาจะดูใกล้เคียงกับคำว่าคนรัก แต่พอวาก็ไม่รู้ว่าภาพทั้งหมดนั้นเป็นแค่เขาที่คิดไปเองฝ่ายเดียวหรือเปล่า


                ต่อให้เสี่ยจะเคยบอกว่าเขาเป็นคนสำคัญ แต่ความสำคัญของเขามันอยู่ที่ระดับไหนในใจของชายหนุ่มกัน


                เขารู้ตัวว่าหากรับสายของอีกฝ่าย เรื่องที่พยายามอดทนมาตลอดคงได้พังลงด้วยน้ำมือของตัวเองอย่างแน่นอน พอวาไม่มีความมั่นใจเลยสักนิดว่าหากได้คุยกันแล้วเขาจะไม่เผลอระเบิดอารมณ์ทั้งหมดใส่ชายหนุ่ม


                เขาจะทำยังไงดี

               

 



 

 

                ฮ่องกง 23.20 น.


                “สรุปว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันถึงติดต่อคุณพอวาไม่ได้ อิทธิพลกรอกเสียงถามลงไปอย่างเครียดๆ เขาโทรหาเด็กน้อยถึงห้าสายระหว่างอยู่บ้านพักตากอากาศของลูกพี่ลูกน้อง แต่ก็ไม่มีสัญญาณว่าอีกฝ่ายจะยอมรับโทรศัพท์แต่อย่างใด


                ติดที่ว่าตอนนั้นไม่สามารถแสดงออกและปลีกตัวออกมาได้ อารมณ์ในตอนนี้ของเขาจึงกำลังหงุดหงิดได้ที่ ถึงได้มาไล่บี้เอากับอี้แทนอยู่แบบนี้


                “ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ อินทัชบอกว่าคุณพอวาดูเครียดไปหลังออกมาจากร้านเครื่องประดับ


                เครื่องประดับ?


                หัวคิ้วของอิทธิพลขมวดมุ่นเข้าหากัน ก่อนถามต่อ หลังออกจากร้านเครื่องประดับ? ร้านไหน ร้านที่ทำงาน?”


                “ไม่ใช่ครับ เป็นร้านที่คุณพอวาบอกให้อินทัชพาไป ดูเหมือนว่าจะไปหลายครั้งแล้วแต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่คุณพอวาซื้อของออกมา แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะหลังจากนั้นคุณพอวาก็แปลกไปอี้พยายามเล่าทุกอย่างให้คนเป็นนายฟังพลางนึกถึงพฤติกรรมต่างๆ ในวันนี้ของเด็กหนุ่มไปด้วยตามคำบอกเล่าของอินทัชและจากสายตาของตัวเอง


                “….”


                “อ้อ อินทัชบอกว่าถามคุณพอวาแล้วว่าไม่สบายอะไรหรือเปล่า แต่คุณพอวาบอกว่าจะรอคุยกับเสี่ยเอง


                “ฉัน?”


                “ครับ


                “x!” ให้ตายเถอะ นี่มันเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้น เมื่อวานที่พวกเขาวิดีโอคอลกันก็ยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ อิทธิพลพยายามนึกถึงเหตุผลทั้งหมดที่น่าจะเป็นไปได้ แต่ให้ตายเขาก็นึกไม่ออก


                “ได้ให้คนไปหาหรือยังว่าเกิดอะไรขึ้นในร้านหรือเปล่าทันทีที่เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามออกไป ดวงตาเรียวของพ่อบ้านอี้ก็โตขึ้นเล็กน้อย


                “ขอโทษครับเสี่ย ผมลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย เพราะมัวแต่จัดการวางแผนสำรองให้เจ้านาย เฉินอี้จึงลืมเรื่องนี้ไปเลย อิทธิพลได้ยินน้ำเสียงของคนสนิทแล้วก็ต้องยกมือขึ้นมานวดขมับสองข้างของตัวเองแรงๆ


                “แล้วอินทัชล่ะ ชายหนุ่มพยายามถามถึงพี่เลี้ยงผิวเข้มของเด็กน้อยอย่างใจเย็น ถ้าหากอินทัชเองก็ไม่ได้ไปตรวจหาความผิดปกติ เขาเองก็เดาไม่ได้แล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพอวากันแน่


                ทำไมถึงไม่พูดให้เขารู้


                อิทธิพลนึกถึงบรรดาคู่ขาเก่าที่ไม่ว่าจะมีเรื่องเล็กเรื่องน้อยอะไรเกิดขึ้น พวกเขาหรือพวกหล่อนก็จะต้องรีบมาฟ้องเขาให้จัดการ มีแค่พอวาเท่านั้นที่ไม่เคยสร้างเรื่องสร้างความน่ารำคาญใดๆ ให้เขากับเลยทั้งสิ้น


                อย่างมากก็แค่ตัดพ้อ ซึ่งการตัดพ้อของอีกฝ่ายก็ทำให้หัวใจของเขาคันยุบยิบขึ้นมาจนอยากให้เรียกร้องเยอะๆ


                “เดี๋ยวผมจะรีบจัดการแล้วติดต่อไปนะครับ


                “เดี๋ยวก่อนเฉินอี้ คนถูกเรียกทั้งชื่อทั้งแซ่ลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอระหว่างตั้งใจฟังคำพูดของเจ้านาย จากประสบการณ์ที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี อี้รู้ได้ทันทีว่าเสี่ยของเขาคงใกล้ถึงจุดเดือดเข้าแล้วรีบไปจัดการเรื่องที่ฉันบอกให้เรียบร้อยก่อนที่พรุ่งนี้ฉันจะถึงไทย เพราะฉันจะซื้อตั๋วใหม่ไฟล์ทที่เร็วที่สุด แล้วไปบอกให้คนไปสืบมาว่าได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นในร้านหรือเปล่า


                “ครับเสี่ย

 

 




 

 

                อิทธิพลไม่สนใจว่าสายการบินที่เขานั่งต้องเป็นสายการบินระดับไหน ต่อให้เป็นสายการบินระดับโลว์คอสหรือที่นั่งชั้นธรรมดาที่นั่งแล้วจะรู้สึกเมื่อยตัวที่สุดกับร่างกายและความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เขาก็ยินดีที่จะนั่งถ้าหากมันจะทำให้เขาถึงที่ไทยเร็วกว่าเดิม


                ใช้เวลาสามชั่วโมงกว่าจากฮ่องกงสู่ไทย ในที่สุด ร่างสูงใหญ่ของเสี่ยหนุ่มก็ปรากฏขึ้นในสายตาของอี้ พอเห็นว่าด้านหลังของเจ้านายไร้เงาของมือขวาและลูกน้องที่ตามไปด้วย เขาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายรีบร้อนแค่ไหน


                อี้รีบสาวเท้าเดินตามหลังคนเป็นนายทันทีที่อีกฝ่ายเดินออกมาจากประตูขาเข้า


                “ไปหอพักไม่ต้องให้พูดมาก ร่างของทั้งนายทั้งลูกน้องก็จ้ำเท้าไปยังรถยนต์ที่จอดรอเทียบท่าอยู่ด้านนอกเพื่อตรงไปยังห้องเล็กๆ ที่มีร่างของเด็กหนุ่มหน้าหวานนอนอยู่


                จากสนามบินถึงหอพักของพอวาก็ใช้เวลาอีกร่วมชั่วโมง ทันทีที่มาถึง อิทธิพลก็เปิดประตูลงจากรถลงไปโดยไม่ลืมที่จะหันมากำชับคำสั่งกับมือซ้ายที่ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้นอนเลยแม้แต่นาทีเดียวเสียงเครียด


                “ถ้าฉันลงมาเมื่อไหร่ รถต้องพร้อมออกตัว


                “ครับ


                อี้รีบตอบรับ ก่อนจะยืนมองร่างสูงใหญ่ของเจ้านายเดินหายเข้าไปในตึกเงียบๆ จากนั้นดวงตาเรียวรีของพ่อบ้านหนุ่มก็เงยขึ้นมองท้องฟ้าที่ตอนนี้ยังไม่สว่างดีก่อนจะถอนหายใจออกมา

               

 

 






                เพราะความเครียดที่ทำให้นอนไม่หลับ พอวาจึงได้นอนพักจริงๆ เมื่อช่วงตีสามที่ผ่านมา


                ดวงตาคู่คมของชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานของพอวาเงียบๆ ก่อนเขาจะตัดสินใจช้อนร่างบอบบางขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่จะได้ขยับอะไรดี เปลือกตาสีอ่อนที่ปิดอยู่ก็ค่อยๆ สะลึมสะลือตื่นขึ้น


                พอวายังคงตกอยู่ในห้วงกึ่งตื่นกึ่งหลับ เป็นเพราะมีเรื่องเครียดที่อัดอยู่เต็มสมอง ต่อให้จะหลับลงได้ แต่มันก็เป็นหลับที่ไม่สนิท เด็กหนุ่มพยายามลืมตาขึ้นมองใบหน้าอันเลือนรางของใครบางคน


                “ฉันเอง


                เสี่ย...


                ต่อให้พอวาจะรู้แล้วว่าชายหนุ่มเป็นใคร แต่ก็ยังไม่สามารถรวบรวมสติให้เข้าที่เข้าทางได้ ร่างกายของเด็กหน้าหวานถูกจัดระเบียบใหม่อีกครั้งพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยบอกเรียบๆ หลับต่อเถอะ เดี๋ยวฉันจะแบกเธอขึ้นหลังไปที่ๆ หนึ่ง


                ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพอวาตัวเบาหรือเป็นเพราะความรู้สึกที่อยากพาอีกฝ่ายไปยังสถานที่ที่เขาให้อี้เตรียมไว้กันแน่ ถึงทำให้อิทธิพลแบกร่างของเด็กหนุ่มลงมาถึงรถได้โดยไม่มีความรู้สึกหนักเลยสักนิด


                “กลับบ้านสิ้นเสียงคำสั่ง ล้อรถยนต์ก็ขับเคลื่อนออกไปจากหอพักทันที


                อิทธิพลจ้องมองใบหน้าของคนในอ้อมแขนเงียบๆ ดูเหมือนว่าพอวาจะหลับลงไปอีกครั้งแล้ว

 

 

 

 





เพนท์เฮ้าส์แบบห้อง Duplex ขนาดกว่า 1000 ตร.ม. คือสถานที่ที่เสี่ยหนุ่มใช้เรียกมันว่าบ้าน ร่างของพอวายังคงหลับอยู่ แต่เป็นอาการที่เขามองแล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้หลับสนิทดีจากคิ้วสวยที่ขมวดเข้าหากันราวกับมีเรื่องให้ต้องขบคิดมากมาย


ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้แคร์พอวามากมายขนาดนี้


เสี่ย…” เสียงร้องเรียกดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับเปลือกตาสีอ่อนของพอวาที่ค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า นิ้วของอิทธิพลที่กำลังเกลี่ยแก้มนิ่มไปมาจึงหยุดลงแล้วสบสายตากับเด็กหนุ่มนิ่ง


พอวาที่ยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่ขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วปิดตาลงอีกครั้ง จากนั้นก็ลืมขึ้นใหม่พร้อมกับยกมือขึ้นขยี้ดวงตาเบาๆ


อย่าขยี้แรง


เสี่ยกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ


ตีสี่


แล้ว.. นิ้วของชายหนุ่มยกขึ้นวางแตะริมฝีปากอิ่มที่กำลังจะถามคำถามต่อๆ ไปออกมาเบาๆ


เดี๋ยวไว้ค่อยถาม ตอนนี้ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วเรามาคุยกัน ใบหน้าหวานพยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่ายเพราะยังประมวลผลไม่ทัน ร่างทั้งร่างถูกดึงให้ลุกขึ้น ก่อนอิทธิพลจะจูงมือเด็กน้อยในปกครองแล้วพาอีกฝ่ายเดินตรงไปยังห้องน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ภายในห้อง


พอวากวาดตามองทุกสิ่งทุกอย่างด้วยรู้สึกมึนงงกับข้าวของที่ใช้ตกแต่งภายในห้องแห่งนี้


นี่มันไม่ใช่ทั้งหอพักและห้องในคอนโดด้วยซ้ำ


นี่ห้องของเสี่ยเหรอครับคำถามโง่ๆ ถูกถามออกไปอย่างอดใจไว้ไม่อยู่ เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างที่ปรากฏในสายตาทำให้พอวารู้สึกราวกับตัวเองหลุดมายังอีกโลกหนึ่ง


ขนาดห้องคอนโดที่อีกฝ่ายเคยให้เขาอยู่ เด็กหนุ่มยังรู้สึกว่ามันกว้างขวางมากพอแล้ว แต่ห้องที่นี่กลับใหญ่กว่าหลายเท่าจนที่นั่นเทียบไม่ได้เลย


อืม ชอบไหมล่ะ


ครับ สวยมากเลย


มาล้างหน้ากับแปรงฟันก่อน แขนยาวๆ ของคนเป็นเสี่ยเกี่ยวเอวของเด็กน้อยที่ดูจะให้ความสนใจไปกับทุกสิ่งอย่างภายในส่วนอ่างล้างหน้าจนไม่คิดจะสนใจกับเรื่องที่เขาให้ทำเลยแม้แต่น้อย อิทธิพลแอบส่ายหน้ายกยิ้มขึ้นนิดๆ ก่อนจะหยิบแปรงสีฟันอันใหม่สองอันที่ถูกเตรียมไว้ยื่นให้อีกฝ่ายพร้อมยาสีฟันเป็นเชิงให้เด็กหนุ่มจัดการ


เสี่ยจะเอาด้ามไหนครับพอวายื่นเปรงที่ด้านบนมียาสีฟันวางไว้แล้วให้อีกฝ่ายพิจารณา ที่ปลายด้ามหนึ่งเป็นสีดำส่วนอีกด้ามเป็นสีขาว


อันไหนก็ได้พอได้รับคำตอบ พอวาจึงยื่นแปรงด้ามที่ส่วนปลายเป็นสีขาวไปให้คนแก่กว่า พวกเขายืนแปรงฟันข้างกันเงียบๆ มือข้างซ้ายของเสี่ยยังคงโอบเอวเด็กหน้าหวานไว้อย่างหลวมๆ สายตาสองคู่ต่างจ้องมมองกันไปมาที่บริเวณใบหน้าของอีกฝ่าย


ในที่สุดเสี่ยก็กลับมาสักที







...


เสี่ยกลับมาแล้ว พร้อมเคลียร์และลงโทษเด็กดื้อ

นิสัยเงียบๆ ของวาเคยเป็นสิ่งที่เสี่ยชอบและสบายใจที่จะอยู่ด้วย(ในฐานะเด็กเสี่ย)

แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เสี่ยต้องการให้เมียเด็กหัดฟ้อง หัดโวยวายบ้าง เข้าใจหลายคนที่หงุดหงิดและอัดอั้นแทน

เรื่องเจียจิ้งต้องมี(หลาย)คนงงหรือสงสัยแน่ๆ ว่า อ่าว อะไรเนี่ย 

ซึ่งถ้าย้อนไปอ่านตอนที่เจียจิ้งเจอน้องวาครั้งล่าสุดแล้วมโนไปว่าน้องถูกเขี่ยทิ้ง

ก็จะพอเดาได้ว่าจริงๆ เจียจิ้งไม่ได้ดีใจอะไรแบบที่แสดงออกถึงปากนางจะยิ้มก็ตาม

เพราะเจียจิ้งเริ่มแอบสะท้อนใจนิดๆ แล้ว  อย่าลืมว่าเจียจิ้งเป็นคนที่เคยเจอทั้งออกัส ทั้งน้องวา 

ล้วก็เห็นความเปลี่ยนแปลงของความสัมพันธ์ แม้จะมีมโนไปเองด้วยว่าน้องวาถูกเขี่ยทิ้งแล้วก็ตาม

ถึงจะเป็นตัวละครที่น่าหมั่นไส้ทั้งคำพูดและการกระทำ แต่ก็ไม่โง่และดันทุรังสูงจนตัวเองเจ็บ


สุดท้าย ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอมเมนต์ หรือสกรีมในแท็ก #เด็กเสี่ยอิทธิพล ให้มากๆ เลยนะคะ




หนังสือยังสั่งได้เรื่อยๆ จนถึง 20 ก.พ. 2019 นะคะ

คลิ๊กที่รูปเพื่อไปสั่งซื้อได้เลยค่า




ขอบคุณมากค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.247K ครั้ง

21,007 ความคิดเห็น

  1. #20705 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 17:46
    เสี่ยหลงน้องมากกก
    #20705
    0
  2. #20664 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:39
    ในที่สุดก็ถึงวันเคลียร์ปัญหาสักที
    #20664
    0
  3. #20532 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:41
    รีบบบคุยยกันเลยยย
    #20532
    0
  4. #20492 MindTharanisorn (@MindTharanisorn) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 18:25
    ทำไมรู้สึกอยากร้องไห้​
    #20492
    0
  5. #20479 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 10:52
    เสี่ยกลับมาแล้ว น้องเครียดจนนอนไม่หลับแล้ว
    #20479
    0
  6. #20272 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 09:12

    เดาใจเสี่ยไม่ถูกเลย ว่าเสี่ยกำลังจะทำอะไร

    #20272
    0
  7. #20179 Kun Kuna (@firstsineun) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 00:02
    หน่วงแทนน้องวา ขอให้เคลียร์กับเสี่ยไวๆนะ
    #20179
    0
  8. #20172 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 17:07
    บ๊ะ!! มาถึงก็ลักพาตัวเลยเหรอ แถมมาที่บ้านด้วยทั้งที่ไม่เคยมีใครได้เข้ามา
    #20172
    0
  9. #20012 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:36
    เสี่ยชัดเจนไปเลยยย
    #20012
    0
  10. #19928 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:49
    แอบเครียดตาม
    #19928
    0
  11. #19826 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 23:05

    เตรียมรับมือกับความคิดน้องเลยเสี่ย

    #19826
    0
  12. #19804 CKsosiE (@CKsosiE) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 13:30
    ถ้าจากคนเงียบๆหันมาโวยวาย เสี่ยจะไปไม่เป็นเลยน้าาาา
    #19804
    0
  13. #19423 yts :-) (@justyumtsu) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 09:14
    เสี่ยมาแล้วววว
    #19423
    0
  14. #19399 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 17:57
    โอ้ยยยยยยย
    #19399
    0
  15. #19199 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:30
    รอเลยยน ลุ้นนนน
    #19199
    0
  16. #19021 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:48
    น้องคุยกับเสี่ยดีๆนะลูก
    #19021
    0
  17. #19005 r_u_ready (@r_u_ready) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:59
    เจียจิ้งฉลาดสุดๆ
    #19005
    0
  18. #18957 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:00
    งื้ออออออออ น่ารัก เสี่ยน่ารักกับวามากเลย
    #18957
    0
  19. #18748 Solalanp (@Solalanp) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:21
    น้องน่ารักเจียมตัวตลอดเลย อยากให้น้องโวยวายสู้คนบ้าง
    #18748
    0
  20. #18737 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:13
    เสี่ยจะได้ทำโทษเด็กดื้อแล้ว!! เกียมใจ
    #18737
    0
  21. #17437 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:56
    โอเคคคจะได้เคลียร์กันแล้ว
    #17437
    0
  22. #17416 Jekkju (@Jekkju) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:39
    เจียจิ้งดีอะ ดูรักตัวเองดี
    #17416
    0
  23. #17301 Lek-s (@lkjj) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 19:02
    เอาจริงเท่าที่อ่านนิยายมาหลายเรื่อง เรื่องนี้ทำให้เข้าใจความรู้สึกมากที่สุดว่าพระเอกควรจะพูดอะไรให้เป็น กิจจะลักษณะ การกระทำอย่างเดียวไม่พอ คุณสื่อได้ดีนะสำหรับเรา
    #17301
    0
  24. #17115 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 18:14
    เสี่ยยยย. รักน้องวามากอะ. สงสารที่เด็กเจอเรื่องแย่ๆแต่ทำไรไม่ได้
    #17115
    0
  25. #13871 Bporsche (@Porsche_poshh) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 16:13
    รู้สึกผูกพันกับตัวละครทุกตัวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนรู้จักมานาน เหมือนอยู่เป็นสักขีพยานรักของเสี่ยกับวามาตั้งแต่ต้นก็อดอบอุ่นหัวใจไปกับเค้าด้วยไม่ได้ 5555555 เหมือนกำลังจะได้เห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝา 555555555
    #13871
    0