YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 35 : 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,245 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61


32



                หนึ่งอาทิตย์ผ่านพ้นไป พอวารู้ตัวอีกที อี้ก็เดินมาบอกกับเขาว่าเสี่ยเดินทางไปฮ่องกงแล้ว ใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มนิ่งไปจนมือซ้ายที่ถูกมอบหมายหน้าที่ให้คอยดูแลอารักขาคนสำคัญของเจ้านายรู้สึกวิตก บรรยากาศระหว่างคู่นี้พึ่งจะกลับมาดีได้ไม่เท่าไหร่ เสี่ยของเขาก็ทำเรื่องให้เด็กในปกครองคิดมากอีกแล้ว


                “งานด่วนมากเลยเหรอครับ


                “อ่า ใช่ครับ


                ด่วนมากจนแม้แต่คำเอ่ยลาหรือบอกกล่าวก็ไม่มีให้กันเลยแม้แต่น้อยเลยเหรอ พอวาได้แต่ถามกับตัวเองด้วยความน้อยใจระคนผิดหวัง


                นอนด้วยกันทุกคืน แต่เสี่ยไม่เคยเอ่ยปากเรื่องที่จะไปทำงานที่ฮ่องกงให้เขารู้เลยสักนิด


                ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นพยายามสะกดอารมณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะถอนหายใจออกมา เขาไม่ควรพาลใส่ใครทั้งนั้นจริงๆ


                “งั้นก็ช่างมันเถอะ ว่าแต่คุณอี้มีอะไรหรือเปล่าครับ ต่อให้ปกติพวกเขาจะคุ้นเคยกันอยู่แล้ว แต่การที่มือซ้ายของชายหนุ่มคอยตามติดเขาตั้งแต่เลิกงานยันถึงห้องแบบนี้ก็ไม่ได้มีบ่อยๆ นอกจากเป็นคำสั่งของใครบางคน


                บอกว่าเขาสำคัญ แต่เรื่องที่สำคัญจริงๆ เสี่ยไม่เคยจะบอกให้เขารับรู้


                พอวาไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะไร้เหตุผลหรือพูดคุยด้วยไม่ได้ ต่อให้พวกเขาจะมีความต่างในเรื่องวัยกันแค่ไหน แต่ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ เขาก็คิดว่าสุดท้ายตอนจบก็คงไม่ต่างไปจากที่แล้วมา


                “ไม่มีอะไรครับ เสี่ยแค่อยากให้ผมคอยดูแลคุณพอวาระหว่างที่เสี่ยไปจัดการธุระ


                “ครับ


                “คุณพอวาโกรธเจ้านายผมหรือเปล่าครับสาบานว่ากับคนที่เสี่ยเคยควงก่อนหน้านี้ทั้งหมด อี้ไม่เคยมีความคิดที่จะเข้าไปยุ่งด้วยเลยแม้แต่น้อย ส่วนใหญ่มีแต่คนเหล่านั้นที่ต้องพยายามเข้าหาเขาแทนเพราะเสี่ยไม่เคยอนุญาตให้ของเล่นบนเตียงมีสิทธิ์ยุ่งอาณาเขตส่วนตัว


                ยกเว้นแค่เด็กหนุ่มตรงหน้าเขาเท่านั้นที่เสี่ยแทบจะประคบประหงมถนอมอีกฝ่ายไว้ในมือ


                แต่มันค่อนข้างผิดวิธีไปหน่อย


                อี้เข้าใจทั้งเจ้านายและคุณพอวา


                คนที่ไม่เคยต้องเดาอารมณ์หรือแคร์ความรู้สึกใคร ได้เท่านี้เขาก็รู้สึกอึ้งมากแล้ว แต่กับอีกฝ่ายล่ะ คุณพอวาของเสี่ยที่ยังเป็นแค่เด็กนักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังจะขึ้นปีสอง แค่คิดถึงความแตกต่างของคนทั้งคู่ เขาก็รู้สึกปวดหัวแทนขึ้นมาหน่อยๆ ซะแล้ว


                “ผมโกรธได้ด้วยเหรอครับพอวาประชด แต่เป็นการประชดที่ชวนให้คนรู้สึกไปไม่เป็นมากกว่าหัวเสีย


                “ได้สิครับ อีกเดี๋ยวเสี่ยก็คงติดต่อคุณพอวามา แต่ถ้าคุณพอวาทนไม่ไหวก็ลองโทรหาเสี่ยดูสิครับ ผมคงแนะนำได้แค่เท่านี้

 






 

 

                ฮ่องกง 21.00 น.


                ร่างสูงใหญ่ของเสี่ยหนุ่มเดินล้วงกระเป๋าออกจากห้องอาหารโรงแรมของเฉินกวานซีด้วยท่าทางเรียบนิ่ง ด้านหลังของเขามีแจ๊คสันคอยติดตามอยู่ ไม่นับลูกน้องที่รออยู่ด้านนอกที่คอยเฝ้าดูสถานการณ์อีก พอขึ้นรถที่ถูกจอดเทียบท่ารออยู่ก่อนแล้วขึ้นมาได้ เขาก็ออกคำสั่งกับคนสนิททันที


                “กลับโรงแรม กำชับอี้ให้จัดการดูแลงานให้ดีด้วย


                “ครับเสี่ย


                “กวานซีคงไม่กล้าตอแยกับฉันมาก หลังจากนี้อู๋หยางจะเป็นฝ่ายจัดการต่อเอง


                “ครับ


                สั่งการจบ ทั่วทั้งห้องโดยสารก็ตกอยู่ในความเงียบ ดวงตาคู่คมจ้องมองทิวทัศน์ข้างทางที่รถขับผ่านพลางคิดถึงเด็กหน้าหวานที่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเข้านอนไปหรือยัง


                รู้สึกเหมือนตัวเองคิดผิดที่ไม่ได้พาพอวามาด้วยก็ตอนนี้


                แต่ให้คิดอีกรอบ งานในครั้งนี้อย่างไรเขาก็ไม่อยากพาเด็กน้อยมายุ่งเกี่ยวด้วย ต่อให้ไม่ได้มีอันตรายอะไรมากมาย แต่อิทธิพลก็ไม่อยากให้พอวาเข้ามาพัวพันกับธุรกิจสีเทาของเขามาก


                ใช้เวลาเดินทางประมาณยี่สิบนาที พวกเขาทั้งหมดก็มาถึงโรงแรมที่พักในเครือตระกูลอู๋ ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นเสี่ยก้าวเท้าเดินเข้าไปยังด้านในอย่างคุ้นเคยโดยไม่รอลูกน้องที่เหลือ ในเวลานี้เขาอยากจะขึ้นห้องแล้วติดต่อหาเด็กน้อยของตนเองมากกว่าสิ่งอื่นใด


                แต่ยังไม่ทันที่จะถึงจุดหมายดี แรงสั่นและเสียงร้องที่ดังขึ้นจากโทรศัพท์ก็ทำให้ใบหน้าที่ฉายความดุดันมาตลอดทางผ่อนคลายลง


                พอวา..


                “....


                “โทรมาหาฉันแล้วทำไมไม่พูดล่ะเสียงทุ้มต่ำกรอกถามลงไปอย่างอารมณ์ดีเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา


                “เสี่ยกำลังยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ พอวาที่ไม่คาดไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะรับสายเขารวดเร็วขนาดนี้ถามขึ้นมาด้วยความไม่แน่ใจ


                “ไม่ยุ่ง พึ่งคุยงานเสร็จพอดี ตอนนี้กำลังจะเข้าห้องพัก


                “งั้น...พอวาเม้มปากไปครู่หนึ่งอย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ตอนแรกที่เขาโทรมาก็อยากจะโวยวายใส่คนแก่กว่าแรงๆ แต่พอเอาเข้าจริง ทุกอย่างกลับพูดไม่ออกเลยสักนิด อาบน้ำแล้วพักผ่อนนะครับ


                “คิดถึง


                “อะไรนะครั


                “บอกว่าคิดถึงเด็กหนุ่มที่ตอนแรกกะจะบอกลาให้อีกฝ่ายได้พักจับโทรศัพท์ที่อยู่ในมือแน่น พอวากัดริมฝีปากของตัวเองไว้ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วบอกคิดถึงคนที่อยู่ฮ่องกงด้วยเสียงเบาๆ ผมก็คิดถึงเหมือนกันครับ


                อิทธิพลยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ฟัง ก่อนคนเจ้าเล่ห์จะเป็นฝ่ายเรียกร้องมากกว่าเดิม อยากเห็นหน้า เดี๋ยววิดีโอคอลไปหา


                ไม่รอให้เด็กน้อยตั้งตัวให้เรียบร้อย เขาก็กดวางสายทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นวิดีโอคอลไปหาพอวาทันที แต่รออยู่เกือบนาทีก็ไม่มีทีท่าว่าปลายทางจะยอมรับ คิ้วหนาจึงเริ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความข้องใจปนหงุดหงิด


                เกิดอะไรขึ้นอีก


                “ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมโป๊อยู่ หน้าจอโทรศัพท์เผยให้เห็นเพดานห้องพร้อมกับเสียงของเด็กหนุ่มที่เอ่ยบอก อิทธิพลแลบลิ้นออกมาเลียรอบริมฝีปาก นึกเสียดายที่ไม่ได้เห็น หากเป็นออกัสหรือคนอื่นๆ เขาคงจะได้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าของอีกฝ่ายเต็มตาแน่นอน


                “อืม


                รอไม่กี่วินาที ใบหน้าหวานๆ ของเด็กนักศึกษาก็ปรากฏอยู่ในจอ อิทธิพลทำเพียงแค่มองอีกฝ่ายเงียบๆ จนพอวาเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูกที่โดนจ้อง


                “เสี่ย...


                “หืม


                “จ้องนานเกินไปหรือเปล่าครับพอถูกทักท้วงที่จับจ้องอีกฝ่ายนานเกินไป เขาก็หัวเราะในลำคอ


                “วา


                “ครับ


                “น้อยใจหรือเปล่า จบคำถาม ก็กลายเป็นความเงียบระหว่างกัน พอวาที่รู้สึกน้อยใจอยู่แล้วกัดปากแน่นอย่างไม่ยอมตอบ แต่อิทธิพลก็รู้คำตอบได้จากท่าทางของเด็กหน้าหวานที่แสดงออกมา


                “ไว้ฉันกลับไป เรามาคุยกันดีไหม


                “ครับ เพียงแค่นี้พอวาก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายยอมให้เขามากแล้ว เขาจึงไม่อยากพูดอะไรออกไปอีกเพราะกลัวว่าจะกลายเป็นปัญหา เอาเป็นว่ารอให้เสี่ยกลับมาแล้วค่อยคุยกันน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด


                อย่างน้อยพวกเขาก็รู้สึกตัวกันทั้งคู่ ว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมามันไม่มีอะไรปกติ ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์จนกระทั่งปัจจุบันนี้


                “ผมจะรอนะครับ ว่าแต่ทำงานวันนี้เหนื่อยมากไหมครับเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น ดวงตากลมโตพยายามมองหาร่องรอยความอ่อนล้าของคนแก่กว่า แต่กลับถูกแววตาคู่คมสะกดไว้


                “อืม แต่เหนื่อยใจมากกว่านึกไปถึงสีหน้าของกวานซีที่พยายามเว้าวอนให้เขาเข้าร่วมด้วยกับธุรกิจ อิทธิพลก็รู้สึกอยากถอนหายใจออกมาแรงๆ เขาพลาดเองที่ไปแสดงทีท่าสนใจในตอนแรกเพราะคำพูดประโยคนั้นของอีกฝ่าย


                “ไม่เป็นไรนะครับ เสี่ยของผมเก่งอยู่แล้ว เดี๋ยวทุกเรื่องต้องเรียบร้อยแน่นอน ชายหนุ่มมองเห็นอาการเขินอายของอีกฝ่ายยามที่พูดคำว่า เสี่ยของผม เงียบๆ ความสบายใจที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนแล่นผ่านเข้าร่างกายจนเขารู้สึกผ่อนคลายขึ้น


                “อยากนอนกอดเธอ


                “แล้วทำไมถึงไม่พาผมไปด้วยล่ะครับคราวนี้พอวาถามอย่างยิ้มๆ บรรยากาศความสุขเริ่มกลับมาก่อตัวขึ้นอีกครั้ง


                “อืม คิดผิดจริงๆ ที่ไม่พาเธอมา แต่ถ้าพามาแล้วต้องกังวล สู้ปล่อยให้พอวาอยู่ที่ไทยโดยมีอี้กับอินทัชคอยดูแลให้เขาสบายใจจะดีกว่า


                “ตอนนี้ดึกแล้ว เอาไว้เราค่อยคุยกันใหม่นะครับ ผมอยากให้เสี่ยได้พักผ่อนเยอะๆ


                “พรุ่งนี้วันเสาร์ใช่ไหม


                “ใช่ครับ


                “จะออกไปไหนหรือเปล่า


                “ยังไม่รู้เหมือนกันเลย แต่อยากจะไปสปาสักหน่อย


                “อืม ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยล่ะชายหนุ่มเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเจือความเซ็กซี่ อยากเห็นเธอตอนแช่ออนเซ็น ไว้ฉันจะโทรหาพูดจบก็จ้องใบหน้าหวานของเด็กน้อยที่ทำหน้าไม่ถูกด้วยความถูกใจ


                อิทธิพลบอกลาอีกฝ่ายอีกครั้งก่อนที่จะวางสาย ปล่อยให้เด็กที่อยู่ไทยนั่งเขินจนแก้มเห่อร้อนเกือบนาที อาการถึงได้กลับมาเป็นปกติ


                คนเจ้าเล่ห์


                ริมฝีปากอิ่มสีสดเบะออกน้อยๆ ด้วยท่าทางน่ามันเขี้ยว หลังจากนั้นไม่นาน ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบพร้อมกับร่างบอบบางบนเตียงที่เข้าสู่ห้วงนิทราในคืนนี้

 

 





 

                เกือบสิบโมงเช้า รถยนต์คันหรูที่กลายเป็นรถประจำตัวคุณพอวาของเสี่ยก็แล่นเข้ามาจอดรอที่บริเวณหน้าหอพัก


                ร่างโปร่งบางเดินตรงไปเปิดประตูรถแล้วหย่อนกายลงนั่งบนเบาะด้านหลังทันที จากนั้นจึงเอ่ยทักทายพี่เลี้ยงผิวเข้มด้วยน้ำเสียงแจ่มใสผิดไปจากหลายวันที่ผ่านมา


                “พี่อินช่วยพาผมไปที่ร้านเครื่องประดับร้านเดิมหน่อยนะครับ อินทัชเลิกคิ้วขึ้นน้อยหลังฟังคำขอนั้นจบ เขาคิดว่าเด็กหนุ่มจะไม่ซื้อของที่นั่นแล้วเสียอีก เพราะจากที่เคยให้เขาขับรถไปดูเครื่องประดับถึงสามครั้งสามครา แต่เด็กหน้าหวานก็ไม่เคยได้อะไรติดไม้ติดมือออกมาเลยสักทีจนเขาคิดว่าคงไม่มีอะไรที่ถูกใจ


                “ตัดสินใจจะซื้อแล้วเหรอครับ


                “อ่า ก็คิดว่าคงได้เวลาซื้อสักทีพอวาเอ่ยตอบพลางยิ้มแห้งๆ เพราะเขาเคยรบกวนให้อีกฝ่ายขับรถพาไปซะหลายครั้ง


                “ความจริงถ้าคุณพอวาอยากได้อะไร บอกเสี่ยก็ได้นะครับ มีแบรนด์เครื่องประดับสวยๆ เยอะแยะที่เรามีคอนเนคชั่นอยู่และแบรนด์เหล่านั้นก็ดูจะเหมาะสมมากกว่าสำหรับคนของเสี่ย


                พอวาฟังคำแนะนำของพี่เลี้ยงคนสนิทแล้วก็ต้องรีบส่ายหน้า แค่เอาเงินส่วนหนึ่งของเสี่ยที่เคยโอนให้เขามาผสมเล็กผสมน้อยกับเงินจากงานพาร์ทไทม์เขาก็รู้สึกแปลกๆ พออยู่แล้ว ต่อให้จะถือว่าเงินก้อนที่ชายหนุ่มให้เป็นของเขาก็เถอะ


                “ผมชอบแบรนด์นี้มากกว่าน่ะเด็กนักศึกษาไม่กล้าบอกว่าความจริงว่าเขาจะไปซื้อแหวนที่เคยเทียวไปดูหลายครั้งให้เป็นของขวัญวันเกิดของเสี่ย


                แม้แบรนด์นี้จะไม่ได้โด่งดังอะไรมากมาย แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่เลยสักนิดในความรู้สึกของพอวา เพียงแค่ฐานะของเสี่ยอาจมองว่าของชิ้นนี้เป็นแค่ของราคาถูกๆ ก็เท่านั้น


                “ครับอินทัชไม่ท้วงอะไรอีกเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะชอบมากจริงๆ


                อย่างไรเดี๋ยวเจ้านายเขาก็คงหาของมาให้คุณพอวาใส่อยู่ดี


                “งั้นเดี๋ยวผมจะโทรไปเลื่อนเวลาสปาสักสองชั่วโมงแล้วกันนะครับ เผื่อคุณพอวาซื้อของเสร็จจะได้ทานข้าวเที่ยงเลย


                “ดีเลยครับ ผมอยากกินชาบูพอดี พี่อินทัชโอเคไหมครับ


                “ไม่มีปัญหาครับอินทัชว่า ก่อนจะเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังร้านเครื่องประดับที่เป็นจุดหมายทันที







                     พอวาคิดว่าตลอดทั้งวันของวันนี้คงเป็นวันที่เขามีความสุข แต่เมื่อเข้ามาเดินดูของภายในร้านได้ไม่เท่าไหร่ เสียงดังคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังขึ้นให้ได้ยิน


                 พอวา ไม่ต้องรอให้เขาหันหลังไปมอง ร่างของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นในสายตาพร้อมกับผู้ชายอีกคนที่เขาไม่รู้จัก


                เจนจิรา


                เพื่อนเจนเหรอ?” ชายหนุ่มที่ถูกเจนควงแขนอยู่เอ่ยถามด้วยความเป็นมิตรแล้วส่งยิ้มทักทายให้กับพอวา


                คนนี้เพื่อนรักเลยแหละ คุณจะไปเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอคะหล่อนตอบยิ้มๆ พร้อมกับดันร่างคนที่น่าจะเป็นแฟนหนุ่มไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้ภาพลักษณ์หญิงสาวน่ารักเสียหายต่อหน้าอีกฝ่าย


                เพื่อนรัก?


                หึ


                มุมปากของเด็กหน้าหวานแอบกระตุกเล็กน้อยกับคำว่าเพื่อนรักที่ออกมาจากปากของเจนจิรา พอหลังจากที่หล่อนไล่คนที่ไม่รู้เรื่องออกไปแล้ว เขาก็เตรียมหันหลังไปสนใจอย่างอื่นต่อเพราะคร้านจะสนทนาด้วย


                ทว่า


                เดี๋ยวนี้มีเงินเหลือมาซื้อของในร้านแบบนี้ด้วยเหรอเจนจิรากอดอกถามพร้อมใช้สายตามองขึ้นๆ ลงๆ ทำเอาพอวาหมดอารมณ์จะดูของต่อ อย่างไรเขาก็มีชิ้นที่เลือกไว้อยู่แล้ว เอาไว้เย็นนี้ค่อยกลับมาใหม่ก็ได้ แต่ขณะที่กำลังจะเดินหนีไป แขนของเขาก็ถูกอดีตเพื่อนร่วมกลุ่มจับไว้ซะก่อน


                “อ้าว จะไปไหนซะละ ตั้งแต่เจอหน้ากันยังไม่ได้ยินเสียงเลย หรือคำพูดฉันมันจี้ใจดำ


                “โทษทีแต่ช่วยปล่อยแขนด้วยถ้าไม่อยากให้สะบัดออก ในเมื่อเกลียดกันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปั้นหน้าใส่กันอีกต่อไป เมื่อก่อนพอวาอาจจะยอมหล่อนเพราะหวังเกาะกลุ่มด้วย แต่ไม่ใช่ตอนนี้ที่หล่อนกำลังจิกแขนเขาไว้อยู่แน่ๆ


                “อ๊ะ โทษที เราคงจับแรงไปสินะ ดูสิแขนเป็นรอยเลย ขอโทษนะวา ไม่ได้ตั้งใจจริงๆหญิงสาวเอ่ยขอโทษด้วยสีหน้าระรื่น ก่อนหล่อนจะเปลี่ยนแววตาให้ดูเหนือกว่าแล้วเอ่ยถาม ทำไม กลัวฉันรู้ความลับหรือไงถึงได้รีบหนี


                “ความลับอะไร


                เพราะเห็นสีหน้าที่แสดงออกมาอย่างธรรมชาติราวกับไม่รู้เรื่องของพอวา ดวงตาคมเฉี่ยวที่กรีดอายไลน์เนอร์ไว้ของเจนก็หรี่ลงเล็กน้อยแล้วแสยะยิ้มออกมา


                “นอกจากจะหายไปขย่มรถกับผู้ชายมา ยังก้าวหน้าไปถึงขั้นเป็นเด็กเลี้ยงด้วยเหรอนอกจากความดูแคลน สายตาของหล่อนยังเคลือบไปด้วยความริษยาจางๆ เจนกวาดตามองเสื้อผ้าและนึกไปถึงรูปถ่ายหลายรูปที่จ้างคนแอบถ่าย หล่อนเห็นข้าวของแพงๆ บางอย่างที่อยู่บนตัวของพอวา รวมทั้งได้เห็นการใช้ชีวิตบางส่วนของอีกฝ่ายที่ดูจะเปลี่ยนจากหลังมือเป็นหน้ามือ


                เด็กหนุ่มหน้าหวานพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทั้งๆ ที่ความรู้สึกตอนนี้กำลังดิ่งลงเหวไปแล้วกับคำพูดของอดีตเพื่อนร่วมกลุ่มที่ตอกย้ำบาดแผลในใจ


                “สรุปว่าอยากให้เราสะบัดแขนออกใช่ไหม เสียงนุ่มทุ้มถามออกมาอย่างควบคุมอารมณ์ พอวามองใบหน้าของเจนนิ่ง


                “ฉันปล่อยก็ได้ จะให้เวลาไปเตรียมตัวเตรียมใจก็แล้วกันเจนเงียบไปสักพักเพื่อมองสีหน้าของพอวาที่กำลังฉายความกังวลกับประโยคเมื่อครู่ แล้วค่อยพูดต่อเสียงเรียบ ถ้าทางมหาวิทยาลัยรู้ว่าเด็กทุนคนดีมีอาชีพขายตัวจะจัดการเรื่องนี้ยังไงกันนะเอ่ยถ้อยคำข่มขู่จบ ร่างระหงส์ของหญิงสาวก็เดินไปทางเดียวกับที่แฟนหนุ่มพึ่งเดินไป ทิ้งให้พอวายืนอึ้งอยู่กับที่ตรงนั้นอยู่เกือบนาที

               

               

 






                คำพูดข่มขู่ของเจนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของพอวาไม่ไปไหน


                ความสับสนและกังวลถูกแสดงออกผ่านทางสายตาคู่สวยจนหมดเปลือก เด็กหนุ่มกำลังคิดว่าควรเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเสี่ยดีหรือเปล่า แต่ลึกๆ เขาก็กลัวว่าผลลัพธ์ของเรื่องราวจะไม่ได้ดีอย่างที่ฝัน


                พอวาถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ ความรู้สึกที่ไม่รู้จะว่าหันหน้าไปทางไหนทำให้เขาไม่อยากจะทำอะไรทั้งสิ้นในวันนี้


                “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ คงเพราะเห็นท่าทางไม่สู้ดีนักของเด็กหนุ่ม อินทัชที่คอยเหลือบตามองกระจกเป็นระยะถึงได้ถามออกมาขณะที่กำลังขับรถไปยังร้านอาหาร


                “…”


                “คุณวา


                “พี่อินว่าอะไรนะครับใบหน้าหวานหันไปสบตากับพี่เลี้ยงผิวเข้มผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะเห็นแววตาสงสัยของอีกฝ่ายที่กำลังจับจ้องมา


                “ไม่สบายหรือเปล่าครับ ผมเห็นคุณพอวาสีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่จะว่าไปก็ไม่น่าเป็นไปได้ คนที่ก่อนหน้ายังมีท่าทางร่าเริงแจ่มใส เหตุใดอยู่ดีๆ ถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้


                เพียงแค่หายเข้าไปในร้านเครื่องประดับไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คุณพอวาของเสี่ยไม่น่าจะมีอาการกลับออกมาแบบนี้


                หรือว่าเกิดอะไรขึ้นภายในร้านกัน


                พี่เลี้ยงหนุ่มได้แต่คิดในใจแล้ววางแผนจะย้อนกลับไปดูที่ร้านใหม่อีกครั้งหลังจากส่งพอวากลับถึงหอพักเสร็จ


                “สีหน้าผมดูไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอครับ พอวาไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าตอนนี้ใบหน้าของตนเองเต็มด้วยร่องรอยความไม่สบายใจแค่ไหน


                เขากำลังคิดถึงเรื่องทุนของมหาวิทยาลัยกับความสัมพันธ์ระหว่างเสี่ยที่ตอนนี้เหมือนมีหมอกหนาๆ ปกคลุมอยู่


                การกระทำสำคัญกว่าคำพูด แต่หลายๆ ครั้งพอวาก็อยากได้ยินคำพูดที่ยืนยันสถานะของตนเองควบคู่ไปกับการกระทำด้วย ไม่ใช่ความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ ยิ่งประกอบกับคำขู่ของเจนที่จะเอาเรื่องเขากับชายหนุ่มไปแจ้งทางมหาวิทยาลัย พอวาก็ยิ่งรู้สึกเครียด แม้การให้ทุนจะไม่มีข้อห้ามเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เป็นลายลักษณ์อักษร แต่ใครๆ ก็รู้ดีว่าถ้าหากเด็กทุนอย่างเขามีเรื่องพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ทางมหาวิทยาลัยจะดำเนินการอย่างไรต่อไป


                นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดผลกระทบขึ้นแค่สถานะนักศึกษาของเขาเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบไปถึงเรื่องอื่นๆ อีกด้วย หากพ่อกับแม่รู้เรื่องพวกนี้เข้า...แค่คิดถึงหน้าของบุพการีที่ไม่ได้เจอกันหลายเดือน เด็กหนุ่มก็รู้สึกหัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นแล้ว


                “ครับ ขืนเสี่ยรู้เข้าผมคงโดนตำหนิแน่ที่ดูแลคุณพอวาไม่ดี อินทัชพูดให้คนที่นั่งเครียดด้านหลังรู้ตัวเป็นนัยว่าการกระทำทุกอย่างของเด็กหนุ่มถูกจับตาดูไว้ตลอดเวลา ทางที่ดีควรบอกเขาตามจริงซะดีกว่า ไม่ว่าจะรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น หากไม่สบาย เขาก็จะรีบพาอีกฝ่ายไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ หรือหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แล้วเป็นเรื่องที่เขาสามารถจัดการได้ เขาก็จะได้ไปทำ บอกผมมาเถอะครับ


                ตั้งแต่ถูกมอบหมายให้เป็นคนดูแลและขับรถให้กับคุณพอวาของเสี่ย อินทัชก็รู้สึกว่าตัวเองคล้ายกับคนว่างงานเข้าไปทุกที


                “ขอโทษนะครับพี่อิน แต่ว่าเรื่องนี้ผมขอเก็บไว้คุยกับเสี่ยเองดีกว่า

 








...


บอกแล้วว่าตัวละครที่ทุกคนรักจะโผล่มา
อารมณ์แบบ นั่นไง เพื่อนรักเธอไง และน้องเจนจิราก็คือเพื่อนรักของน้องวา 5555

แล้วก็ขอจารึกไว้ว่าเสี่ยกับน้องวาติดอันดับที่ 1 ทุกหมวดของเด็กดีวันที่ 26/12/2018



ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยนะคะ เป็นประวัติศาสตร์มากสำหรับเรา
ซึ่งถ้าไม่มีคนอ่านทุกคน เสี่ยกับน้องก็คงจะไม่ขึ้นไปอยู่อันดับสูงขนาดนี้
ถึงแม้นี่อาจจะเป็นอันดับหนึ่งทุกหมวดครั้งแรกและครั้งเดียวเราก็จะปลื้มและดีใจเหมือนติด 7 วัน 7 คืน 5555
ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยนะคะ

นอกจากนี้ ยอดวิวรวมของเรื่องก็เข้าสู่หลักล้านแล้วในวันนี้ เย้ๆ
หวังว่าจะอยู่อ่านกันไปเรื่อยๆ รวมถึงอ่านเรื่องอื่นของเราด้วยนะคะ





*อัปเดตปก*
เมื่อวานนักวาดส่งรูปปกเล่มแรกมาให้เราดูแล้วเลยเอามาให้ทุกคนดู
- ยังไม่ได้ลงสี
- ฟ้อนชื่อเรื่องตรงปกกับสันเป็นแค่การวางตำแหน่งคร่าวๆ เท่านั้น

หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ ห้องรกไปหน่อยเพราะออกกำลังกายหนักมาก





ถ้ามีอะไรคืบหน้าอีกจะมาแจ้งให้ทราบเรื่อยๆ นะคะ
หนังสือยังสั่งซื้อได้เรื่อยๆ จนถึง 20 กุมภาพันธ์ 2019 (23.59น.) นะคะ
สั่งซื้อได้ที่เว็บ scynovels.lnwshop.com


สุดท้าย ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่คอมเมนต์ สกรีม #เด็กเสี่ยอิทธิพล ให้มากๆ เลยนะคะ














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.245K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,682 ความคิดเห็น

  1. #21624 lek0868909108 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 19:41
    เล่าให้เสี่ยฟังวา เจนนี่น่าตบเสี่ยจัดการที ละนางน่าจะมีฐานะการเงินไม่มั่นคงหรอกดูจากที่พนงของผาเล่า /ชอบที่เสี่ยกับวา คุยกัน แต่ควรคุยทุกเรื่อง
    #21,624
    0
  2. #21541 Ineedtoreed (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 07:34
    อยากตบเจน
    #21,541
    0
  3. #21477 WangJimung (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 15:10
    น้องวาอย่าลืมว่าหนูมีผัวรวย เรื่องทุนน่ะจิ๊บๆ เดี๋ยวเสี่ยจ่ายค่าเทอมให้
    #21,477
    0
  4. #21465 MissJayla (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 10:52
    กลับมาอ่านรอบสองเเล้วว ชอบมากเลยค่ะ
    #21,465
    0
  5. #21463 Warawan1234 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:53
    ตอนนี้คือเข้าใจน้องเลยอ่ะอยู่ๆก็หายไปทำงานแบบไม่บอกไม่กล่าว ให้เรามารู้จากคนอื่นมันเสียความรู้สึกจริงๆ
    #21,463
    0
  6. #21388 AunchiKun (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 13:24
    ดูท่าทางเจนจิราจะไม่อยากอยู่บนโลกนี้ต่อไป
    #21,388
    0
  7. #21357 97line (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 17:09
    น้องกับเสี่ยเครียดกันคนละแบบอ่ะ เมื่อไรจะมีความสุขกันสักที
    #21,357
    0
  8. #21299 Premmii (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 18:15
    บอกเสี่ยไปเลยนะ
    #21,299
    0
  9. #21261 nam-Sriyaphai (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 09:58
    นั้นไง เจนเพื่อนรักของเทอไงวา ///คิดถึงเสียงของภู
    #21,261
    0
  10. #21227 Biekps99 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 00:20
    คันมือมาก
    #21,227
    0
  11. #21137 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 02:15

    เพื่อนโสโคกเฮงซวยละไม่ว่า

    #21,137
    0
  12. #21105 MinnyMeen-lonely (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 14:43

    อีเจนนี่ยังไง ตบกับเราหลังเซเว่นปิดมั้ย??

    #21,105
    0
  13. #21076 SweetMw (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:01
    เสี่ยมันอ้อนน้องด้วยว่ะ ให้เด่กมันอ้อนบ้างก็ได้แมะ
    #21,076
    0
  14. #20704 BaiTong23 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 17:25
    เกลียดนังนี้
    #20,704
    0
  15. #20663 Fueled me (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:31
    ทำไมชีวิตรักของพอวาอุปสรรคมันถึงได้เยอะขนาดนี้
    #20,663
    0
  16. #20531 J-preem (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:25
    บอกเสี่ยไปเถอะลูก
    #20,531
    0
  17. #20478 pommys (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 10:45
    งานเข้าอีกแล้ว
    #20,478
    0
  18. #20413 sunzen (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 20:28
    จริงๆเจนอาจจะมีปมอะไรในใจก็ได้นะถึงชอบหาเรื่องวาเนี่ย
    #20,413
    0
  19. #20385 S.Map (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 01:32
    ยังวนมาเจอกันอีกเนอะะะ
    #20,385
    0
  20. #20270 Nuthathai Por (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 08:05
    นี่นึกว่าเจนไปผุดไปเกิดนานแล้วนะเนี่ย
    #20,270
    0
  21. #20178 Kun Kuna (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 23:42
    ยัยเจนจิราอะ จริงๆคือคนบ้า เป็นอาการทางจิต ลึกๆแล้วนางคงรู้สึกขาด เมื่อเจอพอวาที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าก็ลำพตัวคิดว่าตัวเองเลิศเลอ แต่พอคนที่ตัวเองเคยคิดว่าต่ำกว่า ไม่เกรงกลัวตัวเอง แถมมีชีวิตดีขึ้น และอาจจะดีกว่าตน ก็จะรู้สึกอิจฉา ก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้พอวาพังตัวเองจะได้รุ้สึกชนะ และเหนือกว่าแต่จริงๆแล้วเปล่าเลย มันคือการกระทำของพวกขี้แพ้ พยายามให้ตายก็เป็นพวกขี้แพ้อยู่วันยังค่ำ เป็นคนประสาท ต้องรักษาโดยจิตแพทย์หรือไม่ก็ต้องโดนตบสักฉาดสองฉาด55
    #20,178
    0
  22. #20171 wonnybum (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 16:02
    ยัยเจนนี่มันอะไรนักหนา ตามหมั่นไส้ราวีเขาอะไรขนาดนั้น ทั้งที่เขาเทียบตัวเองไม่ได้สักหน่อย หรือว่าเห็นเพื่อนสวยดูดีเกินผู้หญิง เลยไม่ชอบใจงี้หรอ เดี๋ยวเสี่ยก็เหมาค่าเทอมรวมค่าทุนที่มหาลัยจ่ายไปแล้วคืนให้ซะหรอก
    #20,171
    0
  23. #20011 My Little G. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:09
    เสี่ยต้องจัดการแล้วค่ะ
    #20,011
    0
  24. #19927 May Ling Pcm (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:28
    หนูต้องรีบฟ้องเสี่ยเลยนะลูก
    #19,927
    0
  25. #19825 FDB88 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:46

    เกลียดคำว่าเพื่อนรักของนาง น้องวาลูกรอปรึกษาเสี่ยก่อนนะลูก อย่าพึ่งตัดสินใจอะไร

    #19,825
    0