YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 34 : 31

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8890 ครั้ง
    26 ธ.ค. 61


31





                “อี้


                “ครับเสี่ย


                “ส่งคนไปเฝ้าคุณพอวาหรือยัง


                “เรียบร้อยแล้วครับ


                “อืม กำชับด้วยว่าถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบรายงานทันที ฉันรู้สึกว่าพอวาแปลกๆเพราะเห็นว่าเป็นมือซ้ายที่สามารถปรึกษาเรื่องแบบนี้ได้ ชายหนุ่มเลยพูดความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้ในช่วงระยะหลังมานี้ออกมาอย่างไม่ปิดบัง


                เมื่อวานหลังจากไล่เฉินอี้กับอินทัชลงจากรถเพื่อคุยเป็นการส่วนตัวกับเด็กหน้าหวาน อิทธิพลก็รู้สึกได้ว่าคำพูดและการกระทำของอีกฝ่ายผิดแปลกไป และชายหนุ่มก็คิดว่าตัวเองรู้สาเหตุ เพียงแต่ว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม


                “ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันครับไม่ใช่อี้คนเดียวเท่านั้นที่รู้สึก ทั้งเพื่อนสนิททั้งพี่เลี้ยงส่วนตัวของคุณพอวาเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน มีแต่เจ้านายของเขานี่แหละที่เหมือนพึ่งรู้ว่าพักหลังมานี้คุณพอวาผิดปกติไป


                “อืม ไปเตรียมเอกสารการประชุมต่อเถอะ


                “แล้วเรื่องงานวันเกิด จะให้ผมจัดการแบบเดิมไหมครับ อี้ถามขึ้นก่อนออกจากห้อง


                งานวันเกิดที่ว่าก็คืองานวันเกิดของเสี่ยที่จะถูกจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี เรียกได้ว่าเป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งในรอบปีของบริษัทและของตระกูล เพราะนอกจากเบื้องหน้าจะอาศัยโอกาสนี้เพื่อจัดงานเลี้ยงอย่างใหญ่โตแล้ว เบื้องหลังยังแฝงไปด้วยผลประโยชน์มหาศาลจากแขกเหรื่อที่ได้รับเชิญมาในงาน ถือว่าเป็นวันเจรจาธุรกิจใหญ่ก็ว่าได้ บรรดานักธุรกิจ นักการเมือง รวมไปถึงคนดังในแวดวงต่างๆ ที่อยากเข้าร่วมเป็นพันธมิตรและเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ร่วมกันต่างก็เฝ้ารองานที่หนึ่งปีมีเพียงหนึ่งครั้งนี้อย่างใจจดใจจ่อ และอาจรวมไปถึงครอบครัวหลายๆ ครอบครัวที่พยายามส่งทายาทของตนเองเข้าร่วมงานเพื่อจับคู่


                แค่คิดถึงความเหนื่อยและวุ่นวายในวันนั้น อี้ก็รู้สึกแก่ขึ้นอีกหนึ่งปีทันที


                “อืม จัดการด้วยแล้วกัน เอารายชื่อแขกทั้งหมดบ่ายนี้


                “ได้ครับ


                เสียงฝีเท้าของคนสนิทค่อยๆ เดินห่างออกไป ทันทีที่อี้กำลังจะประตูออก มือที่กำลังจรดปากกาเซ็นเอกสารก็หยุดชะงักลงพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่เงยขึ้นจากแฟ้มงานแล้วเอ่ยรั้งร่างของพ่อบ้านคนเก่งไว้


                เดี๋ยว


                ครับ?” คิ้วของอี้ย่นเข้าหากันนิดๆ ด้วยความสงสัยแล้วค่อยเดินกลับเข้ามาหาเจ้านายที่กำลังตีสีหน้าเคร่งเครียด


                อิทธิพลยกมือขึ้นนวดบริเวณขมับแล้วหลับตาลงนิ่งๆ อยู่พักใหญ่ ในหัวสมองของเสี่ยหนุ่มกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง ตอนที่อี้ถามเรื่องวันเกิด ภาพใบหน้าหวานของใครบางคนปรากฏขึ้นในความคิด ก่อนจะตามมาด้วยอีกหลายๆ เหตุการณ์ระหว่างเขากับอีกฝ่าย


                ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีเขาพึ่งจะอ้างว่ายังไม่มีเวลาเหมาะสม แต่ดูเหมือนว่าเขาคงต้องคิดใหม่


                ชายหนุ่มเคาะนิ้วลงกับผิวโต๊ะเป็นจังหวะ ใช้เวลาอีกเกือบห้านาที เขาถึงได้เปิดเปลือกตาขึ้นพร้อมกับการตัดสินใจครั้งใหม่ที่อาจเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปจากเดิม


                “เปลี่ยนแผน

 



 

 

 

                ดวงตาคู่โตของลูกชายคุณนภามองตามร่างของเพื่อนหน้าหวานที่กำลังเดินทำงานรอบร้านด้วยความสนใจ ริมฝีปากของภูผาแอบยกยิ้มขำออกมาเมื่อเห็นว่าพอวาเผลอใจลอยจนวางตำแหน่งของบนโต๊ะผิดๆ ถูกๆ


                “วา


                “หืม


                ไปพักก่อนไหม


                “ก็พักตอนบ่ายไปแล้วไง ฟังคำตอบจบ ลูกชายเจ้าของร้านก็กรอกตาไปมาอย่างอ่อนใจ วันนี้เพื่อนเขามันได้เอาสติมาด้วยไหม ตั้งแต่เช้าจนเกือบจะเลิกงาน ไม่จัดของผิด ทำปากกาตก ก็ทำหน้าเซื่องซึมราวกับมีเรื่องทุกข์ใจอะไรนักหนา


                และแน่นอนว่าเขาพยายามเค้นถามแล้ว แต่พอวาก็เอาแต่บอกว่าไม่มีอะไร


                ถ้าเขาเชื่อก็โง่แล้ว


                ไม่ต้องเดาอาการให้ยาก ภูผาก็รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้เพื่อนสนิทเขาเป็นแบบนี้มันมาจากใคร


                “ให้ไปคุยกับเสี่ยนายให้ไหมล่ะพอโพล่งประโยคนี้ออกไป ใบหน้าของพอวาก็หันขวับมามองเขาทันที ดวงตากลมโตของเด็กหน้าหวานมองสำรวจใบหน้าและท่าทางที่ดูคล้ายกับจะเอาเรื่องเสี่ยของภูผาเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วส่ายหัวไปมาจนคนถูกมองเริ่มทำตาโตใส่


                “มองแบบนี้หมายความว่าไงวะ


                “ภูไม่กล้าหรอก เรารู้


                “ไอ้วา!” ภูผายกมือทุบตู้กระจกด้วยความโมโหที่โดนดูถูก ถึงแม้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดจะเป็นความจริงก็ตามเงินเดือนออกอาทิตย์หน้า ฉันจะบอกให้แม่หักเงินนาย


                “เหรอ ตามสบายริมฝีปากอิ่มของพอวาคลี่ยิ้มออกน้อยๆ ราวกับประโยคข่มขู่เมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ภูผาสังเกตเห็นว่าแววตาของเพื่อนสนิทแอบหม่นลงไปเล็กน้อย เพียงแค่นั้นก็กลายว่าเขาเป็นคนผิด


                “เฮ้ย ล้อเล่น รู้หรอกน่าว่าตั้งใจจะเอาเงินไปซื้อของขวัญให้เสี่ยของนายภูผาพยายามทำสถานการณ์ให้ดีขึ้นด้วยการเอ่ยแหย่ หากแต่ปฏิกิริยานิ่งเงียบที่ได้รับกลับมาต้องทำให้เจ้าตัวใจเสียกว่าเดิม


                “บางทีเราอาจไม่ต้องซื้อมันแล้วก็ได้พอวาว่าเสียงเบา พอคิดถึงแหวนวงที่เขาแอบจับจองไว้ในใจ ริมฝีปากอิ่มก็เผลอเม้มเข้าหากันแน่น


                เขาให้พี่อินขับรถไปส่งเพื่อเข้าไปดูของจริงในร้านตั้งแต่รู้เรื่องวันเกิดของคนแก่กว่าใหม่ๆ แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว เสี่ยคงไม่อยากได้ของขวัญจากเขาหรอก อีกอย่างมันก็ไม่ได้มีค่ามากมายเหมาะกับฐานะของอีกฝ่ายสักนิด หากให้ไปก็รู้สึกอายเปล่าๆ


                เด็กหนุ่มพยายามคิดแบบนั้นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดหวังที่ของขวัญจากเขาอาจไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับชายหนุ่ม

 

 

 



 

 

     เกือบสองทุ่ม รถยนต์คันหรูก็แล่นเข้ามาจอดที่บริเวณหน้าหอพัก


     ร่างสูงโปร่งของเด็กหน้าหวานก้าวลงจากรถก่อนจะโบกมือลาอีกเล็กน้อยให้กับอินทัชที่วันนี้ทำหน้าที่มาส่ง แล้วค่อยหันตัวเข้าไปในอาคารเพื่อตรงไปยังห้องของตัวเอง


                หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย พอวาก็เตรียมที่จะเข้านอนทันทีโดยไม่คิดจะรอคนเป็นเสี่ยเพราะเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนคุณอี้พึ่งจะคุยกับเขาว่าเสี่ยกลับออกไปแล้ว แต่ไม่ว่าจะพยายามข่มตาลงแค่ไหนก็ไม่สามารถหลับได้จริงๆ สักที


                ท่ามกลางความมืดภายในห้อง ดวงตากลมโตมองทอดออกไปยังระเบียงที่มีแสงสลัวของด้านนอกลอดผ่านเข้ามาพอให้เห็นบรรยากาศของห้องลางๆ


                ห้องทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงหายใจเข้าออกของตัวเองชัดเจน


                พอวาใช้มือควานหาโทรศัพท์ที่วางไว้ใต้หมอนขึ้นมากดเข้าแอพฯ ต่างๆ ไปเรื่อยเปื่อย เช็กแชท เช็กอีเมล เข้าไปอ่านข้อความในไลน์ที่เมื่อวานคุยกับพ่อแม่แล้วเปลี่ยนไปที่บัญชีไอจีที่ล็อกไว้ของตัวเอง และจบลงด้วยการดูคลิปวีดิโอเพื่อหวังจะให้ตัวเองเคลิ้มหลับ


                กระทั่งเวลาผ่านไปอีกชั่วโมง เสียงไขกุญแจห้องก็ดังขึ้น เด็กหนุ่มรีบปิดกดปิดโทรศัพท์ยัดใต้หมอนพร้อมปิดตาลงทันทีเพื่อแสร้งหลับ และถ้าหากทำได้ พอวาคงอยากจะทำให้ตัวเองไม่ต้องหายใจเพื่อที่จะได้ไม่ต้องรับรู้จากกลิ่นว่าอีกฝ่ายไปทำอะไรมา


                “หลับแล้วเหรอ แรงยวบเกิดขึ้นที่บริเวณด้านข้าง ก่อนจะตามมาด้วยสัมผัสแผ่วเบาที่ลูบไล้ไปมาบริเวณแก้ม ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานยามหลับของพอวาเงียบๆ ก่อนจะตัดใจลุกขึ้นไปชำระล้างร่างกายให้เรียบร้อย


                คล้อยหลังจากที่คนแก่กว่าลุกออกไป เปลือกตาที่ปิดอยู่ของพอวาก็เปิดขึ้น ร่างบอบบางพลิกกายไปอีกข้างเพื่อมองประตูห้องน้ำที่พึ่งมีคนเข้าไปเงียบๆ รอเพียงไม่นาน ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นเสี่ยก็ก้าวเท้าออกมาด้วยเนื้อตัวช่วงบนเปลือยเปล่าและกางเกงนอนขาสั้น


                “เสี่ย..เพราะเสียงเรียกแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเอียงซ้ายทีขวาทีเพื่อคลายความเมื่อยจึงหันไปมองเจ้าของเสียงทันที


                “เป็นอะไร ฉันทำเธอตื่นหรือไม่ใช่เรื่องง่ายที่เด็กของเขาจะตื่นขึ้นมาหลังจากที่หลับไปแล้ว อีกฝ่ายขี้เซาแค่ไหน อิทธิพลรู้ดีกว่าใคร เสี่ยหนุ่มเดินตรงไปยังเตียงแล้วยื่นแขนไปลูบหัวของเด็กนักศึกษาเบาๆ ก่อนจะถูกอีกฝ่ายเอื้อมมือมาดึงน้อยๆ เป็นเชิงให้ล้มตัวลงนอนด้วยกัน


                “กอดผมหน่อยถึงพอวาไม่พูด เขาก็จะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว


                “ไปตรวจผับมาเหรอครับ พอวาที่ซุกใบหน้าเข้ากับอกของเสี่ยถามขึ้นเสียงนุ่ม ตอนที่ชายหนุ่มเข้าห้องมา เขาได้กลิ่นคล้ายกับกลิ่นแอลกอฮอล์บางเบาผสมคละคลุ้งกับกลิ่นบุหรี่ที่อีกฝ่ายชอบสูบบ่อยๆ


                “อืม แวะไปดูความเรียบร้อยนิดหน่อย ดึกแล้ว นอนเถอะ เอ่ยจบ ฝ่ามือของคนเป็นเสี่ยก็ตบเบาๆ ที่บริเวณแผ่นหลังของคนในอ้อมกอด ก่อนจะเปลี่ยนไปลูบไปมาเพื่อกล่อมเด็กน้อยให้หลับ ริมฝีปากหยักแตะจูบที่บริเวณพวงแก้มนิ่มก่อนจะปิดตาเข้าสู่ห้วงนิทราตามไปอีกคน โดยที่ไม่รู้เลยว่าพอวาต้องพยายามกัดริมฝีปากของตัวเองไว้แน่นแค่ไหนหลังจากที่ทุกอย่างเงียบลง


                ไปตรวจงานที่ผับ?


                   ถ้าเสี่ยไปจริงๆ แล้วทำไมคุณอี้ถึงได้บอกกับเขาแบบนั้น







     แขนยาววาดผ่านพื้นที่ข้างตัวไปมาเพื่อควานหาร่างนุ่มนิ่มของเด็กหนุ่มที่เขาสวมกอดไว้ตลอดคืนแต่ก็พบแต่เพียงความเย็นและความว่างเปล่า คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนเปลือกตาจะเปิดขึ้นเพื่อมองหาพอวาที่ไม่รู้ว่าลุกออกไปจากเตียงตั้งแต่ตอนไหน


ไม่ต้องเสียเวลาให้มากมาย เพียงแค่เขาพลิกตัวไปอีกด้านก็พบกับร่างสูงโปร่งของเด็กนักศึกษาที่กำลังยืนทาแยมลงบนขนมปังอยู่ คราวนี้อิทธิพลถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันยิ่งกว่าเดิม มือข้างซ้ายหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูเวลา


ใกล้จะหกโมงเช้าพอดี


ร่างสูงใหญ่ของเสี่ยหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปสวมกอดเอวของคนที่กำลังจัดเตรียมอาหารเช้าหลวมๆ ดวงตาที่ยังไม่ตื่นดีเท่าไหร่ผิดกับวิสัยปกติปิดลงอีกครั้งโดยที่ใบหน้าหล่อเหลาเอนซบเข้ากับซอกคอของคนในวงแขน


ทำไมตื่นเช้าจังเสียงแหบต่ำอย่างคนพึ่งตื่นนอนเอ่ยถาม มือของพอวาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนเสียงนุ่มทุ้มจะเอ่ยตอบเบาๆ แล้วไม่ดีเหรอครับ ปกติเสี่ยต้องเสียเวลาปลุกผมตั้งนาน


มุมปากของคนแก่กว่าแอบยกขึ้นเล็กน้อย นึกถึงสิ่งที่เขาต้องทำเกือบทุกเช้าตั้งแต่หอบข้าวของพาตัวเองมาอยู่กับอีกฝ่าย เพราะเด็กของเขาขี้เซามาก หน้าที่เป็นนาฬิกาปลุกประจำตัวจึงกลายเป็นสิ่งที่อิทธิพลทำจนรู้สึกชิน พอวันนี้กวาดมือออกไปแล้วหาร่างของอีกฝ่ายไม่เจอ เขาก็เกือบจะเด้งตัวลุกขึ้นแล้ว


ไม่ดี


ทำไมครับ พอวาพยายามพูดคุยให้เหมือนกับปกติ ทว่าเสียงกระซิบคำตอบที่ดังขึ้นจากด้านหลังกลับทำให้หัวใจของเด็กน้อยเผลอเต้นผิดจังหวะไป


เพราะฉันอดหอมเธอตอนหลับน่ะสิ ถ้อยคำหวานหูของคนเป็นเสี่ยกำลังทำให้เด็กหน้าหวานรู้สึกปั่นป่วน พอวาพยายามบังคับตัวเองไม่ให้ดีใจเกินไปเพราะบางทีสิ่งที่ชายหนุ่มพูดอาจเป็นแค่เรื่องโกหกที่เอาไว้ใช้หลอกล่อเขาเท่านั้น


คนเจ้าชู้คนเด็กกว่าแกล้งพึมพำออกมาเสียงเบาแต่จงใจให้คนข้างหลังได้ยิน คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกเจ้าชู้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหมุนร่างของเด็กนักศึกษาให้หันมาสบตากัน


ว่าใครเจ้าชู้ หืม


                ดวงตากลมโตหลุมลงมองพื้นข้างล่าง คำพูดที่เจือไปด้วยความน้อยใจของพอวาไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอารมณ์เสียแต่อย่างใด ตรงข้ามแล้ว เขากลับรู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เห็นท่าทางแบบนี้ของอีกฝ่าย ทั้งๆ ที่เมื่อคืนรู้สึกปวดหัวแทบบ้ากับเรื่องของเฉินกวานซี


                “ตอนนี้ฉันก็มีแค่เธอคนเดียว แบบนี้ไม่จัดว่าเป็นคนเจ้าชู้หรอกนะ


                “เหรอครับ


                “ทำไม ไม่เชื่องั้นเหรอมือหนาประคองแก้มของพอวาให้เงยขึ้นเพื่อสบตา แล้วเกลี่ยผิวเนียนนุ่มไปมาอย่างหยอกเย้าระคนเอ็นดู


                อิทธิพลไม่ได้สังเกตเลยว่าแววตาของเด็กน้อยนั้นเคลือบแฝงไปด้วยอารมณ์แบบไหน พอเห็นว่าพอวาไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมา เขาก็หยุดนิ้วที่กำลังไล้พวงแก้มนิ่มลง แล้วเปลี่ยนมาใช้สายตาสำรวจใบหน้าหวานและดวงตาคู่สวยอย่างจริงจัง


                “วันที่ 6 เดือนหน้าวันเกิดฉัน


                “….”


                “เตรียมตัวไว้ดีๆ ส่วนงานที่ร้านฉันจะเป็นคนลาให้


                “วันนั้นผมต้องหยุดงานด้วยเหรอครับ


                “อืม


                “ผมไม่ไปได้หรือเปล่าครับแค่นึกถึงภาพงานวันเกิดของอีกฝ่าย พอวาก็รู้สึกอึดอัดเสียแล้ว ยิ่งคิดถึงฐานะและตำแหน่งของแขกในงานแต่ละคนอีก พอวาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น


                “ทำไม?” ประกายในดวงตาของเสี่ยเริ่มเข้มขึ้นขณะจ้องมองสีหน้าที่ฉายความไม่สบายใจของพอวา


                “ผมไม่เหมาะหรอกครับอีกอย่าง เขาก็ไม่ได้สำคัญขนาดที่ในงานจะไม่มีไม่ได้


                อิทธิพลสำรวจมองใบหน้าหวานเงียบๆ มองความรู้สึกหลากหลายของคนอ่อนกว่าที่กำลังเผยออกมาทีละน้อยอย่างละเอียด ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าพอวาแปลกไปนั้นเป็นผลมาจากงานพิเศษของอีกฝ่าย แต่ในเวลานี้ ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจถึงสาเหตุแล้วว่ามันเกิดจากอะไร


                เขาอาจเดาได้ไม่ถูกต้องทั้งหมด แต่คิดว่าเรื่องที่อีกฝ่ายกำลังหวาดกลัวปนกังวลก็คงเป็นเรื่องเดียวกับที่เขากำลังวัดชั่งใจอยู่เหมือนกัน


                อาจต่างกันแค่ เขาสามารถตัดสินใจทุกอย่างได้แล้วเรียบร้อยก็เท่านั้น


                “เหมาะสิ ยังไงวาของฉันก็เหมาะที่สุดร่างบอบบางของเด็กหน้าหวานถูกโอบกระชับเข้ากับอ้อมกอดของชายหนุ่ม พอวายืนตัวแข็งทื่ออย่างไม่ทันตั้งตัวกับประโยคที่แสดงออกถึงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนจากเสี่ย


                ดวงตาคู่คมกวาดมองบริเวณห้องพักขนาดไม่กี่ตารางเมตรเงียบๆ พลางออกแรงกอดรัดร่างของคนในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ก่อนจะแนบริมฝีปากประทับลงบนขมับของพอวาแผ่วเบา


                อดทนรอเขาหน่อยแล้วกัน

 





 

 

 

                “สรุปว่าสุดท้ายก็ต้องซื้อของขวัญให้เสี่ยของนายอยู่ดี?”


                “อื้ม


                “แล้วเมื่อวานทำไมต้องทำหน้าเศร้าให้ใจเสียด้วยเขากังวลแทบตายว่าอีกฝ่ายจะโกรธที่ไปพูดแหย่แบบนั้นทั้งที่รู้ดีว่าเพื่อนคนนี้อดทนแค่ไหนกับการทำงานแลกเงินเพื่อเอาไปซื้อของให้เสี่ย


                “ก็เสี่ยเขาให้เราไปงานนี่ ถ้าไม่มีของขวัญให้เลยมันก็ดูแปลกๆ มุมปากของเด็กหน้าหวานแอบยิ้มออกมาน้อยๆ คำพูดเมื่อเช้าของชายหนุ่มยังคงส่งผลถึงความรู้สึกของเขาในขณะนี้


                ต่อให้มันอาจจะกลายเป็นแค่ความฝันในวันใดวันหนึ่ง แต่พอวาก็ห้ามใจตัวเองไม่ให้รู้สึกได้จริงๆ


                “อืมๆ จะพยายามเชื่อแล้วกันนะ


                “แล้วก็ เราอาจจะขอลางานด้วย


                “จัดงานวันเกิดนี่ต้องขอลางานด้วย?” คิ้วของเด็กตาโตขมวดมุ่นอย่างสงสัย เอาเข้าจริงครอบครัวของภูผาเองก็เคยได้รับเชิญไปงานวันเกิดของอิทธิพลอยู่เหมือนกัน แต่คนที่ไปร่วมงานจริงๆ มีแค่พ่อของเขาเท่านั้น


                “เอาเป็นว่าเราลางานแล้วกัน ได้จำนวนวันแน่นอนเมื่อไหร่จะรีบมาบอก


                “สงสัยที่เสี่ยนายให้ลางานเพราะกะจะกินนายแทนเค้กสินะ พอวาอ้าปากออกมาน้อยๆ กับคำพูดของเพื่อนสนิท ในขณะที่ภูผายืนกอดอกยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาเท้าคางพยักพเยิดหน้ากับจินตนาการของตัวเอง


                “...


                “แล้วก็คงกินจนจุก ไม่งั้นก็คงไม่ต้องลามากกว่า 1วันสินะ


                ใบหน้าหวานรู้สึกเห่อร้อนขึ้นมานิดหน่อยด้วยความอาย ถึงแม้ว่าเรื่องที่ภูผาว่าจะมีสิทธิ์เกิดขึ้นจริงก็ตาม แต่ใครใช้ให้อีกฝ่ายพูดออกมาตรงๆ แบบนี้กัน


                “พอ! เราไปทำงานละ แล้วก็เลิกพยักหน้าขึ้นลงคุยกับตัวเองแบบนี้ได้แล้ว


                ดูโรคจิตชะมัด!

 

 

 




 

 

                บรรยากาศห้องทำงานของบุคคลที่มีอำนาจมากที่สุดในบริษัทกำลังตกอยู่ในภาวะความเงียบ


                ดวงตาคมกริบของคนเป็นเสี่ยกวาดตามองข้อมูลเพิ่มเติมที่มือขวาหามาได้เกี่ยวกับเรื่องของคุณชายตระกูลเฉินก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดังด้วยความเหนื่อยใจ


                เดิมเขาคิดจะหาความเชื่อมโยงเรื่องที่ท่าเรือเมื่อหลายเดือนก่อนมีสินค้าแปลกปลอมอย่างคนขึ้นมาด้วย ตอนนั้นแจ๊คสันสืบจนรู้ตัวคนภายในที่เป็นหนอนให้ความร่วมมือกับอีกฝ่ายแล้ว แต่ต้นตอที่แท้จริงยังหาไม่ได้ ถึงแม้จะมีการสารภาพว่าไม่เกี่ยวข้องกับกลุ่มผลประโยชน์ใดก็ตาม แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้ปักใจเชื่อสักเท่าไหร่ จนกระทั่งเฉินกวานซีที่ห่างหายไปกันนานได้ติดต่อเข้ามา ทั้งเรื่องโรมแรม เรื่องญาติผู้น้องอย่างเจียจิ้ง แล้วไหนจะเรื่องใหญ่อย่างการพยายามโน้มน้าวให้เขาร่วมลงทุนด้วยอีก


                เขาคิดผิดจริงๆ ที่เอาตัวเข้าไปวุ่นวายกับกวานซี


                เสี่ยจะให้จัดการยังไงดีครับ


                “จับตาดูไปเรื่อยๆ ยังไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ยังไงฉันก็ยังไม่ได้ตกลงรับปากร่วมมือกับกวานซี


                “ครับ แล้วเรื่องที่คุณชายเฉินเชิญเสี่ยไปฮ่องกงล่ะครับ


                “จองตั๋วไว้ให้เรียบร้อยแล้วกัน” 


                “คุณพอวาไปด้วยไหมครับ?”


                “ไม่ให้ไปตอบโดยไม่ต้องคิด เขาไม่มีทางยอมให้พอวาเดินทางไปด้วยเด็ดขาด จุดประสงค์ที่เฉินกวานซีเชิญเขาไปก็เพื่ออยากให้รู้จักกับพรรคพวกที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจนี้


                  ส่วนจุดประสงค์หลักของเขา คือการไปพบกับญาติผู้น้องอย่างอู๋หยางเพื่อจัดการอะไรบางอย่าง  แล้วเรื่องอะไรเขาต้องพาพอวาไปให้อู๋หยางเห็นเพื่อถูกก่อกวนภายหลังกันล่ะ


                “รับทราบครับ

 

 

 

 


                




...

น้องอดทนก่อนนะลูกกก
นานๆ ทีเสี่ยเขาจะจริงจังกับใครก็เลยคิดแผนเล่นใหญ่กับพ่อบ้านไว้นิดหนึ่ง

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กันมากๆ นะคะ
รวมไปถึงคนที่สกรีมในแท็ก #เด็กเสี่ยอิทธิพล ด้วย








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.89K ครั้ง

20,944 ความคิดเห็น

  1. #20870 ratchani1738 (@ratchani1738) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 22:32
    อดทนนนน
    #20870
    0
  2. #20703 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 15:20
    เสี่ยก็ขี้หวงนาา
    #20703
    0
  3. #20662 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 18:16
    เสี่ยกะจะให้พอวาคิดมากจนตายเลยมั้ย เร็วๆหน่อยเถอะพ่อคุณ5555555555
    #20662
    0
  4. #20530 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:05
    ไม่พ่ำปเดี๋ยวได้โดนงอลอีก
    #20530
    0
  5. #20477 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 10:36
    อายุต่างความคิดก็ต่างกันไป
    #20477
    0
  6. #20441 BB_THxxx (@BB_THxxx) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 15:33
    เอาจิงนะ ยิ่งอ่านยิ่งอึดอัดพอวาเป็นคนที่มีความอดทนสูงมากในขณะที่อิเสี่ยก็โง่มากมายเข้าใจอะไรยากง่าวววววววขนาดอิเสี่ย พอวาชอบเก็บความรู้สึกมีอะไรไม่ยอมพูด อิเสียก็ชอบสั่งๆๆๆๆๆๆๆสั่งบังคับแม่งทุกอย่าง อานเรื่องนี้แล้วแบบเครียดอ่ะอึดอัดหงุดหงิด เหมือนอารมณ์ของตัวละครไม่สุดอ่ะพอวาควรจะมีอะไรมากกว่าที่เห็น

    #พอๆๆๆๆๆๆยิ่งพิมยิ่งงงยิ่งงงยิ่งพิมไม่ถูก🙄
    #20441
    0
  7. #20384 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 01:21
    น้องจะงอแงแล้วนะเสี่ยนะ
    #20384
    0
  8. #20269 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 07:28
    อดทนรออีกนิดนะวา
    #20269
    0
  9. #20176 Kun Kuna (@firstsineun) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 23:25
    หน่วงแทนยัยน้องเลยอ่า
    #20176
    0
  10. #20169 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 11:57
    น้องจ๋า...อย่าเพิ่งนอยเสี่ยเขามากเลยนะ งานเขายุ่ง แต่โดยรวมเขาก็ดูแลหนูไม่ได้ขาดตกบกพร่องเลยนา คนแก่ก็งี้แหละไม่ค่อยเข้าใจวัยรุ่น
    #20169
    0
  11. #20010 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:57
    รอดูเสี่ยเล่นใหญ่นะ
    #20010
    0
  12. #19824 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:30

    อดทนรอก่อนนะลูก เสี่ยกำลังจัดการอยู่

    #19824
    0
  13. #19674 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 23:08
    ดีดีนะเสี่ย งานไม่ดีขอทวงคืนอีน้องนะคะเสี่ย หึหึ
    #19674
    0
  14. #19673 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 23:08
    ดีดีนะเสี่ย งานไม่ดีขอทวงคืนอีน้องนะคะเสี่ย หึหค
    #19673
    0
  15. #19397 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 16:05
    วาปไปงานวันเกิดเลยได้มะ อิอิ
    #19397
    0
  16. #19291 MeltMind_ (@maijabong) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:07
    จะรอดูสิ่งที่เสี่ยเตรียมให้น้องในวันงาน ต้องดีนะเสี่ย!!!
    #19291
    0
  17. #19197 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:15
    น้องรอออก่อนนนน
    #19197
    0
  18. #19019 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:29
    เสี่ยจะเล่นใหญ่แต่น้องคิดมากแล้วอะ5555555
    #19019
    0
  19. #18950 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:41
    จะรอดูคนเล่นใหญ่555
    #18950
    0
  20. #18840 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:07
    มีแววว่าวันนี้เสี่ยเขาเล่นใหญ่แน่ๆเลยค่ะซิส
    #18840
    1
  21. #18753 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:15
    พอลูก อีกหน่อยก็จะสบายใจแล้ว นี่เสี่ยจะชัดเจนแล้วใช่มั้ยคะ ฮือออ
    #18753
    0
  22. #18724 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:50
    เสี่ยจะสะไพ้อะไรน้อนนนน
    #18724
    0
  23. #18368 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:17
    เสี่ยขาาาา นุรักเสี่ยค่ะ>///<
    #18368
    0
  24. #17972 PikazZA (@nooplasunisa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:23

    เด็กเสี่ยอิทธิพล

    #17972
    0
  25. #17279 Lek-s (@lkjj) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 17:57
    น้องเป็นคนมี อิทธิพล จริง
    #17279
    0