YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 33 : 30

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 124103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8133 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61


30





                การสนทนากับคุณชายตระกูลเฉินจบลงอย่างไม่ราบรื่นเท่าไหร่


                เฉินกวานซีพยายามโน้มน้าวเรื่องการลงทุนกับเขาอย่างไว้เชิง แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งทำให้พบอาการพิรุจที่ปกปิดไม่ปิดของอีกฝ่าย ดังนั้นอาหารมื้อกลางวันจึงใช้เวลาไม่นานอย่างที่คิด คนเป็นเสี่ยเลยพอมีเวลาว่างโทรหาใครบางคนที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในร้านของหวานหลังทานมื้อหลักเสร็จ


                อะไรนะ ภูผาถึงกับชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบช้อนตักไอศกรีมหลังพอวาวางสายจากโทรศัพท์แล้วบอกว่าเสี่ยหรือคุณอิทธิพลกำลังจะมาแล้วหันซ้ายหันขวามองหาร่างของชายหนุ่ม


                บอกว่าเดี๋ยวเสี่ยจะแวะมาแป๊บหนึ่งไง


                แล้วฉันล่ะ?” เด็กตาโตถามเสียงหลง จะให้นั่งอยู่ด้วยก็บอกตรงๆ ว่าอึดอัด ไม่รู้ว่าพอวาทนรับแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากใบหน้านิ่งๆ ของอิทธิพลได้อย่างไร


                ไม่เห็นเป็นไรนี่ แค่แป๊บเดียวเดี๋ยวเขาก็ไปทำงานต่อแล้ว


                เลิกงานไปก็เจอกันแล้วไม่ใช่หรอวะ ภูผาบ่นอุบในใจแล้วตักเนื้อไอศกรีมเข้าปากอย่างจำยอม หลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาทีดี ดวงตาของลูกชายเจ้าของร้านเพชรก็เห็นร่างสูงใหญ่ในชุดสูทพอดีตัวของอิทธิพลเดินหน้าตายเข้ามาภายในร้านไอศกรีมโดยทิ้งลูกน้องไว้ที่ด้านนอก


                รสนี้อร่อย ภูลองชิมดิ เพราะนั่งหันหลังให้ พอวาจึงยังไม่รู้ว่าเวลานี้ชายหนุ่มได้เข้ามาภายในร้านแล้ว และกำลังมองหาพวกเขาอยู่


                ชิมดิ เสียงนุ่มทุ้มว่าอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่แค่เอ่ยชวนปากเปล่า พอวาจัดการตักไอศกรีมรสที่ว่ายื่นไปหาภูผาถึงปากเพื่อให้อีกฝ่ายลองชิม แต่แล้วความหวังดีของเด็กทุนก็ถูกตอบแทนด้วยการถูกเตะขาจากใต้โต๊ะ


                ข้างหลังภูผาว่าออกมาเบาๆ แล้วแกล้งทำตัวตามปกติต่อ แต่ก็ถูกเตะขาคืนจนสะดุ้งเผลอทำช้อนหล่น


                ดวงตาคู่คมมองเห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเด็กสองคนตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในร้านแล้ว มุมปากของคนเป็นเสี่ยแอบยกขึ้นนิดหน่อยจนมองแทบไม่เห็น


                สวัสดีครับคุณอิทธิพล ภูผารีบร้องทักพลางยกมือขึ้นไหว้เมื่อคนของเพื่อนเดินเข้ามาใกล้ในระยะที่ไม่สามารถแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นได้


                อิทธิพลพยักหน้ารับนิดๆ แล้วนั่งลงข้างพอวาที่หันมายิ้มให้ จากนั้นบรรยากาศของโต๊ะก็กลายเป็นความเงียบกริบขัดกับเสียงเพลงป็อบ ที่ทางร้านเปิดสร้างบรรยากาศสดใส


                ทานข้าวหรือยังครับ ไม่ปล่อยให้เงียบนาน พอวาก็ยิงคำถามทั่วไปกับคนแก่กว่าแล้วหยิบสมุดเมนูที่ยังวางอยู่บนโต๊ะไปตรงหน้าของชายหนุ่ม


                อืม


                เสี่ยจะสั่งอะไรทานไหมครับ


                เอาจริงดิ ภูผาที่ได้ยินเพื่อนหน้าหวานถามคำถามนี้กับอิทธิพลเกือบจะสำลักไอศกรีมที่อยู่ในปาก หน้าแบบนั้นไม่ได้ดูเหมาะหรือเข้ากับของหวานแบบนี้เลยสักนิด


                ไม่ล่ะ แค่แวะมาดู เดี๋ยวฉันก็จะไปแล้ว จบคำตอบ คงมีแต่พอวาเท่านั้นที่แววตาแสดงออกถึงความเสียดาย เขานึกว่าเสี่ยจะมีเวลาว่างอย่างน้อยสำหรับจิบเครื่องดื่มก่อนออกไปเสียอีก


                งั้นชิมไหมครับ?” ไอศกรีมรสที่ภูผายังไม่ได้ชิมถูกตักขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แต่คราวนี้พอวาเปลี่ยนทิศทางหันไปหาชายหนุ่มข้างกายแทน ริมฝีปากของอิทธิพลเกือบจะขยับตอบปฏิเสธออกไป แต่พอเห็นดวงตากลมโตคู่สวยที่กำลังจ้องมา เขาก็ต้องอ้าปากขึ้นน้อยๆ ยอมให้พอวาป้อน โดยมีใบหน้าที่บอกอารมณ์ไม่ถูกว่าจะแสดงออกอย่างไรของภูผาเป็นพยานในเหตุการณ์


                อร่อยไหมครับ?”


                ก็ดี เสียงทุ้มต่ำตอบสั้นๆ แล้วยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำเปล่าของพอวาขึ้นมาจิบไล่รสชาติหวานๆ ในปากลงไป


                พอวามองการกระทำทั้งหมดของคนแก่กว่าเงียบๆ ทว่าไม่อาจปกปิดสีหน้ามีความสุขไว้ได้ เด็กหน้าหวานไม่ได้เตรียมการมาก่อนว่าจะต้องมารู้สึกเขินแปลกๆ แบบนี้เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมรับไอศกรีมเข้าปากไป แถมพอหันหน้าจะมาทานไอศกรีมของตัวเองต่อก็ดันเห็นสีหน้าของภูผาอยู่ตรงหน้า


                ไปล่ะประโยคบอกลาดังขึ้นอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว คนเป็นเสี่ยเอ่ยบอกเสียงเรียบขณะที่ลุกขึ้นยืน


                ดวงตากลมโตคู่สวยมองอิทธิพลตาปริบแล้วค่อยพยักหน้ารับเบาๆ จับเวลาตั้งแต่ที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาจนถึงตอนนี้แล้วยังไม่รู้เลยว่าถึงสามนาทีหรือเปล่า


                คนเป็นเสี่ยทิ้งให้เด็กทั้งสองนั่งมองตากันเงียบๆ หลังจากที่ลุกขึ้นเดินออกไป และทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของอิทธิพลหายลับออกไปจากสายตา ภูผาที่นั่งเงียบมาตลอดก็เปิดปากถามขึ้นทันที มาแค่นี้อะนะ


                 เขาต้องไปทำงานต่อ


                งี้จะมีเวลาให้พอหรอ


                ก็... พอวาเว้นช่วงไปจังหวะหนึ่ง ยอมรับว่าบางทีเขาก็เหงาเหมือนกันเวลาที่อีกฝ่ายทำงาน แต่จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะ อย่างน้อยเวลาตอนนี้ก็เยอะกว่าเมื่อก่อนแล้วกัน


                อะๆ งั้นกินต่อเถอะ ไม่ถามล่ะ อย่าทำหน้าหงอยนะเว้ย


                อื้อ


 







 

 

                ผ่านไปไม่นาน พอวาก็กลายเป็นพนักงานที่ jolie ได้ครบสัปดาห์แล้ว


                เด็กหนุ่มคิดว่าการทำงานที่ร้านเครื่องประดับแห่งนี้กำลังเป็นไปอย่างราบรื่นถึงแม้บางครั้งจะมีความกดดันเกิดขึ้นบ้างเวลาคุยกับลูกค้าก็ตามที  และคงไม่มีอะไรจะดีไปกว่าวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้


            กลางวันนี้ไปกินข้าวร้านนั้นกันประตูห้องทำงานสำหรับผู้จัดการถูกเปิดออกพร้อมเสียงร้องบอกของภูผาที่เดินเข้ามาใกล้กับเพื่อนหน้าหวานที่กำลังยืนจัดสมุดและตำแหน่งเครื่องประดับบนโต๊ะภายในร้าน


            โอเค รอให้พวกพี่เขากลับมาก่อนแล้วกันนะ


            คุณภูกับน้องวาจะออกไปเลยก็ได้ค่ะ มีพี่อยู่ไม่เป็นไรหรอกเสียงหวานใสของแพรไหมเอ่ยบอก จะให้ลูกเจ้านายมายืนรอหิ้วท้องก็รู้สึกกระไรอยู่


                เอางั้นเหรอพี่ งั้นผมไม่เกรงใจนะพอวาหันมองภูผาที่กระตือรือร้นจะออกไปนอกร้านเงียบๆ แล้วไม่รู้ว่าจะส่ายหน้าหรือถอนหายใจดี


                ภู…” เสียงนุ่มทุ้มลากยาว แล้วส่งสายตาปฏิเสธข้อเสนอนั่นให้เพื่อนตัวเล็กรู้


                จะว่าเขาคิดมากก็ได้ ถึงพี่แพรไหมจะไม่คิดอะไรเยอะที่พวกเขาจะออกไปพักก่อนเวลาเกือบยี่สิบนาที แต่หากพนักงานคนอื่นในร้านรู้เข้าคงไม่ดีแน่ พอวาไม่รู้เลยว่ามีใครบ้างที่ชอบหรือไม่ชอบเขา


            เขาไม่อยากจะมีศัตรูเพิ่มเป็นเจนคนที่สองหรอกนะ พอวาเตรียมจะบอกให้อีกฝ่ายเข้าห้องไปเล่นเกมรอก่อนแล้วจะรีบตามไปเรียกหากได้เวลา แต่เสียงเรียกชื่อของเขาที่ฟังดูแปร่งๆ ก็ดังขึ้นขัดซะก่อน


            พอวา?”


                เจียจิ้ง


                เจียจิ้งยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยขณะใช้สายตาจ้องมองสภาพของพอวาในชุดพนักงาน ก่อนจะกวาดตามองไปรอบร้านครั้งหนึ่ง เพื่อความแน่ใจว่าไม่มีคนที่เข้าข่ายจะเป็นลูกน้องของเสี่ยหนุ่มอยู่


                โดนเขี่ยทิ้งแล้วเหรอเนี่ย?


                อาจิ้ง คนถูกเรียกหันหน้าไปหาญาติผู้พี่ที่เดินตามเข้ามาเล็กน้อยแล้วกลับมาให้ความสนใจกับคนที่อยู่ตรงหน้าต่อ เด็กหนุ่มไม่คิดเลยสักนิดว่าจะได้เจอพอวาที่ร้านเพชรแห่งนี้ แถมยังอยู่ในสถานะพนักงานธรรมดาๆ เท่านั้น


                ...


            จะซื้ออะไรอีก?”


            ไม่ซื้อแล้วฮะ ไปดูอีกร้านดีกว่า


            อ่าว คุณพอวานี่ เฉินกวานซีเองก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของคนที่ญาติผู้น้องเขาจับจ้องอยู่ด้วยรอยยิ้ม งั้นแสดงว่าครั้งก่อนเขาไม่ได้ตาฝาดไป พอวาทำงานที่ร้านนี้จริงๆ


                ชายหนุ่มอาศัยช่วงจังหวะนี้แอบสำรวจเครื่องหน้าและรูปร่างคนของเพื่อนให้เต็มตาเป็นครั้งแรก และยิ่งเห็นชัดเจนแบบนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าพอวาดูดีจริงๆ นั่นแหละ


                ใครวะ รู้จักเหรอไง คิ้วของกวานซีแอบขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อได้ยินภาษาไทยดังขึ้นจากเด็กอีกคนที่ยืนใกล้กับพอวา แน่นอนว่าเขาไม่เข้าใจ แต่สำหรับเจียจิ้งที่เริ่มคุ้นหูคำง่ายๆ หรือประโยคพื้นฐานนั้นพอจะฟังออกว่าผู้ชายอีกคนที่เตี้ยกว่ากำลังถามว่า ใคร?


                อืม คนรู้จักเสี่ยน่ะ


                ช่างเหอะ ไปนั่งรอในห้องกัน ภูผาผู้ที่ไม่ได้แคร์ว่าใครจะรู้จักกับใครตราบใดที่ไม่สำคัญมากพอจัดการลากเพื่อนกลับเข้าห้องพัก โดยไม่สนใจสายตาของเจียจิ้งที่มองตามไปไม่วางตา


            สุดท้ายก็เป็นเหมือนกับดารานั่นเลยนะฮะ


            ใคร? พอวาน่ะเหรอ


            ฮะ น่าแปลกเนอะพึ่งจะเชิดคออยู่บนโต๊ะอาหารเดียวกับพวกเขาได้นานไม่เท่าไหร่แท้ๆ นี่ถ้าหากอีกฝ่ายออกมาเจอเขากับเฮียพลยู่ด้วยกันก็คงจะดี


                สถานการณ์คงกระอักกระอ่วนพิลึก


                คิดแล้วเจียจิ้งก็รู้สึกบอกไม่ถูก มุมปากของเด็กหนุ่มจากฮ่องกงก็แอบยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะดีใจแต่แววตากลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย


            อืม ไปกันก่อนเถอะ อีกเดี๋ยวอิทธิพลก็คงมาแล้วกวานซีเอ่ยตัดบทอย่างไม่ลืมลากชื่อของบุคคลที่สามเข้ามาด้วยเพื่อเตือนญาติผู้น้อง ก่อนจะใช้สายตากวาดขึ้นลงเพื่อสำรวจภาพลักษณ์ของน้องชายอีกครั้งแล้วแอบเทียบกับใครอีกคนที่พึ่งเดินหายไป


                หวังว่าหลังจากเย็นนี้ที่เขาบินกลับฮ่องกงคงไม่ต้องห่วงอะไรมากอีกหรอกนะ








                “สรุปว่านั่นใคร? ทำไมถึงมองนายแปลกๆ แบบนั้นทันทีที่เข้ามาภายในห้อง ภูผาก็เปิดปากถามคำถามที่สงสัยขึ้นมา แถมยังแสดงออกถึงความอยากรู้อยากเห็นจนพอวาอดที่จะตลกไม่ได้


                “น้องชายของเพื่อนเสี่ย ชื่อเจียจิ้ง


                “เหรอ ไม่ใช่กิ๊กแน่นะ


                “ก็ดูอยากเป็นอยู่ ไม่ว่าจะตั้งแต่ที่ฮ่องกงหรือร้านอาหารเมื่อครั้งก่อน พอวาก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายชอบเสี่ย และไม่ชอบขี้หน้าเขา ต่อให้จะแกล้งยิ้มกว้างให้กันแค่ไหนแต่มองแค่แวบเดียวก็รู้ว่าเสแสร้ง


                “นั่นไง ไม่ผิดจากที่คิดไว้จริงๆ แล้วเสี่ยนายล่ะว่าไงยิ่งฟังคำตอบจากเพื่อนหน้าหวาน ดวงตาโตๆ ของลูกชายเจ้าของร้านก็ยิ่งเบิกกว้างด้วยความสนใจ


                “ไม่รู้สิถ้าการกระทำของคนแก่กว่าที่แสดงออกมาไม่ได้โกหก ก็คงจะรำคาญล่ะมั้ง


                “สุดยอด


                “อะไรสุดยอด?”


                “เสี่ยนายไง สุดยอดไปเลยน้ำเสียงของภูผาเจือไปด้วยความชื่นชมปนประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด นอกจากจะเป็นโคแก่กินหญ้าอ่อนแล้ว ยังมีหญ้าอ่อนที่อยากให้โคกินเพิ่มอีกด้วย แต่ก็แปลกๆ นะ


                “อะไรแปลก?”


                คนที่ชื่อเจียจิ้งอะไรนั่นไง ทำหน้าแปลกๆ เออ แต่ก็ช่างเหอะ ว่าแต่วันนี้เสี่ยนายจะแวะมาหาอีกไหม บอกก่อนเลยนะว่าไม่ขออยู่ด้วยภูผาตัดบทเรื่องสายตาของเจียจิ้งที่มองพอวาออก ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือช่วงนี้นั่งดูละครหลังข่าวเป็นเพื่อนคุณนภามากไป เด็กหนุ่มถึงได้รู้สึกว่าสีหน้าของเจียจิ้งอะไรนั่นก็ดูไม่ได้เหมือนตัวร้ายสักเท่าไหร่ตอนที่เขาลากพอวาเข้ามา



                “ไม่รู้เหมือนกัน คงไม่หรอก ตั้งแต่เขาทำงาน ก็มีแค่วันนั้นวันเดียวที่อีกฝ่ายมาหา ซึ่งให้เดา พอวาคิดว่าเสี่ยคงมาทำธุระที่นี่เลยถือโอกาสแวะมาหาเขาเป็นช่วงเวลาสั้นๆ


                พอวาพยายามไม่คิดมาก แต่การเจอสองพี่น้องตระกูลเฉินเมื่อครู่ก็ทำให้เขาไม่สามารถสบายใจได้จริงๆ

 

 






 

     เป็นอะไร ทำไมวันนี้แปลกๆเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพลางกระชับวงแขนที่โอบล้อมรอบเอวของเด็กหน้าหวานให้แน่นขึ้น ตั้งแต่ขึ้นบนรถเพื่อกลับไปยังหอพัก อิทธิพลก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศภายในห้องโดยสารวันนี้ผิดไปจากปกติ


     มุมปากของพอวาแอบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนเจ้าตัวจะเอนหัวซบลงเข้ากับบ่าของคนเป็นเสี่ยนิ่งๆ


     เด็กหนุ่มรู้สึกไม่อยากจะพูดอะไรออกไปเลยสักนิด เมื่อสิ่งที่เขาหวังไว้ไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด


     เสี่ยออกมาทานข้าวกับสองพี่น้องตระกูลเฉิน


     ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความบังเอิญหรือโชคชะตาถึงทำให้พวกเขาไปทานอาหารร้านเดียวกันแต่เหมือนอยู่กันคนละโลก เพราะคนอย่างเสี่ยอิทธิพลต้องจองห้องรับรองพิเศษเพื่อความเป็นส่วนตัวไว้อยู่แล้ว เป็นภูผาที่เห็นทั้งสามคนนั้นก้าวเข้ามาเพราะเขานั่งหันหลังให้ แถมโต๊ะของพวกเขายังอยู่ในมุมอับของร้านอีก เขาไม่รู้ว่าชายหนุ่มมีธุระอะไร แต่ใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึงยี่สิบนาทีดี ร่างของเสี่ยก็เดินออกไปจากร้านพร้อมกับลูกน้องแล้ว


                “เชิญครับประตูรถถูกเปิดออกเมื่อถึงที่หมาย อินทัชแอบลอบมองท่าทางอิดโรยแปลกๆ ของเด็กหนุ่มที่ลงจากรถ ก่อนจะโค้งหัวลงเมื่อร่างของผู้เป็นนายเดินผ่านเข้าไปยังในตัวอาคารพร้อมกับเด็กหน้าหวาน


                “เหนื่อยเหรอ อิทธิพลหันหน้ามามองร่างโปร่งบางที่ยืนอยู่ข้างกันภายในลิฟต์ ก่อนจะได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้ารับพร้อมมือที่ยื่นมาเกาะเกี่ยวข้อมือเขาไว้


                พอออกจากมาจากลิฟต์จนถึงในห้อง พวกเขาก็ยังไม่ปล่อยมือที่ถูกเปลี่ยนเป็นจับประสานกันไว้ออก อิทธิพลจัดการออกแรงจูงเดินนำเด็กหนุ่มไปนั่งบนเตียงขนาด 5ฟุต ก่อนจะยกมือขึ้นลูบพวงแก้มอิ่มไปมาแล้วเรียกชื่อเด็กน้อยเสียงอ่อน


                “วา..”


                “…”


                “ช่วงนี้ฉันอาจไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ พอวาคิดว่าเสี่ยอาจจะเล่าเรื่องวันนี้ให้ฟัง แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกสั่นไหวเสียแทน เพราะทันทีที่จบประโยค ประกายในดวงตากลมโตของเด็กนักศึกษาก็แอบหมองไป


                “งั้นเหรอครับ


                “อืม ช่วงนี้มีงานให้ต้องสะสาง


                “ความจริงถ้ากลับไปอยู่คอนโดของเสี่ยเองคงจะสะดวกกว่าใกล้ที่ทำงาน แถมยังอยู่สบายกว่าห้องแคบๆ เพียงแค่ไม่กี่สิบตารางเมตรแบบนี้ด้วย


                บางทีอีกฝ่ายอาจกำลังทนไม่ไหวขึ้นมาแล้วก็ได้


                พอวารู้ว่าตัวเองกำลังงี่เง่า แต่เขาก็ไม่สามารถบังคับหรือห้ามความรู้สึกตัวเองได้ เด็กหนุ่มรู้ว่าเสี่ยไม่มีความจำเป็นที่ต้องเล่าหรือบอกทุกอย่างในแต่ละวันให้เขาฟัง แต่อย่างน้อยพอวาก็หวังว่าอีกฝ่ายจะเกริ่นหรือพูดอะไรบ้าง ไม่ใช่มีแต่เขาฝั่งเดียวที่มักเป็นฝ่ายเล่าเรื่องของตัวเองให้คนแก่กว่าฟัง


                อิทธิพลขมวดคิ้วจ้องดวงตาคู่สวยที่สะท้อนความรู้สึกของพอวานิ่ง ไม่รู้ว่าวันนี้เด็กน้อยของเขาเป็นอะไรไปถึงได้ทำตัวแปลกทั้งสีหน้าและคำพูด ทั้งที่เมื่อเช้าก็ยังปกติดีอยู่


                “พรุ่งนี้วันหยุดใช่ไหม


                “ใช่ครับ เพราะถูกเบี่ยงประเด็นความสนใจ พอวาเลยพึ่งนึกได้ว่าเมื่อเช้ารู้สึกตื่นเต้นแค่ไหนที่จะได้หยุดพักสักที พอคิดถึงวันหยุดที่ไม่ต้องตื่นเช้า ไม่ต้องกดดันเวลาที่ต้องรับหน้ากับลูกค้าที่ชวนให้รู้สึกเครียด ไม่ต้องคอยทำหน้าไม่ถูกเวลาที่โดนพนักงานคนอื่นในร้านแอบมอง ริมฝีปากอิ่มของเด็กหนุ่มก็แอบยกยิ้มขึ้นนิดๆ


                แต่ความสุขของพอวาก็ต้องสะดุดไปเมื่อเสียงทุ้มต่ำของเสี่ยเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา


                “พรุ่งนี้ตอนเช้าจะพาไปทำงานด้วย


                “อะไรนะครับพอวาร้องถามเสียงหลงด้วยความตกใจ จนคนแกล้งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาในลำคอ พูดเล่นน่า แล้วจะลุกไปไหนอิทธิพลออกแรงรั้งข้อมือของคนที่พยายามหมุนมือออกเพราะเกิดอาการงอน


                อย่างน้อยทำหน้าไม่สบอารมณ์ก็ยังดีกว่าไม่แสดงอะไรออกมาเลย อิทธิพลคิดแล้วแกล้งดึงข้อมือของคนที่พยายามบิดออกแน่นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหลุดไปง่ายๆ กระทั่งพอวาบอกว่าจะไปอาบน้ำนั่นแหละ เขาถึงได้ยอมปล่อย


                ดวงตาคู่คมมองร่างโปร่งบางของเด็กนักศึกษาที่หายเข้าไปในห้องน้ำยิ้มๆ  แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอ่านความเคลื่อนไหวของเฉินกวานซีเงียบๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่งเมื่ออ่านรายงานนั้นจบลง

 




 

 

 

     เรื่องที่เกิดขึ้นในวันศุกร์ผ่านไปจนเริ่มต้นอาทิตย์ใหม่แล้ว แต่ความรู้สึกกังวลและคิดมากก็ยังไม่จางหายไปจากหัวสมองของพอวา


     แม้ว่าวันหยุดที่พึ่งผ่านพ้นไปเขาจะได้ใช้เวลาร่วมกับเสี่ยเกือบทั้งวันแล้วก็ตาม ต่อให้คนแก่กว่าจะยอมเป็นสารถีพาเขาไปทานอาหารร้านอร่อยทั้งเสาร์และอาทิตย์ หรือแม้แต่พาไปสปาเพื่อนวดและแช่ออนเซ็นจนรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวแต่ความวิตกระหว่างเด็กหนุ่มฮ่องกงกับเสี่ยก็ยังไม่หมดไป


     ยิ่งเมื่อวานที่อยู่ดีๆ ก็มีสายเข้าจนทำให้อีกฝ่ายต้องวกรถกลับมาส่งเขาที่หอแล้วหายออกไปทำธุระโดยไม่บอกไม่กล่าว พอวาก็ยิ่งรู้สึกกลัว


                “คืนนี้ฉันกลับดึก เย็นนี้ให้อินทัชไปส่งแล้วกัน


                “งานเยอะเหรอครับพอวาแกล้งถามออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะลอบสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงอะไร


                “อืม


                “...


                “มีอะไรเพราะยังรู้สึกได้ว่ากำลังถูกมองอยู่ เสี่ยหนุ่มเลยยอมเงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้าแล้วหันมามองเด็กนักศึกษาที่กำลังจ้องมาด้วยแววตาเซื่องซึมจนน่าสงสารปนมันเขี้ยว


                และชายหนุ่มก็ไม่ปล่อยให้มันเป็นแค่ความคิด เขาส่งแขนไปโอบรอบเอวของพอวาไว้หลวมๆ แล้วใช้มืออีกข้างลูบแก้มนิ่มของคนในอ้อมแขนไปมาคล้ายกับกล่อมเด็ก


                อิทธิพลรู้สึกว่าเด็กน้อยของเขาแปลกไปตั้งแต่คืนวันศุกร์ แต่ก็ไม่รู้ว่าผิดปกติตรงไหน เพราะพอวายังคงยิ้มหวานและแสดงออกถึงความดีใจที่เขาพาอีกฝ่ายไปทานข้าว มีเพียงแค่บางเวลาเท่านั้นที่เขาเห็นใบหน้าหวานดูหมองไป


                “เสี่ยเบื่อหรือเปล่าครับ


                “หืม เบื่อสิแน่นอนว่าเขาต้องเบื่ออยู่แล้ว ไหนจะงานที่มีอยู่ ไหนจะเรื่องของกวานซีที่ถมเพิ่มเข้ามาอีก ดังนั้นเขาเลยไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะบอกความรู้สึกนี้ออกไป


                เพียงแต่มันผิดพลาด เมื่อใจคนถามไม่ได้หมายถึงเรื่องงานที่ชายหนุ่มกำลังเผชิญอยู่ ต่อให้พอวาจะรู้ว่าคำตอบที่ออกมานั้นไม่ได้หมายถึงตัวเอง แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาแปลกๆ


                พอวาพยายามยกมุมปากขึ้นแล้วเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อของอีกฝ่ายเงียบๆ โดยมีสายตาคู่คมเฝ้ามองท่าทางของเด็กหนุ่มด้วยความสนใจ


                แปลกจริงๆ ด้วย


                “ถามทำไมโชคดีที่พอวาเริ่มชินแล้วกับคำพูดห้วนๆ ของอีกฝ่ายในยามปกติ ไม่อย่างนั้นเขาคงได้น้อยใจจนทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ


                “ไม่มีอะไรครับ แค่สงสัยว่าเสี่ยจะเบื่อบ้างหรือเปล่า


                “อยากให้ฉันไม่เบื่อหรือเปล่าล่ะ?” พอวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความอยากรู้ ก่อนเสียงกระซิบแหบพร่าของคนแก่กว่าจะดังขึ้นข้างหูจะรู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง ขึ้นมาคร่อมบนตักสิ


                เด็กหน้าหวานส่ายหัวปฏิเสธไปมาทันทีอย่างไม่ต้องคิด จะให้เขานั่งคร่อมตักในขณะที่ด้านหน้าของรถยังมีลูกน้องของอีกฝ่ายอยู่เนี่ยนะ แถมยังเป็นคนที่เขาสนิทด้วยมากที่สุดในบรรดาลูกน้องของเสี่ยอย่างพี่อินและคุณอี้อีก


                “ไม่เอาครับเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยออกมาเบาๆ เมื่อถูกจมูกของเสี่ยหนุ่มไล่บดลงบนพวงแก้มราวกับกำลังอ้อนให้เด็กน้อยใจอ่อนยอมย้ายตัวจากด้านข้างขึ้นมานั่งบนตัก พอวาพยายามเบี่ยงหน้าหลบเล็กน้อยด้วยความรู้สึกหวานปนขม ต่อให้ตอนนี้สถานการณ์จะดูปกติมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่สามารถสลัดความคิดเกี่ยวกับเจียจิ้งออกไปได้จริงๆ


                “แป๊บเดียว พวกนั้นมันไม่สนใจหรอกน่า


                “ไม่เอาครับ ไว้กลับไปที่ห้องก่อนนะ


                “อย่าดื้อ


                “…”


                “วา..”


                “…”


                ดวงตาคมกริบของคนเป็นเสี่ยเริ่มจ้องมองใบหน้าหวานของเด็กในปกครองที่ขัดใจเขาด้วยความหงุดหงิด แต่พอเห็นว่าดวงตาของอีกฝ่ายเริ่มเอ่อคลอเล็กน้อย เขาก็ต้องสะกดอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลงเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะตามมา


                “จอดรถ แล้วก็ลงกันไปให้หมด ฉันเรียกเมื่อไหร่พวกแกค่อยกลับขึ้นมา พี่เลี้ยงผิวเข้มที่วันนี้รับหน้าที่เป็นคนขับรถพยักหน้าตอบรับพลางมองหาที่จอดข้างทางที่พอจะจอดได้อย่างรวดเร็ว


                เมื่อภายในรถไร้ส่วนเกินแล้ว ทีนี้ก็เหลือเพียงพวกเขาแค่สองคนเท่านั้น


                อิทธิพลใช้นิ้วเคาะเบาะเป็นจังหวะ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วหันหน้ามาหาเด็กหน้าหวานที่นั่งตาแดงคล้ายกับจะร้องไห้


                “เป็นอะไร?” ชายหนุ่มใช้น้ำเสียงเรียบๆ พลางกระชับเอวที่เขาโอบไว้ให้แน่นขึ้น


                “ผมไม่ชอบแบบนี้เด็กหนุ่มเว้นจังหวะไป ก่อนจะค่อยๆ เรียบเรียงคำพูดในความคิดแล้วเอ่ยออกมาอีกครั้ง ผมสำคัญจริงเหรอครับ ทำไมเสี่ยถึงทำเหมือนผมไม่ได้มีค่าอะไรเลยล่ะการที่บอกให้เขานั่งคร่อมตักในขณะที่ลูกน้องของอีกฝ่ายก็อยู่ด้วยทำให้พอวาเกิดความรู้สึกแย่


                แต่เขาก็ค้นพบว่า หลังจากพูดในสิ่งที่คิดออกไปแล้วต่างหากคือความรู้สึกแย่ที่แท้จริง


                อาจเพราะเผลอลืมไปแล้วว่าฐานะที่แท้จริงของตัวเองคืออะไร พอวาถึงได้ตัดพ้อออกไปอย่างนั้น


                ขณะเดียวกัน คนที่นั่งฟังถ้อยคำที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเด็กหน้าหวานก็กำลังรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาบ้างเหมือนกัน อิทธิพลยอมรับว่าตัวเองไม่ได้คิดให้ดี ที่ผ่านมาต่อให้มากกว่าคร่อมตักก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนอื่น เขาลืมไปว่าคนที่นั่งข้างกายตอนนี้คือคนที่ต้องหัดรู้จักถนอม


                เกิดเป็นความเงียบที่น่าอึดอัดระหว่างคนทั้งคู่ พอวาพยายามบังคับตัวเองไม่ให้น้ำตาไหลออกมาแล้วพิจารณาสีหน้าของเสี่ยที่ดูอ่อนลง


                “ฉันผิดเอง


                “…”


                “แค่อยากกอดแน่นๆ ให้หายเหนื่อย แต่ลืมคิดถึงความรู้สึกไป


                พอวากำมือที่วางอยู่บนตักแน่นหลังจากฟังคำพูดที่ออกจากปากของเสี่ย ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเล็กน้อยจากการกลั้นก้อนสะอื้น และก่อนที่เขาจะได้ตอบอะไรกลับไป ร่างทั้งร่างก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของชายหนุ่ม แล้วตามด้วยแรงโอบที่รัดแน่นจนรู้สึกอึดอัดไปหมด


                “ขอโทษเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูของคนในวงแขนเบาๆ แล้วหลับตาลง


                พอวาไม่ตอบแต่พยักหน้าที่ซุกเข้ากับอกของชายหนุ่มแทน

 

 

 

 

 




...

ขอพื้นที่สงสารเจียจิ้งเล็กน้อย โดนด่าไฟลุกมาก 555555

คำพูดและความคิดเจียจิ้งชวนโมโหและน่าหมั่นไส้จริง 

แต่ลึกๆ สายตาที่มองกับความรู้สึกนางก็ไม่ได้ดีใจหรือแฮปปี้อะไรที่(คิดไปเอง)ว่าน้องวาตกกระป๋อง

ส่วนเสี่ยครึ่งหลัง พอรู้สึกมาก อะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็เซ้นซิทีฟไปหมด ตอนนี้เลยอยู่ช่วงอ่อนไหว

อย่าพึ่งรำคาญความเยอะและช่างน้อยใจตัดพ้อ(กับตัวเองเงียบๆ)ของน้องวาเลยนะ


ฝากติดตามฝั่งคุณมาเฟียอู๋หยาง ญาติของเสี่ยเค้าด้วยนะคะ

ตามไปอ่านได้ที่เรื่อง 'เป็นที่รัก'


ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม คอมเมนต์ หรือสกรีมในแท็ก #เด็กเสี่ยอิทธิพล ให้มากๆ เลยนะคะ




ยังเห็นคนมาแปะเมลขอ NC เรื่อยๆ เราไม่ได้ส่งให้น้า เพราะเอาลงบล็อกหมดแล้ว

ฉากเอ็นซีหาได้ที่แท็กนิยายในทวิต / ไบโอทวิต / กดรีเควสเข้ากลุ่มลับในเพตจ นะคะ







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.133K ครั้ง

20,988 ความคิดเห็น

  1. #20702 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 15:07
    เจียจิ้งก็ดีกว่าออกัสนะ
    #20702
    0
  2. #20661 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 18:04
    พอวาคิดเยอะไปอะ มีอะไรก็บอกเสี่ยสิลูกกกกก
    #20661
    0
  3. #20529 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 22:43
    เอาอีจิ้งไปไกลๆเอาไปกับอิเจนอะ
    #20529
    0
  4. #20491 MindTharanisorn (@MindTharanisorn) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 15:04
    ทำไรเรารู้สึกว่าเจียจิ้งแค่อยากเอาชนะ​ ไม่ใช่รักอะ​.. หรือคิดไปเอง
    #20491
    0
  5. #20476 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 09:46
    รีบพูดเคลียร์กันให่ว่องเลยนะเสี่ยพอวาเดี๋ยวเรื่องมันจะบานปลายไปกันใหญ่
    #20476
    0
  6. #20383 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 01:11
    เพิ่งจะบอกว่าดีมีอะไรก็พูดกัน ตอนนี้น้องเก็บเงียบคนเดียวอีกแล้วอ่ะ
    #20383
    0
  7. #20271 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 08:45
    เอากับคนอื่นต่อหน้าลูกน้องบ่อยละสิ เอาให้สุด ยังมีอะไรพีคกว่านี้อีกไหม เหอะะะะะะ
    #20271
    0
  8. #20268 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 06:28
    พอวามีอะไรในใจก็พูดออกไปเถอะ
    #20268
    0
  9. #20168 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 11:03
    เสี่ย เสี่ยทำไม่ถูกละเสี่ย เดี่ยะๆๆ นี่เด็กยอมดีด้วยแล้วนะเสี่ย ปรับตัวไม่ได้ก็ปล่อยเด็กไปเสี่ย
    #20168
    0
  10. #20009 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:47
    ตอนนี้ระหว่างเราคืออะรายยยยยย
    #20009
    0
  11. #19821 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:12

    สงสารน้องนะ คือเข้าใจแหละเสี่ยก็เปลี่ยนไปเยอะ แต่น้องมันก็รู้ตัวว่าอยู่ในสถานะอะไรมาก่อน จะให้น้องมั่นใจได้ยังไงเพราะบางอย่างเสี่ยก็ลืมนึกถึงไป ตัวเองรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับน้อง น้องบอกทุกอย่าง ส่วนน้องรู้แค่บางส่วน อยากให้น้องทำอะไร ยังไง โดยไม่สนสถานที่ หรือว่ามีใครอยู่ตรงนั้นบ้าง มันก็คงไม่ต่างกับคนอื่นๆของเสี่ยใช่ไหมล่ะ คิดเยอะๆกว่านี้ด้วยค่ะเสี่ย ส่วนยัยน้องก็ใจเย็นๆ หนักแน่นนะลูก สังเกตุด้วยว่าเสี่ยยอมหนูมากขนาดไหนลูก

    #19821
    0
  12. #19816 AyeHunYeheT (@mabuko_himishi) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 17:57
    พอวาไม่สังเกตเสี่ยเลยหรอว่าเสี่ยปฏิบัติกับตัวเองสำคัญแค่ไหนอ่ะ
    #19816
    0
  13. #19528 IDKOUO (@IDKOUO) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 09:17
    หน้าเปียกอะเกร
    #19528
    0
  14. #19512 OTOP_20 (@-OTOP-) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 10:17
    ร้องก่อนวาอีก55
    #19512
    0
  15. #19395 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 15:38
    เห่ออออออออ
    #19395
    0
  16. #19288 MeltMind_ (@maijabong) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:52
    ยิ่งรู้สึกมาก ก็ยิ่งคิดมาก อ่อนไหวง่าย น้องต้องสู้ววววววววววววว เสี่ยยยยยยย ขอสถานะน้องชัด ๆ ได้มั้ย ㅠㅠ
    #19288
    0
  17. #19195 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:49
    โอ้ยยยยยยยย อ่อนไหวไปหมดแล้วววว สถานะก็ด้วย
    #19195
    0
  18. #19064 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:30
    เอ่ยสถานะไปเลยพ่อ
    #19064
    0
  19. #19018 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:21
    รู้สึกมากก็คิดมาก เสี่ยชัดเจนในแบบเสี่ยก็จริงแต่มันไม่พอไง ชัดเจนในความรู้สึกกับสถานะไม่เหมือนกันนิ อย่ารำคานน้องเลยเพราะตอนนี้น้องเป็นแค่เด็กเสี่ยนะ ความเสี่ยงก็ใช่ว่าจะน้อยอีก
    #19018
    0
  20. #18971 Alyssx (@Alyssx) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:16
    วาทำไมอ่อนไหวง่ายขนาดนี้ นี่ถ้าเป็นเสี่ยคงรำคาญ
    #18971
    0
  21. #18949 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:29
    เสี่ยยย!!!!!!
    #18949
    0
  22. #18839 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:55
    เดี๋ยวนี้เสี่ยเขาก็โอนอ่อนลงเยอะเลยนะ
    #18839
    0
  23. #18751 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:05
    หนูวาลูก ฮือออ ใจบางไปหมด กลัวหนูจะเจ็บปวด
    #18751
    0
  24. #18723 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:37
    น้อนค้าบบอย่าคิดมากน้า ;-;
    #18723
    0
  25. #18367 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:03
    อิจฉาาาาาา
    #18367
    0