YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 3 : 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159,683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10,511 ครั้ง
    29 ต.ค. 61


02




     พอวากัดฟันข่มความปวดระบมพาตัวเองเดินออกมาจนถึงบริเวณป้ายรถเมล์ที่อยู่ห่างออกมาเกือบครึ่งกิโลเมตรด้วยใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดและสภาพเสื้อผ้ายับยู่ยี่


                ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนตั้งแต่ในผับผุดขึ้นในหัวสมองแล้วฉายมันซ้ำๆ ไปมาจนเขาแทบอยากร้องไห้ให้กับความไร้สติและโง่เง่าของตัวเอง ไม่ว่าจะเรื่องที่กล้าเอาเงินทั้งหมดที่มียื่นออกไป แถมยังก่อเรื่องขนาดใหญ่ด้วยการขอยืมเงินเสี่ยที่ว่าพร้อมรับข้อเสนอในการขึ้นเตียงกับอีกฝ่ายง่ายๆ


                เขากลืนก้อนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ พยายามไม่คิดถึงมันอีกแล้วโยนความผิดทุกอย่างให้กับความเมาของตัวเอง


                แต่มันก็เท่านั้น


                ในเมื่อตอนนี้เขาไม่สามารถห้ามความรู้สึกของตัวเองได้เลยสักนิด อารมณ์หลากหลายตีตื้นขึ้นมาจนดวงตากลมโตวาววับไปด้วยหยาดน้ำใสที่พร้อมจะไหลลงได้ทุกเมื่อ เมื่อคิดได้ว่าการกระทำเมื่อคืนก็ไม่ต่างจากการขายตัว


                ทุกอย่างคือความผิดพลาด


                ฮึก


                พอวาพยายามกลั้นก้อนสะอื้นด้วยการก้มหน้าลงพลางยกแขนทั้งสองข้างกอดตัวเองแน่นท่ามกลางผู้คนมากมายที่ป้ายรถเมล์แห่งนี้


                พยายามปลอบใจตัวเองว่าทุกอย่างจะผ่านไป


                อีกไม่นานเขาก็จะลืมมันได้เอง

 

 

 

 

 




                หลังจากเหตุการณ์นั้น


                พอวาก็ล้มป่วยลงต้องนอนซมด้วยพิษไข้ไปเกือบ 3วันเต็มจึงสามารถกลับมาเรียนได้ อีกเรื่องที่ซวยยิ่งกว่าคือการที่เขาทำกระเป๋าเงินหาย แต่เด็กหนุ่มก็พยายามปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยโทรศัพท์มือถือก็ยังอยู่ดี แถมกระเป๋าก็ไม่มีเงินสักบาท ส่วนบัตรสำคัญต่างๆ พอวาไม่ได้พกไปด้วยอยู่แล้ว หากจะมีอะไรที่สำคัญก็คงมีแค่บัตรนักศึกษาของเขาเท่านั้น


                ช่างมัน ไว้ค่อยไปทำใหม่ก็ได้ เขาคิด แต่คงต้องรอตอนที่ทางบ้านส่งเงินค่ากินมาก่อน รวมทั้งหลังจากนี้ไป เขาจะเริ่มมองหางานพิเศษทำควบคู่เพื่อหารายได้เสริมไปด้วย


                ตั้งแต่เกิดเรื่องที่เป็นบทเรียนครั้งสำคัญ พอวาก็ดูแปลกไปจนใครหลายคนสังเกตได้ เดี๋ยวนี้พอวาไม่ค่อยใส่ใจนักหากพวกเจนจะแกล้งทำเมินเขาบ้าง คนหน้าหวานเรียนรู้วิธีเอาคืนพวกหล่อนด้วยการไม่ให้ลอกงาน หรือแกล้งตีมึนไม่รู้เรื่องเมื่อเวลาที่มีใครมาถามเกี่ยวกับวิชาที่อาจารย์สอน


                เพราะเมื่อก่อนเขายินยอมที่จะให้คนพวกนั้นลอกการบ้านได้ง่ายๆ เพราะคิดว่าจะได้รับการยอมรับ พยายามจะช่วยอธิบายเรื่องที่อีกฝ่ายไม่เข้าใจเผื่อว่าจะสามารถทำให้กลายเป็นคนมีประโยชน์ในสายตาได้ แต่ในเมื่อทำไปก็ไร้ค่า เขาก็จะไม่ทำมันอีกต่อไป


                หลังจากนี้อาจจะต้องอดทนให้มากหน่อย เพราะคงได้กลายเป็นพวกไม่มีคนคบแน่ๆ


                นี่ เด็กทุน


                เสียงเรียกที่มาพร้อมแรงสะกิดจากด้านหลังทำให้พอวาอดต้องถอนหายใจออกมาแล้วค่อยหันไปหาคนเรียกด้วยความจำใจ


                ดวงตาคู่สวยฉายแววแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นภูผาที่จ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง


                มีอะไรกับเราหรือเปล่า


                นายทำของตก เก็บด้วยล่ะ


                อ้อ ขอบใจ


                อีกฝ่ายยักไหล่ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้เด็กทุนอย่างพอวาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าลมอะไรถึงทำให้คนที่ถือตัวแบบนั้นมาพูดคุยกับเขาได้


                ช่างเถอะ


                เวลานี้เขาควรที่จะไปสมัครงานพิเศษทำมากกว่า

 

 

 





 

 

                เสี่ยครับ


                ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเสี่ยเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะดันแท่งบุหรี่ในมือออกเพื่อรับฟังรายงานจากคนสนิทเกี่ยวกับเรื่องเด็กคืนนั้น


                ดูเหมือนว่าตอนนี้เด็กคนนั้นจะทำงานพิเศษแถวxxxอยู่ครับ


                ริมฝีปากหยักปล่อยควันจากแท่งนิโคตินให้ลอยฟุ้งกลางอากาศก่อนมันจะค่อยๆ จางหายไปหลงเหลือไว้เพียงกลิ่นหอมประหลาด


                คอยจับตาดูไว้


                ครับ


                คล้อยหลังที่ร่างของลูกน้องออกไปจากห้อง มือหนาของเสี่ยก็หยิบบัตรนักศึกษาของพอวาขึ้นมาดูอีกครั้งก่อนจะโยนลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจนัก


                เช้าวันนั้นหลังตื่น อิทธิพลก็พบว่าข้างกายของเขาว่างเปล่าไร้เงาของเด็กหนุ่มหน้าหวานที่เมื่อคืนใจกล้าบ้าบิ่นแลกตัวกับเงินเขาง่ายๆ ทีแรกพลไม่ได้สนใจที่จะตามหา เพราะถือว่าข้อตกลงทั้งหมดได้เสร็จสิ้นลงไปแล้ว แต่กระเป๋าสตางค์กึ่งเก่ากึ่งใหม่ที่กองอยู่ใกล้พื้นข้างเตียงก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเก็บมันขึ้นมาดู


                ในนั้นไม่มีของมีค่าสักบาท แม้แต่บัตรรูดเงินสักใบก็ไม่มี มีเพียงแค่บัตรนักศึกษาที่ปรากฏรูปถ่ายพร้อมข้อมูลพื้นฐานที่ระบุชื่อสกุล รหัส และสถานที่ศึกษา


                แต่ต่อให้มีแค่รูปหรือชื่อ คนอย่างเขาก็สามารถหาอีกฝ่ายได้อยู่ดี


                ข้อมูลของพอวาถูกส่งถึงเขาตั้งแต่บ่ายวันนั้น แต่ชายหนุ่มพึ่งจะมีเวลาอ่านมัน ทว่ายิ่งอ่านเขาก็ยิ่งรู้สึกสนใจอีกฝ่ายขึ้นมามากเป็นพิเศษจนถึงขั้นสั่งให้คนคอยติดตามแล้วรายงานเป็นระยะ


                แล้วก็พบว่า เด็กพอวานั่นน่าสนใจจริงๆ นั่นแหละ


                รูปถ่ายหลายรูปของเด็กคนนั้นถูกส่งเข้าสมาร์ทโฟนของเลขาเขาวันละหลายสิบรูป แต่ส่วนใหญ่จะเป็นอี้ผู้เป็นมือขวาควบตำแหน่งผู้จัดการผับซะมากกว่าที่เป็นคนดูรูปพวกนั้นแล้วคอยรายงานคร่าวๆ ให้เขาฟังในตอนที่นึกถึงอีกฝ่ายขึ้นมาได้


                ก๊อก ก๊อก ก๊อก


                เข้ามาได้


                คราวนี้เป็นแจ๊คสันที่เข้ามาพร้อมนัดหมายสำคัญเย็นนี้กับคุณหลี่ เขารับฟังเงียบๆ ก่อนจะให้อีกฝ่ายออกไปเตรียมรถให้เรียบร้อย


                มือหนาหยิบบัตรนักศึกษาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะเก็บมันลงลิ้นชักแล้วลุกขึ้นออกจากห้องไป

 

 

 




 

 

                งานพาร์ทไทม์ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตละแวกแถวหอพักคืองานแรกในชีวิตของพอวา หลังจากทำใจอยู่นานก่อนเดินเข้าไปสมัครด้วยความรู้สึกกึ่งยินยอมกึ่งไม่ยอมรับ


                เขาเป็นพวกรักสบาย เรื่องที่จะให้ทำงานพิเศษเพื่อแลกกับเงินไม่เท่าไหร่จึงแทบไม่เคยอยู่ในหัวเลยสักนิด


                ทั้งหมด 193 บาทครับ


                พึ่งมาใหม่เหรอคิ้วของเขากระตุกเล็กน้อยกับคำถามของลูกค้าตรงหน้าก่อนจะปั้นสีหน้ากลับมาเป็นปกติ


                ครับ


                ไว้จะมาบ่อยๆ นะ ไม่ต้องทอนหรอก อีกฝ่ายว่าพร้อมยื่นธนบัตรใบละร้อยจำนวนสองใบให้แล้วคว้าถุงเดินออกไปโดยไม่รอเงินทอนตามที่บอกว่าจริง


                พอวามองธนบัตรในมือนิ่ง


                เงินทอน 7 บาทที่แทบเอาไปทำอะไรไม่ได้เลยเนี่ยนะ


                จู่ๆ คำพูดของเจนก็แวบขึ้นมาในหัวกับเรื่องจำนวนค่าทิปของเด็กเสิร์ฟในผับ หรือว่าเขาต้องลองมองหางานแนวนั้นดูเผื่อจะได้เงินเยอะขึ้น  เงินที่เหลืออยู่ตอนนี้มีแค่พอสำหรับค่าอาหารเพียงสิ้นเดือนนี้เท่านั้นด้วย แถมยังเป็นเงินในกระปุกออมสินที่เริ่มยอดตั้งแต่ตอนอยู่ ม.4 ตั้งใจว่าเรียนจบเมื่อไหร่ค่อยตัดใจทุบทิ้ง ทว่าสุดท้ายก็ต้องทุบมันออกมาก่อนกำหนด โชคดีที่อย่างน้อยค่าเทอมเขาก็ไม่ต้องจ่าย แค่ต้องพยายามประคับประคองผลการเรียนเอาไว้ให้ดี


                แต่ค่าหอพักล่ะ? ใบหน้าหวานซีดลงเพราะลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปซะสนิท


                พอวาอยากจะร้องไห้ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาคงไม่ขาดสติทำเรื่องสิ้นคิดแบบนั้นแน่ หัวสมองของเขาครุ่นคิดถึงทางออกมากมายในการหาเงินมาชำระค่าเช่าให้ได้เร็วที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการสอนพิเศษ งานรับจ้างเลี้ยงเด็ก แต่ทุกอย่างก็ดูยากไปหมดจนน่าปวดหัว


                คิดเงินด้วยเสียงเข้มของชายหนุ่มตรงหน้าดังขึ้นเรียกสติให้กลับมา พอวาผงกหัวรับก่อนจะหยิบของที่วางขึ้นมาเตรียมคิดสตางค์


                เขายืนทำงานเป็นแคชเชียร์อยู่แบบนั้นประมาณ 3ชั่วโมงก็ถูกผู้จัดการเรียกตัวไปช่วยนับสตอกสินค้าที่ด้านหลัง เพราะไม่ใช่สาขาใหญ่ จำนวนพนักงานก็แทบไม่พอ ทุกคนจึงไม่ได้มีหน้าที่ตายตัว อะไรช่วยได้ก็ต้องช่วยกัน ตำแหน่งแคชเชียร์ก็เช่นกัน ความจริงน้องใหม่อย่างเขายังไม่สามารถที่จะทำได้ กว่าจะเลิกงาน ร่างทั้งร่างก็แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว แถมเด็กใหม่อย่างเขายังถูกบังคับกลายๆ ให้ช่วยทำล่วงเวลาทั้งที่สแกนเวลาออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วอีก ทว่าพอวาไม่กล้าเถียงจึงได้แต่ยอมพยักหน้าช่วยด้วยความอึดอัดใจ

 

 





 

 

                ที่นั่งบริเวณป้ายรถเมล์ถูกร่างสูงโปร่งของพอวาจับจองอยู่เพียงลำพัง เด็กหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาพลางกัดริมฝีปาก ไม่รู้ว่าดึกป่านนี้รถเมล์รอบสุดท้ายจะยังหลงเหลือให้เขาได้ขึ้นกลับที่พักอยู่หรือเปล่า


                ระหว่างนั่งรอก็ใช้กำปั้นทุบลงบนน่องขาทั้งสองข้างไปมา อาการปวดเมื่อยจนขาชาแทบไร้ความรู้สึกหลังจากยืนทำงานนานกว่า 9 ชั่วโมงเป็นสิ่งที่พอวาไม่ชินเอาซะเลย


                นั่งรออีกเกือบ 10นาทีก็ไม่มีวี่แววว่ารถเมล์จะวิ่งผ่านมาสักคันเขาก็เหมือนจะเริ่มรู้ชะตากรรมของตัวเองในคืนนี้


                พอวาอยากจะร้องไห้


                ใบหน้าหวานเบ้ลงทั้งตาทั้งปากจนน่ามันเขี้ยว


                ถ้าต้องเดินอีกมีหวังขาได้พังแน่ๆ ถึงแม้ระยะทางจะไม่ได้ไกลมากจนเดินไม่ไหวก็เถอะ แต่จะให้นั่งแท็กซี่พอวาก็ตัดใจทำไม่ลงในเวลานี้เช่นกัน


                ถ้าตอนนี้มีคนมารับพากลับห้องก็คงดี


                ครืนนน ครืนนนน


                แรงสั่นของโทรศัพท์เรียกให้คนที่ก้มหน้าก้มตาทุบขาตัวเองไม่เลิกต้องหยุดแล้วหยิบมันขึ้นมาอ่านข้อความที่ถูกส่งเข้ามา


                ทะเบียนXXXX สีดำ จอดอยู่ถนนฝั่งตรงข้าม


                จะไปส่ง


                ทันทีที่อ่านจบ หัวคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่กลมเงยขึ้นมองหารถยนต์คันสีดำที่ว่าก่อนจะพบว่าถูกจอดอยู่ถนนฝั่งตรงข้ามตามที่บอกจริงๆ


                หัวใจของพอวาเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว เขาไม่รู้ว่าเจ้าของข้อความที่ส่งมาคือใคร เด็กหนุ่มยืนขึ้นเตรียมเรียกแท็กซี่คันที่ใกล้เข้ามาให้เร็วที่สุด แต่แรงสั่นสะเทือนที่ดังขึ้นอีกรอบก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะอ่านมัน


                หนีทำไม


                กระจกด้านข้างของรถคันนั้นเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นเจ้าของใบหน้าคมคร้านที่เห็นได้ไม่ชัดดี แต่พอวากลับรู้สึกหวั่นใจอย่างประหลาด


                ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก


                จังหวะเต้นของหัวใจของเขายิ่งทวีความแรงขึ้นเมื่อคนบนรถหันใบหน้ามาพร้อมกับข้อความอีกที่ทำให้พอวาตัวแข็งทื่อ


                ฉันเอง เสี่ย

 

 

 

 


 

 

 ...


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาติดตามอ่านนะคะ









 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10.511K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,681 ความคิดเห็น

  1. #21667 beerbeer2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 04:47
    น้อง วิ่งลูก วิ่ง
    #21,667
    0
  2. #21595 lek0868909108 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 11:10
    มาแบบนี้ใครคิดหนีก็ไม่แปลก/สงสัยทำไมเนี่ยไม่จูบ ตอนที่มีอะไรกัน
    #21,595
    0
  3. #21560 YungYing0711 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 14:28
    เป็นฉันก็กลัวคะเสี่ย...ส่งข้อความมาเหมือนโรคจิตเลย
    #21,560
    1
    • #21560-1 PLIM.PANPJK(จากตอนที่ 3)
      15 ธันวาคม 2563 / 18:40
      ++++++
      #21560-1
  4. #21547 yy88 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 16:56
    ไม่มีก็แปลกแล้วค่ะเสี่ย55555
    #21,547
    0
  5. #21507 Pamgun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 16:47

    เขินนนนนนน


    #21,507
    0
  6. #21439 mekkha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 19:54
    เย้ย น่าติดตามๆๆๆๆๆๆๆ เสี่ยร้ายมาก!
    #21,439
    0
  7. #21326 97line (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 14:04
    ทำไมเรียกเสี่ย อายุเท่าไหร่เนี่ย
    #21,326
    0
  8. #21267 premmiii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 12:09
    กรี๊ดดดด เสี่ยขา ;-;
    #21,267
    0
  9. #21255 08740 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 16:58
    อ่านมา4รอบชอบมาก
    #21,255
    0
  10. #21196 Biekps99 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 01:01
    ไม่มีความเห็น🙄🙄🙄🙄🙄
    #21,196
    0
  11. #21153 Spices_smile (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 20:15
    ลุงอายุเท่าไหร่คะ5555555
    #21,153
    0
  12. #21114 อิท (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 17:13

    เป็นนี่ นี่ก็หนี จะโกยแบบลืมที่เคยเมื่อยขาเลย

    #21,114
    0
  13. #21044 SweetMw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 13:13
    ไม่หนีก็บ้าแล้วพี่เสี่ย ใครก็ไม่รู้ตามเทคเงียบๆเป็นสตอกเก้อเลย55555
    #21,044
    0
  14. #20633 Fueled me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 20:20
    พอวาเธอทำตัวเองอะ!!!!
    #20,633
    0
  15. #20508 J-preem (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 11:05
    ใจเต้นตามพอวาฮึ้ยยย
    #20,508
    0
  16. #20446 pommys (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 08:49
    คิดได้ตอนนี้มันก็สายไปแล้ว
    #20,446
    0
  17. #20417 Sweet_Memory (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 16:49
    แงงงง กลัวนะเสี่ย ทำแบบนี้5555
    #20,417
    0
  18. #20356 S.Map (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 01:16
    หนูไม่น่าจะหนีพ้นนะพอวาเอ้ยยย
    #20,356
    0
  19. #20341 BrownieBear (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 21:12
    กรี๊ดดดดด พิเสี่ยยย
    #20,341
    0
  20. #20293 makeky~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:21
    ฉันเอง
    #20,293
    0
  21. #20225 Nuthathai Por (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 18:03
    ทำเหมือนไม่สนใจไม่ใส่ใจแต่มารับเองเลยน๊า
    #20,225
    0
  22. #20216 12311232123312 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 16:09
    แงงงงงงง
    #20,216
    0
  23. #20198 num'crazy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 20:47
    ิเสี่ยเอง
    #20,198
    0
  24. #20115 wonnybum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 23:34
    ซวยแล้วพอวาเอ๊ยยยยย ทำอะไรลงไปเนี่ย
    #20,115
    0
  25. #20065 Kun Kuna (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 23:54
    กลับมาอ่านอีกรอบ หืออ ความรู้สึกตอนนี้เป็นเราก็คงกลัวจริงๆนั่นแหละ55
    #20,065
    0