YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 23 : 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110032
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6552 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61


21



                เที่ยวบินกลับไทยถูกเปลี่ยนให้เร็วขึ้นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้อย่างกะทันหัน


                พอวาแสร้งทำเป็นหลับตลอดการเดินทางเพื่อหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับคนแก่กว่าที่นั่งข้างกันจนอีกฝ่ายนึกอยากจะจับไหล่เด็กหนุ่มขึ้นมาเขย่าแรงๆ แต่อิทธิพลก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจแล้วระงับอารมณ์หงุดหงิดไว้เพราะไม่อยากทำให้สถานการณ์ระหว่างเขากับเด็กหน้าหวานเลวร้ายไปกว่าเดิม


                และเพราะเจอกับความเงียบและอาการเมินเฉยแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนแบบนี้ อิทธิพลถึงนึกอะไรได้


                พอวาสำคัญขนาดที่เขาต้องย้ายตัวเองไปอยู่ห้องแคบเท่ารูหนูแบบนั้นด้วยหรือ?


                หากนั่นเป็นประโยคเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่เขาคิดเพื่อใช้เป็นข้ออ้างไม่ให้ตัวเองรู้สึกเสียหน้า ตอนนี้สิ่งที่คนเป็นเสี่ยคิดได้ คงเป็นการสั่งให้ลูกน้องรีบขนเสื้อผ้าของเขาไปกองที่ห้องของเด็กหนุ่มที่หอพักก่อนเครื่องจะบินถึงไทย


                ในเมื่ออยากย้ายกลับไปอยู่ห้องพักนั่นมากนักก็ตามใจ เพราะเขาไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาแน่นอน

 




 

 

 

                พอวาไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้ยอมปล่อยให้เขากลับไปที่หอพักได้อย่างง่ายดาย


                ดวงตากลมโตที่ทำเป็นนิ่งเฉยมาตลอดแอบเปลี่ยนไปเมื่อคนสนิทของอีกฝ่ายเดินเข้ามาบอกว่าเสี่ยอนุญาตให้เขากลับไปอยู่ที่ห้องได้ตามคำขอ


                “คุณพอวาจะกลับไปอยู่หอตอนนี้เลยหรือเปล่าครับ ทั้งๆ ที่ยืนห่างกันเพียงแค่ไม่กี่ก้าว แต่เขากลับรู้สึกห่างไกลจากอีกฝ่ายเหลือเกิน


                พอวามองร่างสูงใหญ่ที่ยืนล้วงกระเป๋าหน้าประตูทางออกด้วยความน้อยใจ ทั้งๆ ที่เป็นคนเอ่ยปากเองว่าจะกลับไปอยู่ห้องตามเดิม แต่พออีกฝ่ายยอมให้ไปจริงๆ เขาก็กลับรู้สึกเสียใจที่ชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะรั้งไว้


                “ผมขอเข้าไปเก็บของบางอย่างที่คอนโดก่อนได้ไหมครับคุณอี้” เพราะมีหนังสือกับชีทเรียน รวมไปถึงข้าวของบางชิ้นที่ซื้อจากเงินส่วนตัว พอวาเลยอยากจะกลับไปเอาของพวกนั้นก่อน แต่ประโยคต่อมาของมือซ้ายก็ทำให้เด็กหนุ่มต้องเม้มปากแน่นด้วยความอึดอัด


                “คุณพอวาอยากได้อะไรครับ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องจัดการให้ดีกว่า อี้กลัวว่าคุณพอวาของเสี่ยจะขนของส่วนตัวกลับไปหมดจนเจ้านายเขาอารมณ์เดือด แต่คงลืมไปว่าประโยคที่ใช้อาจไปสะกิดแผลบางอย่างให้เด็กหน้าหวานรู้สึกอีกแบบแทน


                เพราะข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นรวมไปถึงเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่อยู่ภายในคอนโดเป็นของที่ใช้เงินจากเสี่ยซื้อแทบทั้งหมดในช่วงตลอดระยะเวลาที่คนทั้งคู่มีความสัมพันธ์ด้วยกัน อิทธิพลมักจะมอบของขวัญให้พอวาอยู่เรื่อยๆ ดังนั้นข้าวของที่เป็นของดั้งเดิมจากเด็กหนุ่มจึงแทบมีนับชิ้นได้


                ความรู้สึกหน้าชานิดๆ จึงเกิดขึ้น


                “งั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ครับ ไม่ได้สำคัญอะไรมาก” เอาไว้เขาค่อยลองขอร้องพี่อินดูอีกทีว่าอีกฝ่ายจะพอช่วยขนเอาหนังสือกับชีทเรียนแล้วก็เสื้อผ้าบางชุดออกมาให้ได้หรือเปล่า


                มาตอนนี้พอวาถึงเริ่มมั่นใจว่าตัวเองกำลังจะถูกเขี่ยทิ้ง ยิ่งเห็นรถยนต์คันคุ้นตาที่กำลังแล่นเข้ามาจอดเพื่อรอรับร่างของคนที่มีอำนาจมากที่สุด ความรู้สึกปวดในอกก็ยิ่งชัดเจนขึ้น


                “ครับ ถ้างั้นผมต้องตามเสี่ยไปทำงานต่อแล้ว อินทัชจะเป็นคนไปส่งคุณพอวาที่หอเหมือนเดิมนะครับ” จบประโยคของเฉินอี้ พอวาก็ทำได้แต่ยืนเงียบแล้วมองภาพร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่หายเข้าไปในรถ เด็กหนุ่มมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกจุกอก แม้กระทั่งคำเอ่ยลาอีกฝ่ายก็ไม่คิดที่จะพูดอะไรเลยสักนิดเลยหรือ


                ทุกอย่างจบแค่นี้จริงๆ น่ะหรือ


                “คุณพอวา” พี่เลี้ยงผิวเข้มที่เห็นใบหน้าหวานคล้ายกับจะร้องไห้เอ่ยเรียกเสียงระคนตกใจ ก่อนใบหน้าของพอวาจะหันมาทางอินทัชที่ก้าวเท้ามายืนอยู่ด้านข้าง


                “ครับ?”


                “จะกลับกันเลยไหมครับ พอเห็นชัดๆ ว่าเด็กหนุ่มไม่ได้ร้องไห้อย่างที่เขาคิด อินทัชเลยเปลี่ยนไปถามคำถามอื่นแทน แน่นอนว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาเป็นการพยักหน้ารับน้อยๆ แต่โดยดี


                เขาไม่ได้รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเจ้านายกับเด็กหน้าหวาน รู้เพียงแค่พอวาจะย้ายกลับไปอยู่หอแบบชั่วคราวตามที่อี้บอก ส่วนเรื่องที่มากกว่านั้นเขาไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายหากเจ้านายไม่ต้องการให้ทราบ แต่ด้วยความที่ถูกมอบหมายหน้าที่ให้เป็นคนติดตามและดูแลมาตลอดระยะเวลาหลายเดือน พอเจอคำสั่งแบบนี้เข้า อินทัชจึงรู้สึกห่วงเด็กหนุ่มอยู่ไม่น้อย

 




 

 

 

 

 

                การกลับห้องพักที่แทบไม่ได้เข้ามาเหยียบย่างเลยหลังย้ายไปอยู่ที่คอนโดของอิทธิพลทำให้พอวารู้สึกแปลก


                ทั้งบรรยากาศ ความคับแคบและข้าวของที่อยู่ในห้องกลายเป็นภาพที่เขาไม่คุ้นตาไปเสียแล้ว ห้องขนาด 20ตารางเมตรที่มีห้องน้ำในตัว เตียง5ฟุต โต๊ะหนังสือ ตู้เย็นขนาดเล็ก ทีวี ตู้เสื้อผ้า มุมครัวที่พอให้ทำอะไรง่ายๆ ได้ และพื้นที่ระเบียงอีกเล็กน้อย


                ทุกอย่างดูเหมาะสมและลงตัวดีกับการอยู่คนเดียวโดยไม่รู้สึกอึดอัด แต่เป็นเพราะห้องคอนโดหรูนั้นที่ทำให้พอวารู้สึกว่าที่แห่งนี้เล็กเกินไป


                เขาอาจต้องใช้เวลาสักสองสามวันเพื่อปรับตัวให้ชินกับสภาพแวดล้อมเก่า รวมไปถึงนั่งวางแผนหาเงินเอาไว้สำรองในยามฉุกเฉิน


                แม้ตอนนี้ค่าใช้จ่ายและเงินที่ทางบ้านส่งมาจะทำให้พอวาไม่ต้องลำบากอีกเพราะค่าหอที่เหลือในสัญญาได้ถูกชำระไปหมดแล้ว แต่เขาก็จะประมาทอีกไม่ได้ ไหนๆ ก็โกหกพ่อกับแม่ไปแล้วว่าปิดเทอมนี้จะต้องอยู่ทำงานที่มหาวิทยาลัยคงไม่มีเวลาว่างกลับไปอยู่บ้านได้นาน สู้เอาเวลาตรงนี้ไปใช้ทำงานหาเงินเก็บส่วนตัวจะดีกว่า


                ดังนั้นพอวาเลยใช้เวลาตลอดในช่วงเย็นไปกับการทำความสะอาดห้อง เปลี่ยนเครื่องนอนเพราะของเดิมฝุ่นเกาะจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นอับและซักผ้า ขัดเช็ดถูทุกอย่างที่อยู่ในสายตาเพื่อที่หัวสมองจะได้ไม่ต้องไปนึกถึงเรื่องใครบางคนที่ทำให้เขาเสียใจ


                กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยท้องฟ้าข้างนอกก็กลายเป็นสีดำสนิท


                โครกกกก


                ริมฝีปากอิ่มแลบลิ้นออกมาน้อยๆ เมื่อเสียงท้องร้องประท้วงด้วยความหิวดังขึ้นอย่างชัดเจน โชคดีที่ในกล่องเสบียงที่เขาเอาไว้ตุนอาหารแห้งกับขนมยังมีมาม่าของเก่าเหลืออยู่อีกสองสามห่อทำให้ไม่ต้องหิ้วท้องเดินออกไปซื้อให้เสียเวลา พอวาไม่รอช้าจัดการต้มน้ำให้เดือดเตรียมใส่เส้นมาม่าลงไป หากแต่เสียงเคาะประตูห้องกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน


                ก๊อก ก๊อก ก๊อก


                ใคร?


                คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเพราะตั้งแต่ที่อยู่มาเขาไม่เคยมีคนรู้จักที่ไหนมาก่อนภายในตึกนอกจากคุณป้าเจ้าของที่ก็คงจะไม่มายุ่งกับผู้เช่าถ้าหากไม่มีเรื่องอะไร


                ดวงตากลมโตมองลอดผ่านตาแมวก่อนจะต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อร่างของคนที่เคาะประตูอยู่คือผู้ชายที่พึ่งทำเขาเสียใจไป


                เสี่ย...


                พอวาได้แต่ยืนมองอีกฝ่ายโดยมีบานประตูกั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก เขาไม่คิดว่าจะเจออีกฝ่ายที่นี่ในเวลานี้ เด็กหนุ่มกำซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ถูกเปิดออกแล้วในมือแน่นก่อนจะหันหลังกลับไปจัดการหย่อนเส้นลงหม้อให้เรียบร้อยอย่างระงับอาการตื่นเต้นที่เกิดขึ้น จากนั้นถึงค่อยเดินกลับมาที่บานประตูใหม่เมื่อเสียงเคาะที่เงียบไปดังขึ้นอีกรอบ


                ก๊อก ก๊อก ก๊อก


                เขาควรทำยังไงดี


                ในขณะที่ยืนคิดอยู่แบบนั้น เสียงปลดล็อกจากประตูห้องก็ดังขึ้นเรียกสติของเจ้าของห้องให้กลับมา ดวงตากลมโตเบิกโพล่งมองลูกบิดที่ถูกหมุนจนประตูเปิดออกแล้วตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ของเสี่ยที่ยืนเลิกคิ้วอยู่ตรงหน้า


                “เสี่ยเอากุญแจมาจากไหนครับ!” พอวามองกุญแจที่ยังอยู่คามือของอีกฝ่ายอย่างตกใจ ก่อนจะต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อชายหนุ่มถือวิสาสะก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องแล้วใช้สายตาสำรวจโดยรอบอย่างไม่สนใจคำถามกับสายตาที่ต้องการคำตอบของพอวาเลยสักนิด


                บุกรุก


                นี่มันบุกรุกชัดๆ


                “ทำไมไม่ยอมเปิดประตู


                “แล้วเสี่ยมาทำไมครับ เอากุญแจนั่นมาได้ยังไง


                “เจ้าของหอให้มา


                “เอามาได้ยังไง?” พอวาถามเสียงเข้ม


                อินทัช


                “พี่อิน?” คิ้วสวยขมวดเข้าหาฉับ รู้สึกเหมือนถูกพี่เลี้ยงผิวเข้มหักหลังขึ้นมา แต่พอนึกให้ดี พอวาก็เกือบลืมไปแล้วว่าแท้จริงอินทัชเป็นลูกน้องของอีกฝ่าย


                เจ้าของหอคุ้นหน้าอินทัชดี คงไม่ต้องขยายเพิ่ม เด็กนักศึกษาก็เดาได้ว่าป้าเจ้าของหอคุ้นเคยกับพี่อินได้อย่างไร ก็เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ได้ย้ายไปอยู่ที่คอนโดนั่น คนที่ทำหน้าที่คอยรับส่งทุกวันไม่ได้ขาดก็คือพี่อินทัช แถมคนที่ถูกคำสั่งเจ้านายให้มาจัดการเรื่องค่าเช่าของเขาก็คือพี่อินทัชอีก


                หากให้อินทัชเป็นคนออกหน้าไปขอกุญแจสำรองโดยการหาข้ออ้างที่ดูฟังขึ้นก็คงจะไม่ใช่เรื่องยากอะไร


                แต่  


                “งั้นเอามาครับ ผมจะเอาไปคืนป้า แล้วเสี่ยก็ไม่มีสิทธิ์ไปขอกุญแจมาแบบนี้” แถมป้าเจ้าของหอเองก็ไม่มีการแจ้งหรือบอกอะไรเขาเลยแม้แต่น้อย หากเป็นพวกโจรหรือมิจฉาชีพแอบเนียนอ้างว่ารู้จักเจ้าของห้องแล้วไขเข้ามาได้ง่ายๆ แบบนี้ก็ตายกันพอดี


                ความปลอดภัยมันอยู่ที่ไหนกัน


                พอวายื่นมือออกไปเป็นเชิงขอกุญแจสำรองคืน แต่กลับโดนอิทธิพลเมินด้วยการเดินไปดูหม้อต้มมาม่าที่ตอนนี้ใกล้จะสุกเต็มทีแทน


                อันที่จริง เมื่อครู่นี้หลังจากที่โดยเด็กหนุ่มถามเรื่องเขามีสิทธิ์อะไร อิทธิพลก็เกือบจะพลั้งปากพูดออกไปว่าเขาเป็นคนจ่ายเงินค่าเช่าที่เหลือแล้วทำไมถึงจะไม่มีสิทธิ์ แต่พอนึกไปถึงคำพูดของเฉินอี้ที่แนะนำให้เขาใจเย็นแล้วพยายามเข้าใจพอวาให้มากขึ้น เขาก็เลยระงับความหงุดหงิดแล้วเลี่ยงไปทำอย่างอื่นแทนเพื่อไม่ให้เรื่องระหว่างเขากับเด็กหน้าหวานย่ำแย่ไปกว่านี้


                “ไม่มีอย่างอื่นที่ดีกว่านี้แล้วหรือไง ไม่รู้เหรอว่ากินมากๆ มันไม่ดีต่อสุขภาพ


                นี่มันใช่เวลาที่จะมาสั่งสอนเขาเรื่องมาม่าด้วยเหรอ?


                แต่ก็นั่นแหละ พอเห็นว่าคนแก่กว่าทำท่าจะยุ่งกับอาหารเย็นของตัวเอง พอวาเลยเดินเข้าไปดันตัวอีกฝ่ายให้ออกไปแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นขึ้นให้สัมผัสอากาศเพื่อเพิ่มความอร่อยของเส้นโดยมีสายตาของอิทธิพลคอยมองอยู่


                “โทรสั่งอาหารอย่างอื่นไหม ไก่ทอดกับพิซซ่าที่เธอชอบก็ได้


                “ไม่เป็นไรครับ เสี่ยกลับไปเถอะ” พอวาส่ายหน้าแล้วตอบเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าคนถาม แถมยังจัดการปิดแก๊สเมื่อต้มเสร็จเรียบร้อยดีอีกด้วยอย่างไม่สนใจ


                “งั้นต้มเพิ่มเพื่อฉันด้วย


                “ครับ?” มือที่กำลังจะยกหม้อขึ้นเพื่อไปนั่งทานที่ริมระเบียงชะงักไป ใบหน้าหวานหันไปมองคนเป็นเสี่ยนิ่งๆ ก่อนจะเห็นว่าดวงตาคู่คมที่มักจะเรียบเฉยอยู่เสมอกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนลง แถมน้ำเสียงยังดูเจือความอ้อนเล็กๆ จนพอวาไม่มั่นใจว่าตัวเองหูเพี้ยนไปเองหรือเปล่า


                “ฉันหิว


                “แล้วทำไมไม่ให้พวกคุณแจ๊คสันคุณอี้หาอะไรให้ทานครับ


                “อยากกินข้าวกับเธอ” ทันทีที่ประโยคทื่อๆ นี้หลุดออกจากปาก ดวงตากลมโตของเด็กน้อยของเขาก็ไหววูบไป อิทธิพลมองท่าทางที่ดูเหมือนทำอะไรไม่ถูกแต่ยังพยายามแสร้งเป็นเฉยๆ ของพอวาอย่างนึกมันเขี้ยว


                “….”


                “นะ ต้มให้หน่อย






.

                การนั่งทานมาม่าบริเวณระเบียงกับพื้นในชุดทำงานทำเอามาดนักธุรกิจของเสี่ยดูน่าหัวเราะ


                พอวาแอบมองท่าทางการนั่งที่ดูไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ของอีกฝ่ายเงียบๆ ก่อนจะคีบเส้นมาม่าทานต่อโดยไม่สนใจคนที่พยายามจะหาท่านั่งให้สบายที่สุด


                เขาจะไม่โกหกว่าตัวเองไม่รู้สึกอะไรกับการปรากฏตัวขึ้นของอีกฝ่าย


                เด็กหนุ่มรู้ตัวดีว่าเวลานี้หัวใจของตัวเองได้อ่อนไปกว่าครึ่งแล้ว ทั้งที่พยายามเตือนตัวเองไว้อย่างเคร่งครัด แต่พอเผชิญหน้ากับสถานการณ์จริง ผู้ชายตรงหน้าก็ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ไปได้


                รู้ตัวอีกที เส้นที่เหลือในหม้อก็ใกล้จะหมดแล้ว แถมคนที่นั่งตรงข้ามยังพึ่งได้ทานไปแค่ไม่กี่คำเท่านั้น


                จะอิ่มหรือเปล่านะ


                ริมฝีปากอิ่มแอบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างชั่งใจ ยังมีมาม่าเหลืออีกหนึ่งห่อ เขาควรลุกขึ้นไปต้มเพิ่มให้อีกฝ่ายหรือนั่งเฉยๆ แกล้งทำไม่รู้เรื่องดีกัน


                “อิ่มแล้วเหรอ” ไม่ใช่พอวาที่เป็นฝ่ายถามหากแต่กลับเป็นคนแก่กว่าต่างหากที่พูดขึ้นมาเมื่อเห็นเขาหยุดมือไป เด็กหน้าหวานของเสี่ยไม่ตอบแต่กลับใช้ตะเกียบคีบเอาเส้นที่เหลืออยู่ขึ้นกินต่อคำใหญ่จนแทบไม่เหลืออะไรให้ชายหนุ่มทาน


                พอวาตัดสินใจได้แล้วว่าเรื่องที่จะไปต้มมาม่าเพิ่มให้อีกฝ่ายจะไม่เกิดขึ้น ดังนั้นเขาเลยเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ ที่อีกฝ่ายทำร้ายจิตใจด้วยการทานส่วนที่เหลือจนหมดแทน


                อิทธิพลยิ้มออกมาเล็กน้อยไม่ให้พอวาสังเกตได้ ดวงตาคมกริบมองพวงแก้มนิ่มที่พองขึ้นเพราะเด็กหนุ่มยัดอาหารเข้าไปจนเต็มกระพุ้งแก้มอย่างนึกขำในใจกับท่าทางเด็กน้อยแบบนี้


                อย่างน้อยบรรยากาศตอนนี้ก็ดีกว่าเมื่อเช้าละนะ


                ถึงเขาจะถูกยุงกัดแถมกินไม่อิ่มก็เถอะ


                พอจัดการกับมื้อเย็นเรียบร้อย พอวาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมเก็บหม้อไปล้าง จากนั้นก็ไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับงานพาร์ทไทม์ต่อโดยไม่สนใจอีกหนึ่งชีวิตที่ยังอยู่ในห้อง


                “ทำอะไร” เสียงทุ้มต่ำถามออกมาเรียบๆ เมื่อเห็นเว็บไซต์ที่อีกฝ่ายเปิดเป็นพวกเกี่ยวกับการหางาน


                “หางานครับ” เพราะกำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านข้อมูล พอวาเลยเผลอตอบอีกฝ่ายออกไปอย่างไม่รู้ตัวก่อนหน้าจอโน้ตบุ๊กจะถูกพับปิดลงด้วยฝีมือของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง


                “เสี่ย!” ใบหน้าหวานหันมาตวาดน้อยๆ ด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะพบสีหน้าถมึงทึงของคนเป็นเสี่ยที่อยู่ห่างออกไปไม่เท่าไหร่แทน


                “หางานทำไม?” เงินที่เขาให้คนโอนเข้าบัญชีของอีกฝ่ายทุกสัปดาห์ยังไม่พออีกเหรอ ไหนจะข้าวของมากมายที่ซื้อปรนเปรอให้อีก อิทธิพลมองคนที่ดื้อเงียบอย่างเหนื่อยใจ นี่คงคิดที่จะไม่ใช้เงินเขาแล้วสินะ ถึงได้ทำอะไรแบบนี้


                “ฉันไม่ให้ทำ แค่ยอมให้กลับมาอยู่หอก็ดีแค่ไหนแล้ว


                “ผมจะทำครับ


                “เงินที่ฉันให้ไม่พอเหรอ” น้ำเสียงของเสี่ยไม่ได้ชวนทะเลาะเหมือนอย่างที่พอวาคิด เด็กหน้าหวานจึงหันหน้าไปเผชิญกับอีกฝ่ายตรงๆ แทน


                “พอครับ


                “แล้วจะหางานพิเศษทำไม?” ไม่รู้เหรอว่าเขาไม่ชอบเห็นเจ้าตัวลำบากแบบนั้น ภาพที่พอวาทำงานหนักจนเป็นลมล้มไปกองกับพื้นยังชัดอยู่ในความทรงจำของเขา ถ้าหากวันนั้นอิทธิพลไม่ได้ให้คนขับตามอีกฝ่ายไปจะเกิดอะไรขึ้น?


                “ผม..” เหตุผลต่างๆ ที่เคยอยู่ในหัวเหมือนจะสลายหายไปหมดเมื่อได้มองแววตาที่ฉายถึงความเป็นห่วงปนกระวนกระวายใจของชายหนุ่ม


                “ห้ามทำ ไม่ให้ทำ อยากจะกลับมาอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่ฉันจะมาอยู่ด้วย


                “อะไรนะครับ!?” เสียงนุ่มร้องถามอย่างตกใจกับประโยคสุดท้ายของเสี่ย พอวาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังล้อเล่นอยู่แน่ๆ ที่จะมาอยู่ห้องพักที่เล็กไม่ได้แม้แต่ครึ่งหนึ่งของห้องนอนในคอนโดนั่นด้วยซ้ำ


                “ฉันจะมาอยู่ด้วย บอกให้อี้เอาของมาส่งแล้วอีกสักพักคงมาถึง


                “เดี๋ยวครับ ผมยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ” พอวาร้องประท้วงแล้วลุกขึ้นยืนเดินไปใกล้กับร่างสูงใหญ่ของคนที่เดินไปทางประตูห้อง


                อิทธิพลหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมาเปิดอ่านข้อความโดยไม่สนใจเสียงร้องของเด็กน้อยที่ยืนบ่นอยู่ทางด้านหลัง พอเห็นว่าเฉินอี้บอกว่ามาถึงหน้าห้องแล้วเขาเลยเปิดประตูออกแล้วพยักหน้าเป็นเชิงให้คนสนิทลากกระเป๋าเดินทางขนาด 25นิ้วเข้ามาในห้องพักของเด็กนักศึกษา


                “คุณอี้ เดี๋ยวครับ ผมยังไม่ให้เจ้านายของคุณมาอยู่ด้วยสักหน่อย


                พ่อบ้านคนเก่งที่ถูกคุณพอวาของเสี่ยมองด้วยสายตาขัดเคืองได้แต่แกล้งก้มหน้ามองพื้นเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วลากกระเป๋าของเจ้านายไปทางเตียงเงียบๆ จากนั้นก็รีบถอยหลังออกไปจากห้องโดยไม่ลืมฝากฝังเจ้านายของตัวเองกับเด็กหนุ่มไว้ด้วย


                ยิ่งเห็นว่าสภาพภายในห้องคับแคบแถมยังไม่ค่อยสะดวกแค่ไหน อี้ก็เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่เสนอความคิดนี้ให้กับคนเป็นนาย


                เจ้านายเขาจะทนได้กี่วันกันนะ


                “ผมไปก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับเสี่ย ราตรีสวัสดิ์ครับคุณพอวา


                คล้อยหลังจากที่อี้จากไป ใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มก็หันมาตวัดส่งสายตาไม่พอใจใส่คนเป็นเสี่ยแทน ถึงแม้ลึกๆ แล้วพอวาจะรู้สึกดีใจแค่ไหนที่อีกฝ่ายขนข้าวของมาอยู่ด้วยแบบนี้ก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะจบลงไปด้วยซะเมื่อไหร่


                “งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกันคนเป็นเสี่ยรีบบอกเพื่อหาช่องทางยัดตัวเองลงบนเตียงกับพอวาคืนนี้ให้ได้


                เด็กหน้าหวานมองคนที่ยืนทำหน้าให้ชวนสงสารแล้วกัดปากแน่น นึกหงุดหงิดกับอาการใจอ่อนของตัวเองที่เกิดขึ้น


                เขาแพ้อีกแล้ว


                แพ้ตั้งแต่ที่เห็นร่างสูงใหญ่ของเสี่ยปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้อง


                “เชิญครับ” อิทธิพลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นึกแปลกใจกับถ้อยคำที่คล้ายกับจะยอมให้เขาอยู่ที่นี่แล้วของพอวา ก่อนจะเห็นคนเด็กกว่าเดินไปทางโต๊ะหนังสือโดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

               

 









...


ถ้าวันนี้ Over The Edge หรือที่หลายคนคุ้นชื่อแท็กนิยาย #เด็กเสี่ยอิทธิพล มากกว่า
ติดอันดับเดิมอีกครั้งก็จะครบ 7 วันพอดี ขอบคุณคนอ่านทุกคนมากๆ เลยนะคะที่สนุบสนุนกัน


มีใครได้ตามไปอ่านเรื่อง 'เป็นที่รัก' ของนามปากกา wednes19 บ้างไหมคะ
เราควรย้ายน้องเยี่ยนหงมาอยู่ด้วยกันที่นามปากกานี้ หรืออยู่นามปากกานั้นต่อไปดี555555
แล้วก็เร็วๆ นี้อาจมีเรื่องใหม่มานำเสนอ (ยังคงลังเลอยู่ว่าจะเอาลงในนามปากกานี้ หรือ wednes19 ดี)

ออกตัวก่อนว่างานเราก็จะเป็นแนวคล้ายๆ แบบนี้
มีความน้ำเน่า ละครๆ เว่อร์ๆ คลีเช่ ถ้าใครอ่านแล้วชอบก็หวังว่าเรื่องอื่นก็จะชอบเหมือนกันน้า
ส่วนเรื่องที่ตอนนี้เปิดอยู่ (แต่อาจไม่ได้อัปบ่อยเท่าเสี่ย) มี 2 เรื่องนะคะที่เป็นนิยายวาย
1. adore you #เอาเฮียไปเถอะ เรื่องนี้อยู่ที่นามปากกานี้
เป็นเรื่องของพระเอกเพี้ยนๆ หลงตัวเอง กับน้องชาลี (อาลี่) ที่โดนอาม่าบังคับให้ไปดูตัวกับเฮียเล่อฉี
2. เป็นที่รัก #เป็นที่รักมาเฟีย เรื่องนี้อยู่ที่นามปากกา wednes19
เป็นเรื่องที่จังหวะค่อนข้างทิศทางเดียวกับเสี่ย สไตล์ใกล้เคียงกัน เป็นดารา กับ มาเฟีย
ชื่อตัวละครจีนทั้งหมด และกำลังอยู่ในสถานะพิจารณาการย้ายบ้านมาสิงที่นามปากกา cherbetzx

ขอฝากเด็กๆ ที่เหลือด้วยนะคะ





ช่องทางการติดต่อ
(ถ้าไม่อยากรำคาญ แนะนำว่ากดติดตามแค่เพจพอ เพราะทวิตเตอร์เราเอาไว้บ่น&ติ่ง)

ทวิตเตอร์







เพจเฟซบุ๊ก









สุดท้าย เดี๋ยวจะมีช่วงที่เราไม่ว่าง อาจจะมาอัปช้าหรือหายหน้าหายตาไปนะคะ
บอกไว้ก่อนให้เตรียมคิดถึง ;w; ไว้รู้เวลาแน่นอนแล้วจะมาบอกอีกทีเน้อ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.552K ครั้ง

21,007 ความคิดเห็น

  1. #20721 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 01:15
    น้องคิดมาก เลี่ยก็ไม่ชัดเจน
    #20721
    0
  2. #20652 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 00:37
    เอ็นดูมากไม่ไหวววววว
    #20652
    0
  3. #20465 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:41
    ใจอ่อนจนได้
    #20465
    0
  4. #20410 sunzen (@hyacin04) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 14:36
    เสี่ยจะทนไหวหรอออออ
    #20410
    0
  5. #20376 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:41
    เสี่ยจะอยู่ได้หรออแอ
    #20376
    0
  6. #20252 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 19:32

    จะทนได้สักกี่วันกันเชียวเสี่ย

    #20252
    0
  7. #20150 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 16:56
    อิอิ ลูกอิฉันมาเหนือค๊าาาาา ทำให้เสี่ยผู้มากมายด้วยหนูๆ มาง้อได้
    #20150
    0
  8. #20149 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 16:33
    จะหางานอะไรอีกล่ะ ก็ค่าใช้จ่ายเสี่ยโอนให้ทุกเดือนอยู่ไม่ใช่เหรอ
    #20149
    0
  9. #20122 Kun Kuna (@firstsineun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 01:11
    อ้อนเก่งนะเสี่ย55
    #20122
    0
  10. #20000 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 07:33
    ทำไมน่ารักจังเสี่ย
    #20000
    0
  11. #19861 NamnamAntipa (@NamnamAntipa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:05
    เสี่ยรู้มั้ยว่าทั้งหัวใจยอมกลับไปกลายเป็นของเสี่ยตั้งแต่เจอเสี่ยยืนหน้าประตู🎤
    #19861
    0
  12. #19813 ChanDiola (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 16:58

    แงงงงงงงงงงงงนะ ต้มให้หน่อยคือแบบเร่งจนแก๊สจะพังแล้วทำไมง้อน่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆให้อภัยตั้งแต่มายืนหน้าประตูแล้วแม่

    #19813
    0
  13. #19757 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:51

    เสี่ยตีเนียนไป เดี๋ยวน้องก็ใจอ่อนแล้ว

    #19757
    0
  14. #19646 mchjnt (@mintkimme) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 03:42
    เสี่ยบอก นะ ต้มให้หน่อย ว่ะอมกกกกก หนูพอวาไม่อยากได้คนแก่ก็โยนให้พี่ก็ได้นะค— แค่กๆ
    #19646
    0
  15. #19545 TooinloveToletgo (@TooinloveToletgo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 15:14
    เย้ๆๆๆๆๆ
    #19545
    0
  16. #19478 อ้อยใจ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 22:30

    คุณเป็นนักเขียนที่น่ารักมากๆค่ะ เขียนเนื้อเรื่องได้ดีและคุณใส่ใจความรู้สึกของคนอ่านมากเลย พึ่งมาอ่านเรื่องนี้ก็รู้สึกประทับใจในตัวคุณนะคะ

    #19478
    0
  17. #19420 Gabriel Redocean (@g-abriel20224) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 08:21
    เสี่ยง้อเด็กกก น่ารักกกก
    #19420
    0
  18. #19388 someone_110 (@someone_110) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 23:04
    ขอมอบเพลงนี้ให้น้องค่ะ'ยอมตั้งแต่หน้าประตู'
    #19388
    0
  19. #19386 chootikarn (@chootikarn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 18:09
    เสี่ยมาง้อถึงที่เลย555
    #19386
    0
  20. #19381 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:22
    สู้ๆนะเสี่ย 55555
    #19381
    0
  21. #19311 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:25
    ย้ายมาอยู่นามปากกาเดียวกันดีกว่าค่ะ // ติดตามนะค่ะ^^
    #19311
    0
  22. #19249 MeltMind_ (@maijabong) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:05
    ชอบความพยายามง้อน้องของเสี่ยมาก 5555
    #19249
    0
  23. #19184 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:14
    มันก็น่ารักแบบแปลกๆ 5555555555 สู้ๆนะเสี่ย
    #19184
    0
  24. #19126 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:47
    เสี่ยน้อเสี่ยง้อน้องดีๆสิ ปล.คิดถึงน้องเหยี่ยนเหมือนกันค่ะ ตามอยู่น้าาาาา
    #19126
    0
  25. #19038 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:04
    เสี่ยสู้ไม่ถอยเลย
    #19038
    0
  26. #18997 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:40
    เสี่ยต้องทำให้น้องไว้ใจนะ สู้ๆ
    #18997
    1
    • #18997-1 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 23)
      16 พฤษภาคม 2562 / 23:28
      นะ..ต้มให้หน่อย โอ้ยยยย ละลายจ้าาาาา
      #18997-1