YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 22 : 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6956 ครั้ง
    20 พ.ย. 61

20




                อีกทางหนึ่ง


                บรรยากาศบนกระเช้าของแจ๊คสันและอี้ที่ได้ขึ้นไปก่อนล่วงหน้าตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านายกำลังตกอยู่ในภาวะฝืดเฟื่อนเต็มที สองหนุ่มมือซ้ายขวาไม่ได้มีเวลามาสนใจวิวทิวทัศน์ด้านนอกแต่อย่างใด เพราะต่างก็กำลังจ้องหน้ากันและกันอย่างหาคำตอบ


                อย่ามองซะจนกูขนลุกแบบนี้ได้ไหมวะแจ๊คสัน” เป็นอี้ที่ทนกับสายตาแปลกๆ ของคนที่นั่งด้วยกันไม่ไหวพูดบ่นออกมาก่อนแล้วยกมือขึ้นปัดใบหน้าของแจ๊คสันให้เบนหันออกไปอีกหน่อยเพราะสายตาที่มันส่งมาทำให้เขารู้สึกคิดอะไรไม่ออก


                เหตุเกิดจากหลังที่แจ๊คสันหยิบโทรศัพท์ที่ได้รับคืนมาขึ้นมาตรวจเช็กความเรียบร้อย มือขวาของเสี่ยก็พบว่าหน้าจอของตนเองมีข่าวซุบซิบระหว่างเจ้านายกับคุณออกัสเปิดค้างไว้ พอหันไปถามหาสาเหตุจากอี้ ก็ได้รับคำตอบเป็นใบหน้าที่เหวอไปของพ่อบ้านคนเก่ง


                เท่านั้นแหละ


                อี้ถึงได้รู้ว่าความซวยอีกครั้งได้บังเกิดขึ้นแล้วตั้งแต่อยู่บนเรือ พอคิดถึงใบหน้าที่ส่งยิ้มหวานให้กับคุณเจียจิ้งของคุณพอวา รวมไปถึงคำพูดขอบคุณภาษาจีนเย็นๆ ที่ไม่หันมามองหน้าเขาเลยสักนิดแต่กลับพุ่งตรงไปที่คนนั่งฝั่งตรงข้าม อี้ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาอีกครั้ง


                คุณพอวาจะเห็นจริงๆ เหรอ


                นี่ก็พยายามปลอบใจตัวองจนเขานึกเอือม มาถึงขนาดนี้แล้วมันยังจะคิดว่าอีกฝ่ายไม่เห็นอีกเหรอ...


                แอบเลื่อนหน้าจอขนาดนั้นคงไม่เห็นหรอก ไม่เห็นแน่ๆ” ประชดออกไปให้ไอ้คนบื้อมันโอดครวญเล่น ก่อนจะยกมือขึ้นตบบ่าเพื่อนร่วมงานไปสักสองสามที แล้วเปลี่ยนท่าทางมานั่งกอดอกยกเท้าขึ้นวางพาดขากระดิกไปมาเล่น ไม่ได้หันไปสนใจแจ๊คสันอีก


                เอาเถอะ


                คิดไปก็ปวดหัวเปล่า จะเห็นหรือไม่ ตอนนี้คงไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่าไหร่ สำคัญที่คุณพอวาจะทำอย่างไรต่อไปมากกว่า ยังไงนี่ก็ไม่ใช่เรื่องของเขาอยู่แล้ว

 

 





                หลังจากไปไหว้พระ เดินเที่ยวหมู่บ้านจำลองพอเป็นพิธีและซื้อของที่ระลึกเสร็จก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว อิทธิพลเลยตัดสินใจพาพอวากลับไปแถวย่านจิมซาจุ่ยเพื่อให้เจ้าตัวที่ร้องอยากจะเดินเล่นได้เดินชอปปิงกับหาของอร่อยทานให้สมใจก่อนจะขึ้นเรือเฟอร์รี่กลับมาเก๊าในช่วงเย็น


                ดวงตากลมโตของพอวามองร้านขายเต้าหู้เหม็นด้วยความสนใจ ขนาดยืนห่างออกมาหลายเมตรยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ขนาดนี้ ถ้ากินเข้าไปจะเป็นยังไงนะ...


                ทานไหมครับ” คนถูกถามรีบส่ายหน้าทันที แม้รสชาติของมันจะไม่ได้เลวร้ายเหมือนกลิ่น แต่ให้เขากินเข้าไปก็ไม่ไหวเหมือนกัน


                เขาว่าอร่อยกันไม่ใช่เหรอ” พอวายังคงพูดต่อโดยที่หันมองไปมาระหว่างร้านเต้าหู้เหม็นกับใบหน้าของคนแก่กว่าที่เริ่มอยากพาเขาเดินหนี


                ก็ไม่แย่เท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ชอบ ดวงตาคู่คมจ้องมองคนที่ทำหน้าซุกซนก่อนจะเปลี่ยนท่าทางจากลากพอวาออกห่างเป็นเข้าไปใกล้แทนพร้อมบอก อยากลองกินเหรอ ฉันสั่งให้ได้นะ


                ม่ายยย” พอโดนแกล้งกลับ เด็กหนุ่มก็รีบยื้อท่อนแขนของคนที่ทำท่าจะเดินเข้าไปซื้อให้จริงๆ อย่างตกใจแล้วร้องบอก ผมว่าเราไปทานโจ๊กร้านที่เสี่ยบอกว่าอร่อยกันดีกว่า


                เด็กหน้าหวานเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะถูกลากไปซื้อเต้าหู้เหม็นจริงๆ อีกอย่างตอนนี้เขาก็เริ่มหิวขึ้นมานิดๆ แล้วด้วย


                อี้มองภาพการหยอกเล่นของคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ ไม่รู้ว่าเจ้านายเขาจะรู้ตัวไหมว่าตอนนี้กำลังทำตัวเหมือนคู่รักทั่วไปกับเด็กหนุ่มหน้าหวานมากแค่ไหน


                จากนั้นคนทั้งหมดถึงได้เปลี่ยนทิศทางไปยังร้านโจ๊กเจ้าประจำเวลามาฮ่องกง พอทานเสร็จก็เป็นการเดินเล่นในย่านแหล่งชอปปิงต่อ แล้วค่อยกลับไปฝั่งมาเก๊าในช่วงเย็น

 





 

 

 

                พอวาเดินออกจากห้องน้ำพลางใช้มือเช็ดผมที่เปียกให้แห้ง ร่างโปร่งบางเดินเข้ามานั่งที่โซฟาหน้าทีวีที่กำลังเปิดช่องท้องถิ่นอยู่ ถึงแม้จะฟังไม่ออก แต่การเปิดมันคลอไว้เป็นเพื่อนเพื่อไม่ให้เงียบเหงาเกินไประหว่างที่เสี่ยออกไปจัดการธุระที่คาสิโนก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่เลวเหมือนกัน


                พวกเขากลับมาถึงมาเก๊าในช่วงหัวค่ำ พอมาถึงพอวาก็ถูกพาไปหาของทานที่ย่านจัตุรัสเซนาโด จากนั้นก็เดินไปยังซากโบสถ์เซนต์ปอลต่อ ซึ่งบรรยากาศในยามค่ำคืนก็ดูสวยงามและชวนให้รู้สึกผ่อนคลายไปอีกแบบจนแทบไม่อยากกลับห้องพัก


                แต่สุดท้าย เวลาทุกอย่างก็ต้องหมดลงเมื่อชายหนุ่มต้องไปตรวจงานที่คาสิโนต่อ พอวาเลยถูกพากลับโรงแรมโดยมีอี้กับอินทัชคอยดูแลความเรียบร้อยให้


                ดวงตากลมโตมองภาพข่าวที่ปรากฏขึ้นเงียบๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปที่ถ่ายวันนี้แทบทั้งวันอย่างมีความสุข เขานั่งเลื่อนดูรูปอยู่แบบนั้นได้สักพักก็ตัดสินใจอัปภาพที่แอบถ่ายตอนเสี่ยกำลังยืนรอเขาเลือกรองเท้าบริเวณหน้าร้านกับภาพโจ๊ก 2ถ้วยแล้วใส่แคปชั่นขอบคุณพร้อมรูปหัวใจ


                นั่งอมยิ้มมีความสุขกับตัวเองได้ไม่เท่าไหร่ เสียงประตูห้องก็ดังขึ้นบ่งบอกว่าใครบางคนกำลังจะเข้ามา ใบหน้าหวานที่ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองอยู่จึงเงยขึ้นแล้วส่งยิ้มกว้างให้กับคนที่พึ่งกลับมา


                กลับมาแล้วเหรอครับ” เสียงนุ่มทุ้มกับร่างบอบบางในชุดนอนสีน้ำเงินเข้มยืนขึ้นทำให้คนที่พึ่งกลับมาถึงเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติเห็นแต่เด็กน้อยมักใส่ชุดสีอ่อน พอคืนนี้ใส่อะไรเข้มๆ ก็ดูตัดกับผิวขาวๆ ของอีกฝ่ายดีเหมือนกัน


                อืม ดูอะไรอยู่


                ไม่รู้เหมือนกันสิครับ ผมแค่เปิดเอาไว้เป็นเพื่อนเฉยๆ เด็กนักศึกษาหันไปตอบก่อนจะหันกลับไปทางหน้าจอโทรทัศน์พลางหยิบรีโมทที่วางไว้ข้างตัวขึ้นมากะว่าจะกดปิดลง เพราะตอนนี้อิทธิพลกลับมาแล้ว


                ทว่า


            มาที่ฝั่งบันเทิงต่างประเทศกันบ้างนะคะ นี่เลยค่ะ ดาราหนุ่มหน้าหวานออกัสที่ตอนนี้กำลังมีความลือสนั่นถึงความสัมพันธ์ของเจ้าตัวกับนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อนะคะ


            'ใช่แล้วค่ะ นักข่าวก็ไปถามนะคะว่า เอ...ตกลงแล้วคุณออกัสกับนักธุรกิจคนนั้นมีความสัมพันธ์ยังไงแน่ เพราะก่อนหน้าที่มีข่าวออกมาเจ้าตัวก็ปฏิเสธมาตลอด มาดูกันค่ะว่าคราวนี้คุณออกัสจะว่ายังไง


                บรรยากาศที่ดีเมื่อครู่กลายเป็นเงียบลงอย่างกะทันหัน ถึงแม้พอวาจะฟังสิ่งที่ผู้หญิงสองคนนี้พูดไม่ออก แต่รูปภาพของชายหนุ่มกับดาราอย่างออกัสก็ทำให้ดวงตากลมโตนิ่งไป


                วา” อิทธิพลเม้มปากแน่นแล้วมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกเคร่งเครียด ยิ่งเขาฟังสิ่งที่นักข่าวบันเทิงสองคนนั่นพูดออก เขาก็ยิ่งอยากจะแย่งรีโมทที่อยู่ในมือของพอวามากดปิดข่าวบ้าๆ นี่ซะ


                อยู่ๆ ก็รู้สึกไม่อยากให้พอวารับรู้เรื่องพวกนี้


                ไม่กี่วินาทีถัดมา ภาพการสัมภาษณ์ออกัสที่อยู่ในงานสักแห่งก็ปรากฏขึ้น ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นเสี่ยเดินตรงเข้าไปหาเด็กหนุ่มที่ยังคงยืนจ้องมองโทรทัศน์เงียบๆ แล้วดึงมือของพอวามากุมไว้


                อิทธิพลกำลังกลัว


                มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่ากำลังกลัวอะไรกันแน่ รู้เพียงแต่ไม่อยากให้เด็กน้อยของเขาต้องมารับรู้เรื่องราวพวกนี้ แต่สิ่งที่พอวาแสดงออกมาคือการหันหน้ามาส่งยิ้มบางๆ ให้เขาทีหนึ่งทั้งๆ ที่ดวงตากลมโตคู่นั้นกำลังสั่นระริกไปด้วยความหวาดหวั่น


                ก็รู้จักครับ ครับ รู้จักกัน’ ใบหน้าของออกัสแย้มยิ้มตอบนักข่าวที่สัมภาษณ์อย่างสดใส ก่อนจะเอียงหน้าไปใกล้อีกนิดเมื่อถูกถามคำถามต่อมา


                มาถึงตอนนี้ ต่อให้พอว่าจะอยากไม่เข้าใจก็ต้องเข้าใจอยู่ดีถึงสิ่งที่นักข่าวและดาราหนุ่มคนนั้นตอบ ที่ด้านล่างจอมีภาษาจีนขึ้นกำกับ คาดว่าคงเป็นคำแปลเพื่อให้คนดูที่นี่เข้าใจ


                สรุปแล้วคุณออกัสกับคุณอิทธิพลเป็นอะไรกันคะ


                ดวงตาของดาราหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่งก่อนเจ้าตัวจะคลี่ยิ้มหวานตอบ ‘ต้องรอดูต่อไปก่อนนะครับ ตอนนี้เอาเป็นว่ารู้จักกันครับ


                แสดงว่าก่อนหน้านี้ที่มีช่อดอกไม้ไปส่งให้กำลังใจถึงหลังเวทีก็มาจากคนนี้ใช่ไหมคะน้องกัส


                ก็...ออกัสเว้นจังหวะลากเสียงเหมือนพยายามหาข้อแก้ตัว ก็มาจากแฟนคลับนั่นแหละครับ


                แฟนคลับหรือแฟนครับ


                แฟนคลับครับ


                พอวา...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อของเด็กหนุ่มที่กำลังกัดปากแน่น แต่เจ้าตัวก็ทำเพียงแค่ยืนมองหน้าจอที่ตอนนี้กำลังจะเปลี่ยนเป็นข่าวอื่นต่อไปอยู่อย่างนั้น


            เอาเป็นว่าก็มาต้องติดตามกันต่อไปนะคะว่าคู่นี้เขาจะออกมายอมรับเมื่อไหร่


                    พอวาอยากจะหันไปถามอีกฝ่ายเกี่ยวกับคุณออกัสคนนั้นเหลือเกินว่าแท้จริงแล้วคนทั้งคู่เป็นอะไรกันแน่


                แล้วเขาอยู่ที่ตำแหน่งตรงไหนในใจของเสี่ย


                คำว่าหวงที่ออกจากปากของชายหนุ่มนั้นมีน้ำหนักมากแค่ไหน แล้วระหว่างเขากับออกัสคนนั้นใครสำคัญกว่ากัน


                เสี่ยจะหวงคุณออกัสเหมือนที่บอกกับเขาหรือเปล่า


                มีคำถามมากมายที่อยู่ในหัวสมองของเขาเต็มไปหมด แต่พอวากลับทำไม่ได้แม้แต่จะเปิดปากพูดออกไป เขาได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ ก่อนจะยกมือปาดมันทิ้งแล้วหันมาหาอีกฝ่ายที่ยืนนิ่งๆ อยู่


                เจ็บจัง


                ทั้งๆ ที่แกล้งทำเป็นปิดหูปิดตามาตั้งนาน


                แต่พอตอนที่ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น เขาเกือบจะทำใจให้ลืมภาพข่าวพวกนั้นของเสี่ยกับดาราคนนั้นได้ก็ต้องมารับรู้และถูกตอกย้ำด้วยข่าวที่พึ่งจบไป


                ริมฝีปากหยักของอิทธิพลปิดสนิทก่อนเจ้าตัวจะแลบลิ้นออกมาเลียน้อยๆ อย่างคนกำลังทำอะไรไม่ถูก ยิ่งเห็นใบหน้าของพอวาที่พยายามฝืนไม่ให้ตัวเองร้องไห้เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากดึงร่างบอบบางของเด็กน้อยเข้ามากอดแล้วปลอบอีกฝ่าย


                “ฉันไม่ได้คบกับออกัส


                คงเป็นคำแก้ตัวที่ดีที่สุดในเวลานี้ที่เขาคิดออก


                แน่นอนว่ามันเป็นความจริงที่เขาไม่ได้คบกับออกัส ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นแบบต่างฝ่ายก็ต่างได้ประโยชน์ร่วมกัน เขาได้เซ็กซ์ ได้คนเป็นที่ระบายอารมณ์ชั้นเยี่ยม ส่วนออกัสก็ได้ชื่อเสียง เงินทอง และอื่นๆ อีกมากมาย


                ก็เหมือนกับพอวาในตอนแรก...


                เพียงแต่ตอนนี้ชายหนุ่มรู้ตัวเองดีว่าสำหรับเขาแล้ว พอวาเป็นมากกว่านั้น


                เป็นมากกว่าแค่เพื่อนเล่นบนเตียงอย่างที่ออกัสเป็น


                และถ้อยคำที่อีกฝ่ายย้อนถามกลับมาก็ทำให้เขาสะอึก “เหมือนกับผมด้วยใช่ไหมครับ


                พอวายิ้ม ยิ้มแบบที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าชวนให้คนมองรู้สึกบีบหัวใจมากแค่ไหน เด็กหนุ่มพยายามกลืนก้อนเหนียวๆ ลงคอก่อนจะพูดประโยคต่อมา “กลับถึงไทยเมื่อไหร่ ผมจะย้ายกลับไปอยู่หอเหมือนเดิมนะครับ


                “ไม่ได้” อิทธิพลเอ่ยปฏิเสธทันที เขาไม่ยอมให้อีกฝ่ายหนีไปไหนแน่


                “ทำไมครับ?”


                “เพราะฉันบอกว่าไม่ได้


                คราวนี้พอวาเม้มปากแน่น จากที่คิดว่าอย่างน้อยอาจจะได้ยินคำตอบที่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นแต่กลับกลายเป็นว่ามันยิ่งแย่กว่าเดิมจนไม่อยากจะฟังอะไรอีก ที่ผ่านมาเขาฟังอีกฝ่ายมาตลอดจนบางครั้งก็เสียความเป็นตัวเองไป


                พอวาไม่ใช่เด็กหัวอ่อนหรือว่าง่ายขนาดนั้น


                คนที่ดื้อรั้นจนสามารถทำให้คนทางบ้านยอมรับเรื่องทุนจากมหาวิทยาลัยที่มีราคาสังคมแพงยิ่งกว่าค่าเทอมได้แม้จะถูกเสียงคัดค้านแค่ไหนก็ตามไม่ใช่คนที่จะยอมทำตามคำสั่งใครง่ายๆ


                หากไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย


                เขาเหนื่อย


                เหนื่อยกับการแกล้งทำเป็นไม่รับรู้อะไรทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าอะไรเป็นอะไร ยิ่งมาเจอเรื่องที่ชวนให้ตอกย้ำแบบนี้ซ้ำๆ พอวาก็ยิ่งรู้สึกอยากจะหยุดทุกอย่างเอาไว้


                แต่เขากลับทำไม่ได้


                “ผมจะกลับ” น้ำเสียงที่เคยอ่อนนุ่มเสมอเริ่มแข็งขึ้นจนอิทธิพลเกือบจะสวนอีกฝ่ายออกไปว่าอย่างี่เง่าจะได้ไหม แต่พอเห็นดวงตาที่สั่นระริกไปด้วยความรู้สึกหลากหลายของเด็กหนุ่มหน้าหวาน ริมฝีปากที่เตรียมอ้าออกเพื่อพ่นคำทำร้ายจิตใจของอีกฝ่ายให้ช้ำไปมากกว่าเดิมก็ปิดลงแล้วเปลี่ยนเป็นแลบลิ้นเลียมันแทนอย่างไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น


                เขาไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ของตัวเองกับออกัสจะมีปัญหาจนกระทั่งวันนี้


                ที่ผ่านมาอิทธิพลไม่ได้สั่งห้ามออกัสอย่างจริงจังเวลาให้สัมภาษณ์หรือแสดงออกต่อหน้าสื่อเกี่ยวกับเรื่องชองเขา


                อีกฝ่ายอาจจะรู้สึกดีใจที่นึกว่าตัวเองได้รับความสำคัญขนาดที่สามารถเอ่ยปากหรือแสดงอะไรนิดๆ หน่อยๆ ให้คนส่วนมากคิดไปเองได้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา


                แต่เปล่าเลย... ทุกอย่างเป็นแค่ผลประโยชน์ในการประชาสัมพันธ์ชื่อเสียงที่เขาต้องการเท่านั้น


                ออกัสได้กระแส ส่วนเขาได้พื้นที่ข่าวและกลายเป็นที่รู้จักของผู้คน


                สิ่งนี้สามารถทำอะไรให้ได้บ้าง?


                แน่นอนว่ามันช่วยการันตีความน่าเชื่อถือของธุรกิจด้านสว่างของเขาให้ดีขึ้น ธุรกิจที่เขาทำกลายเป็นที่รู้จักการจากค้นหาข้อมูลส่วนตัวของคนที่มีข่าวลือกับดาราหน้าหวานยอดนิยมภายในเวลาไม่กี่วัน


                มันก็แค่ผลประโยชน์ที่เขาต้องการในตอนนั้น ตอนที่ชีวิตยังไม่ได้มีเด็กหนุ่มที่ชื่อพอวาก้าวเข้ามาแบบนี้


                “ไม่เอาน่าวา” เขาใช้เสียงให้อ่อนลงแล้วเอื้อมแขนจะไปจับตัวอีกฝ่ายแต่ก็ถูกหนีด้วยการก้าวเท้าถอยหลังออกไปพลางส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่ยอมแพ้


                “ไม่ครับ


                “อย่าดื้อ


                “ผมไม่ได้ดื้อ


                “แล้วเรียกว่าอะไร งี่เง่าดีไหม” ทันทีที่จบประโยค ใบหน้าหวานของคนที่ยืนตรงหน้าก็เปลี่ยนไป พอวายืนนิ่งทำท่าราวกับจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เจ้าตัวใช้ฟันขบกัดริมฝีปากไว้จนเขากลัวว่าเลือดจะไหล


                บ้าเอ๊ย


                เขาทำพลาดอีกจนได้

 




 

 

                พอวาไม่พูดอะไรออกมาอีกตลอดคืน จนกระทั่งเช้าวันต่อมาที่ควรจะเป็นการได้ไปท่องเที่ยวในมาเก๊ากันอย่างมีความสุขแบบเมื่อวานในฮ่องกงก็มีเพียงแค่ความเงียบเท่านั้น เด็กหนุ่มเอาแต่นอนขดตัวอยู่บนเตียงจนอิทธิพลเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ไม่ว่าเขาจะพยายามพูดอะไร อีกฝ่ายก็ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินและไม่เห็นจนเขาอยากจะบ้า


                หากพอวาร้องไห้ออกมาอีกหรือโวยวายเสียงดังเหมือนกับคนอื่น เขาคงจะจัดการได้ง่ายกว่านี้


                ดีหน่อยที่ยังยอมให้กอด แต่ก็เป็นอ้อมกอดที่แห้งแล้งจนคนเป็นเสี่ยอย่างเขานึกสมเพชตัวเองในใจ ที่ผ่านมามีแต่ถูกกอดถูกออเซาะเนื้อแนบเนื้อ พูดอะไรออกไปก็ต้องฟัง ไม่มีหรอกที่เขาจะเป็นฝ่ายกอดคนที่นิ่งสนิทไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้กลับมาเลยสักนิดแบบนี้


                แผนเที่ยวที่วางเอาไว้พังไม่เป็นท่า ตลอดวันเขาพยายามจะสบตากับอีกฝ่าย แต่พอวาก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วลุกขึ้นจัดกระเป๋าเดินทางตั้งแต่ยังไม่เที่ยง ความอดทนตลอด 13 ชั่วโมงของเขากำลังจะหมดลงหากอีกฝ่ายยังเอาแต่เป็นใบ้อยู่แบบนี้


                “วา


                “...


                “พอวา


                ...


                “ตามใจ ถ้าอยากจะเงียบมากนักก็เงียบให้ได้ตลอดแล้วกัน

 

 

 

 




 

 

                อี้มองเจ้านายที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่อย่างไม่รู้จะวางตัวอย่างไร เขาสงสัยตั้งแต่ที่แผนการเที่ยวทั้งหมดถูกยกเลิกตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนั้นเขาคิดในแง่ดีว่าคนทั้งคู่อาจจะเพลียจากกิจกรรมบางอย่าง แต่ดูเหมือนสีหน้าที่กำลังหงุดหงิดงุ่นง่านของเสี่ยจะเฉลยให้เขารู้คำตอบว่าสิ่งที่คิดนั้นผิดอย่างมหันต์


                “อี้


                “ครับ


                “….”


                ผ่านไปเกือบห้านาทีแต่คนที่ส่งเสียงเรียกมือซ้ายคนสนิทก็ยังไม่เปิดปากเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวจนอี้เริ่มหวั่น


                “พอวาจะย้ายกลับไปอยู่หอ


                หือ...


                ดวงตาเรียวรีของเฉินอี้เบิกขึ้นเมื่อจู่ๆ เจ้านายก็โพล่งประโยคหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยหลังจากที่เงียบไปนาน


                คุณพอวาน่ะหรือที่จะย้ายกลับไปอยู่หอเขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายปรับตัวเข้ากับห้องชุดบนคอนโดที่เสี่ยซื้อไว้ให้ได้แล้วนี่ แล้วทำไมถึงอยากจะย้ายกลับไปอยู่ห้องเช่าเล็กๆ แบบนั้นด้วย


                หากไม่ได้มีเรื่องทะเลาะอะไรกับเจ้านายเขา...


                “ครับ” เมื่อไม่รู้จะพูดอะไรกลับไป มือซ้ายหนุ่มก็เลยได้แต่ขานรับด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเห็นท่าทางกลัดกลุ้มที่ดูไม่รู้จะพูดหรือทำอะไรต่อของเสี่ยอย่างที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก


                “ทะเลาะกับคุณพอวาหรือครับ” สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป เพราะสีหน้าที่ย่ำแย่ของเจ้านายกำลังทำให้เลือดลูกน้องมันร้อนขึ้น


                เมื่อวานก็เห็นว่าคนทั้งคู่ดูจะมีความสุขดีไม่ใช่หรือ แล้วอะไรกันที่เป็นต้นเหตุให้เจ้านายเขาเป็นแบบนี้


                หรือว่า...คุณพอวาชวนเสี่ยทะเลาะเรื่องข่าวของคุณออกัส


                “เกี่ยวกับคุณออกัสหรือเปล่าครับ


                ดวงตาของอิทธิพลตวัดมองใบหน้าของลูกน้องอย่างสงสัย ก่อนจะยิ่งขมวดคิ้วกันแน่นไปอีกเมื่อเฉินอี้พูดอะไรบางอย่างออกมา “คุณพอวาถามเรื่องข่าวของเสี่ยกับคุณออกัสหรือครับ


                “เปล่า


                อ่าว...อี้ถึงกับหยุดชะงักริมฝีปากที่จะพูดต่อทันทีที่สมมติฐานที่เขาวางไว้ไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด


                “ไม่ได้ถาม แต่ทั้งเห็นทั้งได้ยินจากในโทรทัศน์พร้อมกับฉันเลยแหละ


                ฉิบหาย...


                คนสนิทที่พ่วงงานหลายตำแหน่งเกือบจะสถบคำหยาบออกมาหลังจากฟังสาเหตุการทะเลาะของคนทั้งคู่ในครั้งนี้ที่แทบจะนับเป็นครั้งแรกอย่างตกใจ


                คุณเจียจิ้งแกล้งยื่นข่าวให้คุณพอวาบนเรือโดยอาศัยโทรศัพท์ของแจ๊คสันว่าแย่แล้ว สถานการณ์ที่เจ้านายเขาต้องเผชิญกลับแย่ยิ่งกว่าอีก


                “ดื้อจะกลับไปอยู่ที่หอให้ได้จนฉันเผลอขึ้นเสียงกับว่าไป


                ซึ่งอี้คิดว่าไอ้การเผลอขึ้นเสียงกับว่าของเจ้านายคงจะไม่ใช่น้อยๆ อยู่เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวคงไม่มานั่งจิบไวน์สูบบุหรี่ด้วยสีหน้าแบบนี้แน่ๆ


                “ลองปล่อยคุณพอวาไปก่อนดีไหมครับ


                “ไม่


                “แต่ว่า...


                “ฉันไม่ยอมให้กลับไปแน่ๆ” คำตอบของเสี่ยทำให้อี้แอบถอนหายใจยาวออกมา เขาไม่คิดว่าการทำแบบนี้จะช่วยทำให้อะไรดีขึ้นได้ เพราะอีกฝ่ายยังไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าปัญหาที่แท้จริงมันเกิดจากอะไร


                หรือหากรู้ ก็คงไม่อยากจะยอมรับง่ายๆ


                “แล้วมันจะดีขึ้นเหรอครับ” ในฐานะที่เป็นคนสนิทที่ทำงานมายาวนานแถมยังเป็นที่ปรึกษาเรื่องส่วนตัวในหลายๆ ครั้ง อี้ถึงได้กล้าพูดออกมา เขาเงียบไปสักพักแล้วลอบมองท่าทีของอีกฝ่ายก่อนจะว่าต่อ “ผมว่าลองปล่อยให้คุณพอวาได้ทำตามที่ต้องการน่าจะดีกว่านะครับ ยิ่งเสี่ยบังคับแบบนี้คุณพอวาก็จะยิ่งไม่ฟัง แต่ถ้าเสี่ยไม่ได้แคร์ความรู้สึกอะไรของคุณพอวา จะทำอย่างที่ว่ามาก็ได้ครับ


                “….”


                “คุณพอวาไม่ได้บอกสักหน่อยไม่ใช่หรือครับ ว่าห้ามเสี่ยย้ายตามไปอยู่ด้วยที่หอ

 

 







...


ครบแล้วค่าาา

ขอเวลาให้เสี่ยเค้าหน่อย เสี่ยเค้าร้างเรื่องรักๆ ชอบๆ แบบจริงจังและจริงใจมานาน

ขอบคุณที่ติดตาม+คอมเมนต์+สกรีม #เด็กเสี่ยอิทธิพล ให้มากๆ นะคะ



บล็อกฉากคัทเราเอาส่วนที่เป็น Get in touch ออกแล้ว

เพราะเห็นมีคนบอกว่ามีช่องให้กรอกรายละเอียด/ลงทะเบียน

จะบอกว่าตรงนั้นไม่ใช่ช่องสมัครหรือต้องกรอกข้อมูลก่อนถึงจะได้อ่านนะคะ

Get in touch คือส่วนที่เอาไว้ติดต่อหาเราค่ะ  ข้ามส่วนนี้ไปได้เลย ถ้าเลื่อนผ่านส่วนนี้ก็จะเจอโพสต์เลย

แต่เพราะมีคนสับสนเราเลยไปเอาออกแล้ว เท่ากับตอนนี้ในบล็อกเหลือแค่ส่วนหน้าแรก(home)กับบล็อก(post)

ส่วนปัญหาใหม่ที่ตามมาคือมีบางคนไม่เจอ NC บทที่1 หรือเจอไม่ครบ

ทำตามนี้น้า

1.เข้าบล็อกไป เปิดมาเจอหน้าแรกจะมีปุ่ม discover now กดปุ่มนี้เลยค่ะถ้าไม่อยากเลื่อนหน้าบล็อกจนสุด

2. พอกดปุ่ม discover now แล้ว มันจะเด้งไปที่หน้าที่เป็นโพสต์ NC เลย

3. ลองหาคำว่า All หรือ All post แถวด้านนะคะ กด All/ All post อีกครั้งแล้วมันจะขึ้นมาครบทุกตอนเลย


ถ้ามีปัญหาติดขัดอะไรเกี่ยวกับบล็อกอีก DM ติดต่อมาถามหรือทักแชทในหน้าเพจมาถามได้ค่ะ




***เคยบอกไปตรงทอล์คตอนที่ 17 เรื่องที่มี สนพ.ติดต่อเข้ามา

ถ้าได้ข้อสรุปยังไงเกี่ยวกับรวมเล่มว่าจะเป็นการทำเองหรือทำกับสนพ.เราจะมาแจ้งทุกคนอีกทีนะคะ

ขอบคุณมากๆ เลยค่ะที่สนใจงานเรื่องนี้ ทั้งคนอ่านและสนพ.ที่เข้ามาติดต่อ


**** พอเราบอกเรื่องที่มีสนพ.มาติดต่อทำไมถึงมีคนเหมือนอยากให้เราทำเองมากกว่าอะคะ แงง

ขอรู้เหตุผลได้ไหมคะ ;w;

ปกติที่ผ่านมาเวลาทำเล่มเราทำเองตลอดทุกขั้นตอน

แล้วก็เรียกว่าพึ่งเข้ามาในแวดวงนิยายวายก็ว่าได้ ถึงจะเคยแต่งวายมาก่อน แต่ก็อย่างที่บอกว่ามันกริบ

กริบแบบกริ๊บ เราก็ไม่ค่อยรู้อะไรมาก ปกติก็อยู่แต่ในโลกของตัวเอง 

นี่เหมือนเข้ามาอีกโลกหนึ่งแล้วก็ได้เจออะไรที่ไม่เคยเจอมาก่อน 

คอมเมนต์นั้นที่บอกอยากให้ทำเองมากกว่าทำเราสงสัยเลยค่ะว่าทำไม หรือใครจะใจดีบอกก็ได้

มีอะไรที่เราควรรู้หรือเปล่าคะ หลังไมค์มาบอกหรือมาแนะนำได้น้า ;w;


ขอบคุณมากค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.956K ครั้ง

20,939 ความคิดเห็น

  1. #20909 laya Pattarawatin (@xoxo888) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:48
    เฉินอี้ก็คือ เจ้าเล่ห์ที่หนึ่ง น่าสงสารที่หนึ่ง

    ตบกแบบแปลกๆที่หนึ่ง และมือชงอันดับหนึ่ง ฮ้าๆๆๆๆ
    #20909
    0
  2. #20695 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 12:27
    อี้นี่ร้ายกว่าเสี่ยอีกนะ
    #20695
    0
  3. #20651 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 23:57
    เฉินอี้!!!!! ร้ายมาก แผนการนี้แสนแยบยล!!!!
    #20651
    0
  4. #20520 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 07:57
    คุณอี้!!!! คือที่สุดดดอย่างที่เคยบอกว่าถ้าไม่มีคุณอี้จบเสี่ยจบ5555555
    #20520
    0
  5. #20487 MindTharanisorn (@MindTharanisorn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 15:36
    คุณ​อี้กินอะไรบอก​หน่อย​ จะเอาให้เสี่ยกินบ้าง5555
    #20487
    0
  6. #20464 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 16:22
    อี้เปลี่ยนงานดีมั้ย โอ้โห เป็นที่แรึกษาชีวิตได้ดีมาก
    #20464
    0
  7. #20409 sunzen (@hyacin04) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 14:25
    คุณอี้!!!!!! 5555555555555555
    #20409
    0
  8. #20389 VaranyaSittitet (@VaranyaSittitet) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 11:52
    เสี่ยไม่ชัดเจนเองเด้อ ขอบคุณความฉลาดของอี้
    #20389
    0
  9. #20375 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:27
    คุณอี้!!!!! ร้ายอ่ะ
    #20375
    0
  10. #20335 Dekaommeu (@GG_Tamutami) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:37
    อี้แอบร้ายนะเนี่ยอุกๆๆๆ
    #20335
    0
  11. #20311 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 01:06
    พี่อี้-ฉลาด
    #20311
    0
  12. #20245 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 10:25
    ต้องขอบคุณอี้นะเนี่ย
    #20245
    0
  13. #20214 num'crazy (@2543numnim) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:05
    ทั้งนายทั้งลูกน้องเจ้าเล่ห์พอกันเลย
    #20214
    0
  14. #20148 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 15:49
    แหม่.....ลูกน้องก็ช่างเข้าอกเข้าใจเจ้านายดีเหลือเกิ๊น คุณอี้.......ซวยไปด้วยกันนั่นแหละ
    แต่ลูกเราก็เคืองเขาได้ไม่นานหรอก เพราะยังไงตัวเองก็รับได้กลายๆแล้วว่า-แก่มันก็คงมีอิหนูๆไว้อีกเพียบ แค่อันนี้มันซึ่งๆหน้าเกินไป เลยเสียใจเเพราะคิดว่าได้เป็นคนสำคัญแล้วเชียว แต่พอมีคนอื่นโผล่มาก็เลยไม่รู้ว่าจะสำคัญเหมือนตนไหม เลยน้อยใจ
    #20148
    0
  15. #20120 Kun Kuna (@firstsineun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 00:58
    สมกับเป็นลูกน้องเสี่ย555
    #20120
    0
  16. #20112 ketwalee_ks (@ketwalee_ks) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:32
    ร้ายพอกันนั่นแหละ ทั้งเสี่ย ทั้งคุณอี้
    #20112
    0
  17. #20108 please (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 09:55

    คุณอี้นี่ ควรได้เงินเดือนหลักล้านค่ะ เป็นทุกอย่างให้เสี่ยจริงๆค่ะ 5555

    #20108
    0
  18. #20090 AlenZaMin (@chidchid) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 11:57
    คุณอี้นี้ได้จริงๆ
    #20090
    0
  19. #19999 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 07:06
    คุณอี้คุณทำดีมาก
    #19999
    0
  20. #19920 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 23:02
    รักคุณอี้
    #19920
    0
  21. #19913 สามีโยชิโกะ (@Aommy_0525) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 17:31
    อี้เธอมันร้ายกาจจจจ!!!!
    #19913
    0
  22. #19878 HHO~ (@exo-tine) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:40
    อี้พูดได้ดี รีบเก็บกระเป๋าให้เสี่ยเลยคะ
    #19878
    0
  23. #19828 Airki (@jodella) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 00:51
    อี้!!!!!!
    #19828
    0
  24. #19812 ChanDiola (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 16:34

    พี่อี้คือเทพพพพพคือเทพแต่บางทีก็สงสารรับรู้ความเป็นไปแล้วก็ได้แต่สบทว่าชิบหายคือพี่อี้5555555

    #19812
    0
  25. #19800 CKsosiE (@CKsosiE) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 11:27
    ลุงอี้ไหวพริบเริ่ดมากค่าาาา เรียกลุงไปเลย 555555555
    #19800
    0
  26. #19689 KittiphatSaree (@KittiphatSaree) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 17:55
    รู้สึกเหมือนฟิค.อซ หรือคิดไปเอ
    #19689
    1
    • #19689-1 DubbleB_07 (@DubbleB_07) (จากตอนที่ 22)
      4 พฤษภาคม 2562 / 23:09
      ของชานแบคหรือปล่าวครับ ถ้าของชานแบคจะไปอ่าน ขอชื่อเรื่องด้วยครับ55
      #19689-1