YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 21 : 19 + แจ้งเรื่อง Mpreg

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174,767
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10,249 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

19



                    ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสลัวขึ้นเป็นสัญญาณของพระอาทิตย์ที่กำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้า ดวงตาคมกริบของอิทธิพลจ้องมองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดเงียบๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ยื่นหน้าไปกดจูบแนบลงบนหน้าผากของอีกฝ่ายแผ่วเบา


                ความรู้สึกสุขใจอย่างประหลาดกำลังทำให้เขาประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เขานอนมองอีกฝ่ายอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเห็นเวลาอันสมควรจึงได้ส่งเสียงปลุก


                “ตื่นได้แล้ว


                “อื้อ


                เสียงร้องในลำคอของพอวาดังขึ้นเล็กน้อย เปลือกตาที่ปิดอยู่ค่อยๆ ปรือขึ้นแล้วมองใบหน้าหล่อเหลาของคนแก่กว่าด้วยความสงสัย ก่อนจะถูกกระซิบเข้าใบหูเบาๆ อีกครั้ง “ตื่นได้แล้ว


                “กี่โมงแล้วครับ” เสียงแหบแห้งเอ่ยถามออกมาแล้วตั้งท่าจะหลับต่อ อิทธิพลมองคนขี้เซาเหมือนแมวอย่างอ่อนใจ นี่คงเป็นข้อเสียที่น่ามันเขี้ยวที่สุดของเด็กของเขาละมั้ง


                “จะหกโมงแล้ว


                “ฮื้อออ ขอนอนต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอครับ” คนที่ง่วงจนลืมอายกับการกระทำของตัวเองเมื่อคืนต่อรอง แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมง่ายๆ


                หากที่นี่เป็นที่ไทย อิทธิพลจะยอมปล่อยเด็กน้อยของเขาให้นอนจนหนำใจอยู่หรอก


                “จะไม่ไปเที่ยวกับล่องเรือแล้วใช่ไหม” เพียงเท่านั้น คนที่นอนขดตัวซุกอยู่กับแผ่นอกของเสี่ยก็ลืมตาเด้งตัวขึ้นมาร้องโอดครวญเล็กๆ ถึงความเหมื่อยขบและเจ็บนิดๆ จากเหตุการณ์เมื่อคืน


                พอวามองคนที่นอนยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างขัดเคือง สายตาแพรวพราวของเสี่ยที่มองมาทำให้รู้สึกเขินแปลกๆ ก่อนหัวสมองของเด็กหนุ่มจะนึกได้ว่าเมื่อคืนตัวเองทำอะไรลงไป


                ใบหน้าหวานแดงซ่านแล้วรีบหาทางลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำเป็นพัลวัน



 



 

 

 

                พอวาถูกจูงมือเอาไว้หลวมๆ ขณะที่เดินไปตามทางที่คนแก่กว่านำหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ


                ใบหน้าหวานเจือไปด้วยรอยยิ้มบางเบาขณะที่บางครั้งก็แอบเหลือบตามองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายเป็นระยะ


                “ให้แจ๊คสันจองเรือไว้แล้ว อยากข้ามฝั่งไปฮ่องกงด้วยหรือเปล่า” เรือที่ว่าหมายถึงกอนโดล่าที่อีกฝ่ายอยากจะล่องตั้งแต่เมื่อวานแต่โดนเขาบอกปัดจนถูกโกรธไป


                เป็นไปตามคาด


                พอวาพยักหน้าหงึกหงัก แค่คิดว่าจะได้ล่องเรือแถมยังข้ามไปเที่ยวที่ฮ่องกงด้วยเด็กน้อยของเสี่ยก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา นี่ยังไม่รวมไปถึงสถานที่ท่องเที่ยวที่พอวาแอบเสิร์ชหาตั้งแต่หลังสอบเสร็จอีก ไม่รู้ว่าระยะเวลาเพียงแค่ 4วัน 3คืนนี้จะเพียงพอหรือเปล่า


                “บอกให้ไปเปลี่ยนคนใหม่มา” คนที่อยู่ในห้วงความคิดของตัวเองถูกเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มปลุกขึ้น พอวามองตามสายตาของอีกฝ่ายที่มองไปยังคนพายเรือชาวต่างชาติอย่างงุนงงไม่เข้าใจสาเหตุที่ต้องสั่งให้เปลี่ยนคนพาย


                “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ” พอวากระตุกมือน้อยๆ แล้วร้องถาม ก่อนจะได้รับคำตอบเป็นการที่ร่างสูงใหญ่ของเสี่ยพลิกตัวมาบดบังเขาไว้พร้อมกับมือหนาที่จับเข้าบริเวณแถวแก้มราวกับกำลังเช็กไข้


                “ไม่มี แค่ไม่ชอบขี้หน้า” อี้ที่ยืนห่างออกมาเกือบจะหลุดหัวเราะกับเหตุผลของเจ้านาย ไม่รู้ว่าเพราะทางโรมแรมอยากจะเอาใจเสี่ยเขาหรือว่าอย่างไรถึงได้จัดคนพายเรือที่หล่อเหลาขนาดนี้มาให้


                “อ่าว” พอวาเหวอไปกับเหตุผลของอีกฝ่าย แล้วพยายามเบี่ยงตัวไปทางขวาเพื่อมองใบหน้าของคนที่ว่าแต่ก็ถูกจับไหล่ให้อยู่นิ่งๆ ไว้ซะก่อน


                “ได้คนพายเรือคนใหม่แล้วครับเสี่ย” แจ๊คสันเดินเข้ามารายงานพร้อมกับคนพายเรือใหม่ที่ดูจะแก่กว่าคนเก่าอยู่พอสมควร อิทธิพลที่เห็นแบบนั้นเลยพยักหน้าโอเค แล้วจูงมือของคนเด็กกว่าให้ไปลงเรือ


                เพราะเป็นลูกค้าพิเศษของทางโรมแรม ระยะเวลาที่ล่องเรือของเสี่ยและเด็กหน้าหวานเลยค่อนข้างยาวนานกว่าการให้บริการแบบปกติ เสียงร้องเพลงที่คนพายเรือร้องช่วยเพิ่มบรรยากาศอบอุ่นแปลกๆ ให้กับคนทั้งคู่ที่นั่งจับมือกันอยู่เงียบๆ ตลอดเวลา


                หลังจากล่องเรือเสร็จ กิจกรรมต่อไปสำหรับพวกเขาคือการข้ามฝั่งไปยังฮ่องกง อี้กับลูกน้องบางส่วนคอยติดตามดูแลคนทั้งคู่โดยที่แจ๊คสันกับอินทัชได้ล่วงหน้าไปยังท่าเรือเฟอร์รี่เรียบร้อยแล้ว


                จากโรงแรมไปยังท่าเรือไม่ได้ไกลมากนัก ดวงตากลมโตของหนุ่มหน้าหวานคอยมองบรรยากาศสองข้างทางอย่างตื่นตาตื่นใจ พอวาแอบคิดไว้แล้วว่าเวลาที่เหลือพรุ่งนี้อีกวันเขาต้องมาเดินเล่นตามท้องถนนรวมทั้งต้องไปมาเก๊าทาวเวอร์ให้ได้ พอหมายมั่นปั้นมือเสร็จก็หันไปสะกิดไหล่คนที่นั่งโอบเอวของเขาไว้อย่างหลวมๆ


                “มีอะไร” ไม่รู้ว่าพอวารู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่ตั้งแต่เมื่อคืนที่อีกฝ่ายพูดออกมาว่าหวงเขาก็รู้สึกว่าอะไรๆ ก็ดูอ่อนหวานขึ้นอย่างประหลาด


                “พรุ่งนี้เสี่ยมีธุระที่ไหนอีกหรือเปล่าครับ


                “อืม ไม่แล้ว ทำไม อยากไปไหนเหรอ” อิทธิพลกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นแล้วใช้สายตาจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับไปมาด้วยความเพลิดเพลิน


                “ไปเดินเล่นหาของทานกัน แล้วก็ไปมาเก๊าทาวเวอร์ดีไหมครับ หรือเสี่ยมีที่ไหนที่อยากไปบ้างหรือเปล่า


                “ไม่มีหรอก ไปที่ๆ เธออยากไปนั่นแหละดีแล้ว” อิทธิพลไม่ได้พูดเอาใจแต่อย่างใด ไม่ว่าจะมาเก๊า ฮ่องกง หรือจีน ก็เป็นที่ๆ เขามาบ่อยจนไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร ผิดกับเด็กน้อยของเขาที่ดูจะตื่นเต้นไปหมดจนน่ามันเขี้ยว


                บางครั้งพอวาก็เหมือนกับเด็กตัวเล็กๆ ที่ดูสดใสไปหมด ถึงแม้ความสูงของอีกฝ่ายจะต่างกับเขาไม่ถึงสิบเซ็นติเมตรก็ตาม แต่ความบอบบางและใบหน้าหวานนั้นก็ชวนให้รู้สึกถนอมอย่างประหลาด แถมความร้อนแรงที่แสนยั่วยวนเมื่อคืนก็บอกให้ชายหนุ่มรู้ว่าเด็กของตัวเองยังมีด้านอื่นอีกมากมายที่ซ่อนอยู่


                พอมาถึงท่าเรือ ประตูรถทางด้านหลังก็ถูกเปิดออกโดยอินทัชที่มาเตรียมความพร้อมรอก่อนหน้าแล้ว พี่เลี้ยงผิวเข้มแอบส่งสายตาให้เด็กหนุ่มที่เขาดูแลด้วยความลำบากใจ พอวาที่เห็นแบบนั้นจึงพอจะจับเค้าลางไม่ดีบางอย่างได้


            “เฮียพล ดวงตาคมกริบของเสี่ยชะงักไป ก่อนจะเบนใบหน้าไปทางเสียงร้องเรียกนี้ช้าๆ


                ร่างสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตรของคุณชายจากฮ่องกงยืนยิ้มกว้างอยู่ด้วยท่าทางสดชื่น เจียจิ้งไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีขนาดนี้มาก่อนที่บังเอิญพบกับคนของเพื่อนพี่ชายก่อนที่จะได้ลงเรือกลับฮ่องกงหลังจากที่ขอพ่อกับแม่อยู่ค้างที่มาเก๊าต่อหนึ่งคืน


                แต่รอยยิ้มกว้างของคนที่เด็กที่สุดก็ต้องแอบแข็งค้างไปเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างกับเฮียอิทธิพลของตน ในขณะที่คนถูกมองก็แอบนิ่งไปเช่นกัน


                อี้ส่งสายตาหามือขวาของเจ้านายทันที ก่อนจะเห็นใบหน้าลำบากใจของเพื่อนร่วมงานที่ไม่สามารถรับมือกับคุณเจียจิ้งได้ คนที่ทำหน้าที่พ่อบ้านควบกับมือซ้ายรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้หนุ่มลูกครึ่งตาน้ำข้าวแล้วกระซิบถามเบาๆ ข้างใบหู “คุณเจียจิ้งมาได้ยังไง


                “ไม่รู้ บังเอิญเจอเลยกลายเป็นว่าจะรอข้ามไปฮ่องกงพร้อมเสี่ย


                “แล้วทำไมไม่ส่งข้อความหรือโทรหาเล่า


                “โดนขอยืมโทรศัพท์ไปใช้ติดต่อกับคนทางบ้านน่ะสิ


                หาา!....


                อี้แทบอยากจะตบหน้าผากทั้งตัวเองและไอ้โง่ตรงหน้าที่โดนคุณเจียจิ้งหลอกแรงๆ สักทีสองที ก็รู้อยู่ว่าคนที่สามารถติดต่อเสี่ยหรือเขาได้มีจำนวนนับหัวได้ แล้วนี่ยังโดนยึดเอาโทรศัพท์ไปใช้อีก ทำไมแจ๊คสันถึงไม่ส่งโทรศัพท์ของอินทัชไปแทนวะ!


                ตำแหน่งมือขวาของเจ้านายมันควรเป็นของเขามากกว่าแจ๊คสันชัดๆ ไอ้คนที่เก่งแต่เรื่องงานแต่เรื่องพวกนี้กลับซื่อบื้อขนาดนี้... อี้กัดฟันแน่น ก่อนจะหันไปทางเสี่ยกับคุณพอวาที่ยืนหน้านิ่งอยู่อย่างลุ้นไปกับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น


                “แจ๊ค-สัน-โจนส์” คนถูกเรียกทั้งชื่อทั้งสกุลด้วยน้ำเสียงเข้มแอบกลืนน้ำลายลงคอ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ใบหน้าที่ดูไร้อารมณ์แต่ดวงตากลับลุกวาวไม่ด้วยความไม่พอใจของเสี่ยอย่างเตรียมใจ


                “ทำไมถึงปล่อยให้มีคนอื่นเข้ามาได้” น้ำเสียงที่อิทธิพลใช้ราบเรียบจนฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ ส่วนคนที่กลายเป็นแขกไม่ได้รับเชิญอย่างเจียจิ้งก็ได้แต่ยืนวาดยิ้มอยู่เหมือนเดิมเพราะฟังภาษาไทยที่เพื่อนพี่ชายพูดไม่ออก


                “ขอโทษครับเสี่ย ขอโทษครับคุณพอวา” มือขวาคนสนิทได้แต่โค้งหัวก้มลงขอโทษอย่างยอมรับข้อผิดพลาดและความบกพร่องของตัวเองในครั้งนี้ที่ปล่อยให้คนอื่นในสายตาของเจ้านายเข้ามายุ่งวุ่นวายได้ พอเห็นว่าสีหน้าของนายยังแข็งเหมือนเดิม แจ๊คสันก็แอบส่งสายตาเว้าวอนไปทางเด็กหนุ่มหน้าหวานให้ช่วยชีวิตของตัวเองด้วยอย่างน่าสงสาร


                พอวาเองก็รู้สึกไม่พอใจเหมือนกัน ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่ดูปลอมเปลือกของเด็กหนุ่มกับเหตุการณ์เมื่อคืนที่อีกฝ่ายดูเหมือนกับจะสนิทกับคนแก่กว่าอย่างออกนอกหน้า คนหน้าหวานก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยื่นมือไปกุมฝ่ามือของอิทธิพลไว้หลวมๆ แล้วเอ่ยขึ้นมาเสียงนุ่ม


                “ข้ามไปฮ่องกงใช้เวลาประมาณเท่าไหร่เหรอครับคุณแจ๊คสัน


                “ประมาณ 1ชั่วโมงครับ


                “ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้ วันนี้เราไปเดินเล่นในเมืองกับมาเก๊าทาวเวอร์ก่อนดีไหม” พอวายิ้มออกมาหลังจากฟังตัวเลือกที่เสี่ยเสนอขึ้น


                แต่


                “ไม่เป็นไรครับ ไปวันนี้เลยก็ได้ ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว อีกอย่างคุณคนนั้นก็คนรู้จักเสี่ยนะครับ ถ้าเราทำแบบนี้จะเสียมารยาทหรือเปล่า” น้ำเสียงและใบหน้าของพอวายังคงเหมือนเดิม แต่ไม่รู้ว่าทำไมอิทธิพลฟังแล้วรู้สึกราวกับกำลังโดนเด็กน้อยของตนเองเล่นงานอยู่


                “เอางั้นหรือ


                “ครับ ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว









 

                บรรยากาศบนเรือเฟอร์รี่ที่เช่าเหมาลำเอาไว้เต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทั้งชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนและอึดอัด


                ร่างของพอวานั่งลงใกล้กับหน้าต่างโดยมีเสี่ยนั่งขนาบอยู่ด้านข้าง ใบหน้าหวานแสร้งมองผ่านกระจกราวกับไม่สนใจบุคคลที่เหลือ หากแต่ภาพสะท้อนที่ปรากฏขึ้นก็ทำให้พอวารับรู้ได้ถึงการกระทำทั้งหมดของคนสองคนที่นั่งตรงข้ามกัน


                มุมปากสีสดแอบยิ้มออกมานิดๆ เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเฉยชาของคนเป็นเสี่ย ส่วนคุณเจียจิ้งที่พอวาพึ่งรู้จักและได้ทักทายกันไปผ่านคนกลางอย่างคุณอี้ก็กำลังหาเรื่องชวนคนแก่กว่าคุยอยู่ด้วยน้ำเสียงร่าเริงจนแม้แต่คนที่ฟังภาษาจีนไม่ออกยังรู้สึกได้


            “บังเอิญจังไม่คิดว่าเฮียจะข้ามไปเที่ยวที่ฮ่องกงแบบนี้


            “อืม


            “เมื่อคืนเห็นมีเรื่องกับคุณชายหลี่ คุณพอวาไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ” เจียจิ้งถามออกมาด้วยน้ำเสียงเจือความอยากรู้ ก่อนจะแอบพูดถึงคนที่สามที่กำลังนั่งชมวิวเหมือนทองไม่รู้ร้อนจนน่าหมั่นไส้


            “ไม่เป็นอะไร


            “ต้องระวังไว้นะครับ หลี่เฟิงเทียนพึ่งถูกคุณหลี่รับกลับเข้าตระกูลหลังได้ตำแหน่งผู้นำ ได้ข่าวว่าตอนอยู่ข้างนอกก็เป็นพวกเสเพล ถ้าได้เจอคุณพอวาครั้งหน้าคงไม่ยอมปล่อยง่ายๆ


                น้ำเสียงของเจียจิ้งเต็มไปด้วยความห่วงใยและเตือนในที คนที่ฟังรู้เรื่องก็ได้แต่เงียบแล้วพยักหน้ารับเบาๆ เป็นเชิงรับรู้


            “กวานซีล่ะ?”


                ก๊อไม่ว่างน่ะฮะ ช่วงนี้เห็นมีสมาคมกับพวกนักลงทุนอะไรก็ไม่รู้บ่อยมาก ว่าแต่เฮียออกัสไม่ว่าเหรอครับที่เฮียมามาเก๊ากับคุณพอวาแบบนี้” มุมปากของเด็กฮ่องกงทำเป็นยิ้มอย่างล้อเลียนที่จับไต๋ความเจ้าชู้ของเพื่อนพี่ชายได้ แต่คำตอบที่ได้รับกลับมากลับทำให้เจียจิ้งต้องแอบยิ้มเจื่อนลง


            “ทำไมฉันต้องกลัวออกัสด้วย


            “อ่า....ไม่มีอะไรครับ สงสัยผมคงเข้าใจผิดไปเอง


                พออิทธิพลเงียบ เจียจิ้งก็เริ่มคิดไม่ออกว่าจะคุยอะไรต่อไปดี เด็กหนุ่มเลยได้แต่นั่งนิ่งตามคนที่เหลือบ้างโดยไม่ลืมแอบสังเกตท่าทางและการกระทำของชายหนุ่มกับพอวา


                “ดูอะไรมือที่โอบรอบเอวอยู่โดยที่คนฝั่งตรงข้ามไม่เห็นแอบลูบไล้ไปมาช่วงสะโพกของเด็กหน้าหวานขณะที่ส่งสายตามองออกไปทางด้านนอกตามเด็กน้อยบ้างว่าอีกฝ่ายกำลังมองอะไร แต่อิทธิพลก็พบเพียงผืนน้ำเท่านั้น


                “ดูวิวไปเรื่อยๆ ครับ คุยกับคุณเจียจิ้งเสร็จแล้วเหรอ” ใบหน้าที่วางเท้าไว้บนฝ่ามือหันมามองคนที่พึ่งเลิกคุยกับคุณชายจากฮ่องกงยิ้มๆ ราวกับไม่ได้สนใจอะไร


                “อืม


                “ถ้างั้นผมออกไปเดินรับลมกับพี่อินแล้วกันนะครับ” คิ้วเข้มกระตุกไปนิดๆ ก่อนจะใช้สายตาจ้องมองคนที่ทำท่าจะลุกขึ้นอย่างดุๆ จนพอวาต้องแกล้งถาม “เป็นอะไรครับ


                “เดี๋ยวฉันพาไปเอง” พูดจบก็ลุกขึ้นยืนบ้างแล้วเดินจูงมือของเด็กหนุ่มหน้าหวานไปทางดาดฟ้าโดยที่ไม่ได้สนใจใบหน้าอ้ำๆ อึ้งๆ ของเจียจิ้งที่มองตามราวกับอยากพูดอะไรบางอย่าง


                คนถูกทิ้งเอาไว้คนเดียวได้แต่มองตามออกไปอย่างไม่พอใจ ก่อนเด็กหนุ่มจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข่าวบางอย่างที่พึ่งเกิดกระแสร้อนแรงระหว่างนักธุรกิจหนุ่มกับดาราหน้าหวานขึ้นมาเตรียมไว้รอเวลา

 

 

 





 

                อี้คอยทำหน้าที่นั่งเฝ้าคุณเจียจิ้งของเสี่ยไม่ให้คลาดสายตาไปไหนโดยที่แสร้งทำเป็นนั่งอ่านหนังสือเพื่อไม่ให้เด็กหนุ่มรู้สึกอึดอัดมากนัก หลังจากที่แจ๊คสันทำงานพลาด มือขวาของเจ้านายก็ถูไล่ไปจัดการดูแลความเรียบร้อยรอบตัวเรือแทนเพื่อป้องกันไม่ให้เสี่ยหงุดหงิดเพิ่มหากเห็นหน้า


                “อ่าว คุณพอวา” พ่อบ้านคนเก่งเอ่ยทักคนที่เมื่อเกือบยี่สิบนาทีก่อนพึ่งออกไปด้านนอกกับเสี่ย แล้วมองเลยไปที่ด้านหลังแต่ก็ไม่พบร่างของคนเป็นนายตามมาแต่อย่างใด


                “เสี่ยไปคุยงานกับคุณแจ๊คสันน่ะครับ” เด็กหนุ่มตอบข้อสงสัยเมื่อเห็นดวงตาเรียวรีของมือซ้ายหันมองไปมาราวกับหาใครอยู่ อี้ร้องอ๋อในลำคอ


                ไปคุยงานหรือโดนเรียกไปด่ากันแน่ก็ไม่รู้เหมือนกัน


                “ถ้ายังไงผมขอตัวกลับไปนั่งที่ก่อนนะ


                “จะดีเหรอครับ?”


                คนเด็กกว่ายิ้มหวานแล้วใช้ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าของอี้ยิ้มๆ “แล้วทำไมถึงไม่ดีเหรอครับ” คนถูกย้อนถามชะงักไป


                นั่นสิ แล้วเขาจะบอกว่ามันไม่ดีได้ยังไง ในเมื่อที่ตรงนั้นยังมีคุณเจียจิ้งนั่งอยู่


                “เปล่าครับ ถ้างั้นผมไปอยู่เป็นเพื่อนคุณพอวาด้วยดีกว่า เผื่อจะคุยอะไรกับคุณเจียจิ้งจะได้มีคนช่วยแปลให้ ดีไหมครับ


                “ดีครับ


 

 

 



 

 

                อี้ลอบมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังดูสงครามเย็นขนาดย่อมที่มีคุณพอวาเป็นฝ่ายทำตัวไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาและท่าทางที่ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างของคุณเจียจิ้ง


                คนของเจ้านายเขาแกล้งหันไปมองวิวด้านนอกหน้าต่างจากนั้นก็หันมามองหน้าเด็กจากฮ่องกงแล้วส่งยิ้มให้ พอเห็นคุณเจียจิ้งตั้งท่าจะพูดอะไรออกมาคุณพอวาก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วหันไปสนใจอย่างอื่นแทน เป็นแบบนี้มาเกือบสิบนาทีได้จนอี้ชักเริ่มสงสารคนที่อายุน้อยสุดขึ้นมานิดๆ


                เขาไม่คิดเลยว่าคุณพอวาของเสี่ยจะมีมุมแบบนี้กับคนอื่นเหมือนกัน ที่ผ่านมาเห็นอีกฝ่ายออกจะเรียบร้อยแท้ๆ แต่พอลองคิดไปถึงคืนนั้นที่โดนอีกฝ่ายอาละวาด อี้ก็แอบพยักหน้าหงึกหงักยอมรับกับตัวเองว่าที่ผ่านมาได้มองเด็กหนุ่มตื้นไปหน่อย


            “นี่!” ในที่สุดคุณชายจากฮ่องกงก็ทนไม่ไหว เจียจิ้งส่งเสียงร้องออกมาจนแต่แม้อี้ยังแอบตกใจ


            “ฝากคืนโทรศัพท์นี่ให้ลูกน้องเฮียหน่อยสิฮะ เด็กหนุ่มพยายามเก็บสีหน้าไม่พอใจคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามไว้พลางยื่นโทรศัพท์ของแจ๊คสันที่หน้าจอเปิดอะไรบางอย่างอยู่ไปให้กับพอวา


                “คุณเจียจิ้งบอกว่าฝากคืนให้คุณแจ๊คสันหน่อยครับ” เสียงแปลของอี้ดูจะไปไม่ถึงคนที่กำลังกวาดตามองรูปภาพที่ขึ้นอยู่ เนื้อหาบนจอเป็นภาษาจีนที่พอวาอ่านไม่ออก แต่ภาพใบหน้าชัดๆ ของคนทั้งสองที่ถูกลงไว้ก็ทำให้เขาเดาอะไรได้


                คงไม่แปลกที่คนอย่างออกัสจะมีข่าวดังมาถึงที่นี่ เพราะซีรียวัยรุ่นที่อีกฝ่ายแสดงเคยโด่งดังเป็นกระแสแรงทั้งในจีน ไต้หวันและฮ่องกง พอวาเองก็พึ่งรู้เรื่องนี้เพราะพวกเพื่อนผู้หญิงที่เตรียมงานโอเพ่นเฮ้าส์ด้วยกันเล่าให้ฟังนั่นแหละ


                ดวงตากลมโตจ้องมองตัวหนังสือเงียบๆ เขาถือวิสาสะเลื่อนจอลงมาด้านล่าง ภาพแอบถ่ายที่ไม่ซ้ำกับคราวก่อนทำให้เขาชะงักนิ้วไปนิดหน่อย จากนั้นจึงเลื่อนขึ้นไปด้านบนเพื่อดูวันที่


                เมื่อวาน


                “ครับ” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยตอบไปสั้นๆ ก่อนจะดันโทรศัพท์มือขวาของเสี่ยไปทางอี้เพื่อให้พ่อบ้านหนุ่มมารับไป


                ดวงตาของเจียจิ้งพยายามมองหาความตกใจหรืออารมณ์ไม่พอใจของพอวาแต่ก็พบเพียงใบหน้าที่ผ่อนคลายราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรของอีกฝ่าย


                ถึงจะอ่านไม่ออก แต่อย่างน้อยภาพที่ถูกเอามาวางคู่กันของนักธุรกิจใหญ่อย่างอิทธิพลและออกัสก็น่าจะเตะตาหรือสะกิดใจอะไรบ้างสิ ไม่ใช่นั่งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้


                น่าขัดใจชะมัด!


                โง่เอ๊ย!


                “คุณเจียจิ้งมีอะไรอีกหรือเปล่าครับคุณอี้ ดูท่าเหมือนจะอยากพูดอะไรเลย” พอเห็นท่าทางคันปากแบบนั้นของคนอ่อนกว่า พอวาก็รู้สึกสนุกขึ้นมาแปลกๆ


                ถึงแม้ว่าภาพข่าวเมื่อครู่จะบั่นทอนความรู้สึกของเขาไปไม่น้อย


                แต่เรื่องพวกนี้ก็เป็นสิ่งที่เขารับรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ แล้วทำไมจะต้องไปเต้นตามให้เด็กนี่ได้ใจด้วย


            “คุณเจียจิ้งอยากพูดอะไรอีกไหมครับ ผมจะคอยแปลให้เอง


            “ไม่เป็นไร


                “คุณเจียจิ้งไม่มีอะไรจะพูดครับคุณพอวา” คนของเสี่ยพยักหน้ารับกับประโยคบอกเล่านั้น ก่อนจะหันไปมองสีหน้าของคนที่ดูจะอารมณ์เสียอยู่อย่างยิ้มๆ แล้วเอ่ยถามบางอย่างออกมากับอี้เสียงเรียบแต่ดวงตากลับมองไปที่ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเจียจิ้งไม่ละสายตา “谢谢(เซี่ยเซี่ย) ขอบคุณภาษาจีนพูดแบบนี้ใช่ไหมครับคุณอี้? แต่ที่ฮ่องกงเขาพูดอีกแบบกันใช่ไหมครับพูดจบก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นนิดๆ แล้วมองสีหน้าของเจียจิ้งที่พยายามระงับความไม่พอใจอยู่


                “ครับ ใช่ครับ” อี้พยักหน้ารับแล้วมองไปมาระหว่างคนทั้งคู่ บรรยากาศอึดอัดแปลกๆ ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นยิ่งกว่าเดิมยังไงก็ไม่รู้


                “งั้นถ้าถึงเมื่อไหร่รบกวนคุณอี้ช่วยสอนผมทีนะครับว่าที่ฮ่องกงเขาพูดขอบคุณว่ายังไง เวลาซื้อของจะได้พูดถูก


                ได้ครับคุณพอวา

 




 

 

 

 


 

                หลังจากที่ใช้เวลาเกือบชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงฮ่องกงอย่างปลอดภัย


                แจ๊คสันที่ยังมีความผิดติดตัวถึงกับรีบไปจัดการเรื่องการเข้าเมืองของเจ้านายให้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินกลับมารายงานความเรียบร้อยให้ทราบด้วยท่าทางอ่อนน้อมกว่าปกติ ส่วนเจียจิ้ง เนื่องจากมีคนจากบ้านมารอรับล่วงหน้าอยู่ก่อนแล้ว เลยต้องจำใจถอยออกไปอย่างจำยอม แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะแสดงท่าทางสนิทสนมกับเสี่ยทิ้งท้ายให้พอวาเห็น


            “เสียดายจัง ไม่อย่างนั้นผมจะไปเป็นไกด์ส่วนตัวให้” เจียจิ้งว่าอย่างหงอยๆ พร้อมยื่นมือไปจับแขนของเพื่อนพี่ชายแน่น


            “เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกัน” อิทธิพลเอ่ยออกมาเรียบๆ ถึงแม้ฐานะทางบ้านและอำนาจของตระกูลเฉินจะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร แต่สายสัมพันธ์ที่มีมานานหลายปีก็ไม่ควรจะมาขาดเอาง่ายๆ เพราะเรื่องแค่นี้


                อีกอย่าง


                เฉินกวานซีเองก็ยังพอมีประโยชน์บางอย่างอยู่เหมือนกัน หากทำให้ญาติผู้น้องหรืออีกฝ่ายไม่พอใจ แผนการเกี่ยวกับธุรกิจที่เขาวางไว้อาจจะต้องยุ่งยากขึ้นกว่าเดิม


            “แล้วเจอกันใหม่ที่ไทยนะฮะ


            “อืม


                “ไปสักที” ทันทีที่แผ่นหลังของเจียจิ้งหายไป เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็บ่นพึมพำออกมาจนคนที่ยืนอยู่ข้างๆ หลุดหัวเราะ “ขำอะไร


                “ขำเสี่ยไงครับ” ยิ่งเห็นท่าทางราวกับยกก้อนภาระออกจากบ่าไปได้ พอวาก็ยิ่งตลกท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูไม่เคร่งขรึมเหมือนยามปกติ


                “ไม่ต้องยิ้มมาก ไปเที่ยวกันดีกว่า เธอยังไม่เคยมาใช่ไหม


                “ครับ


                “งั้นไปกันเถอะ

 



 

 

 

 

                พอวาไม่คาดคิดมาก่อนว่าคนอย่างเสี่ยจะเดินทางโดยใช้ระบบขนส่งสาธารณะได้


                เด็กหนุ่มคิดว่าเมื่อมาถึงฮ่องกงจะมีรถยนต์คอยอำนวยความสะดวกเหมือนกับตอนอยู่มาเก๊าเสียอีก แต่พอเห็นใบหน้าที่กำลังตั้งใจกับการอ่านแผนที่เส้นทางรถไฟโดยที่มืออีกข้างยังคงจับมือเขาไว้ไม่ปล่อย ริมฝีปากอิ่มก็แย้มยิ้มออกมาอย่างมีความสุข


                “เข้าไปอยู่ข้างใน” เพราะจำนวนคนที่เยอะพอสมควรในขบวน เสียงทุ้มต่ำเลยเอ่ยบอกพลางยกมือชี้ให้เขาเข้าไปอยู่ด้านใน โดยมีร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายเดินตามเข้ามา ส่วนลูกน้องคนอื่นๆ ของอีกฝ่ายก็อยู่กระจายกันออกไป มีเพียงแค่คุณอี้กับแจ๊คสันเท่านั้นที่ดูจะต้องตามติดไปด้วยตลอดเวลา


                “ร้อนไหมครับ” พอวายกมือขึ้นพัดไปมาพลางควานหาทิชชู่ที่พกไว้ขึ้นมาซับเหงื่อบริเวณแถวขมับให้อีกคนโดยที่ชายหนุ่มก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการก้มหน้าลงเพื่อให้เด็กน้อยเช็ดได้ง่ายขึ้น


                ใช้เวลาไม่นานมากนักก็มาถึงกับจุดหมาย อิทธิพลรอให้คนทยอยออกไปก่อนแล้วจึงค่อยจูงมือพอวาให้เดินออกไปบ้าง สถานที่ที่เขาพาอีกฝ่ายมาคือวัดโปลิน ไม่ใช่เพราะเป็นคนศรัทธาอะไร แต่เห็นว่าเส้นทางที่จะขึ้นไปสวยงามดีก็เลยเลือกที่นี่


                กระเช้านองปิงที่จะใช้ขึ้นเพื่อชมวิวก็ได้สั่งให้แจ๊คสันจัดการล่วงหน้าแล้วจึงไม่ต้องเสียเวลาต่อแถวรอให้เมื่อยอีก


                แต่ทว่า..


                “ไม่ขึ้นได้ไหมครับ ผมกลัวอ่ะ” ใบหน้าหวานงอแงออกมาเมื่อเห็นกระเช้าที่ต้องขึ้นเป็นแบบคริสตัลซึ่งพื้นด้านล่างเป็นกระจกจึงทำให้สามารถมองทะลุไปยังด้านล่างได้จนน่าหวาดเสียว


                “ไม่เป็นไรน่า” ฝ่ามือหนาที่ว่างอีกข้างยกขึ้นลูบผมของพอวาไปมา แล้วส่งสัญญาณให้คนสนิทขึ้นออกไปก่อน


                “มันน่ากลัวจริงๆ นะครับ


                ถึงจะไม่ได้กลัวความสูงมากมายอะไร แต่มันก็อดที่จะวิตกไม่ได้


                “ไม่น่ากลัวหรอก


                “ขอเวลาทำใจก่อนได้ไหมครับ


                “จะถึงคิวแล้ว ไม่น่ากลัวหรอกน่า


                “เสี่ย....” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเรียกชายหนุ่มอย่างเว้าวอน ก่อนจะถูกดึงตัวเข้าไปใกล้พร้อมเสียงกระซิบที่ดังข้างหู “เดี๋ยวจะกอดเธอเอาไว้ตลอดเลย ดีไหม” ทันทีที่ฟังประโยคนี้จบ พอวาก็เผลอยกมือขึ้นทุบไหล่คนแก่กว่าเบาๆ แล้วยืนหน้าเห่อร้อนจนคนแกล้งหัวเราะในลำคอ อิทธิพลได้ยินอีกฝ่ายพึมพำออกมาว่าเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ แต่คนเจ้าเล่ห์ที่ว่าก็ดูไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจอะไรกับคำกล่าวหานั้น


                สุดท้าย พอวาก็ต้องยอมขึ้นกระเช้าไปกับอีกฝ่ายอยู่ดี โดยที่คนแก่กว่าเป็นฝ่ายเข้าไปก่อนแล้วตามด้วยเด็กหนุ่มที่เดินตามเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ พอประตูกระเช้าปิด อิทธิพลถึงได้จับตัวของเด็กน้อยมาไว้ในวงแขนเพื่อให้พอวารู้สึกอุ่นใจขึ้น


                “อย่ากลัว ไม่ต้องก้มลงไปมอง เข้าใจหรือเปล่า


                “ครับ” คนที่หวาดเสียวกับกระจกด้านล่างพยักหน้ารับอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ใบหน้าหวานเชิดขึ้นพยายามไม่มองลงไปด้านล่างตามคำแนะนำของอีกฝ่ายอย่างเคร่งครัด


                ผ่านไปไม่นาน ทัศนียภาพที่สวยงามของภูเขา แม่น้ำและรูปปั้นขององค์พระใหญ่ก็สามารถเรียกสายตาของพอวาได้เป็นอย่างดีจนลืมสนใจเรื่องพื้นด้านล่างไปเลย ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองภาพรอบๆ บนกระเช้าด้วยความตื่นเต้นก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้กับเสี่ยหนุ่มอย่างถูกใจ


                “สวยจังเลย


                “ชอบไหม” อิทธิพลกระซิบถาม ก่อนจะกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นแล้วแอบยื่นหน้าไปหอมแก้มนุ่มๆ นั้นหนึ่งที พอวาที่ไม่ได้สนใจการกระทำของอีกฝ่ายเพราะมัวแต่มองความสวยงามของธรรมชาติเอ่ยตอบกลับไปแผ่วเบา “ชอบครับ


                “งั้นลองมองพื้นไหม


                “เสี่ย!”

 

 

 

 





...

กลับมาแล้วนะคะ

กลับมาพร้อมกับความละคร มีการแอบเปิดข่าวหวังให้อีกฝ่ายเห็นแล้วช็อก แต่น้องวาไม่ช็อก เพราะรู้อยู่แล้ว

ขอบคุณคอมเมนต์ของหลายคนมากที่ช่วยให้กำลังใจนะคะ อ่านทุกคอมเมนต์เป็นอย่างดี

ไม่มีอะไรจะมอบให้นอกจากขอบคุณจริงๆ ค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กันมากๆ เลย รวมไปถึงคนที่สกรีมในแท็กนิยายด้วยน้า

หวังว่าจะเอนจอยกับการอ่านนะคะ ความน้ำเน่าและโอเว่อร์กำลังรอคุณอยู่5555

ฝันดีล่วงหน้า แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่าา


...



ชี้แจงเรื่อง Mpreg


ก่อนอื่นต้องขอบคุณและขอโทษคนอ่านทุกคนที่เสียความรู้สึกกับนิยายเรื่องนี้หรือกับเราด้วยนะคะ

หากใครรับไม่ได้/ไม่อิน/เสียความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่อง mpreg เราขอโทษจากใจจริงจริงๆ ค่ะที่ทำให้รู้สึกไม่ดี

และขอขอบคุณมากๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเข้ามาอ่านมาติดตามเสี่ยกับน้องวานะคะ

หากมีโอกาสเรื่องต่อๆ ไปในอนาคตก็ยังหวังว่าจะได้รับโอกาสอีกครั้ง

เราจะรอบคอบให้มากขึ้นค่ะ จะบอกให้ชัดตั้งแต่แรก เพื่อที่จะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก

ขอโทษอีกครั้งและขอบคุณมากๆ ค่ะ



ส่วนคนที่ยังพร้อมอ่านและไปต่อกับเราก็ต้องขอบคุณมากๆ จริงๆ

ไม่คิดว่าจะได้รับคอมเมนต์หลากหลายแบบนี้ บางคนก็ทำเอาเราน้ำตาซึม แต่บางคนก็ทำให้จากเครียดๆ เป็นยิ้มได้

ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากขอบคุณมากๆ จริงๆ

แม้ว่าเนื้อหาข้างหน้าอาจจะโอเว่อร์หรือไม่น่าเกิดขึ้นจริงในโลกความเป็นจริงก็ตาม

ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ

เรื่องท้อง/ไม่ท้อง เราขอไม่สปอยแล้วกันนะว่าจะออกมาแบบไหน

แต่อย่างที่เคยบอกไปว่าส่วนตรงเบบี๋จะไม่ได้อยู่ในเนื้อหาหลัก

แต่ไม่ว่าสุดท้ายเนื้อหาในส่วนเส้นเรื่องหลักน้องวาจะท้องได้หรือไม่ได้

ยังไงก็ต้องมีพาร์ทที่เราจะแต่งแยกออกมาเป็นเวอร์ชั่นให้น้องท้องได้อยู่ดี เพราะนี่คือสิ่งที่เราอยากทำ

ดังนั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเลยขอขึ้น Mpreg ไว้ที่หัวเรื่องเลยแล้วกันนะคะ

สุดท้ายหวังว่าจะได้รับการสนับสนุนจากทุกๆ คนต่อไปน้า




สุดท้ายที่สุดสำหรับในส่วนชี้แจงนี้

เราอยากขอร้องนะคะ ถ้าไม่พอใจ ไม่โอเค เสียความรู้สึก เราเข้าใจได้ค่ะ

เพราะเราก็มีส่วนผิดจริงๆ แต่บางคนที่ติดต่อมาหาส่วนตัว หรือใช้คำที่มันเกินไป

อยากขอให้เบาๆ หรือจบเถอะนะคะ อยากให้ช่วยคิดถึงความรู้สึกเรานิดหนึ่ง นิดเดียวจริงๆ ก็ยังดี

ตอนนี้เรารับรู้แล้ว และขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เสียความรู้สึกขนาดนั้น

เราจะรอบคอบและคิดถึงคนอ่านให้มากขึ้น

ขอบคุณมากๆ นะคะ


ปล. แอบมาแก้ตรงอธิบายข้างบนนิดหน่อย เหมือนยิ่งอธิบายยิ่งชวนงงเลยขอตัดให้เหลือเท่านี้แล้วกันค่ะ 5555








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10.249K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,682 ความคิดเห็น

  1. #21664 PaloyNoo109 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 10:33
    ชวนติดตามตลอดเวลาค่ะ ชอบนะคะ
    #21,664
    0
  2. #21663 15459548 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 08:46
    สู้ๆนะคะไรท์
    #21,663
    0
  3. #21652 DekGenZ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 22:57
    เราเป็นคนนึงที่ชอบแนวนี้ พร้อมไปต่อค้าบบบบบ
    #21,652
    0
  4. #21611 lek0868909108 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 15:59
    เรามาอ่านเพราะท้องได้นี่แหละชอบบ ใครไม่อ่านก็อย่าพิมพ์ต่อว่าไรท์ ไรท์แต่งดีมากกกกก/ชอบพอวาเก่งไม่กลงกลเด็กจิ้ง/น่ารักตอนน้องกลัว
    #21,611
    0
  5. #21574 KoiNightmare (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 12:09
    เคยอ่านเรื่องนี้จบไปแล้วรอบนึง คิดถึงเลยกลับมาอ่านอีก
    #21,574
    0
  6. #21542 KanjanaUpaphan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 15:57
    ยอมรับว่ากดเข้ามาอ่านเพราะท้องนี่แหละชอบแนวนี้
    #21,542
    0
  7. #21537 justjeen (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 12:50
    ที่จริงเราเข้ามาอ่านเรื่องนี้เพราะเขียนว่าmpreg
    #21,537
    2
    • #21537-1 suwannakongsup(จากตอนที่ 21)
      6 ตุลาคม 2563 / 16:09
      +++++++
      #21537-1
  8. #21525 984363270 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 16:36
    กรี้ดดดดดด!!!!!!อย่างกับมาฮันนีมูนนนนนน~~
    #21,525
    0
  9. #21504 Jittra_k (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 12:09
    ไรท์สู้ๆค่ะ...ชอบเรื่องนี้มากๆ
    #21,504
    0
  10. #21491 GFMB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 16:09
    อย่่าแกงน้องงงง55555
    ไรท์~ สู้ๆน้าาา เราตามอ่านและให้กำลังใจเสมองับบ ✌️✌️✌️💞
    #21,491
    0
  11. #21428 Ice1234567891011 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 01:48

    โคตรชอบเรื่องนีเลยอ่านรอบที่2สนุกมากกกกกกกกชอบๆๆ

    #21,428
    0
  12. #21387 Pooyai (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 10:56
    สู้ๆ นะคะ
    #21,387
    0
  13. #21362 1478Koko (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 20:49
    ไรท์สู้ๆนะ รออ่านนนนน
    #21,362
    0
  14. #21343 97line (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 17:35
    น้องก็สู้คนนะ :)
    #21,343
    0
  15. #21285 premmiii (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 16:06
    ไรท์จะแต่งยังไงเค้าก็ชอบนะคะ♡
    #21,285
    0
  16. #21214 Biekps99 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 15:26
    น้องเก่งมากเลยเก็บอาการได้เีมาก
    #21,214
    0
  17. #21172 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 23:10
    ลูกแม่เก่งมากลูกก
    #21,172
    0
  18. #21135 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 23:16

    ไร้ทีจ๋า อยากให้น้องพอวา ท้อง ค่ะ

    #21,135
    0
  19. #21063 SweetMw (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 17:04
    อีเสี่ยนี่มันน่าตีจริงๆนะคะ ชาติที่แล้วสร้างวัดมาใช่มั้ยถึงได้น้องวาไปครองอะ น้องวาคือนิ่งมาก นิ่งจนอีเสี่ยงง ไม่ออกอาการเลย พาน้องไปเทรนภาษาจีนด่วนๆเลยพี่อี้ มาด่ายัยจีจี้ที
    #21,063
    0
  20. #20685 732516 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 18:56
    อ่านถึงตอนนี้แล้ว..กลัวอย่างเดียวคือ จะไม่จบ กลัวค้าง..
    เอาจิง สนุกมากน่ารักมาก..ต่อไปข้างหน้า ไม่รุจะมี ม่า มั้ย
    แต่เราก้ จะอ่านไปเรื่อยๆตามไปติดๆ..ขัดใจคือเข้าอ่านnc ไม่เป็นจ้า 555
    #20,685
    1
    • #20685-1 [F.S]Fang_041(จากตอนที่ 21)
      4 สิงหาคม 2562 / 16:21
      ขอบอกวิธีหาncนะคะ เข้าไปที่เเท็คในทวิตเตอร์ เเละเข้าไปแอคไรท์ค่ะ มันมีลิงค์เชื่อมไปหาอยู่
      #20685-1
  21. #20650 Fueled me (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 23:49
    เสี่ยขี้แกล้งอะ อย่าทำน้อง555555555555 แต่ว่ามีคนกลัวเด็กด้วยนะเนี่ย แหมๆๆๆๆ
    #20,650
    0
  22. #20631 manassa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 18:10
    ติดเรื่องนี้มาก ต้องไปหาเล่มมาเก็บไว้ซะแล้ว
    #20,631
    0
  23. #20554 Kun Kuna (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 13:10
    มีแกล้งด้วยนะเสี่ย
    #20,554
    0
  24. #20519 J-preem (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 07:32
    มีความแกล้งงงงแหม่ๆๆๆ
    #20,519
    0
  25. #20463 pommys (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 16:13
    เสี่ยขี้แกล้ง
    #20,463
    0