YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 20 : 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6594 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61


18


                ดวงตาคมกริบของอิทธิพลจ้องมองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยแววตาเรียบเฉยราวกับไม่เห็นความน่ากลัวของอีกฝ่ายที่แสดงออกมาผ่านลูกน้องมากมายที่ยืนล้อมรอบเขาเอาไว้ เสี่ยหนุ่มใช้นิ้วดันเอกสารบางอย่างไปให้อีกฝ่ายด้วยท่าทางไม่ยี่หระต่อความกดดันที่เกิดขึ้น


                เพราะเกิดการเปลี่ยนแปลงนายใหญ่ของพวกตระกูลหลี่ที่กุมอำนาจในมาเก๊า ธุรกิจคาสิโนที่เขาทำอยู่จึงมีปัญหาเกิดขึ้นในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องมาด้วยตัวเองก็ได้ แต่พอคิดถึงผลประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นแล้ว คนเป็นเสี่ยเลยไม่ลังเลที่จะบินมาพูดคุยธุระในครั้งนี้ด้วยตัวเอง แม้จะกลายเป็นการทำให้คนพวกนี้รู้สึกมีอำนาจหรืออวดเบ่งฐานะภายในแก่กันได้ก็เถอะ แต่หากทำให้เรื่องทุกอย่างจบเร็วขึ้นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี


                ศักดิ์ศรีสำหรับเขาไม่ใช่อันดับหนึ่งที่ต้องเชิดชูไว้ เงินและอำนาจต่างหากที่สำคัญที่สุด


                อิทธิพลมองหลี่หมิงที่ตอนนี้กลายเป็นผู้นำของตระกูลพยักหน้าอย่างพึงพอใจกับข้อเสนอที่เขายื่นให้เงียบๆ ก่อนอีกฝ่ายจะเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารแล้วส่งยิ้มให้พลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่เหลือสลายตัวไป


                “ยินดีที่ได้เป็นพันธมิตรร่วมกัน” หลี่หมิงว่าออกมาพลางยื่นมือออกไปจับกับชายหนุ่มที่นั่งตรงหน้าเป็นเชิงยอมรับข้อเสนอทั้งหมด


                “ต่อไปคงไม่มีปัญหาอีกแล้วใช่ไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แล้วมองใบหน้าที่เริ่มมีรอยเหี่ยวย่นของผู้นำตระกูลหลี่ยิ้มๆ


                “แน่นอนครับ...อ้อ แล้วก็อยากจะเรียนเชิญคุณอิทธิพลไปงานเลี้ยงรับตำแหน่งอย่างเป็นทางการของผมเย็นนี้ ไม่ทราบว่าพอจะว่างให้เกียรติมาได้หรือเปล่าครับ” หลี่หมิงเอ่ยเชิญอย่างสุภาพ ก่อนจะได้รับคำตอบตกลงจากอิทธิพลที่เฝ้ารอคำเชิญนี้อยู่เช่นกันอย่างง่ายดาย เพราะงานนี้ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายของเขาในการมามาเก๊าครั้งนี้เช่นกัน


                “ครับ ยินดีอย่างมากที่คุณหลี่เชิญ” เขาฉีกยิ้มการค้าผายมือเป็นเชิงให้เจ้าบ้านเดินนำออกไปก่อน แล้วส่งสัญญาณเรียกแจ๊คสันให้เข้ามารับคำสั่ง “บอกอี้ให้เตรียมชุดเย็นนี้ให้ฉันกับคุณพอวาซะ” จบประโยค ร่างสูงใหญ่ของเสี่ยก็เดินตามหลังผู้นำตระกูลหลี่ไป ก่อนจะค่อยแปรเปลี่ยนเป็นการก้าวเท้าตีคู่กันไปในไม่ช้า





 

 

 

 

 

 

                อี้ที่ได้รับคำสั่งจากนายให้จัดการหาเสื้อผ้าสำหรับออกงานของคนทั้งคู่รีบติดต่อร้านตัดชุดประจำในมาเก๊าทันที รอเพียงไม่ถึงชั่วโมง ชุดสูทหลากหลายแบบและโทนสีก็ถูกลำเลียงเข้ามาภายในห้องพักเรียกสายตาให้คนที่นั่งเงียบๆ คนเดียวมาหลายชั่วโมงต้องหันไปมองความวุ่นวายเล็กๆ ที่กำลังเกิดขึ้นอย่างสนใจ


                “ขนชุดเข้ามาทำไมเหรอครับคุณอี้” สายตาของเด็กหนุ่มมองเสื้อผ้าที่ทำท่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่เข้าใจ ก่อนร่างของพ่อบ้านเชื้อจีนจะเดินออกมาอธิบายถึงสาเหตุที่มีกองทัพชุดสูทแบบนี้เข้ามาภายในห้องพักของเสี่ยและเด็กหนุ่ม


                “เสี่ยให้คุณพอวาเตรียมตัวไปงานเลี้ยงเย็นนี้ครับ อีกสักประมาณหนึ่งชั่วโมงเสี่ยคงจะกลับมาถึงที่นี่ ตอนนี้คุณพอวาลองมาเลือกชุดแล้วแต่งตัวกันก่อนดีกว่านะครับ


                “ไปงานเลี้ยง?”


                “ใช่ครับ เป็นงานเข้ารับตำแหน่งของคู่ค้าที่เสี่ยไปเจรจาธุรกิจวันนี้” พอวานั่งฟังเงียบๆ แล้วพยักหน้ารับเชื่องช้า


                ยังไงเขาก็เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้วนี่


                ดื้อดึงไปก็คงไม่มีประโยชน์ แถมรังแต่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกเปล่าๆ


                เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นอีก ร่างโปร่งบางของเด็กหนุ่มจึงยืนขึ้นแล้วเดินไปทางราวเสื้อผ้าทั้งหลาย เลือกหาชุดที่น่าจะเข้ากับตนเองมากที่สุดเพื่อไม่ให้เสี่ยเสียหน้าอย่างดี โดยมีเฉินอี้และพนักงานระดับสูงของทางแบรนด์คอยให้คำแนะนำเพิ่มเติม


                ใช้เวลาเกือบค่อนชั่วโมง คุณพอวาของเสี่ยก็ได้ชุดสูทสีขาวทรงเทเลอร์มา


                “คุณพอวาดูดีมากเลยครับ” มือซ้ายของเสี่ยเอ่ยชมออกมาอย่างจริงใจเมื่อเห็นร่างของเด็กหนุ่มที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว คนโดนชมยิ้มเขิน อาจเพราะด้วยรูปร่างของเขาที่สูงโปร่งกำลังดีด้วยแหละ เลยทำให้ใส่ออกมาแล้วไม่ดูน่าเกลียดมากนัก


                “ขอบคุณนะครับคุณอี้


                ยืนชื่นชมกันได้ไม่เท่าไหร่ ร่างสูงใหญ่ของคนที่มีอำนาจมากที่สุดก็เดินเข้ามา อี้ที่เห็นเจ้านายก่อนใครเพื่อนตั้งท่าจะเอ่ยเรียกเด็กหน้าหวานที่กำลังยืนมองตัวเองในกระจกให้รับรู้แต่ก็ถูกอิทธิพลยกมือห้ามให้เงียบก่อนแล้วส่งสายตาไล่คนทั้งหมดให้ออกไป


                พอวาที่ไม่ได้เอะใจอะไรกำลังก้มหน้าสำรวจความเรียบร้อยของแขนเสื้อ รู้ตัวอีกทีร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกโอบกอดจากทางด้านหลังโดยฝีมือของชายหนุ่ม


                “เสี่ย!” พอวาเสียงดังออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของคนแก่กว่าที่ปรากฏขึ้นในกระจก


                “น่ารักจัง” อิทธิพลเอ่ยกระซิบข้างใบหูคนที่กำลังงอนอยู่เบาๆ เขาใช้มือจับแขนของคนอ่อนกว่าให้อยู่นิ่งๆ เมื่อพอวาเริ่มดื้อไม่ยอมให้เขาสัมผัสง่ายๆ


                “ปล่อยครับ


                “โกรธเหรอ


                หากเป็นคนอื่น ปากคงบอกเปล่าแต่การกระทำกลับย้อนแย้งกับคำพูด แต่สำหรับคุณพอวาของเสี่ยกลับเลือกพยักหน้าออกมาตรงๆ จนคนมองรู้สึกเอ็นดู


                พอวาไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่ายิ่งทำแบบนี้ยิ่งดูน่ารักมากแค่ไหนในสายตาของเขา


                โกรธ ก็บอกโกรธ ไม่ใช่เล่นแง่สะบัดหน้าทำตัวเจ้าปัญหาใส่ เพราะเป็นแบบนั้นมันยิ่งน่ารำคาญ


                “ถ้าฉันไปล่องเรือด้วยจะหายโกรธหรือเปล่า หืม” คนฟังใจอ่อนไปแล้วแค่ไหน แววตาที่ทอประกายสดใสขึ้นคงบอกได้ดี ดวงตาคู่สวยจดจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเสี่ยผ่านกระจกนิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆ ยอมพยักหน้าช้าๆ


                “ครับ


                “งั้นรอก่อนนะ ไว้พรุ่งนี้ว่างแล้วจะพาไปเที่ยว แต่ตอนนี้เด็กดีต้องไปออกงานกับฉันก่อน” ฝ่ามือใหญ่กระชับมือของเด็กหนุ่มให้แน่นขึ้นแล้วก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของผิวเนื้อบริเวณซอกคอโดยที่สายตายังคงจ้องมองใบหน้าสวยหวานของพอวาไม่ไปไหนจนเด็กน้อยเขินอายกับภาพที่สะท้อนในกระจกบานใหญ่

 

 

 

 

 



 

                ร่างของอิทธิพลก้าวลงจากรถยนต์คันหรูด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย ชายหนุ่มยื่นแขนไปรับคนที่อยู่ด้านในที่กำลังก้าวลงรถตามลงมาเชื่องช้าด้วยสีหน้าที่ไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ ชวนให้คนที่ลอบมองรู้สึกเกรงกลัวอยู่ในที


                ร่างสองร่างของหนึ่งเสี่ยและหนึ่งเด็กนักศึกษาเรียกความสนใจให้แก่คนภายในงานได้อย่างดีทันทีที่ก้าวเข้ามา คงไม่มีใครในที่นี้ที่ไม่รู้จักอิทธิพล


                นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งที่มีตระกูลฝั่งมารดาเป็นผู้กุมอำนาจในเขตเซี่ยงไฮ้


                เสี่ยหนุ่มฉีกยิ้มการค้าให้กับคนมากมายที่เข้ามาทักทาย ส่วนพอวาก็ได้แต่ยืนยิ้มเก้อๆ อย่างไม่รู้จะวางตัวอย่างไร แถมเขาก็ฟังภาษาจีนไม่ออกด้วย ยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศรอบตัวเข้าไปกันใหญ่จนใบหน้าเริ่มซีดลง


                “เป็นอะไร” อิทธิพลยิ้มให้กับหนึ่งในตัวแทนของตระกูลกู้ ก่อนจะหันมากระซิบถามพอวาที่ยืนเยื้องอยู่ข้างกันเบาๆ


                สีหน้าของเด็กน้อยของเขาดูไม่ดีเท่าไหร่จนใบหน้าหล่อเหลาฉายความกังวลออกมาอย่างไม่รู้ตัว อี้ทื่ยืนห่างออกมาลอบสังเกตเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเลยเดินเข้าไปใกล้แล้วอาสาพาพอวาออกมาจากวงสนทนาที่มีแต่เรื่องธุรกิจแถมยังเป็นภาษาจีนที่ฟังไม่เข้าใจอย่างรู้ใจเจ้านายเป็นอย่างดี


                “คุณพอวามากับผมทางนี้ดีกว่านะครับ


                พอวาส่งสายตาถามคนแก่กว่า ก่อนจะได้รับการเห็นชอบด้วยการพยักหน้าเบาๆ เด็กหนุ่มถึงได้หลุดพ้นออกมาจากหลุมดำแห่งนั้น อี้ที่เห็นอาการถอนหายใจออกมาของเด็กหน้าหวานได้แต่แอบยิ้มมุมปากแล้วผายมือเชิญคุณพอวาของเสี่ยไปยังอีกด้านที่ไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก


                “คุณพอวาอยากทานอะไรหรือเปล่าครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้” เนื่องจากเป็นงานเลี้ยงแบบคอกเทล อาหารทุกอย่างจึงถูกจัดวางไว้ให้แขกเหรื่อเดินทานและบริการตัวเอง อี้เลยถามคนของเจ้านายขึ้นมาเผื่อเด็กหนุ่มจะไม่กล้าเดินไปหาอะไรทานเองเพราะความประหม่า


                แถมแขกทั้งงานก็ไม่ค่อยจะมีใครสนใจอาหารมากนัก เพราะมัวแต่ทำความรู้จักและสนทนากันเรื่องธุรกิจเสียมากกว่า


                “ยังดีกว่าครับ คุณอี้จะไปอยู่กับเสี่ยก็ได้นะ ผมจะอยู่แถวๆ นี้แหละครับ


                “ไม่เป็นไรหรอกครับ ทางนั้นยังมีแจ๊คสันอีกคน ผมคอยดูแลคุณพอวาตรงนี้จะดีกว่า


                “ครับ







***** โปรดอ่านอย่างละเอียดก่อนจะเลื่อนลงอ่านเนื้อหาครึ่งหลัง *****
ก่อนอื่นเราต้องขอโทษทุกคนที่ได้คอมเมนต์+แปะอีเมลมาตั้งแต่เมื่อคืนมากๆ เลยค่ะ
ให้ภาพเล่าเรื่องก่อน


เนื่องจากมีคนขอ NC ตอนนี้มากกว่า 800 คอมเมนต์แล้ว 
เราขอโทษจริงๆ ค่ะที่ให้ทำตามกติกาแต่สุดท้ายเป็นเราเองที่ทำอย่างที่บอกไว้ไม่ได้
เราคะเนจำนวนอีเมลที่ต้องส่งผิดไปไกลมาก ปกติทั้งชีวิตที่ผ่านมาเคยเจอมากสุด 300 เมนต์ ซึ่งอยู่ในตัวเลขที่เรารับมือไหว แต่เกือบ 1000 แบบนี้บอกตรงๆ ว่านั่งก็อปจนมือชาแล้ว แถมน่าจะมีการตกหล่นด้วย
ดังนั้นเราเลยเอา NC ตอนนี้ลงบล็อกแล้วเรียบร้อยนะคะ ตามไปหาอ่านกันได้ที่เดิม

ส่วนคนที่อ่านในบล็อกไม่ได้ ไม่ถนัดในการเล่นทวิตเตอร์
เราเปิดกลุ่มปิดในแฟนเพจเฟซบุ๊ก cherbetzx ไว้ ไปกดรีเควสเข้ากลุ่มลับกันนะคะ 
วิธีคือ หาแฟนเพจเราได้ที่หน้าบทความ(หรือเลื่อนไปตรงแถวทอล์คตอนนี้ข้างล่าง) พอไปถึงหน้าเพจแล้วจะมีคำว่า 'กลุ่ม' อยู่ทางซ้ายมือแถว 'หน้าหลัก / โพสต์' กดขอเข้ากลุ่มมาได้เลยค่ะ คืนนี้เราจะพยายามกดรับให้จนกว่าจะเข้านอน แล้วก็ฝากกดติดตามเพจกันหน่อยน้า ทั้งเพจ cherbetzx และ เพจ wednes19 

*ในกลุ่มลับกำลังทยอยลงนะคะ ไม่เคยเปิดกลุ่มแบบนี้มาก่อน กำลังดำน้ำไปเรื่อยๆ อยู่ T_T
เราก็ไม่ค่อยถนัดในเฟซบุ๊กเท่าไหร่เพราะเป็นสายบ่นในทวิตเตอร์

และทางเลือกที่ 3 คือ ตามไปอ่านได้ที่เล้าเป็ดค่ะ (แต่เล้าเป็ดอาจต้องเข้าไปสักประมาณ 4ทุ่มเป็นต้นไปนะคะ)

หวังว่าทุกคนจะเข้าใจและไม่โกรธกันน้า NC ตอนก่อนหน้าก็หาอ่านได้เช่นกัน
ขอโทษจริงๆ อีกครั้งนะคะที่เรื่องเยอะ ไม่เคยคิดว่าจะมีคอมเมนต์เข้ามาขนาดนี้ 
เราพึ่งเข้ามาในแวดวงนิยายวาย ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะเคยลงนิยายในนามปากกา wednes19 ไป
แต่ฟีดแบคไม่ได้เยอะแบบนี้ (ออกจะกริบนิดๆ ด้วย5555 ถ้าใครสงสารก็ไปตามอ่านอีกเรื่องของนามปากกา wednnes19 กันได้นะคะ) 
จะพยายามปรับแก้ให้ดีขึ้นตามคำแนะนำที่มีหลายคนเสนอมา อย่างเรื่องเฟซบุ๊กและกลุ่มปิด ถ้ามีอะไรแนะนำสามารถทักมาบอกมาคุยได้เลยนะคะ ยินดีรับฟังค่ะ 

พล่ามมานาน ไปอ่านครึ่งหลังต่อกันเลยยย

...




                คนเป็นเสี่ยที่ยังติดพันกับวงสนทนาอยู่ได้แต่คอยมองร่างของเด็กหนุ่มเป็นระยะ พอเห็นว่ามีมือซ้ายของเขาคอยดูแลอยู่ อิทธิพลก็เบาใจลงแล้วหันมาให้ความจริงจังกับเรื่องธุรกิจที่กำลังพูดคุยกันอยู่มากขึ้น แต่ก็ไม่ลืมที่จะมองไปเป็นระยะให้เห็นเด็กน้อยของตนเองอยู่ในสายตา


                บทสนทนาดำเนินมาเรื่อยๆ ไม่จบไม่สิ้น เมื่อมีคนเก่าออกไปก็มีคนใหม่เดินเข้ามาสานต่อ ดังนั้นชายหนุ่มเลยได้แต่ยืนพูดคุยอยู่ที่จุดเดิมแบบนั้นไม่ไปไหน


                แต่แล้วเสียงที่จากใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังพร้อมใบหน้าน่ารักของเด็กหนุ่มที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ด้วยความสดใส


                “เฮียพล


                “เจียจิ้ง” เพราะไม่คาดคิดว่าจะมาเจอเพื่อนพี่ชายที่งานรับตำแหน่งของคุณหลี่ ใบหน้าของเจียจิ้งจึงเคลือบไปด้วยรอยยิ้มเต็มตื้น


                “ไม่คิดว่าจะมาเจอเฮียที่นี่เลยนะฮะ


                “อืม นั่นสิ” เขาตอบออกไปแกนๆ แล้วหันไปมองทางพอวาเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าข้างกายของเด็กหนุ่มไร้เงาร่างของลูกน้องคนสนิทแล้ว


                คงจะไม่มีอะไร ไว้เขาค่อยปลีกตัวเดินไปหาอีกฝ่ายก็ได้


                “ก๊อบอกว่าเฮียเก็บเงินตอนที่ผมไปอยู่ไทยด้วยเหรอฮะ” เหมือนไม่มีเรื่องอะไรจะพูด เจียจิ้งเลยแกล้งถามประเด็นนี้ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแง่งอนพร้อมใบหน้าที่ยู่ลงเล็กน้อยพอน่ารักน่าเอ็นดู แต่คนมองคงไม่ได้นึกเอ็นดูไปกับภาระชิ้นโตที่ถูกยัดเยียดให้เท่าไหร่ ใบหน้าหล่อเหลาของเสี่ยเลยพยักหน้ารับออกไปอย่างไม่รู้สึกอะไร


                “ใช่


                “เฮียอ่ะ” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดดังขึ้น เด็กหนุ่มยกมือขึ้นแตะไหล่ของอิทธิพลเบาๆ เพื่อให้ดูสนิทสนมกันยิ่งขึ้น


                หากคนภายนอกมอง ก็คงจะเห็นเป็นภาพของคนหนุ่มที่กำลังหยอกล้อกัน


                พอวาเองก็เช่นกัน


                ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ ก่อนจะถูกบดบังด้วยร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าที่ก้าวมายืนหยุดตรงหน้าเขา


                พอวาก้าวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อหลบอีกฝ่าย แต่ก็ถูกก้าวตามจนใบหน้าหวานต้องเงยขึ้นเพื่อมองใบหน้าของคนฝั่งตรงข้ามให้ชัดเจน ภาษาจีนที่เขาฟังไม่รู้เรื่องถูกพ่นออกมาจากคนตรงหน้า พอเด็กหนุ่มตั้งท่าจะเดินหนีก็ถูกจับแขนไว้เสียหนาแน่นจนไม่สามารถขยับไปไหนได้


                แถมจะตะโกนเรียกเสี่ย ก็ดูท่าว่าเสียงของเขาจะถูกเสียงของดนตรีในงานกลบจนหมดซะก่อน


                สีหน้าของพอวาย่ำแย่ไปทุกขณะ ดวงตาคู่สวยยังคงกวาดมองหาร่างของคุณอี้ที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเมื่อหลายนาทีก่อนด้วยความร้อนรนแต่ก็ไม่เห็นวี่แววว่าพ่อบ้านคนเก่งจะปรากฏตัวขึ้นมาแต่อย่างใด พอลองมองไปทางเสี่ยอีกครั้งก็พบว่าฝ่ายนั้นกำลังพูดคุยหยอกล้อกับใครบางคนอยู่อย่างสนุกสนานโดยที่ไม่หันมาสนใจเขาเลยสักนิด


                คุณแจ๊คสันเองก็ยืนหันหลังให้แบบนี้...


                เขาจะทำอย่างไรดี


                “ปล่อย” เสียงนุ่มทุ้มว่าออกมาอย่างดุดัน ถึงอีกฝ่ายฟังไม่เข้าใจแต่ก็คงพอจับอารมณ์จากน้ำเสียงของเขาได้ ทว่าพอวาคิดผิด นอกจากชายหนุ่มแปลกหน้าจะไม่เข้าใจและจับแขนเขาไว้แน่น แถมยังไม่หยุดพูดประโยคบางอย่างซ้ำๆ จนพอวาเริ่มรำคาญ


                “บอกให้ปล่อยไง!” เขาพยายามกระชากแขนให้หลุดออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย แต่มันก็เป็นเรื่องลำบากพอสมควรเมื่อเรี่ยวแรงที่มีก็ไม่ได้มากกว่าอีกฝ่ายอย่างชัดเจน พอวาหันไปมองทางเสี่ยอีกครั้ง แต่ก็พบแต่ภาพเดิมๆ จนเริ่มรู้สึกใจเสียปนน้อยใจ


                คนทั้งสองยืนฉุดกระชากกันไปมาจนคนรอบข้างเริ่มสนใจ เสียงร้องของพอวาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อร่างของเขาถูกลากให้เดินตามอีกฝ่ายไป


                “ปล่อย กูบอกให้ปล่อยไงวะ!”


            “ทำอะไรกัน!” เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยของเขากำลังถูกกระชากลากถูให้ไปตามแรงของคนแปลกหน้าอยู่ ดวงตาคมกริบมองใบหน้าหวานที่ใกล้จะร้องไห้เข้าไปทุกทีแล้วเอ่ยประโยคคำสั่งออกมากับคนที่บังอาจแตะต้องคนของเขาอยู่ ปล่อย


            “เด็กของนายเหรอ ใบหน้ายียวนกวนประสาทนั่นไม่ได้ดูสำนึกแต่อย่างใด แถมน้ำเสียงก็ยังจะกวนอารมณ์ของชายหนุ่มให้ขุ่นไปกว่าเดิมอีกด้วย


            “รู้แล้วก็ปล่อยเขาซะ คนถูกสั่งค่อยๆ คลายมือที่จับท่อนแขนของเด็กหนุ่มออกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเปลี่ยนมายืนเอามือล้วงกระเป๋าแทนด้วยท่าทางน่าโมโห


                พอวากัดฟันแล้วใช้สายตาตวัดมองอีกฝ่ายอย่างเคืองๆ ก่อนจะเดินไปหาร่างของเสี่ยที่ยืนตั้งท่าจะมีเรื่องกับคนแปลกหน้านี่ แต่เขาก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของชายหนุ่ม


                เจียจิ้งเองก็มองมาทางพอวาด้วยสายตาสำรวจ ประโยคที่แสดงความเป็นเจ้าของพร้อมท่าทางน่ากลัวที่เพื่อนพี่ชายแสดงออกกำลังบอกเขาว่าคนหน้าหวานนี่มีความสำคัญกับอีกฝ่ายมากแค่ไหน แม้แต่ออกัสก็ยังเทียบไม่ติด


                พอวายืนฟังคนแก่กว่าพูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ ก่อนจะถูกจับแขนลากให้เดินออกไปจากงานพร้อมใบหน้าบูดบึ้งของคนเป็นเสี่ย แจ๊คสันที่ออกไปรอด้านนอกพร้อมรถอยู่แล้วก็เตรียมตัวขับรถกลับไปยังโรงแรมทันทีที่ร่างของเจ้านายกับเด็กหนุ่มปรากฏขึ้น


                ระยะทางจากงานเลี้ยงถึงโรงแรมไม่ได้ไกลมากนัก ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีพวกเขาก็มาถึง ประตูรถถูกเปิดออกอย่างแรงก่อนร่างบอบบางของพอวาจะถูกลากให้เดินขึ้นไปบนห้องภายใต้อารมณ์คุกรุ่นของเสี่ย


                “ผมเจ็บครับ” เพราะถูกกำแขนจนแน่นแถมยังลากเขาออกมาอย่างแรงตั้งแต่ที่งาน พอวาเลยอดร้องประท้วงขึ้นมาไม่ได้เมื่อรู้สึกเจ็บบริเวณที่ชายหนุ่มจับ


                “เจ็บเหรอแล้วทำไมไม่ร้องเรียกฉันตั้งแต่ที่โดนมันจับฮะ!” ดวงตาคมกริบลุกวาวไปด้วยความโกรธ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะร้องไห้เข้าไปทุกทีเขาก็ยิ่งรู้สึกโมโห


                พอวาเองก็ใกล้จะระเบิดเต็มทน คิดว่าเขาไม่ได้เอ่ยเรียกอีกฝ่ายหรือยังไง ถึงแม้ตอนแรกพอวาจะไม่คิดร้องหาชายหนุ่มเพราะคิดว่าจะสามารถสลัดทางนั้นออกมาได้ แต่หลังจากนั้นเขาก็ร้องเรียกแล้วแต่ก็ไม่เห็นจะมีใครสนใจ แถมยังพูดคุยหยอกล้อกับคนๆ นั้นอยู่อย่างสบายอารมณ์อีก


                แล้วเสี่ยมีสิทธิ์อะไรมาโกรธเขา!


                ต้องเป็นเขาไม่ใช่เหรอที่โกรธอีกฝ่ายเพราะถูกทิ้งเอาไว้แบบนี้


                “ปล่อยครับ” เพราะไม่อยากจะทะเลาะด้วย พอวาเลยเลือกที่จะเงียบแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พลางพยายามขยับข้อมือที่ถูกจับอยู่


                “ตอบมาทำไมถึงปล่อยให้มันเข้ามาจับได้ขนาดนั้น


                “ปล่อยผมก่อนครับ


                “พอวาอย่าทำให้ฉันโมโหไปมากกว่านี้” อิทธิพลตวาดเสียงดังก่อนจะออกแรงกำข้อมือบางให้แน่นขึ้น เขามองใบหน้าหวานของพอวาที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดด้วยความรู้สึกที่ไม่แพ้กัน ไม่รู้ว่าทำไมแค่เห็นอีกฝ่ายกำลังถูกคนอื่นจับอยู่เขาก็รู้สึกโมโหจนแทบบ้าได้ขนาดนี้ ยิ่งคิดว่าพอวาไม่ได้พยายามร้องหาความช่วยเหลืออะไรจากเขาก็ยิ่งรู้สึกพาลเข้าไปกันใหญ่


                “คุณนั่นแหละผมเรียกหาคุณแล้วแต่คุณก็เอาแต่คุยกับใครก็ไม่รู้ ทำไมต้องมาโกรธกันแบบนี้ด้วยทั้งๆ ที่ผมไม่ผิดเลย ฮึก สักนิด” เหมือนความอดทนได้สิ้นสุดลง หยาดน้ำตามากมายถึงได้ไหลอาบแก้มนวลจนคนมองรู้สึกใจหาย ยิ่งพอวาร้องออกมาด้วยเสียงสะอึกสะอื้นเท่าไหร่ก็ยิ่งบีบใจคนฟังให้รู้สึกผิดไปมากเท่านั้น


                อิทธิพลยืนนิ่ง คลายแรงที่กำข้อมือบางออก ก่อนจะถูกคนเด็กกว่าใช้มือทุบอกไปมาพลางร้องตัดพ้อด้วยความน้อยใจ


                “ฮึก คุณนั่นแหละ ฮืออ ผิด


                ทำไมต้องโทษแต่เขาด้วย


                ทำไมต้องมองเหมือนเขาอยากไปกับคนอื่นแบบนั้น


                ทำไมต้องใจร้ายขนาดนี้


                “ไม่เอา ไม่ร้อง ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง” พอเห็นคนตัวเล็กกว่าร้องไห้เหมือนคนจะขาดใจ ชายหนุ่มก็ทนไม่ไหวคว้าเอาตัวของพอวาเข้ามากอดแน่นแล้วลูบหัวลูบหลังไปมาพร้อมเอ่ยกระซิบปลอบเสียงเบา


                “ไม่ร้องนะ


                “ฮึกก” คนถูกปลอบพยายามกลั้นเสียงสะอื้น เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงราวกับไม่อยากรับรู้อะไรอีก ก่อนจะรู้สึกได้ถึงความอุ่นที่เกิดขึ้นบริเวณแก้มเพราะริมฝีปากหยักที่กดทับลงมาพร้อมประโยคสั้นๆ ว่า “ฉันขอโทษ


                เพียงเท่านี้พอวาก็ยอมเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายความรู้สึกผิดแต่โดยดีแล้ว คนเด็กกว่าพยายามหยุดร้องไห้ เขาสูดลมหายใจลึกเข้าปอด แล้วค่อยๆ พูดออกมาเบาๆ


                “ผมไม่ชอบเลย ทำไมเสี่ยต้องโกรธขนาดนี้ด้วย


                ดวงตากลมโตที่แดงก่ำไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองดวงตาของเสี่ยอย่างต้องการคำตอบ ใบหน้าของอิทธิพลนิ่งไป ริมฝีปากหยักอ้าออกน้อยๆ คล้ายเตรียมพูดอะไรบางอย่าง


                ความรู้สึกที่เขาพยายามผลักออกไปตลอดระยะเวลาที่ได้รู้จักกันกำลังเล่นงานเขาจนไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไปว่ารู้สึกหวงอีกฝ่ายมากแค่ไหน


                “ฉันหวงเธอ


                “อ อะไรนะครับ” เหมือนเป็นคำพูดที่ไม่เป็นความจริง พอวาที่ไม่คาดฝันว่าจะได้ยินประโยคแบบนี้ออกจากปากของอีกฝ่ายถึงกับนิ่งอึ้งไปด้วยความตกตะลึง


                หวง....


                เสี่ยกำลังหวงเขาอยู่อย่างนั้นหรือ


                “ฉันหวง ไม่อยากให้ใครมายุ่ง ไม่อยากให้ใครมาจับเธอนอกจากฉัน” อิทธิพลพูดออกไปพลางจ้องใบหน้าสวยหวานของเด็กหนุ่มไปด้วย พอวาคงไม่รู้หรอกว่าเขาต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนถึงจะสามารถบอกอีกฝ่ายออกไปได้


                การยอมรับความรู้สึกตัวเองบางทีก็เป็นเรื่องยากสำหรับเขา แต่พอเห็นใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตากับถ้อยคำตัดพ้อที่ชวนปวดใจนั้น อิทธิพลก็ไม่รู้สึกปฏิเสธไม่ลง


                แม้อาจจะไม่ถึงขั้นรัก แต่เขาก็คิดว่าพอวาพิเศษกว่าใครทั้งหมดที่ผ่านมา


                “เสี่ย...พูดจริงเหรอครับคนหน้าหวานถามย้ำออกไปเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะได้รับการยืนยันเป็นคำตอบเรียบง่ายแต่สามารถทำให้คนฟังมั่นใจได้ว่า ฉันหวงเธอจนแทบบ้าแล้วพอวา


                ดวงตากลมโตที่ชื้นไปด้วยคราบน้ำตาจ้องมองคนพูดอย่างต้องการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังจากจบประโยคที่ทำให้ใจเต้นแรงนั้น


                พอวามองเห็นแต่เพียงความจริงจังและแน่วแน่ที่แฝงอยู่ในสายตาคมกริบของอิทธิพล คำพูดที่เป็นเพียงลมปากแผ่วเบาไร้น้ำหนักแต่กลับสั่นคลอนความรู้สึกของเด็กหนุ่มจนพังยับเยินไปหมด


                ร่างบอบบางของเด็กทุนเขย่งเท้าขึ้นนิดหน่อยเพื่อแนบริมฝีปากบดเบียดเข้ากับกลีบปากของอีกฝ่ายแนบแน่น การกระทำที่ไม่คาดคิดมาก่อนนี้ทำให้คนเป็นเสี่ยนิ่งอึ้งไปจนรู้สึกทำอะไรไม่ถูกราวกับเป็นเพียงหนุ่มน้อยคนหนึ่ง พอวากดค้างริมฝีปากของตนเองอยู่แบบนั้นเนิ่นนานในความรู้สึกก่อนเจ้าตัวจะค่อยๆ ผละออกมาอย่างเชื่องช้าแล้วใช้สายตาคู่หวานที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำใสๆ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของอิทธิพลอย่างแฝงความนัย


                “เสี่ยช่วยกอดผมแน่นๆ ทีได้ไหมครับ





CUT

ตามหาอ่านได้ที่บล็อก/กลุ่มปิดในแฟนเพจ/เล้าเป็ด






...

มีคนถามเรื่องอายุเสี่ย แต่เรายังไม่บอกเพราะมันจะมีเฉลยบอกในเนื้อหาข้างหน้า

เอาเป็นว่าน้องวาได้แพคเกจหลัวแถมพ่อ 55555 ก็ห่างกันประมาณหนึ่ง 

ส่วนเรื่องคัท เราไม่รู้จะทำยังไงให้ทุกคนเห็นแล้วว่าเอาลงบล็อก T_T

ที่สำคัญที่สุดดด


ขอบคุณทุกคนมากกกกกกกกกๆๆ เลยค่ะ

ขอบคุณมากจริงๆ มีคนอ่านสกรีม #เด็กเสี่ยอิทธิพล ให้พร้อมกับแปะรูปอันดับนิยายวายว่าเสี่ยกับน้องวาได้ที่ 1

เราเลยไปแคปเก็บไว้บ้าง ขอแปะเป็นประวัติศาสตร์ เกินคาดมาก



ดีใจมากกกกก ขอบคุณคนอ่านทุกคนมากๆ เลยนะคะ ไม่คิดว่าจะมาถึงขนาดนี้ T_T



ส่วนเรื่องรวมเล่ม เรากำลังสับสนและปวดหัวมากๆ ค่ะ

ถ้าใครสนใจก็เข้าไปทำแบบสอบถามเป็นไกด์ไลน์ให้เราหน่อยนะคะว่าควรตัดสินใจยังไงดี

สอบถามความสนใจรวมเล่ม Over The Edge




แล้วก็ขอฝากแฟนเพจด้วยนะคะ จะพยายามอัปเดตข่าวสารในเพจด้วย

เพราะคิดว่าทวิตเตอร์เรามันเน้นการติ่งและบ่นพล่ามไปเรื่อย หลายคนที่ตามอาจไม่ได้ชอบเหมือนๆ กัน

แต่อยากรู้ความเคลื่อนไหวของผลงาน ก็ไปกดติดตามแฟนเพจของเราได้

หรือจะตามทุกช่องทางก็แล้วแต่สะดวกและสบายใจนะคะ

มีอะไรสามารถทักมาถามหรือคุยได้ หาบล็อกไม่เจอ เข้าไปอ่านไม่ได้ แต่ขอใจเย็นนิดหนึ่งน้า






fanpage 

cherbetzx & wednes19 



สุดท้าย ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่ชอบ ที่ติดตาม ที่คอมเมนต์เป็นกำลังใจ หรือสกรีม #เด็กเสี่ยอิทธิพล ให้

ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.594K ครั้ง

20,944 ความคิดเห็น

  1. #20694 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 11:49
    ขำไรท์อ่ะ แพ็คเกจหลัวแถมพ่อ 55555
    #20694
    0
  2. #20649 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 23:37
    เห็นมั้ยว่าน้องพอวาน่ารักแค่ไหน แงงงงงงงงง
    #20649
    0
  3. #20462 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 15:50
    กอดแน่นๆเลยนะเสี่ย
    #20462
    0
  4. #20373 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 21:53
    โหยยยยยยยยย น้องแซ่บมากกกกก
    #20373
    0
  5. #20310 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 00:39
    เสี่ยนั่นแหละ
    #20310
    0
  6. #20265 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 04:13
    nc ดีมาก แต่ยังเกลียดนิสัยพระเอกอยู่ดี ย้อนแย้ง555
    #20265
    0
  7. #20242 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 18:10
    โอ๊....เด็กน้อยของเราแซ่บนะจ้ะ
    #20242
    0
  8. #20146 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 14:18
    แซ่บลืมอ่ะลูก....
    #20146
    0
  9. #20144 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 13:56
    เสี่ยก็ยิ่งหลงไปใหญ่เจอเด็กทั้งใสซื่อและขี้อ้อน
    #20144
    0
  10. #20099 Chalida-GT (@Chalida-GT) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 17:49
    ดุมากกกกก
    #20099
    0
  11. #19997 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 06:39
    น้องงงงงงงงงงงงงงงงง
    #19997
    0
  12. #19918 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 21:57
    น้องวาแซ่บมากค่าาาาาา
    #19918
    0
  13. #19877 HHO~ (@exo-tine) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:50
    หวงงงงงงงงงงงงง ยันหนูร้อนแรงมากกกกกกกกก
    #19877
    0
  14. #19798 CKsosiE (@CKsosiE) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 11:06
    เอ็นดูจังเลยลูกกกกก
    #19798
    0
  15. #19797 aorler (@aorler) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 10:53
    พึ่งเข้ามาอ่านแต่รักมากกก
    #19797
    0
  16. #19752 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:00

    หื้มมมม ลูกร้อนแรงไปไหน อยากให้เสี่ยรักน้องไวๆ

    #19752
    0
  17. #19734 jnmmmmh_ (@playboyboy12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 02:27
    ร้อนแรงกว่าแดดประเทศไทย พอวาเก่งแล้วนะเนี่ยนย
    #19734
    0
  18. #19681 WangJimung (@WangJimung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 01:51
    รักพอวาที่สุด เชียร์พอวาที่สุด แต่ถ้าสมมุติออกัสกับเจียจิ้งตบกันนี่เชียร์ออกัสแน่ๆเพราะรำคาญเจียจิ้งมากเลย พยายามงุ้งงิ้งอยู่นั่นอะ รำคาญแทนเสี่ย
    #19681
    0
  19. #19654 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:17
    เริ่มรู้ตัวสักทีนะเสี่ย
    #19654
    0
  20. วันที่ 11 เมษายน 2562 / 02:04

    นังพอวา แกเริ่มมีชั้นเชิงแล้วค่ะ

    #19639
    0
  21. #19377 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 13:05
    รำคานเจียจิ้งอะ/ เสี่ยรักน้องไวๆนะ
    #19377
    0
  22. #19360 gisel (@gisel) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 23:56
    รำคาญอีเด็กอีกสองคนของเสี่ย เมื่อไหร่จะออกไปสักที
    #19360
    0
  23. #19181 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:40
    เลือดดดดพุ่งงงงงงงงงงง เสี่ยหวงงงงงง
    #19181
    0
  24. #19033 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:11
    นังเจียไรนี้น่ารำคาญมาก
    #19033
    0
  25. #18994 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:05
    เสี่ยขี้หวงและขี้หื่นพอตัวนะ5555
    #18994
    0