YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 2 : 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8782 ครั้ง
    16 พ.ย. 61


01




 

                ดวงตากลมโตกวาดมองข้าวของเครื่องใช้ภายในคอนโดหรูแห่งนี้เงียบๆ มองความบิดเบี้ยวในส่วนลึกของตัวเองด้วยแววตาว่างเปล่า ตัวเขาเป็นเพียงเด็กต่างจังหวัดที่สอบติดมหาวิทยาลัยรัฐแต่เลือกที่จะสละสิทธิ์เพื่อรับทุนจากมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแทน แน่นอนว่าในเวลานั้นเขาไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมาทีหลังเมื่อตัดสินใจเลือกรับทุนนี้ มีเพียงแค่ความดีใจและภาคภูมิใจเท่านั้นที่รู้สึกในตอนนั้นว่าตัวเองนั้นเก่ง


                และที่สำคัญ อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาดื้อดึงก็คือการได้อยู่ห่างไกลจากบ้านและสายตาของผู้ปกครอง


                ‘พอวา ต้องการอิสระ เด็กหนุ่มวางแผนวาดความฝันไว้เสียมากมายว่าหากได้เข้าเรียนแล้วจะทำกิจกรรมอะไรบ้าง


                ทว่า


                เพื่อนและสังคมใหม่ที่เจอได้ดึงดูดให้เด็กคนหนึ่งเปลี่ยนไปกับโลกใบใหม่ที่พอวาไม่เคยค้นพบ ด้วยฐานะครอบครัวที่อยู่ในระดับปานกลางจึงทำให้หลายครั้งเขารู้สึกต่ำต้อยในหมู่เพื่อนที่คบ แม้จะไม่เคยได้ยินคำพูดบาดหูให้ได้ยินซึ่งหน้าเลยสักครั้ง แต่เขาก็รู้ดีว่าลับหลังคนพวกนั้นนินทาว่าอย่างไรบ้าง


                ช่วงแรกพอวายังทำใจได้เมื่อคิดถึงพื้นฐานของตนเอง แต่พอนานวันเข้าความเข้าใจที่เคยมีก็เปลี่ยนแปลงไป ไม่รู้ว่าคำชวนที่แฝงด้วยการดูแคลนของคนที่เรียกตัวเองว่าเพื่อนทำให้เด็กคนหนึ่งเปลี่ยนไปขนาดไหน



 

            “ไปทาน xxx กันไหมวา

            “ขอบคุณที่ชวนเรานะ แต่พวกเธอไปกันเถอะ

 

            “ไปดูหนังกัน เรื่องนี้เขาบอกว่าสนุกมากเลย

            “เราต้องกลับไปอ่านหนังสือ ขอตัวก่อนนะ

 

            “นี่กระเป๋าใบใหม่ สวยไหม นี่ว่าจะไปซื้อมาอีกสักใบ

            “อืม สวยดี

 

            “ไปเที่ยวผับกันเถอะ วันศุกร์แบบนนี้ต้องฉลองกันหน่อย

            “เราไปไม่ได้ ขอโทษด้วยนะ

 



                แต่สุดท้ายพอวาก็ไม่สามารถต้านทานแรงยั่วยุพวกนี้ได้


                เขาตัดสินใจรับคำชวนของเจนหลังเลิกคลาสในวันศุกร์


                และทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้น

 

 



 

 

 

                บรรยากาศภายในผับคึกคักไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ดวงตาคู่กลมกวาดมองสิ่งรอบตัวเหมือนเด็กตัวน้อยที่ไม่เคยพบสิ่งแบบนี้มาก่อน ร่างโปร่งบอบบางดูตัวเล็กลีบลงไปเมื่อเพื่อนรอบโต๊ะต่างไม่ได้สนใจถึงการมีอยู่ของเขาสักเท่าไหร่


                ทั้งที่มันเป็นครั้งแรกที่พอวายอมตกลงมาที่นี่ตามคำชวน แต่พวกหล่อนก็ไม่ได้เหลือบแลเขาแต่อย่างใดทั้งที่เขาบอกปฏิเสธมาตลอดแท้ๆ


                พอวาไม่ชอบเสียงเพลงที่ดังจนรู้สึกหูอื้อไปหมดแบบนี้


                ไม่ชอบกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งติดตามเสื้อผ้า


                ไม่ชอบความอึดอัดที่เกิดขึ้น


                แต่ที่ไม่ชอบที่สุดคือสายตาแปลกๆ ที่มองมาเป็นระยะจากคนที่ไม่คุ้นหน้า


                เด็กหนุ่มยกแก้วเหล้าในมือขึ้นมาจิบแก้เก้อก่อนจะหยีหน้าเล็กน้อยเมื่อรสชาติมันไม่ได้เป็นไปอย่างที่คาดหวัง


                    โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการกระทำที่แฝงไปด้วยความไร้เดียงสาปนวิตกกังวลนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนตลอดเวลา

 

 

 

 

 

                เข็มนาฬิกาเดินเข้าสู่เช้าวันใหม่ได้เกือบสามชั่วโมงแล้ว แต่พอวาก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าทุกอย่างจะหยุดลง เขาขยับตัวไปมาเล็กน้อยอย่างอึดอัด ตัดสินใจไม่ได้ว่าตนเองควรจะเอ่ยลาหรือลุกออกไปเงียบๆ ดี ในเมื่อต่างคนต่างก็จมอยู่กับโลกส่วนตัวที่สร้างขึ้น


                ทางซ้ายของเขาเป็นเจนที่กำลังแลกจูบอย่างดูดดื่มกับชายแปลกหน้า ส่วนถัดออกไปไม่ไกลก็เป็นร่างของเพื่อนชายร่วมคลาสวิชาหนึ่งที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มราวกับน้ำเปล่าอย่างไม่สนใจอะไร


                คืนนั้นเลยจบลงด้วยการที่พอวาเลือกลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วถอนตัวออกไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ลืมที่จะทิ้งเงินจำนวนหนึ่งซึ่งคิดว่าเพียงพอสำหรับค่าเครื่องดื่มเพียงแก้วเดียวไว้บนโต๊ะ


                แต่แล้วพอวาก็ต้องหน้าชาจนตัวแข็งทื่อไปหมด เมื่อคลาสบ่ายวันจันทร์เวียนมาถึงอีกครั้ง


                เจนก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะประจำของเขาด้วยใบหน้าที่ปกปิดร่องรอยความเกลียดชังไม่มิดพร้อมแบงค์ยับๆ ที่เขาพอจะเดาได้ว่าคงเป็นของตัวเอง เงินจำนวนนั้นถูกวางแปะบนโต๊ะก่อนจะตามด้วยประโยคเชือดเฉือนจากลูกสาวผู้จัดการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ว่า


                ‘เงินเท่านี้ให้เป็นทิปเด็กที่นั่นยังไม่ได้เลย เก็บเงินของนายคืนไปดีกว่า ฉันเลี้ยงเอง


                มือขาวกำแน่น พยายามกลืนก้อนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก ถึงแม้คำพูดของหล่อนจะไม่ได้รุนแรงมากนัก หากแต่น้ำเสียงและใบหน้าที่แสดงออกถึงการดูแคลนอย่างปิดไม่มิดก็เรียกสายตาของเพื่อนร่วมคลาสคนอื่นให้หันมาสนใจได้ไม่น้อย


                และนี่คงเป็นเส้นความอดทนสุดท้ายที่ขาดลงหลังจากทนมานานเกือบครึ่งปี


                เย็นวันนั้นพอวาไม่ได้กลับหอพัก เด็กทุนเรียนดีของมหาวิทยาลัยตรงไปที่ผับเดิมอีกครั้ง

 

 

 




 

 

                ฐานะทางบ้านของพอวาไม่ได้ย่ำแย่จนถึงกับต้องอดมื้อกินมื้อ อันที่จริงเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวระดับปานกลางของประเทศนี้เสียด้วยซ้ำ หากแต่เป็นตัวเขาเองที่อยู่ผิดที่ผิดทาง รั้นที่จะรับทุนนี้ไว้โดยไม่ได้ไตร่ตรองถึงสภาพแวดล้อมและสังคมที่จะตามมาตลอดระยะเวลาในการศึกษา


                เขาควรทำงานพิเศษเพื่อหารายได้เสริม แต่ด้วยความจองหองบวกกับหน้าบางกลัวคนรู้จักจะมาเจอทำให้ความคิดนี้ล้มเลิกไป


                เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ถูกยกขึ้นดื่มด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่สะสมมาตลอดระยะเกือบครึ่งปี ถึงแม้ว่าคืนนี้เงินเก็บตั้งแต่สมัยมัธยมที่อดออมมาจะหมดลง แต่พอวาก็ไม่สนใจ


                เขาดื่มเพื่อหวังดับความร้อนในตัวให้ลดลง แต่กลับกลายเป็นเพิ่มมันให้ลุกโชนมากขึ้น


                เครื่องดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าจากบาร์เทนเดอร์ถูกส่งให้ลูกค้าหนุ่มหน้าหวานเป็นระยะ จนกระทั่งมีสัญญาณจากผู้จัดการร้านให้เริ่มเคลียร์แขกทั้งหมดเพราะได้เวลาปิด ปัญหาใหญ่ก็เกิดขึ้น


                พอวาพยายามขอเหล้าเพิ่ม แต่ก็ต้องหงุดหงิดเมื่อได้รับคำตอบว่าไม่สามารถให้บริการได้แล้ว มือขาวล้วงในกระเป๋าหยิบเงินจำนวนหนึ่งขึ้นมาก่อนจะวางแปะไว้บนโต๊ะเป็นเชิงให้อีกฝ่ายนำเหล้ามาเพิ่ม


                “ทามมายย อึก น้อยปายเหรอ


                บาร์เทนเดอร์หนุ่มส่ายหัว ก่อนจะพูดย้ำให้อีกฝ่ายมาใช้บริการใหม่ในวันพรุ่งนี้พร้อมดันบิลค่าเครื่องดื่มทั้งหมดให้


                “ม่ายกลับ!”


                “เกิดอะไรขึ้น


                ”คุณอี้ คือว่าแขกคนนี้ไม่ยอมกลับน่ะครับ


                คนมาใหม่กวาดสายตามองตัวปัญหาที่ว่าก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร


                อี้พยักหน้าพร้อมสะบัดมือไล่ให้เปรมออกไป ก่อนเจ้าตัวจะเดินเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มหน้าหวานที่เมื่อคืนเจ้านายของเขาจ้องมองอยู่แทน


                ดวงตาของชายหนุ่มพิจารณามองสภาพคนเมาเงียบๆ แล้วค่อยยื่นแขนไปสะกิดไหล่เรียก


                “คุณครับ


                “อารายย


                ดวงหน้าสวยหวานกว่าผู้ชายปกติทั่วไปเงยขึ้น ดวงตาที่ปกติกลมโตกำลังหรี่ลงเพื่อจ้องมองใบหน้าของคนเรียกด้วยความมึนงง


                “ทางร้านปิดให้บริการแล้วครับ


                “ก็บอกว่าม่ายกลับไง!!”


                “เปรม ขอบิลลูกค้าท่านนี้ด้วย


                “เน้!”


                พอวาส่งเสียงดังมองใบหน้าขาวตี๋ของผู้ชายสูทดำตาขวาง อาการมึนเมาของเขายังอยู่ในระดับที่พอจะรู้เรื่องบ้าง ไม่ได้ไร้สติไปจนหมดหากแต่ไม่สามารถควบคุมร่างกายได้อย่างที่คิดเท่าไหร่ ยิ่งเห็นฝ่ายตรงข้ามตวัดมือรอบิลพร้อมส่งสายตาประเมินค่ามองมา พอวาก็เริ่มจะโมโหขึ้นมาแล้วเหมือนกัน


                ร่างโปร่งบางดันแขนบนบาร์เพื่อช่วยพยุงตัวขึ้น พอวายืนโงนเงนทำท่าจะล้มไม่ล้มแหล่จนอี้ชักจะหวั่นกลัวว่าคนเมาจะล้มหัวฟาดพื้นเอา


                “ทามไมคิดว่าจาไม่มีเงินจ่ายรึงาย


                “ไม่ใช่ครับ เพียงแต่ทางร้านเราปิดบริการแล้ว


                อี้ตอบเสียงนุ่มแล้วยกยิ้มสุภาพ ทว่าในใจกำลังประเมินราคาข้าวของที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่จริงๆ


                พอวาไม่เชื่อคำพูดนั้น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมองมาด้วยความคิดแบบไหน ใช่ว่าสายตาแบบนี้พอวาจะไม่เคยได้รับซะเมื่อไหร่ ในเมื่อเขาต้องเจอกับมันแทบตลอดระยะเวลาเกือบปีที่ผ่านมา


                ดวงตากลมโตหวานฉ่ำเพราะแอลกอฮอล์จ้องมองใบหน้าจางอี้เขม็งด้วยความโมโห และยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีก เมื่อเหลือบสายตาไปเห็นชั้น VIP ที่เหมือนยังเปิดให้บริการตามปกติ ไม่รอช้า ร่างโปร่งบางพยายามเดินไปยังส่วนนั้นทันทีโดยมีอี้ร้องห้ามพลางยื้อไว้ ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นทำให้พนักงานที่กำลังเก็บกวาดต้องหยุดมือแล้วมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสนใจ


                ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ภาพตรงหน้าที่ทุกคนเห็นจึงเป็นการยื้อยุดโต้เถียงกันไปมาของผู้จัดการร้านกับลูกค้าหน้าหวานที่คงเมาได้ที่


                เพล้งงงงง


                เสียงข้าวของแตกกระจายด้วยฝีมือของคนสองคน อี้ที่ใจเย็นมาตลอดเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะเมาจนไร้สติ เอาแต่พูดเรื่องแบ่งแยกชนชั้นที่เขาเองก็ฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก


                “ปล่อยนะะ จาเข้าไปข้างใน ปล่อยเซ่


                “เข้าไม่ได้ครับ รบกวนช่วยชำระเงินแล้วกลับบ้าน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ก็ยังไม่สาย” อี้ตวัดสายตาส่งสัญญาณให้เด็กที่ยืนดูฉากความวุ่นวายเข้ามาจัดการร่างของลูกค้าคนนี้ ก่อนจะหันหน้าไปมองเปรมนัสที่ยืนถือบิลรออยู่เงียบๆ มาสักพัก จากนั้นก็แบมือรับกระดาษนั้นมามองตัวเลข


                หนุ่มชาวจีนกัดปาก ค่าเครื่องดื่มเขาคิดว่าอีกฝ่ายคงพอจะมีปัญญาจ่าย แต่ค่าความเสียหายที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี่สิ


                พอวาที่โดนจับแขนอยู่หลวมๆ พอให้ไม่ก่อเรื่องได้พยายามสะบัดตัวออกแล้วคลำหากระเป๋าเงินก่อนจะหยิบธนบัตรทั้งหมดที่มีในกระเป๋ายื่นออกไป


                หนึ่งหมื่นบาท


                เงินสำหรับค่าใช้จ่ายส่วนตัวเกือบทั้งหมดถูกกดออกมา พึ่งจะเข้าใจความรู้สึกนี้นี่เอง ถึงว่าเจนกับเพื่อนของหล่อนถึงได้ชอบใจนักเวลาที่ยื่นบัตรเครดิตตัดปัญหา


                “เกรงว่าเงินก้อนนี้จะจ่ายได้แค่บางส่วน ความเสียหายเมื่อครู่จากการประเมินแล้วคงยังขาดอีกเกือบสามหมื่นบาท


                คราวนี้กลายเป็นพอวาที่ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ใบหน้าหวานดูเจื่อนลงแต่ก็ยังคงความทระนงไว้อยู่เหมือนยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ


                “แต่ถ้าผมไม่โดนจาบไว้ อึก ของมานก็ไม่เสียหายหรอก


                ดี


                อี้นึกชมอีกฝ่ายในใจ ขนาดเมาไม่เป็นท่าแบบนี้ยังมีสติหาเหตุผลมาแย้งได้


                “งั้นผมจะรับผิดชอบกับคุณคนละครึ่ง โอเคไหมครับคุณลูกค้า


                ทันทีที่จบประโยคใบหน้าของพอวาก็ส่ายไปมาอย่างไม่ยินยอมทันที แต่ก่อนที่จะได้เถียงกันไปมากกว่านี้ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากชั้น VIP เสียก่อน


                “เกิดอะไรขึ้น


                “เสี่ย” ผู้จัดการร้านเอ่ยเรียกคนมาใหม่พลางก้มหัวลงก่อนจะเงียบให้เสี่ยกวาดสายตาโดยทั่วเองเพื่อรอจังหวะพูด


                “ลูกค้าท่านนี้ไม่ยอมกลับ เลยเกิดความวุ่นวายและความเสียหายเกิดขึ้น ผมกำลังเคลียร์อยู่ครับ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สามารถชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดได้ในคืนนี้


                พอวาฟังจนจบก็รู้ได้ว่าคนที่มีอำนาจเหนือกว่าตัวจริงมาแล้ว ใบหน้าหวานหันไปทางตำแหน่งที่เสี่ยยืนอยู่ หวังจะเห็นผู้ชายมีอายุพุงพลุ้ยหัวโล้น แต่ภาพที่เขาเห็นกลับเป็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่ง เขาคิดว่าอีกฝ่ายยังไม่แก่มาก แต่ก็คงไม่ได้หนุ่มจัดจนเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันได้ ส่วนใบหน้าพอวาลงความเห็นว่าคงไม่ได้ขี้เหร่เกิน เพราะขนาดมองไม่ชัดแบบนี้ ลึกๆ เขายังรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายคงหน้าตาดีพอตัว


                “นี่


                เป็นอีกครั้งที่เขาส่งเสียงเรียกออกไปสั้นๆ ใบหน้าของเสี่ยดูคล้ายกับจะขมวดคิ้ว ก่อนจะมองมานิ่งๆ จนพอวารู้สึกเกร็ง แต่สุดท้ายลูกบ้าที่มีอยู่ตัวก็สามารถเอาชนะไปได้


                “ขอยืมเงินหน่อยสิคุณเสี่ย






CUT 

งดส่ง  (12/11/2018 เวลา 22.00น. )

สามารถเข้าไปอ่านในบล็อกได้เลยค่ะ

วิธีหาบล็อก > หาช่องทางติดต่อทางทวิตเตอร์เรา หรือ หาจากแท็กนิยายในทวิตเตอร์








...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.782K ครั้ง

21,018 ความคิดเห็น

  1. #20943 Parw_pavanaporn (@Parw_pavanaporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 06:07
    ขอทันไหมม
    pavanapornparw@gmail.com
    #20943
    0
  2. #20931 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 15:24
    ขาดสติขั้นสุดอะ เหมือนแยกแยะไม่ได้ว่าอะไรดี อะไรไม่ควร คือสังคมมันจะเป็นแบบไหนก็อยู่ที่การเลือกคบคนเองปะ ตัวเองก็ใช่ว่าจะยากจนข้นแค้นไรนัก กลับใฝ่ไม่ดีซะงั้น
    #20931
    0
  3. #20632 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 20:14
    พอวานี่หัวรั้นมากเลยอะ น้องงงงงง
    #20632
    0
  4. #20445 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 08:45
    เพราะความอยากห่างไกลบ้าน
    #20445
    0
  5. #20416 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 16:05
    น้องงงงงงงงงงง ทำอะไรลงไปปปป
    #20416
    0
  6. #20411 KJKJJ (@KJKJJ) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 15:28
    ขอฉากที่คัทหน่อยค่ะ พลีสสสสสสส
    Junekanoknan@gmail.com
    #20411
    0
  7. #20390 Jin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 12:00

    ขอฉากคัดหน่อยค่ะ

    jintana9920@gmail.com

    #20390
    0
  8. #20355 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 01:10
    เมาแล้วกล้าไปยืมเงินเสี่ยเค้าเลยนะ
    #20355
    0
  9. #20340 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 21:07
    นุ้งวาาาาาา กรี๊ดดดด
    #20340
    0
  10. #20292 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:16
    ยืมเงินเฉย55
    #20292
    0
  11. #20223 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:40
    ไม่น่าเลยจะรอดไหมเนี่ย
    #20223
    0
  12. #20196 noonppe (@noonppe) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:58
    ขอฉากคัทหน่อยค่าาา
    @nongnoonz121112@gmail.com
    #20196
    0
  13. #20113 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:48
    โอยยยยยยเจ้าเด็กน้อยเอ๋ยยยยย ด้วยความหลงผิดจะนำภัยมาหาตัวซะแล้ว มีหลายคนเหมือนกันนะที่ชีวิตเปลี่ยนไปจากคำพูดดูถูกดูแคลนจากคนรอบข้างน่ะ บางคนก็ดีขึ้น แต่บางคนก็ตกต่ำลง แล้วเคสของเจ้าพอวาล่ะ?
    #20113
    0
  14. #20110 GSstory (@megatef4) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:55
    หนูไม่รักตัวเองเลยลูกกกก
    #20110
    0
  15. #20026 Kantinan Saisaeng (@nana95) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:33
    ขออ่านฉาก​ cut ได้มั๊ย​คะ? แงงงงงง
    kantinan63@gmail.com
    #20026
    0
  16. #19976 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:18
    เชี่ยยยยได้หรอน้องงง
    #19976
    0
  17. #19906 saisaisaisai14 (@saisaisaisai14) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 19:39
    โอ๊ยน้องงง มีความขอยืมเงินน
    #19906
    0
  18. #19756 treejaaa (@treejaaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:41
    เค้าให้ไว้อ่ะค่ะ
    #19756
    0
  19. #19755 treejaaa (@treejaaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:41
    ฉากคัทไปที่ทวิตเตอร์ไรท์เลยค่ะ จะได้ไม่ต้องขอเนอะ😁😁
    #19755
    0
  20. #19737 WINNER_PTRP (@WINNER_PTRP) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 16:22
    ทันไหมอ่า ของฉากคัทหน่อย
    t0991593729@gmail.com
    #19737
    1
  21. #19666 reyrina (@reyrina) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 22:55
    อยากอ่านขอฉากคัดหน่อยยค่าา

    wsang4994@gmail.com
    #19666
    2
    • #19666-1 tokyoxoxo (@tokyoxoxo) (จากตอนที่ 2)
      21 เมษายน 2562 / 11:40
      https://scynovels.wixsite.com/website/blog/over-the-edge-chapter-01
      #19666-1
    • #19666-2 tokyoxoxo (@tokyoxoxo) (จากตอนที่ 2)
      21 เมษายน 2562 / 11:41
      https://scynovels.wixsite.com/website/blog/over-the-edge-chapter-01 อันนี้คัทค่ะ
      #19666-2
  22. #19632 Pinkkypie-06 (@Pinkkypie-06) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 21:50
    ขอcutหน่อยค่า ptntg0655827026@gmail.com
    #19632
    0
  23. #19609 wa-oon-ary (@wa-oon-ary) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 20:25
    ขอคัทหน่อยได้มั้ยค่ะ มาไม่ทันง่าา
    woonaraya@gmail.com
    #19609
    0
  24. #19477 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 21:33
    น้องงง เอ็นดู555555
    #19477
    0
  25. #19334 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:26
    โอ้ยยยยน้อง !!!
    #19334
    0