YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 19 : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6462 ครั้ง
    16 พ.ย. 61

17

ขออนุญาตแปะแบบสอบถามเรื่องการรวมเล่ม

ถ้าใครสนใจ รบกวนช่วยเข้าไปกรอกฟอร์มนี้ให้หน่อยน้า

ฟอร์มสำรวจความสนใจรวมเล่ม Over The Edge 

.....

ฉากคัทตอนที่ 1/7/12 เอาลงบล็อกแล้วนะคะ 

ตามหาบล็อกได้ที่ช่องทางติดต่อส่วนตัวอย่างทวิตเตอร์ของเรานะคะ หรือเสิร์ชแท็กนิยายก็ได้ค่ะ

ถ้าหาไม่เจอจริงๆ DM มาถามได้นะคะ *ชื่อแอคทวิตเราอยู่ที่หน้าบทความนิยาย




...


                ยิ้มอะไร


                หา!” พอวาเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์แล้วมองหน้าภูผาที่กำลังใช้ดวงตาโตๆ จ้องมองมาที่เขานิ่งๆ อย่างน่ากลัวด้วยความตกใจ


                ถามว่ายิ้มอะไรของนาย พอเห็นเพื่อนหน้าหวานนั่งสนใจแต่โทรศัพท์แล้วอมยิ้มเหมือนคนมีความสุขมากทั้งๆ ที่พรุ่งนี้มีสอบวิชาที่ยากที่สุด เขาเลยอดไม่ได้ที่จะไม่ถามขึ้นมา


                นั่งอ่านมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว แต่คนตรงข้ามกับเขาก็ยังดูไม่เครียดเลยสักนิดแถมยังมีอารมณ์นั่งพิมพ์นั่งกดอะไรยิกๆ อีกจนน่าหมั่นไส้


                เปล่าสักหน่อยแถมยังแกล้งทำเมินไม่ตอบคำถามเขาด้วยการเปลี่ยนมาเป็นช่วยทบทวนให้ต่อ ภูผาเลยขี้เกียจจะถามอีก


                พอวาแกล้งเบ้ปากเล็กๆ แล้วเนียนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะโดยคว่ำหน้าจอลงไม่ให้คนที่นั่งตรงข้ามเห็นอะไรได้หากมีข้อความเด้งขึ้นมา แต่หัวสมองก็ยังไม่ลืมรูปภาพกับข้อความที่ถูกส่งมาโดยพี่เลี้ยงคนสนิทที่รายงานว่าเสี่ยสั่งให้คนส่งของบำรุงมาเพิ่มให้ที่คอนโดหลังจากของเก่าเริ่มหมดลง


                ความเอาใจใส่ของอีกฝ่ายกำลังทำให้พอวารู้สึกดีจนอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้


                ตั้งแต่ที่พอวาบอกว่าต้องอ่านหนังสือเพื่อสอบปลายภาค พวกเขาก็แทบไม่ได้เจอกันเลย เพราะหากพอวาว่างก็จะเป็นอีกฝ่ายที่ไม่ว่าง หรือหากชายหนุ่มว่างก็จะเป็นพอวาที่ยุ่งกับการอ่านหนังสือจนไม่สามารถปลีกตัวไปหาได้


                ดังนั้นตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมา เด็กหน้าหวานเลยใช้ของบำรุงที่อีกฝ่ายส่งมาเป็นของต่างหน้าแทนความคิดถึง แถมยังแอบสมัครไอจีแล้วล็อกไว้เพื่อลงภาพความทรงจำต่างๆ ไว้ด้วยทั้งที่ปกติก็ไม่ใช่เด็กติดโซเชียลเท่าไหร่


                นั่นโซ่หรือเปล่าภูผาเอ่ยขึ้นแล้วพยักพเยิดหน้าไปทางด้านหลังของเพื่อนหน้าหวานที่มีร่างของคุณหัวหน้ากิจกรรมคณะกำลังยืนมองหาที่นั่งอยู่


                พอวานั่งฟังเงียบๆ ไม่ได้หันไปมองตามที่เพื่อนตัวเล็กว่าแล้วอ่านชีทของตัวเองต่อไป แต่แล้วใบหน้าหวานก็ต้องเงยขึ้นเมื่อภูผาพูดประโยคถัดมา นั่นเจนนี่ รู้จักกับโซ่ด้วยเหรอ


                คราวนี้พอวาค่อยๆ หันหน้าไปยังด้านหลังช้าๆ เพื่อแอบมองคนทั้งคู่ ก่อนจะเห็นแผ่นหลังของเจนกับใบหน้าของโซ่ที่ไม่รู้ว่าสองคนนั้นกำลังคุยอะไรกันอยู่


                วา


                หือคนถูกเรียกชื่อหันกลับมาเลิกคิ้วใส่ลูกนักการเมืองที่ทำสีหน้าแปลกๆ อยู่


                ภูผาใช้สายตาพิจารณาใบหน้าของเพื่อนเงียบๆ ไม่รู้ว่าพอวาจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าข่าวลือก่อนหน้าที่ถูกโหมโดยอดีตเพื่อนอย่างเจนยังคงได้รับการจุดประเด็นอยู่เรื่อยๆ ยิ่งเห็นโซ่ที่พึ่งโดนหักอกไปหมาดๆ มาเจอกับยัยผู้หญิงนิสัยเสียคนนั้น เขาก็ยิ่งรู้สึกระแวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก


                อ่านหนังสือต่อกันดีกว่า


                ช่างเถอะ พูดไปตอนนี้ก็มีแต่จะทำให้เกิดผลเสียขึ้นเท่านั้น การสอบพรุ่งนี้สิถึงจะสำคัญที่สุด

 

 

 




 

                พอวากลับมาถึงคอนโดเกือบสี่ทุ่มโดยมีร่างของอินทัชคอยเดินอารักขามาส่งถึงหน้าประตูห้องก่อนเจ้าตัวจะขอตัวลากลับไปพักผ่อนบ้าง


                พอก้าวเข้ามาภายในห้องชุดแล้ว เขาก็เดินไปยังครัวเพื่อหาน้ำดื่มอย่างคุ้นเคยราวกับเป็นเจ้าของมานาน จากนั้นจึงเดินเข้าห้องนอนไปเตรียมอ่างอาบน้ำสำหรับแช่ตัวในค่ำคืนนี้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรดี เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพร้อมเบอร์ของคุณอี้ที่ปรากฏขึ้นเสียก่อน


                ครับคุณอี้


                ไม่ใช่อี้


                เสี่ย…พอวาเผลอใจกระตุกไปเมื่อเสียงของปลายสายกลับเป็นคนที่เขาคิดถึงอยู่พอดี ยังทำงานอยู่เหรอครับเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายใช้โทรศัพท์ของลูกน้องโทรมา เด็กหนุ่มเลยอนุมานว่าเวลานี้คนแก่กว่ายังคงทำงานอยู่


                อืม มาตรวจท่าเรือน่ะ แล้วนี่เธออ่านหนังสือไปถึงไหนแล้ว


                พอถูกถามเรื่องอ่านหนังสือ พอวาก็เผลอพองลมเข้าแก้มแล้วนึกไปถึงหนังสือเล่มหนากับชีทอีกเป็นปึกที่พึ่งอ่านจบไป หลังจากนั้นเด็กน้อยของเสี่ยก็บ่นออกมาซะยืดยาวถึงความยากของวิชานี้จนคนฟังยกยิ้ม


                เธอเก่งอยู่แล้ว


                รู้ได้ยังไงครับ


                เพราะเด็กดีของฉันก็ต้องเก่งอยู่แล้วไม่ใช่หรือ


                เสี่ย..มันไม่เกี่ยวสักหน่อย แต่พอวาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำพูดของอีกฝ่ายช่วยทำให้เขาสดใสขึ้นได้


                วันนี้ฉันให้อินทัชซื้อของบำรุงเข้าไปเพิ่ม อย่าลืมกินด้วยล่ะ เข้าใจไหม?”


                จะไปทำงานต่อแล้วเหรอครับเด็กหน้าหวานหลุดถามออกไปอย่างเสียดายเมื่อรู้สึกได้ว่าบทสนทนานี้กำลังจะจบลง


                อืม อิทธิพลร้องตอบในลำคอก่อนจะเงียบเพื่อรอฟังเด็กหนุ่มพูดอะไรออกมาต่อ


                งั้น..ก็รีบพักผ่อนนะครับพูดจบก็เม้มริมฝีปากแน่นแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอดแล้วรีบพูดอีกประโยคหนึ่งออกไปก่อนจะกดวางสายโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะว่าอย่างไรต่อ ผมเป็นห่วงเสี่ยนะครับ


                พูดออกไปแล้ว...


                พอวาหน้าร้อนผ่าวกำโทรศัพท์ในมือเข้ากับอกแน่น โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่ได้ฟังคำเป็นห่วงซื่อๆ จากตัวเองก็กำลังนิ่งไปเหมือนกันที่ได้ยินประโยคแสนธรรมดาแต่ไม่ธรรมดานี้

 

 

 

 


 

 

                การสอบวันนี้เป็นไปด้วยดีจนไม่มีอะไรน่ากังวล พอวามั่นใจว่าตัวเองสามารถทำข้อสอบทั้งหมดได้มากกว่า 80เปอร์เซ็นต์ นักศึกษาทุนปีหนึ่งเลยลงมานั่งรอเพื่อนตัวเล็กกว่าที่ใต้ตึกเงียบๆ แล้วกวาดสายตามองบรรยากาศรอบตัวไปพลางๆ ระหว่างรอ


            ใช่คนนี้ป่ะ


            พอวาหันหน้าไปทางเสียงซุบซิบที่ดูกำลังหมายถึงตัวเขาอย่างไม่เข้าใจ บางคนที่เห็นก็เงียบเสียงลง แต่บางคนที่เคยรู้จักดีเพราะเป็นอดีตเพื่อนร่วมกลุ่มกลับยังคงจ้องมาแล้วพูดต่ออย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด


            ออกไปตอนดึกกับใครก็ไม่รู้แถมรถยังสั่นๆ ด้วยอีก


            อาจจะเพื่อนเขาก็ได้


            เพื่อนบ้าอะไรมาหาตอนเที่ยงคืนแล้วหายไปนานขนาดนั้น แถมยังในมหาลัยด้วยเนี่ยนะ สงสัยนาฬิกาที่ได้มาก็คงมาจากเรื่องแบบนี้


                 เบาๆ สินัท


              ‘ทำไม? ไม่เห็นต้องอาย คนที่ควรอายยังไม่อายเลย


                วา” คนถูกเรียกหันไปตามเสียงก่อนจะเห็นภูผายืนทำหน้าถมึงทึงจ้องมองกลุ่มผู้หญิงที่กำลังพูดคุยเรื่องที่เกี่ยวกับเขาอย่างออกรสออกชาติอยู่


                พอวาแค่รู้สึกสับสนกับสิ่งที่ได้ยินที่ไม่ได้เป็นความจริงสักนิดเดียว โอเค ถึงแม้ว่านาฬิกาที่ได้มาจะใช่ก็เถอะ แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหายขนาดรถสั่นรถโยกตามที่คนพวกนั้นกำลังว่าสักหน่อย


                ก็แค่นั่งกินอาหารกับกอดเฉยๆ ที่สำคัญ คนพวกนั้นไปเอาเรื่องพวกนี้มาจากไหน?


                เด็กหนุ่มพยายามทบทวนเรื่องราวทั้งหมดเงียบๆ กับตัวเอง จนกระทั่งถูกดึงแขนให้เดินออกมาโดยภูผานั่นแหละ เขาถึงจะรู้สึกตัว







                “ภู...” พอวาเรียกชื่อเพื่อนตัวเล็กออกมาแผ่วเบา ก่อนจะโดนลากให้เดินตามอีกฝ่ายต่ออย่างไม่หยุดฝีเท้าจนมาหยุดอยู่ที่ซอกตึกที่ปราศจากผู้คน ภูผาถึงได้เปิดปากขึ้น


                “เพื่อนรักนายช่วยก่อเรื่องให้จนได้อีกสินะ” เขาว่าแล้วเชียวว่าที่โซ่กับเจนเจอกันต้องมีเรื่องของพอวาเข้ามาเกี่ยวข้อง คืนนั้นภูผาไม่รู้หรอกว่าพอวากลับมาที่ห้องกี่โมง แล้วได้หายไปไหนบ้างหรือเปล่า


                พอวาอาจไม่ใช่คนดังที่ทุกคนของคณะต้องรู้จักขนาดนั้นก็จริง แต่มีใครบ้างล่ะที่ไม่ชอบฟังเรื่องฉาวๆ ของคนอื่น


                “คืนนั้นหายไปไหนมา เล่าเร็ว”  พอวาอึกอักเม้มริมฝีปากแน่นขณะมองใบหน้าของภูผาที่จ้องมาอย่างดุดันจนรู้สึกเกร็ง


                “.....


                “ถ้าไม่เล่า ฉันก็ไม่รู้ด้วยหรอกนะว่าความจริงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมคนอื่นเขาถึงได้บอกว่านายแอบไปหาใครบางคนแล้วทำเรื่อง...แบบนั้น ทั้งๆ ที่อยู่ในเขตสถานศึกษา


                “เราเปล่านะ


                “งั้นก็เล่ามาซะสิ


                “….”


                “วา....” ภูผาเรียกชื่อเพื่อนหน้าหวานที่กำลังทำตัวดื้อดึงอย่างอ่อนใจ ถึงเขาจะเริ่มสนิทกับอีกฝ่ายได้ไม่ถึงเดือนก็เถอะ แต่ภูผาก็รู้สึกดีกับเพื่อนคนนี้อย่างใจจริง แม้บางครั้งจะไม่เข้าใจการกระทำหลายๆ อย่างของพอวาก็ตาม


                อย่างเช่น...


                เขาเคยเห็นอีกฝ่ายเดินลงจากรถยนต์คันหรูเมื่อหลายเดือนก่อน...


                เรื่องนี้ภูผาไม่เคยพูดหรือถามออกไปเพราะตอนนั้นพวกเขาไม่ได้สนิทกัน แถมตอนนั้นยังเป็นช่วงที่พอวาถอยห่างออกมาจากเจนใหม่ๆ อีกด้วย แต่พอมีข่าวลือต่างๆ ที่เกิดขึ้นในระยะหลังนี้ เขาก็เริ่มนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา


                    นายมีคนเลี้ยงเหรอ” เขาว่าออกไป ก่อนจะได้รับปฏิกิริยาเป็นอาการเบิกตาขึ้นน้อยๆ แล้วตามมาด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนของเพื่อนหน้าหวาน  แน่นอนว่าสำหรับเขาแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร แต่ก็ไม่คิดจริงๆ ว่าพอวาจะเป็นไปกับเขาด้วย


                ยิ่งพอวาเงียบ ก็ยิ่งเหมือนเป็นการยืนยันคำตอบให้กับภูผาได้เป็นอย่างดี


                เด็กหนนุ่มเหมือนคนน้ำท่วมปาก อยากจะปฏิเสธออกไปแต่การกระทำทั้งหมดที่ผ่านมาระหว่างเขากับเสี่ยก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ทั้งคอนโดหรู ข้าวของเครื่องใช้ที่ส่งมาให้เรื่อยๆ พี่อินทัชที่คอยขับรถรับส่งดูแล แล้วไหนจะเงินที่ถูกโอนเข้าบัญชีให้ไม่ขาดสายนั่นอีก


                ราวกับถูกความจริงฟาดหน้าให้รู้สึกชาหลังจากแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวมานานหลายเดือน


                พอวาอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่างออกไปแต่ก็พูดไม่ออกสักที จนภูผาต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน “ฉันเป็นลูกเมียน้อย


                “อ อะไรนะ” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองใบหน้าของคนที่พูดเรื่องแบบนี้ออกมาหน้าตาเฉยด้วยความตกใจ


                ภูผาไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่หรือความลับที่ต้องปิดอยู่แล้ว ทุกวันนี้ครอบครัวเขาสามารถอยู่ด้วยกันได้เป็นอย่างดีถึงแม้จะต้องใช้เวลาเกือบยี่สิบปีกว่าแม่ใหญ่หรือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพ่อจะยอมรับก็เถอะ  


                “ทีนี้ตอบคำถามฉันมาได้หรือยัง


                เหมือนไม่มีทางเลือก นักศึกษาทุนที่โดนทั้งสายตาและความลับของอีกฝ่ายกดดันจึงค่อยๆ พูดเรื่องราวในคืนนั้นออกมาเสียงเบา  โดยที่หลีกเลี่ยงไม่ยอมบอกว่าคนๆ นั้นเป็นใคร แต่คนฟังก็เดาได้ว่าคนๆ นั้นที่ว่าคงเป็นผู้ชาย


                ภูผามองใบหน้าของเพื่อนอย่างใช้ความคิด ความรู้สึกบางอย่างกำลังบอกเขาว่าพอวากำลังรู้สึกกับคนๆ นั้นมากกว่าที่สมควรจะรู้สึก และแน่นอนว่าเขาเลือกที่จะถามออกไปอย่างตรงๆ โดยไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอึดอัดแค่ไหนกับคำถามนี้


                “ชอบเขาเหรอ” พอวาไม่ตอบแต่พยักหน้ารับ แล้วมองหน้าเพื่อนตัวเล็กนิ่งๆ เพื่อรอดูว่าอีกฝ่ายจะมีท่าทีอย่างไรกับเรื่องนี้ แต่ภูผาก็ทำแค่ถอนใจออกมาแล้วยกมือขึ้นตบบ่าเขาสองสามทีเท่านั้น


                “เข้าใจละ ที่ปฏิเสธโซ่ไปก็เพราะคนๆ นี้สินะ


                “นายรู้ด้วยเหรอ


                พอเห็นท่าทางตกใจที่เขารู้เรื่องโซ่มาสารภาพรัก ภูผาก็ชักจะหมั่นไส้คนหน้าหวานขึ้นมา ลูกชายนนักการเมืองเลยอดไม่ได้ที่จะส่งมือไปบีบแก้มนิ่มๆ ของพอวาจนอีกคนร้องประท้วง


                “น่าหมั่นไส้จริงๆ


                “อะไรเล่า


                “ถ้างั้นต่อไปนี้ก็ระวังตัวไว้ดีๆ วันนี้สอบวันสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้ก็ปิดเทอม เรื่องพวกนี้ก็คงจะซาไปเองแหละ” ภูผาทำท่าทางราวกับผู้ใหญ่กำลังสอนเด็ก ก่อนจะนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้


                “แล้วคนๆ นั้นของนายเขาเป็นยังไง เจ้าชู้หรือเปล่า


                “ไม่รู้สิ แต่เขาไม่ได้มีเราแค่คนเดียวหรอก” พอวาว่าออกมาด้วยแววตาที่หม่นลง เด็กหนุ่มถอนใจออกมาเมื่อนึกถึงข่าวเกี่ยวกับดาราที่ชื่อออกัส ถึงแม้เขาจะมั่นใจว่าคนในภาพที่ยื่นช่อดอกไม้ให้นั้นเป็นคุณแจ๊คสัน แต่มีหรือที่เสี่ยจะไม่เกี่ยวข้องด้วย


                “งั้นก็สู้ๆ แล้วกัน” คนตัวเล็กกว่าพูดออกมาง่ายๆ เหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจนพอวาอดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มอีกฝ่ายคืน “ก็พยายามอยู่


                ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาพอวาก็พยายามอย่างเต็มที่ในแบบของตัวเอง เขารู้ว่าเสี่ยไม่ได้มีเขาแค่คนเดียว แต่การแสดงความหึงหวงหรือจ้องจับผิดออกไปก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาเลือก เพราะยิ่งทำแบบนั้นคงมีแต่จะตัดเวลาตัวเองให้น้อยลง สู้ทำเป็นปิดหูปิดตาไว้ข้างแล้วทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายใจที่อยู่ด้วยยังจะดีเสียกว่า

 

 

 




 

                กำหนดการไปมาเก๊าคือหลังจากสอบเสร็จได้หนึ่งวัน พอวาจัดการเก็บกระเป๋าเดินทางไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อคืน เช้านี้เขาเลยไม่ต้องวุ่นวายอะไรมากเมื่อร่างของสารถีผิวเข้มมาถึง


                “มีแค่นี้เหรอครับ” อินทัชเอ่ยถามคนของเจ้านายที่มีสัมภาระเพียงกระเป๋าเดินทางขนาด 20นิ้วเพียงหนึ่งใบเท่านั้นอย่างสงสัย ก่อนจะได้รับคำตอบกลับมาเป็นการพยักหน้าแล้วคำถามสวนกลับว่า “ทำไมเหรอครับ?”


                “เปล่าครับ ผมแค่นึกว่าคุณวาจะมีใบอื่นไปอีก


                “ไปแค่ไม่กี่วันเองนะครับ จะเอาของไปเยอะแยะทำไม” พอวาว่ายิ้มๆ เดินนำออกไปทิ้งให้อินทัชแอบเห็นด้วยในใจแล้วลากกระเป๋าเดินทางตามหลังมา


                นั่นสิ


                ไปแค่ไม่กี่วันไม่เห็นต้องเอาอะไรไปเยอะ แล้วคนที่ผ่านมาของเจ้านายเขาจะขนข้าวของไปให้มากมายเพื่ออะไร...


                อ้อ อินทัชลืมไปว่าต้องขนเสื้อผ้าไว้ไปเลือกเยอะๆ เพื่อเอาใจเสี่ย แต่คงไม่ใช่กับคุณพอวาที่มีเพียงกระเป๋าแค่หนึ่งใบแบบนี้


                “เสี่ยล่ะครับพี่อิน


                “เสี่ยไปรอคุณวาที่สนามบินแล้วครับ


 

 

 




       

                “อี้” คนถูกเรียกด้วยเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ลอบมองใบหน้าเข้มของเจ้านายอย่างเตรียมใจก่อนจะขานรับตอบออกไปสั้นๆ ดูท่าว่าคราวนี้เสี่ยจะโกรธคุณชายเฉินขึ้นมาแล้วจริงๆ ที่มัดมือชกเรื่องคุณเจียจิ้งกับเสี่ยต่อโดยไม่ถามไถ่ล่วงหน้า แถมยังเอาชื่อเจ้านายเขาไปใช้การันตีกับทางผู้ใหญ่ว่าจะดูแลลูกชายให้อีก


                “ครับ


                “ส่งบิลค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเจียจิ้งไปให้กวานซี แล้วบอกข้อตกลงต่างๆ ให้ทางนั้นรู้ซะ” ในเมื่ออยากจะส่งญาติมาฝากเขาเลี้ยงมากนักก็ต้องจ่ายเงิน ไม่รู้ว่าเด็กนั่นจะรู้หรือเปล่าว่ากำลังถูกญาติผู้พี่ใช้เป็นเครื่องมือในการต่อรองผลประโยชน์


                “ครับ


                “คุณพอวาล่ะ” เอ่ยถามเด็กน้อยของเขาออกมา ตั้งแต่ที่อีกฝ่ายสอบพวกเขาก็ไม่มีเวลาว่างตรงกันเลยสักนิดทำให้ชายหนุ่มไม่ได้พบใบหน้าหวานๆ นั่นเกือบสองอาทิตย์


                และเขาก็คิดว่าตัวเองคงไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก


                ก็แค่มารอถึงสนามบินแบบที่ไม่เคยทำมาก่อนก็เท่านั้น


                “ใกล้จะถึงแล้วครับ


                “อืม


                ยืนรอคนเด็กกว่าได้ประมาณ 20นาที ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองสบายๆ ก็ปรากฏสู่สายตา ดวงตาคมกริบกวาดมองดวงหน้าหวานของเด็กนักศึกษาอย่างสำรวจก่อนจะยื่นแขนออกไปให้อีกฝ่ายเข้ามาจับแล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นโอบเอวนั่นไว้หลวมๆ แทน


                “สวัสดีครับ


                “อืม ทำข้อสอบได้ใช่ไหม” ชายหนุ่มถามออกมาพลางใช้มืออีกข้างที่ว่างแตะผิวแก้มของพอวาเบาๆ


                    ได้ครับ เสี่ยล่ะครับ สบายดีไหม” คราวนี้พอวาถามกลับบ้างแล้วใช้ดวงตาจ้องมองคนแก่กว่าอย่างอ่อนหวานจนคนถูกมองรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ แล้วคิดไปถึงประโยคเมื่อคืนก่อนที่ได้ยินก่อนสายจะตัดไป


                “อืม ใครไม่รู้ห่วงฉันจนต้องรีบวางสาย” อิทธิพลพูดออกมานิ่งๆ แต่ดวงตากลับฉายแววล้อเลียนจนพอวาต้องกัดปากก้มหน้ามองพื้นแก้เขิน  และยิ่งอยากหายตัวไปซะดื้อๆ เมื่อถูกเสียงทุ้มต่ำกระซิบเข้าที่ใบหูว่า “เงยหน้าขึ้นหน่อยสิเด็กดี


                คนที่ถูกหยอกจนอายยกมือขึ้นทุบอกเสี่ยเบาๆ แล้วบ่นพึมพำออกมาเมื่อถูกหัวเราะใส่ อิทธิพลโอบเอวของเด็กนักศึกษาให้เดินไปตามทางเมื่ออี้เดินเข้ามารายงานความเรียบร้อยทั้งหมด







ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงพวกเขาก็มาถึงมาเก๊า พอวาถูกคนแก่กว่าจูงมือตั้งแต่ลงจากเครื่องจนกระทั่งถึงโรงแรมที่พักโดยมีลูกน้องของเสี่ยเดินนำหน้าและตามหลังคอยดูแลความเรียบร้อยให้จนพอวารู้สึกเหมือนกับเป็นพวกมาเฟียอย่างไรอย่างนั้น


พอวามองบรรยากาศของ The venetian ด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนใบหน้าสวยจะหันไปยิ้มหวานให้กับเสี่ยที่เดินจูงมืออยู่อย่างถูกใจ


                ความสวยงามและหรูหราของโรงแรมแห่งนี้พอวาเคยเห็นมาก่อนตามอินเทอร์เน็ตและซีรีส์ แต่เด็กหนุ่มไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะได้มีโอกาสมาสัมผัสและใช้บริการที่นี่จริงๆ พอมองเห็นเรือกอนโดล่าที่พายอยู่ในน้ำ เขาก็รู้สึกอยากจะลองนั่งคู่กับชายหนุ่มดูบ้าง


                “มองอะไร” เพราะรู้สึกได้ว่าคนที่เดินข้างกันแทบไม่ได้มองทางข้างหน้าเลย เขาเลยถามขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าใบหน้าหวานของเด็กน้อยกำลังมองเรือกอนโดล่าที่เป็นส่วนหนึ่งของบริการจากทางโรมแรมอยู่ “อยากนั่งเหรอ ไว้ให้อี้มาพาแล้วกัน


                พอวาใช้สายตาผิดหวังมองใบหน้าด้านข้างของคนแก่กว่าอย่างน้อยใจ นี่อีกฝ่ายไม่รู้จริงๆ ใช่ไหมว่าเขาต้องการนั่งกับใคร ส่วนอี้ที่ถูกพาดพิงก็ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นแล้วแอบถอนหายใจออกมากับคำพูดของเจ้านายที่ดูจะไม่เข้าใจความต้องการของคุณพอวาเลยสักนิด


                “แล้วเสี่ยไม่อยากนั่งด้วยกันเหรอครับ” เขย่ามือที่ถูกจับอยู่เบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนที่เดินทำหน้านิ่งอยู่ จากนั้นจึงได้รับคำตอบกลับมาสั้นๆ ว่า “ฉันไม่ว่าง เดี๋ยวต้องไปจัดการเรื่องงานอีก


                ทันทีที่เหตุผลของร่างสูงใหญ่หลุดออกมา ขาที่ก้าวเดินอยู่ของพอวาก็หยุดชะงักลง อิทธิพลเองก็ต้องหยุดเช่นกัน ชายหนุ่มหันไปมองหน้าของเด็กหน้าหวานอย่าสงสัยก่อนจะเห็นสายตาของพอวาที่กำลังตัดพ้อเขาอยู่


                “เป็นอะไร” อิทธิพลใช้น้ำเสียงนุ่มๆ เอ่ยถามพลางดึงมืออีกฝ่ายน้อยๆ ให้เดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม แล้วส่งสายตาไปทางอี้กับแจ๊คสันเป็นเชิงให้ถอยออกไปห่างๆ


                “ขึ้นไปบนห้องก่อน” เขาว่า แล้วเปลี่ยนจากมือที่จูงเป็นจับแขนให้พอวาเดินตามไปยังห้องพักแทน


                ใบหน้าหวานของพอวาใกล้จะร้องไห้เข้าไปทุกที ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกอ่อนไหวง่ายขนาดนี้ ทั้งเรื่องก่อนหน้าที่เจอที่มหาวิทยาลัย ทั้งคำพูดที่ดูไม่ได้ใส่ใจกันเท่าไหร่ของอิทธิพลเหมือนกำลังตอกย้ำสถานะของพอวาให้ชัดขึ้น


                เขาไม่เข้าใจว่าทำไมบางครั้งเสี่ยก็ดูใส่ใจจนเขาใจเต้น แต่บางครั้งก็ดูเฉยเมินจนเขาใจเสีย


                พอถูกพามาถึงห้องพัก พอวาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเดินสำรวจความหรูหราของมัน เด็กหนุ่มได้แต่มองหน้าของเสี่ยเงียบๆ จนคนถูกมองเริ่มรู้สึกสงสัยว่ามีสิ่งใดที่เขาทำพลาดไป


                “เป็นอะไร” เหมือนคนที่เคยน่ารักกับเขามาตลอดกำลังจะเปลี่ยนไป เสียงที่ชายหนุ่มใช้เลยค่อยข้างอ่อนโยนกว่าปกติ


                “เสี่ยพาผมมาด้วยเพราะอะไรเหรอครับ?” พอวาเอ่ยถามออกไปเรียบๆ ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามอย่างต้องการคำตอบ พอวากำลังรู้สึกไม่เข้าใจถึงเหตุผลที่เสี่ยพาเขามาด้วยเลยสักนิด เด็กหนุ่มคิดว่าคนแก่กว่าต้องการมาพักผ่อน แต่ดูเหมือนจากประโยคเมื่อครู่ที่ด้านล่างจะทำให้เขาคิดผิด


                “ไม่รู้” คำตอบง่ายๆ ทำเอาคนฟังอึ้งไปจนไม่สามารถพูดอะไรต่อได้ ดวงตาคมกริบของเสี่ยมองเด็กน้อยในปกครองด้วยแววตานิ่งสนิท


                    ไม่รู้


                อิทธิพลเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้พาพอวามาด้วย และคำตอบของเขาก็คงทำให้เด็กหนุ่มผิดหวังน่าดู ใบหน้าน่ารักของคนที่มักทำให้เขารู้สึกสบายใจอยู่เสมอถึงได้หมองลงอย่างเห็นได้ชัด


                คนเป็นเสี่ยยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาก่อนจะเห็นว่าเหลือเวลาไม่มากแล้ว ริมฝีปากหยักแอบเม้มเข้าหากันน้อยๆ อย่างที่ไม่ได้เป็นบ่อยๆ แล้วยื่นแขนออกไปจับข้อมือของพอวาให้เดินเข้ามาชิดกับลำตัวโดยที่เด็กหนุ่มขืนตัวไว้เล็กน้อย


                “อยู่ที่นี่ก่อน ไว้ฉันกลับมาค่อยว่ากันอีกที ถ้าอยากทำอะไรก็บอกอี้ เข้าใจไหม” อิทธิพลรอให้พอวาตอบรับอะไรกลับมาบ้างหลังจากที่เขาพูดจบ แต่ปฏิกิริยาที่ได้รับกลับเป็นอาการนิ่งเงียบเท่านั้น


                ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ตัดสินใจยื่นหน้าไปหอมแก้มนิ่มค้างเอาไว้หลายวินาทีแล้วผละออกมามองสีหน้าของพอวาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกไปจากห้อง





 

 

                พอวาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรรู้สึกอย่างไรดี จากความฝันที่วาดหวังเอาไว้ว่าจะได้ท่องเที่ยวไปกับเสี่ยในมาเก๊า กลายเป็นเขาถูกทิ้งเอาไว้ในห้องพักหรูของโรงแรมแบบนี้


                “คุณพอวาสนใจกิจกรรมไหนไหมครับ ล่องเรือ คาสิโน ว่ายน้ำ หรือจะนั่งเฟอร์รี่ข้ามไปฮ่องกงก็ได้นะครับ” อี้ถามคนของเจ้านายที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังสดใสร่าเริงแต่ตอนนี้ใบหน้าหวานๆ นั่นกลับหม่นหมองลงจนคนมองยังนึกสงสารไม่ได้ด้วยความกระตือรือร้น คุณพ่อบ้านทั้งโชว์รูปทั้งพยายามอธิบายภาพประกอบให้คุณพอวาของเสี่ยสนใจ แต่ก็ดูเหมือนจะเปล่าประโยชน์เมื่อเด็กหนุ่มเอาแต่ส่ายหน้าไปมา


                “ผมอยากอยู่คนเดียว” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยออกไปเรียบๆ แล้วเบนใบหน้าไปทางระเบียงของห้องเหมือนเป็นเชิงไล่คนสนิทของอีกฝ่ายอ้อมๆ


                อี้ได้แต่ยิ้มเก้อจากนั้นจึงค่อยๆ เดินถอยไป ก่อนจะออกไปพูดคุยอาการของเด็กนักศึกษากับพี่เลี้ยงผิวเข้มที่อยู่ด้านนอกแทน


                “เป็นไง” อินทัชเอ่ยถามทันทีที่ร่างของมือซ้ายเดินออกมาจากห้องพักของเจ้านาย


                “แย่


                คำสั้นๆ แต่สามารถอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดได้ดีจนอินทัชได้แต่ถอนหายใจออกมา เขานึกเป็นห่วงคนที่อยู่ด้านในจนอยากจะเข้าไปปลอบให้เด็กหนุ่มอารมณ์ดีขึ้น แต่พอคิดว่าให้อีกฝ่ายอยู่เงียบๆ ตามที่ต้องการคงจะดีกว่า


                “งั้นก็คงต้องรอเสี่ยกลับมาอย่างเดียวแล้วล่ะ


                “อืม ไว้ฉันจะลองถามแจ๊คสันดูว่าตอนนี้ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง” พูดจบก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหามือขวาของเสี่ยที่ทำหน้าที่ติดตามเจ้านายไปเจรจาเรื่องธุรกิจที่มีปัญหาทันทีเพื่อถามหาความคืบหน้าของฝั่งนั้นว่าเป็นอย่างไรบ้าง


                เฮ้อออ


                อี้อยากจะบ้าตาย การทำให้คุณพอวาอารมณ์ดีขึ้นตามคำสั่งของเจ้านายมันไม่ง่ายเลยจริงๆ


                ในขณะที่เฉินอี้กำลังวุ่นวายอยู่กับการติดต่อคนสนิทอีกคนของเสี่ย อินทัชที่เลื่อนดูข่าวสารต่างๆ ก็กำลังตกใจกับข่าวบางอย่างที่มีชื่อของเจ้านายเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย


                “อี้


                “อะไร


                “ดูนี่” คนถูกเรียกเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนเดินไปดูหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนร่วมงานแล้วเผลอร้องอุทานออกมาเป็นภาษาบ้านเกิดเสียงดังกับข่าวที่ได้อ่าน


                ‘ซุ่มเงียบ นักธุรกิจหนุ่มแอบย่องขึ้นคอนโดดาราหนุ่มหน้าหวานอักษรย่อ อ. ก่อนจะลงมาหลังจากหายไปเกือบทั้งคืน


                คนสองคนเงยหน้าขึ้นมาสบตากันเงียบๆ ก่อนจะส่งสายตาไปทางประตูห้องพักของเสี่ยที่ด้านในมีร่างของคุณพอวาอยู่


                ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเห็นหรือได้อ่านข่าวนี้หรือยัง


                หากไม่เห็นก็ดีไป แต่ถ้าเห็นนี่สิ...

 

 

 

 

 




...


แอบมาเพิ่มให้ค่ะเพราะเห็นมีคนบอกว่ามันสั้นไป พอเรามาลองดูก็เออ มันก็สั้นกว่าตอนก่อนๆ ไปนิดจริงๆ

ส่วนอันนี้รูปประกอบโรงแรมที่เสี่ยพาน้องไปพัก







...

จริงๆ สังคมที่น้องอยู่ไม่ได้น่ากลัวหรอก ถ้าเลือกเป็น แต่เป็นน้องเองที่ตอนแรกพยายามเอาตัวเข้าไปหาอะไรแบบนี้

ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม + คอมเมนต์หรือสกรีม #เด็กเสี่ยอิทธธิพล ให้มากๆ เลยนะคะ


ขอบคุณมากๆ ค่ะ


ขออนุญาตแปะแบบสอบถามเรื่องการรวมเล่ม

ถ้าใครสนใจ รบกวนช่วยเข้าไปกรอกฟอร์มนี้ให้หน่อยน้า

ฟอร์มสำรวจความสนใจรวมเล่ม Over The Edge 

.....


มีคนเสนอว่าลองให้แปะทอล์คข้างบนดู งั้นขอแปะทั้งบนทั้งล่างเลยแล้วกัน

T___T ฉากคัทตอนที่ผ่านๆ มาเอาลงบล็อกแล้วค่าาาาา

ตามหาบล็อกได้ที่ช่องทางติดต่อส่วนตัวอย่างทวิตเตอร์ของเรานะคะ หรือเสิร์ชแท็กนิยายก็ได้ค่ะ

ถ้าหาไม่เจอจริงๆ DM มาถามได้นะคะ *ชื่อแอคทวิตเราอยู่ที่หน้าบทความนิยาย



...


มีคนพูดถึงเรื่อง E-book เอาเป็นว่าไม่ลืมแน่นอนค่ะ

จริงๆ จะบอกว่าได้รับการติดต่อจากสนพ.มาบ้างเหมือนกัน แต่เรายังไม่ได้ตัดสินใจ

เพราะตอนแรกคิดว่าถ้าได้ร่วมเล่มคงจะทำเอง (ไม่คิดว่านิยายจะมาถึงขนาดนี้)

ตอนนี้เลยค่อนข้างลังเล ไม่แน่ใจว่าจะยังไงดี

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องขอบคุณคนอ่านทุกคนมากๆ เลยค่ะที่ทำให้เรื่องนี้มาถึงจุดนี้ได้


ขอบคุณนะคะ
















 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.462K ครั้ง

20,944 ความคิดเห็น

  1. #20847 ratchani1738 (@ratchani1738) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 18:55
    ชอบแนวคิดไรท์
    #20847
    0
  2. #20693 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 11:36
    ตอนแรกคิดว่าภูผาเป็นชายหนุ่ม แต่อ่านไปเรื่อยๆถึงรู้ว่าเป็นเพื่อนสาวกัน
    #20693
    0
  3. #20648 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 23:28
    เสี่ยก็นะ ฮึ่ยยยยยยย
    #20648
    0
  4. #20481 MindTharanisorn (@MindTharanisorn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 11:43
    ฮือออ! สงสารน้อง
    #20481
    0
  5. #20461 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 15:40
    อือหือ อิจอ่ะ แต่งานเข้าแล้วเสี่ย
    #20461
    0
  6. #20372 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 21:28
    ไม่ร้องนะน้องงงงงงง เสี่ยรีบกลับมาโอ๋เร็ววว
    #20372
    0
  7. #20330 Dekaommeu (@GG_Tamutami) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 20:49
    พาเขามาก็ดูแลเขาหน่อยย;-;
    #20330
    0
  8. #20309 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 00:31
    งานเข้าแน่ๆเสี่ย
    #20309
    0
  9. #20255 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 20:11
    เรื่องนี้เหมือนเขียนมาอวยพระเอกอย่างเด่วเลย คนอื่นตัวประกอบหมด พระเอกจะทำอะไรกับใครก็ได้หมด หมดคำจะพูดสุดๆ
    #20255
    0
  10. #20241 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 16:43
    ถ้าไม่ใส่ใจจะพามาด้วยทำไมเนี่ย
    #20241
    0
  11. #20212 num'crazy (@2543numnim) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 20:37
    จุดไฟรอแล้วเด้อออ
    #20212
    0
  12. #20143 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 13:22
    เริ่มติดเตาต้มน้ำแล้วแฮะ โถ..เจ้าเด็กน้อยเอ๊ย การที่เรามีความรักเมื่อมันชัดเจน ความคาดหวังก็จะตามมา แม้จะบอกว่าไม่ควร ยังไงก็ห้ามใจไม่ได้หรอก จากคาดหวัง ถ้าได้ดังหวังก็จะเริ่มแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ มันไม่พ้นจุดนี้แน่นอน อย่างคนที่เป็นน้อยน่ะส่วนใหญ่ก็อยู่อย่างเจียมตัวทั้งนั้น แต่พอได้รับความสำคัญก็จะออกลาย ถ้าเอาอยู่ก็ได้ครอบครองไป ถ้าเอาไม่อยู่ก็โดนเขี่ย แล้วอิเสี่ยนี่ก็ใช่ว่าจะแคร์ใครซะด้วย เด็กในสต๊อกอีกเพรียบ แล้วก็ไม่รู้จะรวยไปให้ใครใช้ตังค์ ตัวคนเดียวครอบครัวญาติพี่น้องก็ไม่มี
    #20143
    0
  13. #19996 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 06:27
    เสี่ยเอ้ยมาง้อน้องเองเลย
    #19996
    0
  14. #19916 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 16:11
    เสี่ยจะรู้มั้ยว่าฝีมือใคร!!!
    #19916
    0
  15. #19876 HHO~ (@exo-tine) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:15
    เสี่ยพลาดละ
    #19876
    0
  16. #19827 Airki (@jodella) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 23:51

    น้อยใจแบบนี้ อ่อนไหวง่ายแบบนี้ ท้องแล้วรึเปล่า
    #19827
    0
  17. #19751 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 22:37

    สงสารน้อง

    #19751
    0
  18. #19653 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:01
    เอ็นดูน้อง
    #19653
    0
  19. #19506 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:23
    แต่นะ เด็กเสี่ยจริงๆแล้วอะไรก็ไม่แน่นอนหรอก แต่เราเข้าข้างพอวาที่สุดเพราะน้องน่ารักกว่าคนอื่น เด็กที่เลี้ยงอยู่แล้วก็มีออกัส และมีเรื้องให้เอี่ยวเพิ่มมาอีกเพราะธุรกิจก็คือจิ้ง เรื่องนี่มีแต่เสี่ย เสี่ย เสี่ย เสี่ย เสี่ย ที่ต้องหาทางออก ว่าจะรักษาน้องยังไง ถ้าน้องไม่ไหวน้องออกมาเลยนะ เสี่ยจะได้เคลียร์แล้วกลับมาง้อ(?) ได้เหรอ 5555555555+
    #19506
    0
  20. #19376 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 08:28
    โธ่น้องงงง
    #19376
    0
  21. #19180 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:23
    โอ้ยยยน้องงงงงงง
    #19180
    0
  22. #18993 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:44
    น้องยังเด็กเจอแบบนี้จะคิดมากก็ไม่เเปลกนะ
    #18993
    0
  23. #18932 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:48
    น้องงงงงงงงง
    #18932
    0
  24. #18693 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:36
    น้องกำลังอ่อนไหวเลย
    #18693
    0
  25. #18616 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:01
    ผลัดกันงอนไปมานะคะ เสี่ยกับเด็กคุณเสี่ยเนี่ย
    #18616
    0