YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 17 : 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127,485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,804 ครั้ง
    13 พ.ย. 61


15




                    รถยนต์คันหรูขับออกจากร้านอาหารไปตามทางเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อนอะไร  ซึ่งขัดกับบทสนทนาก่อนหน้าที่คนเป็นเสี่ยบอกกับเจียจิ้งและออกัสว่ามีธุระด่วนอย่างสิ้นเชิง


                อิทธิพลได้สั่งให้อี้คอยจับเวลาไว้ตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเข้าไปยังห้องอาหารที่จองไว้ แล้วนัดแนะให้อีกฝ่ายแสร้งเข้าไปรายงานเรื่องด่วนก่อนจะเดินออกมาจากสถานการณ์วุ่นวายนั้น โดยมีจุดหมายต่อไปเป็นร้านสปาที่พอวากำลังใช้บริการอยู่


                การที่ต้องนั่งฟังบทสนทนาที่แอบจิกกัดกันไปมาเกือบครึ่งชั่วโมงทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเพลียยิ่งกว่านั่งเคลียร์งานซะอีก


                อีกประมาณ 20นาที คุณพอวาถึงจะเสร็จครับเสี่ยอี้รายงานถึงความเคลื่อนไหวของเด็กนักศึกษาของเสี่ย ก่อนจะได้รับคำตอบในลำคอสั้นๆ จากนั้นเขาก็จัดการจองร้านอาหารที่เจ้านายอยากไปทานต่อเพราะเมื่อครู่ได้ทานไปเพียงนิดเดียวเท่านั้นต่อเงียบๆ


                ใช้เวลาสักระยะ พวกเขาก็มาถึงร้านสปาสไตล์ญี่ปุ่นที่กลายเป็นสถานที่ประจำของพอวาไปแล้ว อี้เปิดประตูลงจากรถเดินเข้าไปด้านในเพื่อรอรับเด็กหนุ่มหน้าหวานที่คงมีอินทัชคอยเฝ้าอยู่


                อิทธิพลใช้นิ้วเคาะเข้ากับพนักวางแขนเป็นจังหวะขณะรอคอยให้พอวาเดินออกมา เพียงครู่เดียวเขาก็เห็นร่างของเด็กหนุ่มก้าวออกมาจากประตูใหญ่ของร้าน จากนั้นเจ้าตัวก็เดินตรงมายังรถคันนี้แล้วเปิดประตูออกพาร่างของตัวเองเข้ามา


                จะไปไหนกันเหรอครับ เพราะพี่เลี้ยงผิวเข้มบอกว่าเสี่ยจะมารับ ส่วนคุณอี้ก็บอกแค่ว่าชายหนุ่มกำลังรออยู่ พอวาเลยไม่รู้ว่าวัตถุประสงค์และเป้าหมายของเสี่ยคืออะไรและที่ไหน


                ร้านอาหาร


                ยังไม่ได้ทานข้าวอีกเหรอครับ คนเด็กกว่าขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะเงียบเสียงลงแล้วลอบสังเกตใบหน้าของคนแก่กว่า


                ตั้งแต่ที่โดนวงแขนแกร่งโอบรอบเอวไว้หลวมๆ เหมือนกับทุกครั้ง พอวาก็แอบได้กลิ่นอาหารอ่อนๆ ออกมาจากเสื้อผ้าของอีกฝ่ายแล้ว แถมบริเวณริมฝีปากหยักนั่นยังแดงกว่าปกติเหมือนก่อนหน้าไปทานอะไรบางอย่างที่รสจัดมาอีก


                เด็กหน้าหวานเตรียมฟังคำตอบของชายหนุ่มอย่างสงบ ส่วนหนึ่งแอบเผื่อใจกับคำตอบที่อาจไม่เป็นความจริงทั้งหมดไว้โดยที่มองตาของอีกฝ่ายไปด้วยขณะเฝ้ารอ


                ไม่เชิง ร้านที่ไปมาก่อนหน้าไม่อร่อยเลยกินไปนิดเดียวเขาตอบออกไปนิ่งๆ ก่อนจะเห็นริมฝีปากอิ่มของพอวาแอบยกยิ้มขึ้นนิดๆ


                อี้ที่แอบนั่งฟังคนสองคนคุยกันเสียงเบาที่ด้านหลังก็แอบกระตุกยิ้มออกมาเช่นกัน หากเจ้าของร้านอย่างคุณออกัสมาได้ยินคงโมโหจนตัวสั่น สู้อุตส่าห์ไปเรียนเพื่อทำอาหารมาเอาใจแถมไปตระเวนหาพ่อครัวฝีมือดีมาไว้ที่ร้านเพื่อเสี่ย แต่จู่ๆ ก็กลายเป็นว่าวันนี้อาหารดันรสชาติไม่ถูกปากเจ้านายเขาขึ้นมาซะอย่างนั้น


                เหรอครับ แล้วร้านที่จะไปต่อจากนี้จะอร่อยไหมครับ


                อร่อยสิ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบเรียบนิ่งพลางมองใบหน้าสวยหวานของพอวาไปด้วยจนเด็กหนุ่มรู้สึกเขินอาย พวงแก้มสีขาวค่อยๆ ขึ้นสีระเรื่อ ไม่รู้ว่าทำไมคำพูดของอีกฝ่ายถึงได้ดูมีอะไรแอบแฝงจนเขารู้สึกเห่อร้อนขึ้นมา

               

 

 




 

                ร้านอาหารที่ว่าเป็นร้านเนื้อย่างกึ่งหม้อไฟที่พอวาไม่เคยรู้จักมาก่อน


                ดวงตากลมโตมองอาหารแต่ละอย่างที่ถูกยกลงวางบนโต๊ะอย่างสนใจ หม้อน้ำซุปที่นี่สามารถเลือกได้สูงสุดสี่รสชาติ มือบางคอยจับที่คีบพลิกเนื้อบนเตาไปมา พอเห็นว่ามีชิ้นที่สุกก็จัดการวางลงบนถ้วยของคนแก่กว่าไปเรื่อยๆ โดยที่ตัวเองยังไม่ได้ทานสักชิ้น


                ดวงตาคมกริบของอิทธิพลแอบลอบมองใบหน้าที่กำลังตั้งใจกับการย่างเนื้อวัวบนเตาเงียบๆ แล้วใช้ตะเกียบคีบชิ้นเนื้อที่สุกดีมาเป่าเบาๆ ก่อนยื่นไปจ่อตรงริมฝีปากอิ่ม จากนั้นก็ใช้สายตามองกดดันให้คนเด็กกว่าอ้าปากรับมันเข้าไป


                อร่อยไหม


                ใบหน้าหวานพยักหน้าหงึกหงักอย่างพอใจ จากเดิมที่คิดว่าจะไม่ทานกลับกลายเป็นว่ารสชาติที่ได้รับอร่อยจนต้องทานแม้จะไม่รู้สึกหิวแต่อย่างใด พอวายังคงคอยพลิกเนื้อไปมาอยู่แบบเดิม โดยที่บางครั้งก็มีคนแก่ใจดีคอยคีบเนื้อคีบผักบนเตาไปเป่าแล้วป้อนให้ถึงที่


                การกระทำของคนทั้งสองอยู่ภายใต้สายตาของแจ๊คสันที่นั่งห่างออกมาอีกสองโต๊ะ มือขวาหนุ่มที่เห็นภาพความอ่อนโยนนั้นของเจ้านายก็อดไม่ได้ที่จะส่งเท้าสะกิดขาของอี้ใต้โต๊ะเบาๆ แล้วบุ้ยปากเล็กน้อยไปทางโต๊ะของเสี่ยกับเด็กนักศึกษาให้คนควบตำแหน่งพ่อบ้านได้ดูสถานการณ์หวานๆ นั้นเหมือนกับที่เขาเห็นบ้าง


                มีอะไรดวงตาเรียวรีส่งสายตาไม่พอใจให้กับไอ้คนขัดจังหวะกินที่นั่งตรงข้าม ก่อนจะเห็นแจ๊คสันทำท่าทางให้เขาลองหันไปมองด้านหลังดู


                พอเห็นภาพที่พ่อหนุ่มลูกครึ่งฝรั่งนำเสนอ อี้ก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วหันมาจ้องตากับเพื่อนเงียบๆ


                ใช่ว่าเจ้านายเขาจะบริการเอาอกเอาใจแบบนี้กับเด็กคนไหนง่ายๆ ซะเมื่อไหร่ หากเปลี่ยนเป็นบนเตียงหรือที่ไร้ผู้คนก็คงจะไม่ใช่เรื่องแปลกหรือน่าตื่นเต้นอะไร แต่นี่เสี่ยถึงกับเป่าชิ้นเนื้อป้อนคุณพอวาด้วยตัวเองโดยไม่สนใจบรรยากาศรอบข้างแบบนั้น...นี่สิถึงเรียกว่าแปลก


                ชัดไหม


                ชัด

 




 

 

 

 

                ความสัมพันธ์ระหว่างเสี่ยกับเด็กของเสี่ยคนล่าสุดดูจะพิเศษกว่าใครทั้งหมดที่ผ่านมาแม้แต่ลูกน้องระดับปลายแถวยังสังเกตได้


                ยิ่งช่วงนี้ใกล้เข้าวันที่จะจัดงานโอเพ่นเฮ้าส์ของคณะเท่าไหร่ คุณพอวาก็ยิ่งไม่มีจังหวะเวลามาพบหน้าเสี่ย ตกกลางคืนยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม้บางคืนเจ้านายของพวกเขาจะไปค้างห้องคอนโดที่ปัจจุบันกลายเป็นที่อาศัยของเด็กนักศึกษา แต่คุณพอวาก็คงไม่มีเวลาว่างมานั่งเอาใจเท่าไหร่ พลอยทำให้ลูกน้องอย่างพวกเขาร้อนๆ หนาวๆ กับอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้ของเสี่ยไปด้วย


                เย็นนี้คุณพอวาต้องอยู่ค้างคืนที่คณะนะครับ คงไม่สามารถมาทานข้าวกับเสี่ยได้


                มือที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะเงยขึ้นมองอี้แล้วถามเสียงเรียบ


                ค้างทำไม?”


                พรุ่งนี้เป็นงานโอเพ่นเฮ้าส์ครับ คืนนี้เลยคงจะต้องเตรียมทุกอย่างให้เสร็จ


                อิทธิพลเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเล็กน้อยหลังจากฟังเหตุผลทั้งหมดจบ ตั้งแต่วันที่เขาพาอีกฝ่ายไปทานอาหารด้วยกันก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว ยิ่งเมื่อวานต้องเจอกับออกัสที่ดูจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องขึ้นทุกทีเขาก็ยิ่งรู้สึกหน่าย แถมยังขุดเอาเรื่องเจียจิ้งเมื่อวันนั้นมาฟ้องเขาให้ช่วยจัดการอีกจนน่าปวดหัว


                แค่อยากอยู่กับคนที่ทำให้สบายใจทำไมมันถึงได้มีอุปสรรคนักนะ


                บอกอินทัชให้ดูแลให้ดีๆ แล้วกัน


 

 

 




 

                ข้อมือขาวสะบัดพู่กันที่ทาสีลงบนป้ายไม้ตามลายที่มีเพื่อนร่างไว้ให้แล้วอย่างตั้งใจ ข้างๆ กันนั้นเป็นภูผาที่กำลังช่วยระบายสีอีกฝั่งอยู่


                เนื่องจากแบ่งหน้าที่ออกเป็นตำแหน่งงานในส่วนต่างๆ พอวากับภูผาเลยเลือกที่จะทำงานประเภททาสีป้ายสำคัญๆ ของงานที่มีเพียงไม่มากนักมากกว่าไปทำพวกเอกสารหรือจัดแต่งสถานที่ที่ดูจะจุกจิกวุ่นวาย แถมถ้าจะแอบอู้ก็ไม่ค่อยมีใครจะมาสนใจเพราะเขาเลือกทำเลเป็นตรงสนามหญ้าโล่งกว้างข้างตึกที่ไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก


                สีจะหมดแล้ว เดี๋ยวเราไปเอาที่ห้องมาให้เอง พอวาเอ่ยอาสาเมื่อเห็นว่าสีที่ใช้อยู่ใกล้จะหมด


                อือ เร็วๆ นะ ภูผาว่านิ่งๆ แต่ไม่วายแอบเร่งให้เพื่อนหน้าหวานรีบมาไวๆ ก่อนเจ้าตัวจะก้มหน้าก้มตาละเลงผลงานตรงหน้าต่อ พอวามองภาพนั้นยิ้มๆ ไม่รู้ว่าภูผากำลังช่วยให้มันสวยหรือช่วยให้มันเละกันแน่


                ร่างโปร่งบางเดินไปยังทางหลังห้องประชุมเล็กที่พวกเขายึดเอาเป็นแหล่งรวมอุปกรณ์ทุกอย่างที่จะใช้ในงานครั้งนี้อย่างไม่รีบร้อน เพราะระยะทางจากตำแหน่งที่ระบายสีกับห้องไม่ได้ไกลกันสักเท่าไหร่


                อ้าววา มาเอาสีเหรอโซ่ที่รับหน้าที่เป็นหัวหน้ากิจกรรมในครั้งนี้ร้องทักขึ้นก่อนที่ร่างของพอวาจะเดินผ่านไป


                เพราะต้องมาทำกิจกรรมร่วมกันเกือบสองสัปดาห์ พอวาเลยมีโอกาสได้รู้จักคนเพิ่ม แต่คนที่รู้สึกสนิทด้วยก็มีแค่ภูผาเท่านั้น อย่างโซ่เองก็เป็นเพื่อนคนละสาขาที่พึ่งรู้จักกันเพราะงานนี้


                ใช่


                สีหมดน่ะ ให้คนไปซื้อให้อยู่ รออีกสักครึ่งชั่วโมงนะ


                อ๋ออ โอเค งั้นเราค่อยมาใหม่แล้วกันพอวาทำท่าจะเดินกลับไปหาภูผาแต่สัมผัสที่บริเวณแขนก็ทำให้เขาต้องหันไปมองโซ่ที่จับไว้อยู่อย่างสงสัย


                มีอะไรหรือเปล่าใบหน้าของหัวหน้าทีมดูเลิ่กลั่กไปเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวจะเงียบไปพักหนึ่งแล้วเอ่ยถามคำถามออกมาเสียงเบาพร้อมกับใบหูที่เริ่มแดงขึ้น


                วามีคนที่ชอบหรือยังคนถูกถามชะงักไป เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะถูกโซ่ถามคำถามแบบนี้มาก่อน พอวามองใบหน้าของที่กำลังเฝ้ารอคำตอบยิ้มๆ แล้วนึกไปถึงใบหน้าหล่อเหลาของใครบางคน จากนั้นถึงได้พยักหน้าออกมาเบาๆ แทนคำตอบ


                เหรอ งั้น....เราไปทำงานต่อแล้วกันนะ แววตาของโซ่ดูจะปกปิดความผิดหวังไว้ไม่มิด พอวาได้แต่มองร่างของอีกฝ่ายที่เดินออกไปเงียบๆ


                เขาไม่ได้อยากจะทำร้ายจิตใจของเพื่อนร่วมคณะคนนี้เลยสักนิด แต่ก็ไม่อยากจะโกหกออกไปทั้งๆ ที่รู้ตัวเองดีว่าตอนนี้กำลังชอบใครอยู่


                อ๊ะ ภูผา!”


                ยืนนิ่งทำอะไรของนายเพื่อนตัวเล็กที่เดินมาตามเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายหายไปนานเกินไปยกมือตบไหล่ลาดนั่นด้วยแรงที่เจ้าตัวคิดว่าเบาๆ ก่อนจะถามเสียงเรียบเมื่อเห็นพอวายืนเหม่อ


                แล้วทำไมต้องตบแรงด้วยเนี่ยเขาไม่อยากจะบอกหรอกว่าภูผามือหนักแค่ไหน ดวงตาคู่สวยเลยจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างเคืองๆ แทน


                ก็หายไปนานกว่าปกตินี่ แล้วไหนสี?”


                สีหมด ต้องรออีกประมาณครึ่งชั่วโมง


                งั้นก็เข้าไปนั่งพักในห้องกันเถอะภูผาว่าก่อนจะเดินนำไปที่ห้องประชุมเล็กที่อยู่ทางด้านหลัง เขาบิดประตูเปิดออกแล้วเดินเข้าไปด้านในที่มีเพื่อนผู้หญิงบางส่วนนั่งเตรียมเอกสารสำหรับงานในวันพรุ่งนี้อยู่


                อ้าว ภูผา พอวา ทำงานเสร็จแล้วเหรอใบหน้าเล็กๆ ของเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเงยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องเปิด


                เปล่า สีหมดเลยรอคนที่ไปซื้ออยู่น่ะ


                อ๋อออหล่อนร้องเสียงยาว ก่อนจะหันไปทางเพื่อนผู้หญิงอีกสองคนแล้วคุยเรื่องก่อนหน้ากันต่อ เมื่อกี้ว่าไงนะ สรุปออกัสถอนตัวออกแล้วจริงดิ


                จริง เนี่ย มีข่าวออกมาจากทางต้นสังกัดบอกว่า ออกัสสุขภาพไม่ค่อยดี เลยทำให้การถ่ายทำล่าช้า เจ้าตัวรู้สึกผิดเลยขอถอนตัวออก


                อะไรเนี่ย ฉันอุตส่าห์รอดู


                เสียดายชะมัด แล้วใครจะมารับบทนี้แทนอ่ะ


                ยังไม่มีข่าวออกมานะ


                พอวานั่งฟังบทสนทนาเงียบๆ ก่อนจะรู้สึกคุ้นชื่อของนักแสดงที่ถูกพูดถึงแปลกๆ เหมือนว่าเคยเห็นหรือรู้จักชื่อนี้มาจากที่ไหนมาก่อน


            หลุดแอบถ่ายดาราหน้าหวานชื่อดังกับนักธุรกิจไฟแรงอิทธิพล หลังเวทีงานแฟชั่นโชว์เครื่องเพชรเมื่อคืน


                มือที่วางอยู่บนโต๊ะกระตุกไปเล็กน้อยเมื่อนึกถึงหัวข้อข่าวที่เคยถูกส่งมาในกรุ๊ปงานวิชาหนึ่ง ไม่รอให้สงสัยนาน พอวาหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นแล้วกดเข้าไปในแอพพลิเคชั่นสีเขียวก่อนจะเลื่อนหาลิงก์ข่าวนั้น


                หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นดังเป็นจังหวะขณะรอรูปทั้งหมดปรากฏขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยค่อยๆ พิจารณารูปแอบถ่ายทั้งหมดอย่างละเอียด ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้สึกผิดปกติอะไรบางอย่าง


                ใช่ว่าพอวาจะใสซื่อจนคิดว่าเสี่ยมีเพียงเขาแค่คนเดียวซะเมื่อไหร่ เขาทำใจเรื่องต่างๆ ตั้งแต่ที่ตกหลุมของคนแก่กว่าเข้าเต็มเปาจนไม่อาจยับยั้งความรู้สึกของตัวเองได้ ขอแค่เสี่ยไม่ทำอะไรที่ทำร้ายจิตใจเขามากเกินไป พอวาก็คิดว่าตัวเองรับได้ที่จะอยู่กับอีกฝ่ายในสถานะนี้ แต่รูปที่เขาเห็นกลับเป็นใครบางคนที่ไม่น่าจะใช่อิทธิพลตามที่ข่าวบอก


                คุณแจ๊คสันหรือเปล่านะ?


                ดูอะไรอ่ะ


                หือ ดูข่าวทั่วไปน่ะ ดวงหน้าหวานเงยขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะค่อยๆ เนียนเก็บมันลงแล้วยืนขึ้นเมื่อภูผาไม่ได้สนใจต่อ แต่กลับชวนออกไปซื้อของกินเล่นที่ด้านนอกแทน


                พอวายังคงครุ่นคิดถึงภาพทั้งหมดขณะที่เดินไปตามทางกับเพื่อนตัวเล็ก ความรู้สึกของเขาบอกว่าผู้ชายที่อยู่ในรูปไม่ใช่เสี่ย แต่เป็นมือขวาอย่างคุณแจ๊คสันต่างหาก


                    พอคิดได้แบบนั้นภาพเมื่ออาทิตย์ก่อนที่สปาก็แล่นเข้ามาทำให้ใบหน้าหวานเปลี่ยนไป







                บรรยากาศโดยรอบเงียบสนิท บริเวณที่พอวากับภูผาใช้ปักหลักเพื่อเก็บความเรียบร้อยของงานเป็นครั้งสุดท้ายตอนห้าทุ่มกว่ามีเพียงแสงจากสปอร์ตไลท์ที่เปิดขึ้นแล้วฉายลงมาแค่หนึ่งดวงใหญ่


                ริมฝีปากของภูผาอ้าออกกว้างเพื่อหาวโดยไม่ใส่ใจจะยกมือขึ้นปิด ทำให้พอวาที่เหลือบมองเห็นต้องหลุดยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาระบายสีส่วนที่ไม่เรียบร้อยที่เหลืออีกเพียงไม่กี่จุดเท่านั้นต่อ


                “ง่วง


                “หิว


                “สมควรเสียงเรียบๆ จากภูผาว่าเมื่อได้ยินพอวาบ่นต่อจากเขา


                เมื่อช่วงเย็นเกือบหัวค่ำพวกเขาทั้งหมดที่ทำกิจกรรมในครั้งนี้ได้สั่งอาหารมาทานกัน แต่เพื่อนหน้าหวานกลับทานไปแค่นิดเดียวก็บอกว่าอิ่ม ภูผาเองที่เห็นใบหน้าของพอวาในตอนนั้นเลยไม่อยากจะคะยั้นคะยอให้มากเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีเรื่องให้คิดจนกินไม่ลง ผลเลยมาตกมาหิวตอนเที่ยงคืนนี่ไงล่ะ


                “อะไรเล่า แอบสั่งอะไรมากินดีไหมอ่ะ ร้านข้าวที่พวกโซ่สั่งเปิดตลอดใช่ไหม เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเบาๆ แล้วหันหน้ามองไปยังรอบๆ ที่มีเพื่อนบางคนนั่งกระจายห่างออกไป


                “อือ แล้วแต่นายสิ เข้าไปดูเบอร์ร้านในกรุ๊ปแล้วกัน คำตอบที่เหมือนไม่ได้ช่วยอะไรทำให้ริมฝีปากอิ่มยู่ออกมาน้อยๆ จนคนมองอยากจะเอื้อมมือไปบีบให้หายหมั่นไส้


                เรื่องที่โซ่มากึ่งถามกึ่งสารภาพบอกชอบนั่นใช่ว่าภูผาจะไม่รู้นะ แค่เขาไม่อยากถามออกไปเมื่อเห็นๆ อยู่ว่าคำตอบของพอวาชัดเจนแค่ไหน


                แต่ก่อนที่พอวาจะได้บ่นอะไรออกไป แรงสั่งสะเทือนจากสมาร์ทโฟนก็ทำให้เขาต้องละความสนใจจากภูผาลง แล้วหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งเป็นคุณอี้ที่แทบไม่เคยติดต่อกับเขาเองโดยตรงเลยมาก่อน


                ‘คุณพอวาทำงานเสร็จหรือยังครับ


                เด็กหนุ่มรัวนิ้วตอบคำถามของอีกฝ่ายไปสั้นๆ ว่า ใกล้แล้วครับ


                ‘ถ้าทำเสร็จแล้วช่วยเดินออกมาแถวโต๊ะม้านั่งหลังคณะหน่อยนะครับ


                ‘หลังคณะ? ตอนนี้คุณอี้อยู่ที่มอผมเหรอ


                ‘ใช่ครับ


                ‘คุณอี้มีอะไรหรือเปล่า?’


                ‘เสี่ยมาหาคุณพอวาครับ


                ประโยคบอกเล่าสั้นๆ ทำเอามือที่กำลังจะพิมพ์ถามต่อหยุดนิ่งไป เด็กหนุ่มแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากล่างก่อนกดส่งสติ๊กเกอร์โอเคไป แล้วตามด้วย บอกเสี่ยว่าอีกสัก 20นาทีนะครับ


                “ภูผา


                “อะไร?” พอวาอึกอักเล็กน้อย เมื่อรู้สึกว่ากำลังทำอะไรลับๆ ล่อๆ


                “เราไปสั่งอาหารนะคนหน้าหวานชี้นิ้วไปยังด้านหลังที่ไม่มีผู้คนแล้วลุกขึ้นยืนเดินออกไป พอวาแสร้งทำเป็นกดโทรศัพท์พลางมองด้านหลังของลูกชายนักการเมืองที่กำลังเก็บงานอยู่อย่างคนใกล้หลับเต็มที ทิ้งเวลาไว้ประมาณสองนาทีเขาก็เดินกลับมาลงมือทำงานต่อ


                “สั่งเสร็จแล้วหรอ


                “อื้อ คนที่ไม่ค่อยถนัดเรื่องโกหกเท่าไหร่ตอบออกไปสั้นๆ แล้วง่วนกับการทาสีต่อ 


                “อ่อ เออ ฉันจะเสร็จแล้วนะเสียงง่วงๆ ของภูผาร้องบอกเมื่อเห็นว่าพอวาสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว ดวงตาคู่กลมของเขามองไปยังงานทางของเพื่อนหน้าหวาน ก่อนจะพยักหน้าเล็กๆ กับตัวเองเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็ใกล้จะเสร็จแล้วเหมือนกัน


                “อืม ไหวไหมเนี่ย จะไปนอนก่อนไหม พอวาไม่ได้แกล้งถามเพื่อหาทางไล่อีกฝ่าย แต่สีหน้าและท่าทางของภูผาตอนนี้ดูไม่ไหวแล้วจริงๆ


                “ไม่เป็นไร อีกนิดเดียว


                “โอเคๆ ถ้าเสร็จแล้วก็เข้านอนก่อนได้เลยนะ


                “อืออ เค


 

 



 

 

                กว่าพอวาจะปลีกตัวออกมาได้ก็เกือบจะครึ่งชั่วโมงเพราะภูผาไม่ยอมไปนอนก่อนง่ายๆ จนเกือบจะได้ล้มพับลงไปกองกับหญ้านั่นแหละ อีกฝ่ายถึงได้ยอมเดินเข้าไปนอนแต่โดยดี พอเห็นว่าเพื่อนตัวเล็กไม่อยู่แล้ว พอวาเลยเร่งทาสีในส่วนที่ยื้อเวลาเอาไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกไปหาใครบางคนที่ไม่รู้ว่าป่านนี้แล้วยังจะรอเขาอยู่หรือเปล่าด้วยความตื่นเต้น


                ใบหน้าหวานหันมองซ้ายขวาตรงจุดที่นัด แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาเล็กน้อยสงสัยคงจะกลับไปแล้ว แต่ในขณะที่กำลังจะหมุนตัวหันหลัง เสียงนุ่มทุ้มก็ร้องตกใจออกมาเมื่อถูกสะกิดไหล่จากทางด้านหลัง


                “เสี่ย!”


                ใจหายหมด!


                “ตามมานี่ ข้อมือขาวถูกจับแล้วลากเดินไปตามทางมืดๆ พอวาถึงได้เห็นรถยนต์ของเสี่ยจอดไว้อยู่ไม่ห่างจากโต๊ะม้าหินมากนัก


                “คนอื่นไปไหนเหรอครับเพราะมองไม่เห็นร่างของลูกน้องอีกฝ่ายสักคนเมื่อถูกพาขึ้นรถ พอวาเลยร้องถามอย่างสงสัย


                “บอกให้กลับไปหมดแล้ว หิวหรือเปล่า ให้อี้สั่งราเมนมาให้ ถ้วยอาหารอุ่นๆ ถูกยื่นมาให้ตรงหน้าอย่างไม่คาดคิด คนที่ก่อนหน้าพึ่งร้องบ่นหิวแถมยังโกหกว่าสั่งอาหารมาอีกแทบจะฉีกยิ้มกว้างออกมา พอวาพยักหน้าหงึกหงักแล้วรับเอาถ้วยอาหารมาเปิดกินทันทีโดยไม่สนใจเสี่ยหนุ่มที่นั่งมองอยู่ข้างๆ


                อิทธิพลที่เห็นท่าทางหิวจัดของเด็กน้อยแทบอยากจะสั่งให้ลูกน้องโทรสั่งอาหารเพิ่ม นี่เขาไม่ได้เจอกับพอวาแค่ไม่เท่าไหร่ทำไมคนเด็กกว่าถึงได้ดูผอมลงไปอีกแล้ว


                ได้กินข้าวบ้างหรือเปล่า อินทัชไม่ได้พาไปกินอะไรเลยหรือไงเสียงติดดุเอ่ยถามพลางยกมือขึ้นเกลี่ยแก้มเด็กหิวโซที่กำลังเคี้ยวเส้นราเมน


                พอวาไม่ตอบแต่พยักหน้าแทน ถึงไม่หิวก็ถูกพี่เลี้ยงคนดีลากพาไปหาอะไรลงท้องอยู่ดี


                ให้สั่งเพิ่มไหม?”


                เด็กหน้าหวานส่ายหน้าแล้วกลืนคำที่กำลังเคี้ยวอยู่ลงคอ พอแล้วครับ กินเยอะเดี๋ยวนอนไม่สบาย


                คนเป็นเสี่ยพยักหน้ารับก่อนจะมองพอวาทานต่อ ท่าทางตอนกินของเด็กหนุ่มไม่ได้ดูน่าเกลียดอะไร หนำซ้ำยังชวนให้เขาน่าเอ็นดูขึ้นมาแปลกๆ เหมือนว่าต่อให้หิวแค่ไหนแต่พอวาก็ยังรักษากิริยาเอาไว้เสมอ แต่แววตากลมโตนั่นต่างหากที่ทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงหิวมากแน่ๆ เขารอจนอีกฝ่ายทานหมดถึงได้ส่งน้ำเปล่าให้ดื่ม จากนั้นถึงได้เริ่มบทสนทนา


                “งานเยอะเหรอ


                “ครับ แต่หลังจบงานนี้ก็คงไม่มีแล้ว


                “อืม แล้วคืนนี้ต้องนอนที่นี่จริงๆ เหรอ กลับไปนอนที่คอนโดไหม พรุ่งนี้ค่อยให้อินทัชรีบมาส่ง ยิ่งคิดว่าที่นอนคงไม่ได้สบายตัวเท่ากับเตียงนุ่มๆ ที่ห้อง อิทธิพลก็ยิ่งรู้สึกไม่อยากให้พอวานอนค้างที่นี่สักเท่าไหร่


                “ไม่ได้หรอกครับ คนอื่นก็ต้องนอนเหมือนกันหมด พอวามองคนแก่กว่าที่พยายามหาทางให้เขากลับไปนอนที่ห้องยิ้มๆ เด็กหนุ่มรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเห็นท่าทางของเสี่ยที่ดูจะกังวลไปกับเรื่องของตนเอง พอวาเลยถามขึ้นบ้าง


                “พรุ่งนี้เสี่ยไม่ต้องรีบไปทำงานแต่เช้าเหรอครับ


                “ถามแบบนี้อยากให้ฉันรีบกลับเหรอ


                “เปล่านะครับ ผมแค่กลัวว่ามันจะดึกเกินไป พอวาเอื้อมมือไปจับแขนอีกฝ่ายที่ดูจะไม่พอใจกับคำถามของเขาแล้วเขย่าเบาๆ ที่ผ่านมาก็เห็นว่าชายหนุ่มมักออกไปทำงานแต่เช้าตลอด แถมตอนนี้ก็เที่ยงคืนกว่าแล้วด้วย


                “ล้อเล่นน่าอิทธิพลว่าออกมาเมื่อเห็นท่าทางของพอวาที่พยายามปฏิเสธทันควัน เขาออกแรงดึงตัวของอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้เงียบๆ


                ดวงตากลมโตของเด็กหนุ่มจึงเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ ก็ถูกจับตัวเข้าไปไว้ในอ้อมกอดอุ่นๆ ของเสี่ย แก้มนิ่มถูกจมูกของคนแก่เจ้าเล่ห์ก้มลงชกชิงความหอมเบาๆ ก่อนริมฝีปากหยักจะกดทับลงมาที่ริมฝีปากอิ่มเนิ่นนานจนพอวาตัวสั่นแล้วจึงผละออกไปเชื่องช้า


                แม้จะไม่ใช่จูบ แต่ก็ทำให้เด็กหน้าหวานรู้สึกวาบหวามได้


                “พรุ่งนี้รีบกลับ เข้าใจไหม เสียงทุ้มต่ำกระซิบ ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยหวานของพอวาให้เต็มตาอีกครั้งก่อนที่จะยอมปล่อยตัวของอีกฝ่ายให้กลับเข้าไปนอนกับเพื่อนๆ ในคืนนี้เมื่อได้รับคำตอบที่น่าพอใจ


                “ครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



...

คนที่รอมาม่าอาจต้องรอไปก่อนอีกพักนะคะ ช่วงนี้พึ่งหาหม้อ ยังไม่ได้ตั้งเตา

ขอบคุณทุกคนที่คอมเมนต์+สกรีมผ่านแท็กให้มากๆ เลยนะคะ

จะเมนต์สั้นหรือเมนต์ยาวก็คือกำลังใจหมดเลย

เจอกันต่อในครึ่งหลังนะคะ คนอย่างเสี่ยจะทำยังไงต่อดี  คนที่อยากเจอแต่มาเจอไม่ได้เนี่ย


*เรื่องฉาก NC  เราขออนุญาตงดส่งก่อนนะคะ ไว้หาที่ลงได้แล้วจะรีบมาแจ้งน้า


ส่วนคนที่ไม่ได้รับอีเมลท้วงได้นะคะถ้าเคยเมนต์ขอก่อนหน้า  เพราะตอนไล่ส่งเราก็มึนเหมือนกัน

มีบางคนที่ให้อีเมลมาผิดด้วย  ถ้ายังไม่ได้รับมาบอกเมลใหม่ได้เลยนะคะ เราจะส่งให้สำหรับกรณีนี้


ส่วนคนที่มาหลังจากนี้รออ่านในบล็อกหรือเว็บที่เราจะเอาไปลงแทนนะคะ  ใจเย็นๆ ก่อนเน้อ

ขอบคุณมากๆ ค่ะ








 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.804K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,679 ความคิดเห็น

  1. #21608 lek0868909108 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 14:44
    สงสัยเรื่องจูบ ยังไม่เคยเห้นจูบแบบดีฟคิสเลย ต้องมีไรแน่ๆ/มีความตามมามหาลัย
    #21,608
    0
  2. #21566 YungYing0711 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 18:40
    มีคนหลงเด็ดที่นี่คะ ดูหลงมากด้วย555 #ดีแล้วคะยังไม่อยากกินมาม่าตอนนี้
    #21,566
    0
  3. #21559 EngEng18 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 08:58

    น่ารักกกกกกกก
    #21,559
    0
  4. #21515 KatCher (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 21:12
    รีบเอาหม้อไปซ่อนคุณไรท์ก่อนนะ
    #21,515
    1
    • #21515-1 YyyynnnN(จากตอนที่ 17)
      18 พฤศจิกายน 2563 / 03:00
      บอกคุณอี้โทรหาโรงงานเลิกผลิตหม้อเดี๋ยวนี้เลยค่ะ
      #21515-1
  5. #21431 Luckkluen (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 21:48
    ความยังไม่ได้ตั้งเตาของไรท์เอ็นดู55555
    #21,431
    0
  6. #21421 cjkk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 05:48
    น้องสุดแสนจะน่ารัก💕
    #21,421
    0
  7. #21339 97line (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 15:52
    เสี่ยยังไม่รู้ตัว
    #21,339
    0
  8. #21281 premmiii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 12:51
    น่ารักอ่า เสี่ยย ทำให้มันชัดเจนเร็วๆนะ
    #21,281
    0
  9. #21248 Spices_smile (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 08:30
    น้องน่ารักมากๆเลย เสี่ยอย่าทำน้องร้องไห้
    #21,248
    0
  10. #21209 Biekps99 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 13:56
    อย่ามีม่ามาเลยนะขอร้อง
    #21,209
    0
  11. #21168 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:49
    ลูกแม่กินเยอะๆนะลูกกก
    #21,168
    0
  12. #21133 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:55

    ไม่อยากให้เปิดตัวน้องพอวาค่ะ กลัวน้องโดนเด็กๆของเสี่ยรังแก และกลัวกลุ่มของเจนรังแกด้วยค่ะ

    #21,133
    0
  13. #21119 คิตตี้ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 22:18

    พี่แจ๊คสัน พี่อี้ พี่อินทัช นี่ตัวแทนชิปเปอร์ ตัวแทนหมู่บ้าน 55555555

    #21,119
    0
  14. #21058 SweetMw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 15:33
    หวงเด็กมากกกก โซ่ นายมาช้าไปอะ
    #21,058
    0
  15. #20684 732516 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 16:32
    เสี่ยละมุนม้ากกกก
    #20,684
    0
  16. #20646 Fueled me (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 23:09
    มันน่ารักอะ เอ็นดูน้องงงงงง
    #20,646
    0
  17. #20517 J-preem (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:38
    ชอบความดูแลใส่ใจน้องของเสี่ยอะ
    #20,517
    0
  18. #20468 MindTharanisorn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 23:22
    เราเตรียมถ้วย​จานรอแล้วนะไรท์​ รอแค่ไรท์​ต้มมาม่าอย่างเดียวเลย555
    #20,468
    0
  19. #20459 pommys (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 15:12
    *****ฉกชิง
    #20,459
    0
  20. #20408 sunzen (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 13:01
    แหมมมมม เสี่ยแหมมมม
    #20,408
    0
  21. #20370 S.Map (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 20:54
    น้องไม่ค่อยว่างก็มาหาถึงที่เลยอ่อ หึหึ
    #20,370
    0
  22. #20307 makeky~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 00:11
    ไม่ค่อยเท่าไหร่นะเสี่ย
    #20,307
    0
  23. #20239 Nuthathai Por (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 07:52
    แหมไม่ค่อยจะหวงจะห่วงเลยนะคะเสี่ย
    #20,239
    0
  24. #20209 num'crazy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 18:29
    ไม่ค่อยจะติดเด็กเลยนะเสี่ยยยย
    #20,209
    0
  25. #20141 wonnybum (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 11:48
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมม หมั่นไส้คนแก่ ต้่งแต่อ่านมาเนี่ย หมั่นไส้อิเสี่ยมันทุกตอนเลยก็ว่าได้
    #20,141
    0