YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 16 : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123,334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,159 ครั้ง
    16 พ.ย. 61


14



                เช้านี้พอวาตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกไม่อยากจะลุกออกไปไหน


                เพราะไม่มีเรียนแถมตอนเย็นก็ไม่ต้องไปทำงานที่คณะอีก วันนี้เลยกลายเป็นวันพักผ่อนที่เขารู้สึกอยากจะขดตัวนอนลงบนเตียงนุ่มๆ นี่ให้เฉาตายไปข้าง เด็กหน้าหวานทำเพียงนอนนิ่งๆ แล้วเกือบจะได้เคลิ้มหลับไปอีกรอบหลังจากพึ่งตื่นขึ้นมาไม่ถึงสิบนาทีดีหากไม่มีเสียงสลิปเปอร์ดังขึ้น คนที่ปิดเปลือกตาไปแล้วรีบลืมตาขึ้นก่อนจะเด้งตัวนั่งอย่างตกใจ


                เสี่ย


                พอวามองร่างสูงใหญ่ของเสี่ยที่เดินเข้ามาภายในห้องนอนด้วยสภาพพร้อมออกไปทำงานอย่างไม่เข้าใจสาเหตุที่อีกฝ่ายโผล่หน้าขึ้นที่นี่ในเวลานี้


                เมื่อวานเขาจำได้ว่ามีแค่ตัวเองเท่านั้นที่กลับมาที่นี่ ส่วนเสี่ยก็ไปทำงานต่อที่ผับไม่ใช่หรือ


                ตื่นสักทีสินะอิทธิพลมองเด็กของตัวเองที่ยังไม่ตื่นดีอย่างนึกขำในใจ ไม่รู้ว่าเมื่อคืนที่พอวารู้สึกตัวขึ้นมาหลังจากเขาขึ้นไปนอนบนเตียงหรือเป็นเพราะอีกฝ่ายละเมอหรือตื่นขึ้นจริงๆ กันแน่


                ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มมองสภาพใบหน้าหวานที่ดูยับยู่ยี่อยู่หน่อยๆ ด้วยความมันเขี้ยว ก่อนหน้านี้เขารอให้อีกฝ่ายตื่นตั้งแต่แปดโมง แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเจ้าตัวจะตื่นสักทีจนกระทั่งเขาตัดสินใจเดินเข้ามาในห้องเพื่อปลุกนี่แหละ ถึงได้เห็นภาพตลกๆ ที่อยู่ๆ ก็เด้งตัวขึ้นมาแบบนั้น


                พอวาทำหน้างง แล้วหันไปมองนาฬิกาดิจิตอลที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง พอเห็นว่าเกือบจะเก้าโมงแล้วก็นึกสงสัยขึ้นมาว่าเสี่ยไม่ต้องออกไปทำงานหรอกเหรอ


                อินทัชบอกว่าวันนี้เธอไม่มีเรียน รีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปจัดการเรื่องย้ายข้าวของกับอินทัชให้เรียบร้อยซะ


                เหมือนสมองจะเริ่มทำงานได้ไม่นาน ทุกอย่างเลยดูเชื่องช้าไปหมด เด็กหนุ่มนั่งคิดตามคำพูดของอีกฝ่ายเงียบๆ กระทั่งผ่านไปเกือบสิบวินาทีถึงได้พยักหน้าหงึกหงักแล้วก้าวขาลงจากเตียงเพื่อไปจัดการตัวเองตามที่คนแก่กว่าบอก


                แต่พอจะเดินผ่านร่างสูงใหญ่ไป พอวาก็เหมือนจะนึกอะไรออก


                เมื่อกี้เสี่ยบอกว่าให้ย้ายของเหรอครับ


                ใช่ บอกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไงว่าต่อไปนี้ให้ย้ายมาอยู่ที่นี่ซะ


                เมื่อคืน?”


                อิทธิพลมองท่าทางของเด็กหน้าหวานอย่างระอา นี่สรุปว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายตื่นละเมอขึ้นมาจริงๆ สินะ เขายกมือขึ้นแตะพวงแก้มนิ่มเบาๆ สองสามที ก่อนจะดันให้ร่างโปร่งบางเดินเข้าห้องน้ำไป

 

 

 



 

 

                เสี่ยหนุ่มเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่นที่มีร่างของอินทัช รวมไปถึงลูกน้องคนสนิททั้งสองรอคอยอยู่ ชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟาแล้วส่งสัญญาณให้แจ๊คสันรายงานตารางงานทั้งหมดของวันนี้กับพรุ่งนี้ออกมาอีกครั้ง ตามมาด้วยอี้ที่รายงานเรื่องสำคัญต่างๆ ที่เกิดขึ้น จากนั้นค่อยเป็นเรื่องของเด็กจากฮ่องกงที่อาถังฝากข้อความมารายงานต่อเจ้านาย


                เสี่ยจะให้จัดการเรื่องคุณเจียจิ้งยังไงดีครับอี้เอ่ยถามอย่างต้องการการตัดสินใจของเจ้านายเรื่องที่คุณชายหนุ่มน้อยดูจะสนใจเรื่องราวของเจ้านายเขาไม่น้อยไปกว่าเรื่องการทำอาหารเลยสักนิด


                เด็กนั่นอยากเรียนอะไรนะ


                ทำอาหารไทยครับ


                เพื่อ?”


                น่าจะเป็นงานอดิเรกช่วงซัมเมอร์ครับอี้ตอบ ปกติพวกคุณหนูคุณชายพวกนี้ก็มักมีกิจกรรมยามว่างที่ไม่ค่อยจะเรียบง่ายอยู่แล้ว ดูเหมือนว่าเมื่อปีก่อนคุณเจียจิ้งก็พึ่งบินไปญี่ปุ่นเพื่อเรียนการชงชาเหมือนกัน


                ส่วนปีนี้ก็คงเป็นอาหารไทย...


                อ้ออ....งั้นก็ตามออกัสมาซะสิ ดวงตาเรียวรีของพ่อบ้านอี้แอบเบิกขึ้นเล็กน้อยไปกับความคิดนี้ของเสี่ย อี้ทำหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม นึกอยากจะหัวเราะก็หัวเราะไม่ออก


                ให้นัดทานข้าวโดยมีคุณดาราหน้าหวานร่วมโต๊ะกับเด็กที่ดูอยากจะใกล้ชิดกับเสี่ยเกินกว่าพี่น้องเนี่ยนะ ถึงคุณออกัสจะมีธุรกิจส่วนตัวอย่างร้านอาหารที่เสี่ยออกทุนเปิดให้บริหารก็เถอะ แต่ก็ไม่ใช่สถาบันสอนทำอาหารเสียหน่อย


                อี้ทำท่าจะเปิดปากขอโอกาสให้เสี่ยพิจารณาเรื่องนี้ใหม่ แต่เสียงนุ่มทุ้มของคุณพอวาก็ดังขัดขึ้นซะก่อน


                พี่อิน!”


                นิ้วที่กำลังเคาะเป็นจังหวะอยู่บนพนักวางแขนของเสี่ยชะงักไปพร้อมคิ้วหนาที่กระตุกขึ้น ดวงตาคู่คมตวัดมองใบหน้าของลูกน้องผิวเข้มที่ยืนประสานมืออยู่ด้านข้างเงียบๆ


                พี่...


                เด็กของเขาเรียกอินทัชว่าพี่?


                แถมยังเป็นพี่อินเฉยๆ เสียด้วย


                อยู่ๆ อิทธิพลก็รู้สึกโมโหขึ้นมานิดหน่อยกับสรรพนามที่ได้ยินเด็กหน้าหวานใช้เรียกลูกน้องของตนเองอย่างสนิทสนม


                อ้าว... คนที่ตะโกนร้องเรียกชื่อพี่เลี้ยงออกมาเพราะคิดว่าเสี่ยหนุ่มคงออกไปทำงานแล้วเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมายืนหยุดนิ่ง ก่อนจะส่งสายตาไปมายังร่างของคนที่นั่งกับคนที่เหลือ เสี่ยยังไม่ออกไปทำงานหรือครับ

 

 




 

 

                พอวากำลังไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงได้ดูเงียบไปหลังจากที่เขาโผล่หน้าออกไปยังห้องโถง จนกระทั่งขึ้นรถมาแล้วเด็กหนุ่มก็ยังไม่สามารถไขข้อข้องใจนี้ได้ แถมยังรู้สึกได้ว่าวงแขนที่รัดอยู่รอบเอวคราวนี้ดูจะแน่นขึ้นแปลกๆ


                เสี่ยเป็นอะไรหรือเปล่าครับ โกรธอะไรผมหรือเปล่าพอวานึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนที่เขาคิดว่าเป็นแค่ความฝัน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจเขาเพราะเรื่องนี้หรือเปล่า


                เปล่าจบคำพูด คนสนิทซ้ายขวาที่นั่งอยู่ด้านหน้าก็ลอบส่งสายตาให้กันน้อยๆ กับคำตอบของเจ้านาย


                คุณพอวาน่ะ คงไม่รู้


                เจ้านายเขาก็คงไม่รู้


                แต่อี้มั่นใจว่าเขารู้ถึงสาเหตุของอาการที่ดูคล้ายกำลังงอนแต่ยังปากแข็งใจแข็งของเจ้านายตัวเองดี


                แล้วทำไมถึงเงียบไปครับแถมตอนแรกยังบอกให้เขาไปทำธุระกับพี่อินทัชอยู่เลย แล้วไหงถึงกลายเป็นถูกลากมาที่บริษัทของอีกฝ่ายด้วยกันได้ล่ะเนี่ย


                อิทธิพลไม่ตอบแต่ทำเป็นมองออกไปด้านนอกแทนจนพอวาแอบเบ้ปากออกมาเล็กๆ กับท่าทางของอีกฝ่าย ในเมื่อไม่อยากจะตอบ พอวาก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ให้มากความไปกว่านี้ เด็กหนุ่มค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงแล้วเอนหัวซบเข้ากับไหล่หนาโดยไม่สนใจว่าเสี่ยจะว่าอะไรหรือเปล่า แม้ระยะทางจากคอนโดกับตึกสำนักงานของคนแก่กว่าจะอยู่ห่างกันไม่มากแต่ขอพักสายตานิดหน่อยก็แล้วกัน


                พอรู้สึกว่ารถที่เคลื่อนตัวอยู่เสมอดูนิ่งไป พอวาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมยกศีรษะออกจากบ่าของชายหนุ่ม


                เสียงทุ้มต่ำของเสี่ยเอ่ยสั่งงานกับแจ๊คสันเรียบๆ แบบเดียวกับที่ก่อนหน้าเคยสั่งลูกน้องผิวเข้ม แต่ดันเกิดเรื่องให้เขาเสียอารมณ์จนต้องหนีบตัวเด็กหน้าหวานนี่มาด้วยเพราะไม่อยากให้เจ้าตัวนั่งรถไปกับอินทัชแปลกๆ


                พาคุณพอวาไปทานข้าวให้เรียบร้อยแล้วค่อยไปที่หอพักสั่งจบก็หันมามองใบหน้าน่ารักของเด็กตากลมที่กำลังมองเขาอยู่เงียบๆ เลือกเอามาแค่ชุดที่ชอบก็พอ


                แล้วเสี่ยไม่ไปทานข้าวเหรอครับเด็กหนุ่มถามออกไปอย่างสงสัย เพราะดูท่าแล้วอีกฝ่ายก็คงยังไม่ได้ทานข้าวเหมือนกัน


                เดี๋ยวฉันต้องรีบไปประชุม ทำตามที่บอก อย่าดื้อ แล้วถ้าเลือกเสื้อผ้าเสร็จอยากจะไปไหนต่อก็ให้แจ๊คสันเป็นคนพาไปพอวาพยักหน้ารับตามคำพูดของอีกคนแต่โดยดี ก่อนเด็กหนุ่มจะหันหน้าไปหาคุณอี้ที่อยู่ด้านหน้าแล้วเอ่ยเรียกชื่อคนสนิทของเสี่ยออกมา


                คุณอี้


                ครับคุณพอวาใบหน้าของมือซ้ายหันมาหาเด็กหน้าหวานที่นั่งอยู่ทางด้านหลังกับเจ้านาย พอหันมา ก็เห็นว่าสายตาของเสี่ยกำลังจ้องมองใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มแล้วค่อยเปลี่ยนมาตวัดมองหน้าเขานิ่งๆ จนอี้อยากจะหันกลับไปด้านหน้าเหมือนเดิม


                ถ้าประชุมเสร็จแล้วรีบหาอะไรให้เสี่ยทานนะครับคุณพ่อบ้านเหลือบตามองสีหน้าของเสี่ยที่ดูจะอ่อนลงด้วยความโล่งใจ แต่ประโยคถัดมาของคุณพอวาก็เหมือนปุ่มสวิตซ์ที่ดับไฟที่กำลังส่องสว่างลง คุณอี้ก็อย่าลืมทานเหมือนกันนะครับ


                ครับ


                ดูท่าว่าวันนี้อินทัชจะไม่ได้ซวยไปแค่คนเดียวเท่านั้นจริงๆ









                “คุณพอวาอยากไปที่ไหนต่อหรือเปล่าครับ


                หลังจากที่พาคนของเจ้านายไปทานข้าวรวมถึงพามาเอาเสื้อผ้าบางชุดจากหอพักใส่กระเป๋าขึ้นรถ แจ๊คสันก็เอ่ยถามความต้องการของเด็กหนุ่มพลางมองนาฬิกาเพื่อกะเวลาไปด้วย


                “ไปสปาได้ไหมครับ คนที่ถูกการแช่ออนเซ็นดึงดูดไปแล้วลองเอ่ยถามคนสนิทของเสี่ยที่เขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับอีกฝ่ายเท่าไหร่ดู ซึ่งแน่นอนว่าแจ๊คสันไม่มีทางขัดใจคนเด็กกว่าแน่นอน หนุ่มมือขวาพยักหน้ารับแล้วออกรถไปตามเส้นทางที่พอวาคุ้นเคย


                ใช้ระยะเวลาเพียงไม่นานมากนัก รถยนต์คันหรูก็มาจอดลงบริเวณหน้าร้าน พอวาเป็นฝ่ายลงไปก่อนแล้วตามด้วยร่างของแจ๊คสันที่เดินตามเด็กนักศึกษาเข้าไปยังด้านใน


                เพราะเป็นลูกค้าวีไอพีที่มาใช้บริการบ่อยจนพนักงานทุกคนจำหน้าได้ เพียงแค่พอวาก้าวเท้าเข้าไปก็มีหญิงสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีเดินออกมาต้อนรับทันที


                “คุณพอวา หล่อนมองหน้าลูกค้าพิเศษแล้วยิ้มหวานออกมา จากนั้นก็ผายมือเชิญเด็กหนุ่มไปยังห้องรับรองประจำอย่างเคย


                “แจ๊คสัน


                ร่างของพอวาหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนเอ่ยเรียกชื่อคนสนิทของเสี่ย ก่อนใบหน้าสวยหวานจะหันหลังกลับไปมองร่างเล็กๆ ของชายหนุ่มที่พึ่งเดินสวนผ่านไปอย่างสนใจ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันน้อยๆ เมื่อลอบพิจารณาด้านหลังของอีกฝ่ายก็พบว่ารู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน


                “คุณพอวาคะ เชิญทางนี้ค่ะเสียงของพนักงานสาวในชุดกิโมโนเอ่ยเรียกเด็กหนุ่มที่จู่ๆ ก็หยุดเดินไป พอวาจึงหันหน้าไปขานรับแล้วยอมเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปเงียบๆ


                บางทีอาจจะเป็นคนรู้จักของคุณแจ๊คสันก็ได้

 





 

 

                “แจ๊คสัน


                “คุณออกัส…” ใบหน้าของแจ๊คสันแอบนิ่งไปเล็กน้อยที่เห็นคนโปรดของเสี่ยเดินมาโผล่อยู่ตรงหน้า เขาแอบหันไปมองร่างของเด็กหนุ่มอีกคนที่พึ่งเดินเข้าไปตามทางห้องรับรองที่ออกัสพึ่งเดินสวนมาก่อนจะถอนใจออกมาน้อยๆ ด้วยความโล่งอกเมื่อไม่เห็นร่างของคุณพอวาแล้ว


                “เสี่ยให้มารับถึงที่นี่เลยเหรอ แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่ดาราหน้าหวานรัวคำถามออกไปทันทีอย่างอยากรู้คำตอบ เพราะถูกนัดทานข้าวตอนช่วงบ่าย ออกัสเลยถือโอกาสมาเข้าสปาเพื่อขัดผิวและแช่น้ำนมให้กลิ่นหอมอ่อนๆ ติดทนบนผิวกายก่อนไปพบกับเสี่ย


                แถมร้านสปาแห่งนี้ก็เป็นสถานที่ที่ในวงการบันเทิงแอบแนะนำมาว่าค่อนข้างเป็นส่วนตัว และไม่ต้องกลัวว่าจะถูกแอบตามถ่ายภาพ แต่ไม่คิดเลยว่าจะเจอลูกน้องของอีกฝ่ายมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่หลังจากที่เขาเสร็จธุระพอดี


                “อ่า...ครับ เสี่ยให้มารับพาคุณออกัสไปส่งที่ร้านอาหารแจ๊คสันเออออตามน้ำอีกฝ่ายไป ขืนหากบอกไปว่าพาเด็กอีกคนของเสี่ยมาส่งที่นี่ ดาราหนุ่มหน้าหวานคงได้วีนแตกแล้วเดินหาตัวคุณพอวาจนกว่าจะพบแน่ๆ


                “งั้นก็เดินนำไปที่รถเลยสิ


                “ครับ เชิญครับมือขวาหนุ่มผายมือออกแล้วค่อยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความหาอี้เพื่อบอกเหตุการณ์ฉุกเฉินให้ทางนั้นทราบ จากนั้นกดข้อความหาอินทัชอีกครั้งเพื่อให้หนุ่มผิวเข้มขับรถมารอรับคุณพอวาที่สปา ส่วนเขาก็คงต้องสวมบทบาททำเป็นเหมือนตั้งใจมาหาคุณออกัสอยู่แล้ว


                รถไฟเกือบได้ชนกันแล้วไหมล่ะ

 

 





 

                เสี่ยครับ


                “มีอะไร


                “แจ๊คสันพาคุณพอวาไปร้านสปาแต่ว่าบังเอิญไปเจอคุณออกัสเข้า แล้วคุณออกัสก็คิดว่าเสี่ยให้แจ๊คสันไปรับ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าแจ๊คสันต้องขับรถมาส่งคุณออกัสที่ร้านก่อน แล้วค่อยวนไปรอรับคุณพอวา


                “แล้ว?”


                “อินทัชเลยรับหน้าที่ไปเฝ้าคุณพอวาที่ร้านก่อนครับ จบการรายงาน ดวงตาเรียวรีของคนเป็นพ่อบ้านก็แอบเหลือบมองสีหน้าของเจ้านายที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายแอบย่นคิ้วน้อยๆ แล้วพยักหน้าออกมานิดหน่อยพร้อมเสียงตอบรับเบาๆ ในลำคอ


                “น้องของกวานซีล่ะ


                “คุณเจียจิ้งเข้าไปรอที่ร้านแล้วครับ


                “อืม รีบไปเถอะ มีงานที่ฉันต้องกลับไปสะสางต่ออีก แล้วก็ไม่ต้องให้แจ๊คสันกลับไปรับคุณพอวาแล้ว ให้อินทัชเป็นคนจัดการไป


                “ครับเสี่ย

 

 

 





 

                ร้านอาหารของออกัสถูกใช้เป็นที่นัดหมายสำหรับการทานข้าวในวันนี้


                เจียจิ้งนั่งรอเพื่อนพี่ชายภายในห้องพิเศษมาเกือบสิบห้านาทีแล้วเงียบๆ ในใจของเด็กหนุ่มกำลังรู้สึกประหม่าไม่น้อย นอกจากนี้ยังแอบร้อนใจขึ้นมานิดๆ


                วันนี้กว่าจะก้าวขาออกจากห้องพักได้ เจียจิ้งก็ใช้เวลาเลือกชุดอยู่หน้ากระจกเกือบชั่วโมง เขาถอดเสื้อเปลี่ยนกางเกงจนต้องกลับเข้าไปอาบน้ำใหม่อีกรอบเพราะตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ หวังเพียงจะได้สร้างความประทับใจที่ดีแก่อิทธิพล


                ขณะที่กำลังจะร้องเรียกถังให้ลองโทรตามเจ้านายของเจ้าตัว บานประตูเลื่อนก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ปรากฏขึ้นและด้านหลังเป็นชายหนุ่มร่างเล็กกว่าในชุดที่ค่อนข้างมิดชิด


                “เฮีย เจียจิ้งส่งยิ้มน้อยๆ ให้กับคนที่เฝ้ารอแล้วขยับตัวลุกออกเป็นเชิงให้อีกฝ่ายเข้าไปนั่งก่อน แต่พอเห็นว่าคนที่เดินตามหลังมาทำท่าจะเข้าไปนั่งที่ด้านข้างด้วย เด็กหนุ่มเลยทำเป็นไม่เห็นแล้วชิงตัดหน้าเดินเข้าไปดื้อๆ ทิ้งให้คนที่ปิดบังใบหน้ากว่าครึ่งใต้ภายหน้ากากอนามัยจ้องมองการกระทำนั้นอย่างไม่พอใจ แต่ออกัสก็ไม่พูดอะไรออกมา ดาราหน้าหวานจึงทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับคนเป็นเสี่ยแทน


                “สั่งอะไรไว้หรือยัง ไม่รอให้คนทั้งคู่ได้เปิดฉากปะทะคารมกัน อิทธิพลก็ชิงเอ่ยถามขึ้นมาก่อนพลางหยิบเมนูขึ้นมาไล่ดูแล้วเรียกบริกรเข้ามาสั่งอาหารทั้งหมดอย่างรวดเร็วโดยไม่สนว่าคนที่เหลือจะว่าอย่างไร


                เจียจิ้งมองการกระทำที่แฝงไปด้วยความเผด็จการของเพื่อนพี่ชายนิ่งๆ แล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ปิดปากเงียบไม่เอ่ยค้านอะไรออกไปอีก ส่วนออกัสที่รู้นิสัยของเสี่ยดีก็นั่งฟังเงียบๆ แล้วค่อยเอ่ยปากเสริมเมนูเพิ่มเติมลงไปเมื่ออีกฝ่ายสั่งจบ


                พอคนนอกทั้งหมดออกไปแล้ว คนที่อายุน้อยที่สุดก็หันหน้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ แล้วถามคำถามออกมาโดยที่คิดว่าออกัสจะฟังไม่ออกเพราะเป็นภาษาจีน


                “ไม่เห็นเฮียบอกว่าจะมีเพื่อนมาด้วยเลยครับ


                ออกัสที่ไม่พอใจตั้งแต่เด็กนี่เรียกเสี่ยของเขาด้วยสรรพนามสนิทสนมแล้วยังจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นตอนที่เขากำลังตามเข้าไปนั่งด้านในอีกเลยเอ่ยขึ้นมาบ้างพลางถอดหน้ากากอนามัยที่ใช้ปิดบังใบหน้าออกช้าๆ


                “ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้บอกก่อน เสี่ยคงเห็นว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร


                ใบหน้าน่ารักของคุณชายเจียจิ้งแอบชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินภาษาจีนดังขึ้นจากปากของคนที่สาม แต่นั่นก็ไม่เท่าตอนที่ได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ


                “เห็นว่าสนใจการทำอาหาร ฉันเลยนัดให้คุณออกัสมาลองคุยกับนายดู ออกัสเป็นดาราแล้วก็เป็นเจ้าของร้านนี้คนถูกแนะนำยิ้มหวาน แล้วหันไปส่งสายตาน้อยๆ ให้กับเสี่ย จากนั้นค่อยหันกลับมาทิศทางของเด็กหนุ่มที่นั่งมองใบหน้าของเขาอยู่อย่างไม่เข้าใจ


                “ครับคนอ่อนที่สุดตอบกลับไปเบาๆ ถึงตอนนี้เจียจิ้งก็ยังงงอยู่ดีว่าคุณดาราตรงหน้าเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เขาอยากลองเรียนทำอาหารไทย


                เสี่ยบอกว่ามีน้องของเพื่อนสนใจอยากทำอาหารไทยช่วงซัมเมอร์ ถึงที่นี่จะไม่ได้เปิดสอนทำอาหารแต่ถ้าเป็นน้องของเสี่ยผมก็ยินดีให้หัวหน้าพ่อครัวช่วยสอนได้นะครับ


                “เอ่อ จะไม่รบกวนคุณออกัสหรือครับ ที่นี่เป็นร้านอาหารไม่ใช่สถาบันที่เปิดสอน ผมเกรงใจน่ะ


                “ไม่รบกวนหรอกครับ คุณเจียจิ้งเป็นน้องของเพื่อนเสี่ยก็เหมือนน้องของผมดาราหนุ่มแอบเน้นเสียงตรงคำว่าน้องเล็กน้อย ก่อนจะจ้องปฏิกิริยาของคนเด็กกว่าเงียบๆ แต่ก็ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกรู้สากับคำว่าน้องเท่าไหร่


                “ดีเลย งั้นแบบนี้คุณออกัสก็เป็นพี่ของผมแล้ว งั้นก็เรียกว่าเฮียได้ใช่ไหมครับ? หรือจะให้เรียกเกอดี แต่ก๊อก็ได้นะครับ


                เหมือนกำลังโดนเด็กยั่วประสาท ไม่รู้ว่าออกัสคิดมากไปเองหรือเปล่าที่คิดว่าเจียจิ้งกำลังกวนอารมณ์เขาอยู่


                “แน่นอนสิครับ พูดจบคนทั้งคู่ก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบ โดยที่อิทธิพลได้แต่นั่งฟังบทสนทนานี้อย่างเงียบๆ พอเห็นว่าทั้งคู่นิ่งไป ชายหนุ่มเลยเอ่ยเรื่องสำคัญขึ้นเกี่ยวกับเรื่องอนาคตของญาติผู้น้องเฉินกวานซี


                “ถ้าอยากรู้เรื่องอะไรก็ลองถามคุณออกัสดู ก่อนหน้าจะเปิดร้านนี้ออกัสก็เคยไปลงเรียนคอร์สทำอาหารระยะสั้นมาบ้างเหมือนกัน แล้วจะตัดสินใตยังไงก็รีบโทรไปบอกพี่ของนายซะ


                เพราะประโยคและท่าทางของเสี่ยที่ใช้ดูไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านข้าง ออกัสเลยวางใจขึ้นระดับหนึ่งแล้วแสดงท่าทีเป็นมิตรออกไปเพื่อให้สอดรับคำพูดนั้นของชายหนุ่ม


                เขาต้องไม่งี่เง่าแล้วเผลอหาเรื่องเด็กหน้าอ่อนนี่ออกไปต่อหน้าเสี่ยเด็ดขาด ต่อให้จะนึกไม่ถูกชะตาและหมั่นไส้ท่าทางที่พยายามแสดงให้เห็นว่าสนิทสนมกับเสี่ยของเขามากแค่ไหนก็ตาม


                บทสนทนาเรื่อยเปื่อยไม่มีสาระถูกดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความเบื่อหน่ายของเสี่ย จนกระทั่งอาหารเข้ามาเสิร์ฟ บรรยากาศภายในห้องถึงได้ดีขึ้น


                อิทธิพลนั่งทานได้เพียงไม่นาน เสียงนุ่มๆ จากอี้ก็ดังขึ้นอย่างได้จังหวะพอดิบพอดีตามที่เขาต้องการ


                “ขออนุญาตครับ


                “เข้ามาได้


                สิ้นคำอนุญาต บานประตูก็ถูกเลื่อนออกแล้วตามมาด้วยร่างของคนสนิทที่เดินเข้าไปใกล้กับเจ้านาย อี้ก้มตัวลงน้อยๆ แล้วยกมือทำท่ากระซิบข้างใบหูของเสี่ย ก่อนจะถอยออกไปเมื่อรายงานจบ


                “ออกไปเตรียมรถ


                มือของสองคนที่เหลือที่กำลังทานอาหารอยู่หยุดชะงักไป เสียงทุ้มต่ำของคนอายุมากสุดเอ่ยขึ้นเรียบๆ ว่า ออกัส ฝากเจียจิ้งหน่อยแล้วกัน ฉันมีธุระด่วนว่าจบชายหนุ่มก็ยืนขึ้นแล้วสาวเท้าเดินออกไปทันที ทิ้งให้คนที่พึ่งถูกโยนภาระมาให้นั่งอึ้งไป รวมไปถึงเด็กหนุ่มจากฮ่องกงที่กำลังทำสีหน้าไม่เข้าใจเช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้น


                มือที่ใช้จับช้อนส้อมของออกัสกำแน่นแล้วพยายามประคองรอยยิ้มที่ค้างไว้บนริมฝีปากไว้ คล้อยหลังร่างของชายหนุ่มเดินออกไป เขาถึงได้หันหน้ากลับมามองคนที่อยู่ตรงข้ามด้วยแววตาที่ไม่ปกปิดความรู้สึก


                เจียจิ้งเองก็เช่นกัน

 

 

 





...


มีเมียเด็กมันก็จะหวงๆ แบบนี้

ขอเวลาให้เสี่ยเค้ายอมรับตัวเองหน่อยนะคะ


ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอมเมนต์ รวมไปถึงสกรีม #เด็กเสี่ยอิทธิพล ให้มากกกกๆๆๆ เลยนะคะ

1 เมนต์แม้จะสั้นๆ แต่ก็เป็น 1 กำลังใจที่คนแต่งต้องการเหมือนกัน

แล้วก็เรื่อง NC มีคนเสนอให้ลงบล็อก อันนี้เราขอเวลาหาข้อมูลบล็อกก่อนน้า

เพราะเคยใช้ blogspot เหมือนกัน แต่รู้สึกว่าไม่ถูกใจเท่าไหร่ ขอเวลาหาเจ้าใหม่ก่อนว่ามีที่ไหนที่เป็นบล็อกได้อีก

ถ้าใครมีเสนอก็บอกกันได้นะคะ ถ้าสุดท้ายไม่เจออันไหนเวิคจริงๆ คงกลับไปซบ blogspot เหมือนเดิม

หรือจะไปตามอ่านฉาก NC ในเล้าก็ได้นะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.159K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21,682 ความคิดเห็น

  1. #21673 beerbeer2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 19:08
    กลัวน้องโดนวีนถ้าออกัสรู้
    #21,673
    0
  2. #21666 WorakarnRobkob (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 03:58
    เสี่ยเด็กเยอะมาก ตามเคลียร์ไหวหรือป่าวเนี่ยหืม??
    #21,666
    0
  3. #21607 lek0868909108 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 14:18
    หึงพอว่าแนๆที่เรียกลูกน้องอย่างสนิท/ธุระด่วนเกี่ยวกับพอวาหรือเปลา
    #21,607
    0
  4. #21469 menen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 14:01
    เด็กเยอะไปหมด อยากให้มีคนไปกระตุ้นต้อมหึงคุณเสี่ยแรงๆสักหน่อย
    #21,469
    0
  5. #21405 wd_xxjk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:30
    เกิดอะไรขึ้นกับพอวาน้าาา
    #21,405
    0
  6. #21359 1478Koko (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 17:25
    หนูรักกกกกกเค้าาาาา
    #21,359
    0
  7. #21338 97line (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 14:58
    เสี่ยอย่านานนะ
    #21,338
    0
  8. #21280 premmiii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 12:48
    เสี่ยชัดเจนหน่อยยย
    #21,280
    0
  9. #21252 pueng_pig (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 13:16
    โยนพี่อินทางนี้ค่ะเดะรับต่อเองเสี่ยจะได้ไม่หึง><
    #21,252
    0
  10. #21251 pueng_pig (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 13:15
    หนู~~~~ หนูกำลังทำพวกพี่เขาซวยลูกกกก โง้ยยยยยเป็นน่าร้ากกกกกก
    #21,251
    0
  11. #21247 Spices_smile (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 08:00
    รำคาญ!!
    #21,247
    0
  12. #21208 Biekps99 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 13:37
    สงครามกะลังจะเกิด
    #21,208
    0
  13. #21188 ambeer2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 13:47

    คนแก่เกิดอาการงอนนน ว่าทำไมที่ตัวเองไม่เรียกพี่บ้างล่ะ 555555 ปากแข็งจริงๆๆ

    #21,188
    0
  14. #21167 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:42
    พอวาลูกกแม่ น่ารักมากลูกก ส่วนอิเสี่ยรีบรู้ใจตัวเองเร็วๆล่ะ ชิ
    #21,167
    0
  15. #21145 JenjiraThongnor (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 17:40
    เนื้อเรื่องสนุกมากค่ะ แต่ติดตรงncทำไมไม่ลงในนี้อะค่ะ ยุ่งยากในการอ่านมาก
    #21,145
    2
    • #21145-2 meily0909(จากตอนที่ 16)
      18 ตุลาคม 2562 / 19:37
      nc เข้าไม่ให้ลงในนี้นะคะ เพราะอาจจะโดนเเบน มันเป็นกฎของเด็กดีค่ะ
      #21145-2
  16. #21118 คิตตี้เน่ว (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 22:09

    ตั้งแต่อ่านมาจนถึงตอนนี้

    Me : เซ็นรับน้องพอวาเป็ยลูก

    #21,118
    0
  17. #21057 SweetMw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 15:21
    ปาทับใจความหวงเมียเด็กมากก แก่แร้วก็จะเปงงี้ หวงทุกอย่างทำไมเรียกคนนั้นคนนี้ว่าพี่ได้ ไม่เรียกเสี่ยว่าพี่บ้าง นี่แอบใจกระตุกตอนรถไฟจะชนกันอะ ดูอีเสี่ยไม่แคร์เลย
    #21,057
    0
  18. #20895 Exo-bts- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 16:35
    เสี่ยเอาลูกกูมาอยู่ท่ามกลางอะไรเนี้ยยยย ดูถ้าเเล้วออกับจิงคงไม่ปล่อยน้องเเน่อะ
    #20,895
    0
  19. #20692 BaiTong23 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 10:52
    วงวารอินทัชกับอี้
    #20,692
    0
  20. #20645 Fueled me (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 22:59
    เสี่ยก็คือรักมาก หวงมาก แต่ไม่รู้ใจตัวเอง55555555555555
    #20,645
    0
  21. #20516 J-preem (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:59
    รำคาญนังออ กับนังจิ้งเหลือเกิน
    #20,516
    0
  22. #20467 MindTharanisorn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 22:52
    อ่านมาตั้งหลายตอนยังไม่ได้เม้น​กับเค้าเลย
    ถ้าเม้นแล้วขอให้เสี่ยโดนพอวางอนหนักเลยนะ
    ถ้าวากระทืบเสี่ยด้วยจะดีมาก​ อยากมีเยอะดีนัก!
    #20,467
    0
  23. #20458 pommys (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 14:57
    หึงอ่ะเด้
    #20,458
    0
  24. #20431 jun_250 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:50
    ชอบมากเลยค่ะ
    #20,431
    0
  25. #20407 sunzen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 12:49
    อยากให้น้องมีโอกาสได้เอาคืนบ้าง อยากเห็นเสี่ยหงอยๆ 555555
    #20,407
    0